לעבן חסידות · פרק 225 · 2026-04-29 · 23:28
פרשת אמור תשפ"ו "אלה מועדי השם וגו' " - די ריכטיגע הכנה צו יום טוב
תיאור הפרק
שיחת חג השבועות תרצ״ו התוועדות חג שבועות תשט״ז שפת אמת פרשת אמור
השמע המקורי · הערך על הרב אשר פרקש בחב"דפדיה
תמלול אוטומטי מהשמע, ותרגום מכונה לעברית. קישורים לחב"דפדיה נוספו אוטומטית.
00:01 הרבי סיפר בהתוועדות של שבועות תשכ״ט סיפור ששמע מחותנו, אדמו״ר הריי״צ, בהתוועדות של שבועות תרצ״ו. כלומר, לפני תשעים שנה. הסיפור שאדמו״ר הריי״צ סיפר נמסר בקבלה, מרבי לרבי. וכך היה: אדמו״ר הזקן קרא לאדמו״ר האמצעי, ובאותה שעה הכניס אותו לראשונה לעבודת החסידות. אדמו״ר הזקן אמר לו שהוא עומד לחזור בפניו על תורה שהייתה מן התורות הראשונות ששמע המגיד ממעזריטש מהבעל שם טוב. באמצעותה עשה הבעל שם טוב את המגיד ממעזריטש לחסיד, למקבל. המגיד ממעזריטש אמר את התורה הזאת לאדמו״ר הזקן, והיא הייתה מן התורות הראשונות ששמע ממנו אדמו״ר הזקן; באמצעותה קירב המגיד ממעזריטש את אדמו״ר הזקן — כלומר, עשה אותו לחסיד. את התורה הזאת מסר אדמו״ר הזקן לאדמו״ר האמצעי. ומה הייתה התורה? נאמר: ״אלה מועדי ה׳ מקראי קודש אשר תקראו אותם במועדם״. התורה אומרת בפרשת אמור, בפרשת המועדות: ״אלה מועדי ה׳״ — אלה הימים טובים של הקב״ה; ״מקראי קודש אשר תקראו אותם במועדם״. והוא פירש:
00:01 דער רבי דערציילט אין דער התוועדות פון שבועות תשכ״ט דעם סיפור, וואס ער האט געהערט פון זיין שווער, פון דעם רבי ריי״צ, דעם פריערדיקן רבי׳ן, אין דער התוועדות פון שבועות תרצ״ו. דאס הייסט, מיט ניינציג יאר צוריק. דער רבי ריי״צ, פון וועמען ער דערציילט, גייט צוריק אין דער תורה, דעם סיפור, און דאס איז דורכגעגאנגען בקבלה, רבי פון רבי׳ן. ער דערציילט אז דער סיפור איז געווען אזוי: דער אלטער רבי האט גערופן דעם מיטעלן רבי׳ן, און ער האט אים דעמאלט ערשט אריינגענומען אין דער עבודה פון חסידות. און דער אלטער רבי האט אים דעמאלט געזאגט אז ער גייט אים איבערזאגן די תורה, און דאס איז געווען פון די ערשטע תורות וואס דער מזריטשער מגיד האט געהערט פון דעם בעל שם טוב, וואס מיט דעם האט דער בעל שם טוב געמאכט דעם מזריטשער מגיד פאר א חסיד, פאר א מקבל. און דער מזריטשער מגיד האט דאס געזאגט צום אלטן רבי׳ן, פון די ערשטע תורות וואס דער אלטער רבי האט געהערט פון דעם מזריטשער מגיד, וואס מיט דעם האט דער מזריטשער מגיד גענומען דעם אלטן רבי׳ן. גענומען הייסט אז ער האט אים געמאכט פאר א חסיד. און די תורה האט דער אלטער רבי איבערגעגעבן צום מיטעלן רבי׳ן, און דארט האט ער געזאגט: וואס איז געווען די תורה? עס שטייט: ״אלה מועדי ה׳ מקראי קודש אשר תקראו אותם במועדם״. די תורה זאגט אין פרשת אמור, אין דער פרשה פון די מועדות: ״אלה מועדי ה׳״, דאס זיינען די אויבערשטנס ימים טובים, ״מקראי קודש אשר תקראו אותם במועדם״. און ער האט געדייטשט,
01:51 הבעל שם טוב הקדוש מסר את התורה הזאת למגיד ממעזריטש, המגיד לאדמו״ר הזקן, ואדמו״ר הזקן לאדמו״ר האמצעי. והיא הייתה גם מן התורות שבאמצעותן הכניסו אותם לעניין החסידות. ומהו הפירוש הפנימי של הפסוק? ״אלה מועדי ה׳״ — אלה מועדים השייכים לקב״ה. ״ואלפיים שנה קדמה תורה לעולם״. כלומר, עוד לפני התורה, עוד לפני מתן תורה, אלפיים שנה לפני בריאת העולם, כבר היו העניינים הללו למעלה, אצל הקב״ה. והתורה המתינה אותן אלפיים שנה, עד שהגיעה לכאן למטה במתן תורה, עד שלמטה קיבלו את התורה. אז נעשו המועדים: מ״מועדי ה׳״ הם הגיעו לכאן למטה. ״מקראי קודש״ — באמצעות המועדים, הימים הטובים, ממשיכים; ״מקראי״ הוא מלשון קריאה, קוראים וממשיכים מן הקודש, מקודש העליון, מן המדרגות הגבוהות ביותר של קודש. קודש, מילה בגרמיה, קודש — זוהי החכמה שלמעלה; את הקודש העליון הזה ממשיכים לכאן למטה באמצעות המועדים. ״אשר תקראו אותם״ — כל העניינים האלה באים על ידי ההכנות, מה שנקרא להתכונן ליום טוב. יש הכנות שצריך לעשות לקראת יום טוב, להתכונן ליום טוב. על ידי כך ממשיכים, באמצעות כל העניינים האלה,
