בחור בתומכי תמימים בימינו

00:02 איז די שאלה: ווי פארגלייכט מען א בחור אין תומכי תמימים אין דער היינטיקער צייט צו א בחור וואס איז געווען תרס"ה, תרס"ו אין ליובאוויטש? וואס איז דער דמיון פון די צוויי בחורים? פון אויסנווייניג קוקנדיק אויף דעם בחור און אויף דעם בחור, זעט מען נישט דעם זעלבן בחור. ווייסט, א בחור אין ליובאוויטש האט [לא ברור]. ר' אליהו סימפסאן, זכרונו לברכה, איז געווען פון די עלטערע חסידים, פון די עלטערע תמימים אין ליובאוויטש, א חוזר. ער האט דערציילט וועגן שבת פרשת זכור תרס"ה. ר' אליהו האט געדאוונט ביז פיר אזייגער. [לא ברור] פרעגט ער ר' אליהו: „וואס איז דער תוכן פון דעם מאמר וואס דער רבי האט געזאגט שבת פרשת זכור תרס"ה?“ אין ליובאוויטש, די מאמרים וואס דער רבי האט געזאגט די וואך — נאך דעם מאמר האט מען געלעבט א גאנצע וואך מיט דעם מאמר. וואס האט מען געטאן? דעם מאמר וואס דער רבי האט געזאגט שבת, דערמיט האט מען געלעבט א גאנצע וואך. שבת פרשת זכור האט דער רבי געזאגט דעם מאמר. און דעם שבת האט ער געדאוונט ביז פיר אזייגער. קומט ער, טרעפט ער דארט [לא ברור], פרעגט ער אים: „וואס איז דער תוכן פון דעם מאמר פון היינט?“ זאגט ער, ער האט נישט געענטפערט. זאגט ר' אליהו: „דער תוכן פון דעם מאמר איז: מען קען דאווענען ביז פיר אזייגער און בלייבן א מלאך. דאס איז דער תוכן.“

01:42 יעצט איז גערעדט וועגן זיך. ווען בחורים האבן אמאל געדאוונט א גאנצן טאג, און טאג איין, טאג אויס געלערנט חסידות, און ביי א מאמר געווען, און זייער לעבן איז געווען דער ריח פון חסידות — מיט וואס דארף זיך א בחור היינט קענען פארגלייכן? דער רבי האט זיך, מיין איך, געקאוועט מיט דער שאלה. מען פארשטייט נישט וואס ס'איז געווען אמאל ביי בחורים; מען פארשטייט נאר דעם בחור וואס פרעגט די שאלה. דער עצם פון חסידות איז ביטול. ביטול מיינט, מען קוועטשט זיך איין, צמצום. [לא ברור] גבורה דעתיק. ווי גייט עס פון ממטה למעלה? ווי ווערט ער א [לא ברור]? זאגט דער מאמר: צמצום — ער קוועטשט זיך, ער בייגט זיך. ווען טבע איז ממטה למעלה, ווי קומט ער אויך למטה? דארף ער משנה טבע זיין. אידן, חסידים, האבן געדאוונט; פארוואס? זיך מבטל זיין, דעם ישות, דער אייגענער מציאות. נישטא קיין איך, נישטא. אין ליובאוויטש האט זיך עס אזוי אויסגעדריקט: דער בחור האט געהאט א שטיקל קאווע, האט נישט געגעסן וויפיל ער האט געוואלט. געדאוונט — ער האט זיך נישט געוואלט טראכטן, און ער האט זיך געקענט טראכטן. [לא ברור] דאס איז דער עצם פון ביטול פון אייגענעם רצון, דער ביטול וואו דער מציאות איז נישטא: נישטא קיין איך, נישטא קיין מציאות, נישטא קיין „מיין“, נישטא קיין „זיך“, נישטא. נאר דאס, וואס דער רבי וויל, די כוונה פון דעם רבי'ן — דאס איז געווען די עבודה פון דעם בחור. א היינטיקער בחור,

03:19 ער, למשל, ער קומט פאר פסח, דארף ער אוועקפארן. ער גייט אין א ווייטן פלאץ, מאכט א סדר מיט אידן, נישט קיין מנין דארטן און גארנישט, ער האט גארנישט. וואס איז די גאנצע זאך? ער פארט אוועק, ער איז זיך מבטל. אז ער זיצט אינדערהיים, איז ער דא, איז ער אין א געשמאקע שטוב, ער זאגט די ווערטער און ער זאגט די פירושים פון דער הגדה. דא פארט ער אוועק. וואס איז זיין כוונה? דער רבי'ס רצון זאל ווערן דורכגעפירט. ער איז זיך מבטל. פארוואס? די איינציקע זאך: ער איז נישטא. די נקודה פון חסידות איז דאס. וואס דארף מען? צי דער בחור האט געדאוונט זעקס שעה, צי דער בחור פארט אוועק — ער טראכט נישט וועגן זיך. צי דער שליח פארט [לא ברור] אין אן ארט וואו ס'איז גארנישט, טאקע קיין אידישקייט. ער טראכט נישט וועגן זיך, נאר וואס דער רבי וויל זאל זיין בעולם. וואס וויל דער רבי? ער זאל מאכן א מקוה, ער זאל [לא ברור] אידן, און דאס איז זיין לעבן. דער בחור אין ישיבה, אזוי ווי ער איז געזעסן אין תומכי תמימים מיט הונדערט יאר צוריק — וואס איז געווען זיין לעבן? זיך מבטל זיין. נישט דער צי ער האט געדאוונט מער, אדער מער נגלה, אדער מער חסידות. די גאנצע נקודה איז די זעלבע. לחיים, לחיים, לחיים.