01:51 דער הייליקער בעל שם טוב האט איבערגעגעבן צום מגיד, דער מגיד צום אלטן רבי׳ן, דער אלטער רבי צום מיטעלן רבי׳ן. און דאס איז געווען אויך פון די תורות מיט וועלכע זיי האבן זיי אריינגענומען אין דעם ענין החסידות. און וואס איז דער פנימיות׳דיקער טייטש פון דעם פסוק? ״אלה מועדי ה׳״, דאס זיינען מועדים וואס געהערן צום אויבערשטן. ״ואלפיים שנה קדמה תורה לעולם״. דאס הייסט, נאך פאר דער תורה, נאך פאר מתן תורה, צוויי טויזנט יאר פאר בריאת העולם, זיינען שוין געווען די ענינים למעלה ביים אויבערשטן. און די תורה האט געווארט די אלפיים שנה, ביז זי איז אנגעקומען דא למטה, אין מתן תורה, ביז אז אונטן האט מען מקבל געווען די תורה. דעמאלט זיינען די מועדים געווארן; פון ״מועדי ה׳״ איז דאס געווארן דא למטה. ״מקראי קודש״ — דורך די מועדים, די ימים טובים, איז מען ממשיך, ״מקראי״ אין לשון קריאה, מען רופט, איז מען ממשיך פון קודש, פון קודש העליון, פון די העכסטע מדריגות פון קודש. קודש, מלה בגרמיה, קודש, דאס איז די חכמה שלמעלה; פון דעם קודש העליון איז מען ממשיך דאס אראפ דא למטה דורך די מועדים. ״אשר תקראו אותם״ — די אלע ענינים זיינען דורך די הכנות, וואס עס הייסט גרייטן זיך פאר יום טוב. עס זיינען פאראן די הכנות וואס מען דארף מאכן פאר יום טוב, זיך גרייטן צום יום טוב. דורך דעם איז מען ממשיך, אז דורך די אלע ענינים,
03:23 ממשיכים את מועדי ה׳ ומביאים אותם לכאן למטה, ואת הקודש העליון ממשיכים אל ימי החול. זו הייתה התורה כולה, ובאמצעותה קירב אותו. והרבי מספר את הסיפור ושואל: כששומעים זאת, מהו החידוש הגדול כאן? אין בתורה הזאת איזה דבר שבאמצעותו אפשר להשיג עשירות ו[לא ברור]. מה נאמר כאן? כל העניינים האלה הם עניינים שבמאמרי חז״ל ובזוהר, דברים שכבר נכתבו קודם. ״אלפיים שנה קדמה תורה לעולם״ — הרי זה מאמר חז״ל. וגם זה שממשיכים מן הקודש, ״מקראי קודש״, מן המדרגה שהיא קודש, קודש העליון, וממשיכים אותה על ידי ״מקראי קודש״ — הרי זה כתוב בזוהר. אנחנו מדברים כאן על הבעל שם טוב, על המגיד ממעזריטש, על אדמו״ר הזקן — גדולי עולם בתורה, בנגלה דתורה ובנסתר דתורה. את כל הדברים האלה הם ידעו מן התורה. וגם עניין ההכנות לקראת יום טוב, שצריך להתכונן — הרי גם הוא כתוב במקומות אחרים. מהו החידוש הגדול בתורה הזאת? הרבי אומר שני דברים. ראשית, מכאן רואים שלא הכול תלוי במה שאומרים, אלא באופן שבו אומרים זאת. לפעמים אדם סבור שלפניו חידושים גדולים ועניינים גדולים, ושעליו לחדש עניינים של [לא ברור]. אומרים לו: לא. עצם התורה
03:23 איז מען ממשיך פון די מועדי ה׳ און טראגט עס אראפ דא למטה, און פון דעם קודש העליון איז מען ממשיך אין די ימי החול. דאס איז געווען די גאנצע תורה, און מיט דעם האט ער אים גענומען. און דער רבי דערציילט דעם סיפור, דער רבי פרעגט: ווען מ׳הערט דאס, וואס איז דא די געוואלד? אין דער תורה, עפעס נישט דא וואס מ׳זאל קענען דערגרייכן רייכקייט און [לא ברור]. וואס האט ער געזאגט דא? די אלע ענינים זיינען ענינים פון מאמרי חז״ל, ענינים פון זוהר, אבער זאכן וואס שטייען געשריבן פון פריער. ״אלפיים שנה קדמה תורה לעולם״, דאס איז דאך א מאמר חז״ל. און אז מען איז ממשיך פון קודש, ״מקראי קודש״, די מדריגה וואס דאס איז קודש, קודש העליון, און מען איז ממשיך ״מקראי קודש״ — דאס שטייט דאך אין זוהר. מיר רעדן דא וועגן בעל שם טוב, דעם מזריטשער מגיד, דעם אלטן רבי׳ן — דאס זיינען געווען גדולי עולם אין תורה, אין נגלה דתורה און אין נסתר דתורה. די אלע זאכן האבן זיי געוואוסט פון דער תורה. און פארוואס דווקא דאס גרייטן פון יום טוב, אז עס דארף זיין הכנות — דאס שטייט דאך שוין אויך אין אנדערע ערטער. וואס איז די גרויסע געוואלד פון אט דער תורה? זאגט דער רבי צוויי ענינים. ערשטנס, פון דעם זעט מען אז עס איז נישט אלץ וואס מען זאגט, נאר דאס איז ווי מען זאגט. אמאל איז דא א צייט וואס א מענטש האט פאר זיך גרויסע חידושים און גרויסע ענינים, און מחדש זיין ענינים פון [לא ברור]. זאגט מען: ״ניין״. עס קען זיין די עצם תורה
04:59 יכולה להיות דברים פשוטים, אבל כשאומרים אותה — מי אומר אותה ובאיזה אופן אומרים אותה — זה מה שפועל. וכפי שרואים במתן תורה: כידוע, מדברים תמיד על כך שבמתן תורה נאמרו גם דברים פשוטים, בעשרת הדברות: ״לא תגנוב״, ״לא תרצח״. כל אלה הם עניינים פשוטים מצד עצמם. אבל מכיוון שבמתן תורה הם נאמרו מפי הקב״ה בעצמו, עם כל הקולות והברקים, עם קול השופר, עם כל הגילויים של מתן תורה, בקול רעש — הדבר פעל עד ש״וירא העם וינועו ויעמדו מרחוק״; הוא חדר עד לעצם ה[לא ברור]. ועל דרך זה גם כאן: כשהבעל שם טוב אמר את אותם עניינים, העניינים מצד עצמם היו פשוטים. אבל כשאומרים אותם עם אותה פנימיות, עם אותה אלוקות, עם אותו להט והתלהבות, הם פועלים באופן אחר לגמרי. וזה גם אחד היסודות בתורת החסידות: לפעמים צריך לדעת שבחסידות לוקחים עניין שכבר למדו פעם, שכבר שמעו, שכבר ידעו. אבל כשחוזרים ונכנסים לעומקו שוב ושוב, ומתבוננים בו, הדבר פועל באדם באופן אחר לגמרי.
04:59 קען זיין דברים פשוטים, אבער ווען מ'זאגט דאס, און ווער עס זאגט דאס, און אין וועלכן אופן מ'זאגט דאס — דאס איז וואס נעמט. און ווי מ'זעט ביי מתן תורה, דער גאנצער ענין, וואס כידוע, עס רעדט זיך אלעמאל, אז ביי מתן תורה זיינען דאך געזאגט געווארן אויך דברים פשוטים, עשרת הדברות: לא תגנוב, לא תרצח. די אלע זאכן זיינען ענינים פשוטים מצד עצמם. אבער וויבאלד אז ביי מתן תורה איז דאס געזאגט געווארן דורך דעם אויבערשטן אליין, איז עס געזאגט געווארן מיט די אלע ענינים פון קולות וברקים, מיט דעם קול השופר, מיט די אלע גילויים פון מתן תורה, מיט א קול רעש, אז דאס האט געפועל׳ט, „וירא העם וינועו ויעמדו מרחוק“, אז דאס האט דורכגענומען דעם עצם [לא ברור]. וואס על דרך זה איז אויך דא: בשעת דער בעל שם טוב האט געזאגט אותם ענינים, זענען די ענינים מצד עצמם אויך פשוטים. בשעת אבער מ'זאגט דאס מיט אָט דער פנימיות, מיט אָט דער געטליכקייט, מיט אָט דעם ברען און התלהבות, פועל׳ט דאס גאר אויף אן אנדער אופן. וואס דאס איז איינע פון די יסודות אויך אין תורת החסידות: אז אמאל דארף מען וויסן, אז אין חסידות איז דער ענין — מ'נעמט אן ענין וואס דעם ענין מצד עצמו האט מען דאך שוין געלערנט איינמאל, האט מען דאך שוין געהערט, האט מען דאך שוין געוואוסט. אבער דורך דעם וואס מ'דרייט זיך אריין אין דעם נאך אמאל און נאך אמאל, און מ'איז זיך מתבונן אין דעם, פועל׳ט דאס אין דעם מענטשן גאר אויף אן
06:23 באופן פנימי. וכפי שהרבי מספר, כך ראו אצל רבותינו נשיאינו: פעמים רבות הם היו מורים לתלמידיהם ולחסידיהם לקחת עניין בחסידות, לחשוב עליו שוב, ללמוד אותו שוב, לשמוע אותו שוב ולהתבונן בו שוב ושוב, עד עשרות פעמים. לפעמים ארבעים פעם, ארבעים ושתיים פעם או שישים פעם — לחזור עליו כמה וכמה פעמים. עד כדי כך שלפעמים עדיף לקחת עניין אחד ולהתבונן בו ארבעים ושתיים פעם, מאשר ללמוד ארבעים ושניים עניינים. לכאורה, אדם יכול לחשוב: למה לבזבז את הזמן על חזרה? אני יכול ללמוד ארבעים ושניים עניינים חדשים בתורה. במקום זה, לחזור שוב ושוב על אותו עניין? כבר שמעתי, אני יודע את זה, אני מכיר את זה. אבל, אומר הרבי, לפעמים כשחוזרים על אותו עניין, הופכים בו שוב ושוב, מעבדים אותו ומכניסים אותו לפנימיות — זה פועל על האדם השפעה אחרת לגמרי. אלה היו העניינים הפשוטים שהבעל שם טוב, כשחזר על אותם עניינים, הכניס בהם את עצמיותו, את מהותו, את נפשו — „אנא נפשי כתבית יהבית“. ובכך הוא לקח את המגיד ממעזריטש; ועל דרך זה המגיד את אדמו"ר הזקן, ואדמו"ר הזקן את אדמו"ר האמצעי, וכן הלאה. אבל אחר כך, כשמתבוננים, [לא ברור] כתוב כאן בתורה הזאת. ובתורה
06:23 פנימיות׳דיקן אופן. און ווי דער רבי דערציילט, ווי מ'האט געזען ביי רבותינו נשיאינו, וואס זיי פלעגן אסאך מאל הייסן זייערע תלמידים און זייערע חסידים, אז מ'זאל נעמען אן ענין אין חסידות, און מ'זאל דאס איבערטראכטן, און איבערלערנען, און איבערהערן, און איבער זיך מתבונן זיין אין דעם, עד לעשרות מאל. אמאל איז געווען פערציג מאל, צוויי און פערציג מאל, אדער זעכציג מאל, כמה וכמה פעמים איבערחזר׳ן. ביז ס'איז געווען אפילו, אז ס'איז אמאל בעסער נעמען איין ענין און איבערטראכטן דאס צוויי און פערציג מאל, ווי צו לערנען צוויי און פערציג ענינים. לכאורה, אמאל טראכט זיך א מענטש: וואס באדערסטו די צייט אויף חזר׳ן? איך קען לערנען צוויי און פערציג ענינים חדשים אין תורה. אנשטאט דעם, דאס זעלבע ענין נאך אמאל איבערחזר׳ן, איבערחזר׳ן? כ'האב שוין געהערט, איך ווייס דאס, איך קען דאס. זאגט מען אזוי, דער רבי, אז אמאל איז פאראן אן ענין, דעם זעלבן ענין, און מ'חזר׳ט עס איין, און מ'קערט עס איבער נאך אמאל און נאך אמאל, און מ'קייט עס איבער, און מ'נעמט דאס אריין אין פנימיות — פועל׳ט דאס אויף דעם מענטשן גאר אן אנדער השפעה. וואס דאס זענען געווען די פשוט׳ע ענינים וואס דער בעל שם טוב, בשעת ער האט איבערגעזאגט אותם ענינים, האט אין דעם אריינגעלייגט זיין עצמיות, זיין מהות, זיין נפש — „אנא נפשי כתבית יהבית“. און מיט דעם האט ער גענומען דעם בעל, דעם מעזריטשער מגיד; על דרך זה דער מגיד דעם אלטן רבי׳ן, און דער אלטער רבי דעם מיטלער רבי, וכולי. אבער דערנאך איז דא, ווי מ'טראכט זיך אריין, [לא ברור] שטייט דא אין אָט דער תורה. איז אין
07:48 הזאת יש בעיקר שלוש נקודות, שהן שלושה עניינים יסודיים בעבודת השם, ובהם כלולים עניינים עיקריים בתורת החסידות. הדבר הראשון הוא ש[לא ברור] „אלפיים שנה קדמה תורה לעולם“. התורה עומדת וממתינה אלפי שנים, עד שיהודי יבוא לקבל את התורה וללמוד אותה. ועל ידי שהיהודי ילמד תורה, הוא פועל עלייה בתורה הזאת. כלומר, כל העניינים האלה אכן קיימים קודם לכן באלוקות, ושורשם ומקורם במדרגות הגבוהות ביותר. ואף על פי כן, כוחו של יהודי הוא שהתורה עומדת וממתינה אלפי שנים לכך שיהודי יבוא וילמד אותה, ועל ידי כך הוא פועל בתורה; הוא ממשיך בה דבר חדש. ומבואר בהרבה מקומות בתורה ובחסידות שכל עניין לימוד התורה של יהודי הוא שהוא פועל עלייה בתורה. זהו אחד הפירושים שחסידות מפרשת: מה פירוש „כל העוסק בתורה לשמה“? מה פירוש תורה לשמה? „לשמה“ — לשון נקבה — לשם התורה. יהודי לומד תורה משום שעל ידי לימודו, בשעה שהוא לומד תורה, הוא מרומם את התורה, מעלה אותה וממשיך [לא ברור] בתורה. התורה מצד עצמה היא חכמתו של הקדוש ברוך הוא, אבל היא [לא ברור].
07:48 דער תורה פאראן דריי נקודות בעיקר, וואס זיינען דריי ענינים יסודיים אין עבודת השם, וואס אין דעם באשטייען ענינים עיקריים פון תורת החסידות. וואס די ערשטע זאך איז, אז [לא ברור], אלפיים שנה קדמה תורה לעולם. אז תורה שטייט און ווארט טויזנטער יאר, אז ביז א איד וועט קומען מקבל זיין די תורה און ער וועט זי לערנען. און דורך דעם וואס דער איד וועט לערנען תורה, פועל׳ט ער אן עליה אין אָט דער תורה. דאס הייסט אז ס'זענען פאראן טאקע די אלע ענינים שוין פריער אין געטליכקייט, און שורשן ומקורן אין העכסטע מדריגות. און פונדעסטוועגן, דער כח פון א אידן איז: תורה שטייט און ווארט טויזנטער יאר אז א איד זאל קומען צו גיין און לערנען די תורה, וואס דורך דעם פועל׳ט ער אין תורה; ער פועל׳ט אין דעם אז ער איז ממשיך ניי אין תורה. און ס'איז מבואר אין אסאך תורה און חסידות: דער גאנצער ענין פון אז א איד לערנט תורה איז, פועל׳ט ער אן עליה אין תורה. ס'איז דאס איינע פון די טייטשן, ווי חסידות טייטשט: וואס איז דער טייטש „כל העוסק בתורה לשמה“? וואס איז דער טייטש תורה לשמה? „לשמה“ — לשון נקבה — דאס איז לשם התורה. אז א איד לערנט תורה, ווייל דורך זיין לימוד, בשעת א איד לערנט תורה, איז ער מרים די תורה, אז ער הייבט אויף תורה, אז ער איז ממשיך [לא ברור] אין תורה. תורה מצד עצמה איז חכמתו של הקדוש ברוך הוא, אבער זי [לא ברור].
09:15 במדרגה היא חכמה. מה שאין כן כשיהודי לומד תורה, הוא ממשיך את העצמות ומהות בתורה — לשמה, לשם התורה. וכפי הלשון שמובאת בחסידות בשם המדרש, ש„דוד היה מחבר תורה של מעלה בהקב״ה“. הוא מכניס את הקדוש ברוך הוא לתוך התורה. וזה מה שאמר הבעל שם טוב: „מועדי ה׳“ עומדים וממתינים אלפי שנים. ועל דרך זה, אצל כל יהודי, בכל שנה ובכל מועד ומצווה: כשמגיע יום טוב, מגיעה שבת, מגיע זמן מסוים או מצווה, המצווה הזאת, היום טוב הזה, המועד הזה, עומדים וממתינים למעלה ליהודי שכאן למטה, לכך שהיהודי יבוא. וכשהוא יקיים את המצווה הזאת, יחגוג את היום טוב הזה, הוא ממש ממשיך מן המדרגות הגבוהות ביותר, מכניס את הקדוש ברוך הוא לתורה ומעלה את היום הזה למדרגה גבוהה יותר. וזהו כוחו של יהודי לפעול בענייני תורה ומצוות. ויש כאן נקודה שנייה. הנקודה השנייה היא „מקרא קודש“: כוחו של יהודי להמשיך מן הקודש אל החול. מה הכוונה? לא רק שיהודי פועל בתורה ובמצוות עצמן, שהוא מתקרב לקדוש ברוך הוא בתורה, מכניס את הקדוש ברוך הוא בתורה ובמצוות ומעלה את התורה והמצוות למדרגה גבוהה יותר, כמו... אלא שעל ידי כך
09:15 אין מדרגה איז א חכמה. משא״כ אבער א איד לערנט תורה, איז ער ממש א עצמות ומהות אין דער תורה, לשמה, לשם התורה. און ווי דער לשון ס׳ברענגט זיך אין חסידות בשם המדרש, אז דוד היה מחבר תורה של מעלה בהקב״ה. איז ער אריינברענגט דעם אויבערשטן אין דער תורה. און דאס האט דער בעל שם טוב געזאגט, אז „מועדי ה׳“ שטייט און ווארט טויזנט יארן. אז אלע דער זייט, אז אין יעדן אידן און יעדן יאר און יעדן מועד ומצוה, אז בשעת ס׳קומט צו גיין א יום טוב, ס׳קומט צו גיין א שבת, ס׳קומט צו גיין א זמן אדער א מצוה, איז אט די מצוה, דער יום טוב, דער מועד, שטייט און ווארט למעלה אז דער איד דא למטה, אויף דעם אז דער איד וועט קומען. און בשעת ער וועט טאן אט די מצוה, ער וועט פראווען אט דעם יום טוב, איז ער ממש פון די העכסטע מדרגות, ער ברענגט אריין דעם אויבערשטן אין תורה, אז ער ממש הייבט אויף אט דעם טאג צו א העכערע מדרגה. און דאס איז דער כח פון א אידן אין פועל זיין אין די ענינים פון תורה ומצוות. און נאך זאגן מיר א צווייטע נקודה. א צווייטע נקודה איז „מקרא קודש“. אז דער כח פון א אידן איז, אז ער איז ממשיך פון קודש אין חול. וואס הייסט? נישט נאר וואס א איד פועלט אין תורה ומצוות גופא, אז ער דערנענטערט זיך צום אויבערשטן אין תורה, ער ברענגט אריין דעם אויבערשטן אין די תורה ומצוות, ער הייבט אויף תורה ומצוות צו א העכערע מדרגה, כמו... נאר דורך דעם וואס
10:37 שיהודי חוגג יום טוב, על ידי מעשיו, הוא מכניס את קדושת היום טוב לתוך העולם, ומכניס את הקודש גם אל החול. כלומר, גם בחיי היום־יום, בענייני חול וחולין, הוא מכניס קדושה. וזהו „מקרא קודש“. ובפרט, זהו עניינו של יום טוב. וזהו הבדל בין שבת ליום טוב. כשמגיעה שבת, שבת היא יום קדוש מצד עצמו. כלשון הגמרא, „שבת מקדשא וקיימא“. שבת היא יום קדוש מצד עצמו. כל יום שביעי הוא שבת. וכך אכן נקבע מלמעלה: „ששת ימים תעשה מלאכה וביום השביעי שבת לה׳“. שבת היא יום שניתן מלמעלה. זה לא תלוי ביהודים. כלומר, זה לא תלוי בכך שיהודי מקדש וקובע חודשים וכל הדברים האלה; זהו עניין שניתן מלמעלה. הגמרא אומרת, [לא ברור], „מקדש השבת“. לא אומרים „מקדש ישראל והשבת“. למה? „מקדש השבת“, משום שהשבת קדושה מצד עצמה, „מקדשא וקיימא“. מה שאין כן ימים טובים — אלה ימי חול. בדרך כלל יום טוב חל ביום מימות החול. ואותו יום חול הוא „מקרא קודש“. לכן הוא נקרא „מקרא קודש“: יהודי לוקח יום חול ועושה ממנו עניין
10:37 א איד פראוועט יום טוב, דורך דעם וואס א איד טוט וואס ער טוט, ער ברענגט אריין די קדושה פון יום טוב דערויף אין דער וועלט, איז ברענגט ער אריין דעם קודש אויך אין חול. דאס הייסט אז אויך אין דער וואכעדיקייט, אין ענינים פון חול און חולין, ברענגט ער אריין אין זיי קדושה. און דאס איז „מקרא קודש“. און בפרט איז דאס טאקע דער ענין פון יום טוב. און דאס איז א חילוק צווישן שבת און יום טוב. ווען עס גייט צו שבת, איז דאך שבת א טאג וואס איז הייליג מצד עצמו. ווי דער לשון הגמרא, „שבת מקדשא וקיימא“. שבת איז א הייליגער טאג מצד עצמו. יעדער זיבעטער טאג איז דאך שבת. און אז עס איז טאקע מלמעלה אזוי געשטעלט געווארן, אז די זעקס טעג, „ששת ימים תעשה מלאכה וביום השביעי שבת לה׳“. שבת איז א טאג וואס איז מלמעלה געגעבן געווארן. דאס האט נישט צו טאן מיט אידן. דאס הייסט, עס האט נישט צו טאן מיט דעם וואס א איד איז מקדש וקובע חדשים און די אלע זאכן; דאס איז א ענין וואס איז געגעבן מלמעלה. די גמרא זאגט, [לא ברור], „מקדש השבת“. זאגט נישט „מקדש ישראל והשבת“. פארוואס? „מקדש השבת“, ווייל דער שבת איז הייליג מצד עצמו, מקדשא וקיימא. מה שאין כן ימים טובים, דאס איז וואכעדיקע טעג. בדרך כלל דער יום טוב פאלט אויס אין א וואכעדיקן טאג. און אט דער וואכעדיקער טאג איז „מקרא קודש“. דערפאר איז ער „מקרא קודש“: א איד נעמט א וואכעדיקן טאג און ער מאכט פון דעם אן ענין
11:59 של קודש. וזה נותן ליהודי כוח גם בכל ענייני יום טוב, שלוקחים מהם לכל השנה כולה. כמו שהגמרא אומרת, שעניינו של יום טוב הוא [לא ברור], לקחת את ענייני החול ולעשות מהם ״מועדים לשמחה״, לעשות מהם שמחת יום טוב, להכניס ענייני חול ולהפוך אותם לקודש. וזהו עניינו של כל יום טוב. כל שכן וקל וחומר בנוגע לשבועות, שבו העניין עמוק עוד יותר מבכל הימים הטובים. כיצד? יש תורה בחסידות מאדמו״ר הזקן, מהתורות הראשונות שאמר בשנותיו הראשונות, [לא ברור], על הפסוק ״ועשית חג שבועות״. אדמו״ר הזקן מפרש: מה פירוש ״ועשית חג שבועות״? ״שבועות״ הם שבועות, ימות החול; שבוע מלשון חול, ימות החול. ״ועשית חג שבועות״ — לקחת את ימות החול ולהכניס בהם חג, לעשות שהשבועות יהיו לחג. כלומר, העבודה של חג השבועות תלויה בעניין שהוא ההכנה למתן תורה: לקחת ענייני חולין ולהפוך אותם לתורת הקודש, לעשות מחולין קודש, מימות החול לעשות קדושה. זהו, בכללות, עניין התורה והמצוות שבא בחג השבועות. ואדמו״ר הזקן אמר: כיצד עושים שימות החול יהיו לחג, שתהיה מהם קדושה? זה
11:59 פון קודש. און דאס גיט א אידן דעם כח אויך אין די אלע ענינים פון יום טוב, נעמט מען אויף כל השנה כולה. ווי די גמרא זאגט, אז דער ענין פון יום טוב איז, [לא ברור], נעמען פון די וואכעדיקייט און מאכן פון דעם אז עס זאל ווערן „מועדים לשמחה“, מאכן פון דעם דעם ענין פון שמחת יום טוב, ארייננעמען ענינים פון חול און איבערמאכן פון דעם קודש. וואס דער ענין איז ביי יעדן יום טוב. כל שכן וקל וחומר בנוגע צו שבועות, וואס אין שבועות איז דא דער ענין נאך טיפער ווי אלע ימים טובים. וואס? וואס חסידות תורה פון דעם אלטן רבי, פון די ערשטע תורות וואס דער אלטער רבי האט געזאגט אין זיינע ערשטע יארן, [לא ברור]. חסידות תורה פון דעם אלטן רבי אויפן פסוק „ועשית חג שבועות“. טייטשט דער אלטער רבי: וואס מיינט „ועשית חג שבועות“? אז שבועות איז וואכן. וואכן איז דאך וואכעדיקייט, שבוע מלשון חול, וואכעדיקייט. „ועשית חג שבועות“ — מ׳זאל נעמען די וואכעדיקייט און אריינברענגען אין דעם חג, מאכן אז די שבועות זאל ווערן חג. דאס הייסט, די עבודה פון חג השבועות איז תלוי אין דעם ענין וואס דאס איז די הכנה פון מתן תורה: אז מ׳נעמט ענינים פון חולין און מ׳מאכט איבער פון דעם תורת הקודש, מאכן פון חולין זאל ווערן קודש, פון וואכעדיקייט מאכן פון דעם הייליקייט, מאכן פון דעם אן ענין פון קדושה. דאס איז כללית דער ענין פון תורה ומצוות וואס קומט בכל חג השבועות. און דער אלטער רבי האט געזאגט, ווי אזוי מאכט מען אז די וואכעדיקייט זאל ווערן חג, זאל ווערן פון דעם הייליקייט? דאס
13:33 נעשה באמצעות מ״ט יום, באמצעות הספירה שלפני כן. כל יום הוא יום בפני עצמו, וזו העבודה של כל יום. כל יום הוא יום, ויום שעבדו בו על עצמנו. באמצעות העבודה מגיעים לשבועות, וימות החול נעשים לקדושה. וזה הפירוש שהוא אומר ב״מקראי קודש״: כאשר יהודי, באמצעות יום טוב, מכניס קדושה בענייני חולין. ויש עוד עניין שלישי, ״אשר תקראו אותם״. העניין הוא, אני רוצה לומר כאן, שהיום טוב שיהודי חוגג יהיה יום טוב כזה, שאפשר לומר עליו שכל אלפי השנים חיכה היום טוב שהוא יבוא ויעשה ממנו את מה שצריך. שהוא יכניס בו קדושה. ועל דרך זה, שבאמצעותו יכניס קדושה בכל ענייני החולין, יעשה מימות החול קדושה. כדי שהדברים האלה יתקיימו, צריך להיות ״אשר תקראו אותם״. צריכות להיות ההכנה וההזמנה של ערב יום טוב. מה פירוש ענייני הכנה? מה צריך להכין? זהו אחד העניינים היסודיים בתורת החסידות ובאמונה, שלכל מצווה צריכה להיות הכנה למצווה. יהודי לא ״נופל״ לתוך מצווה, כמו שאומרים אצל חסידים. יהודי לא ״נופל״ לתוך יום טוב, פשוט נכנס ליום טוב בלי שום הכנה. צריכה להיות הכנה קודם לכן: ללמוד על היום טוב, להתכונן אליו ולהיות שותף בענייניו.
13:33 איז דורך מ״ט יום. אבער דאס איז דורך די ספירה שלפני זה. א טאג איז א טאג; דאס איז די עבודה פון א יעדן יום. יעדער טאג איז א טאג, און א דורכגעארבעטער טאג. דורך די עבודה קומט מען צו שבועות, אז פון וואכעדיקייט ווערט הייליקייט. און דאס איז דער טייטש וואס ער זאגט „מקראי קודש“: אז בשעת ווען א איד דורך יום טוב ברענגט אריין קדושה אין ענייני חולין. און נאך פאראן דער דריטער ענין, „אשר תקראו אותם“. דער ענין איז, איך וויל דא זאגן, אז דער יום טוב וואס א איד פראוועט זאל זיין אזא מין יום טוב, וואס דו זאגסט, אלע טויזנטער יארן ווארט דער יום טוב אז ער זאל קומען און ער זאל עס מאכן פון דעם. ער זאל אריינברענגען קדושה. און על דרך זה, אז דורך דעם זאל ער אריינברענגען קדושה אין אלע ענייני חולין, מאכן פון וואכעדיקייט הייליקייט. כדי די זאכן זאלן זיך דורכפירן, דארף זיין „אשר תקראו אותם“. ס׳דארף זיין די הכנה און די הזמנה פון ערב יום טוב. וואס הייסט ענייני הכנה? וואס דארף מען גרייטן? דאס איז איינס פון די עניינים יסודיים פון תורת החסידות און דעם גלויבן, אז יעדער מצוה דארף האבן א הכנה למצוה. א איד פאלט נישט אריין אין א מצוה, ווי מען זאגט ביי חסידים. א איד פאלט נישט אריין אין א יום טוב, פשוט צו גיין אריין אין יום טוב אן קיין שום הכנה. ס׳דארף זיין די הכנה פון פארדעם, פון לערנען אין דעם יום טוב און זיך צוגרייטן, און זיך מיטטיילן מיט זאכן.
15:00 להיות בטהרה ובקדושה — כל עניין ההכנה שצריך להיות לפני שבא יום טוב. עניין ההכנה הוא עניין עיקרי בתורת החסידות בכלל ובחסידות חב״ד בפרט. אדמו״ר הזקן דרש שהעבודה תהיה דווקא בסדר ובהדרגה. לפעמים מדובר בחסידות על עבודה בדרך דילוג. לעיתים מן העיתים, בזמן מן הזמנים, אומרים שאדם צריך להיעתק מן הקצה אל הקצה, מעומק תחת לעומק, עבודה גדולה שהיא בדרך דילוג. אבל זו אינה העבודה הרגילה. זו עבודה מזמן לזמן, לעיתים מן העיתים. בכלל, העבודה הרגילה שצריך לעבוד בה היא דווקא שסדר העבודה יהיה בהדרגה, צעד אחר צעד, פסיעה אחר פסיעה. צריכה להיות הכנה. כשיש הכנה פנימית, המצווה נעשית באופן אחר לגמרי. היום טוב הוא באופן אחר לגמרי. פעמים רבות דרשו אצל חסידים, אצל רבותינו ובחסידות, שלפני שבא יום טוב צריך להתכונן אליו, וצריך שתהיה לאדם שייכות ליום טוב הזה. ועל דרך זה, לא רק כשמגיע יום טוב, אלא בכל יום, לפני מצווה, לפני התפילה. כמו שכתוב בהיום יום, שלפני שמתחילים להתפלל צריך ללכת למקווה, ללמוד חסידות ולתת צדקה. צריכה להיות הכנה לפני שמגיעים לתפילה, ולא סתם כך. ולכן חסידים היו קמים מוקדם, מתכוננים ומתכוננים, עד שהיו מוכנים ללכת
15:00 זיין טהרה ולקדושה — דער גאנצער ענין הכנה וואס ס׳דארף זיין פאר ס׳קומט צו גיין א יום טוב. דער ענין הכנה, דאס איז אן ענין עיקרי אין תורת החסידות בכלל און חסידות חב״ד בפרט. דער אלטער רבי האט געמאָנט אז די עבודה זאל זיין דווקא בסדר ובהדרגה. אמאל רעדט זיך אין חסידות פון עבודה בדרך דילוג. לעתים מן העתים, בזמן מן הזמנים, איז דא וואס מען זאגט אז א מענטש דארף נעתק ווערן מן הקצה אל הקצה, פון עמק תחת עמק, גרויסע עבודה וואס איז בדרך דילוג. אבער דאס איז נישט די עבודה הרגילה. דאס איז די עבודה מזמן לזמן, לעתים מן העתים. בכלל, די עבודה רגילה וואס מען דארף ארבעטן, איז דווקא אז דער סדר עבודה זאל זיין בהדרגה, צעד אחר צעד, פסיעה אחר פסיעה, גיין א טריט נאך א טריט. ס׳דארף זיין די הכנה. ווען ס׳איז פאראן די הכנה פנימית, איז דעמאלט די מצוה טוט זיך גאר אויף אן אנדער אופן. דער יום טוב איז גאר אויף אן אנדער אופן. אפטמאל האט מען געמאָנט ביי חסידים, ביי רבותינו, אין חסידות, אז פאר ס׳קומט צו גיין א יום טוב זאל מען זיך צוגרייטן פארדעם, און מען זאל האבן שייכות צו דעם יום טוב. און על דרך זה, נישט נאר אנקומענדיק א יום טוב, נאר יעדער טאג פאר א מצוה, פארן דאווענען, ווי ס׳שטייט אין דעם היום יום, אז פאר מ׳הייבט אן דאווענען דארף מען גיין אין מקוה, און מען דארף לערנען חסידות און אפגעבן צדקה. ס׳דארף זיין א הכנה איידער מען זאל אנקומען צו דעם דאווענען, איידער בעלמא. און דאס איז דאך, וואס חסידים האבן זיך אויפגעשטאנען פריער, זיך צוגעגרייט און זיך צוגעגרייט, יא, ביז מ׳איז געווען גרייט, מען זאל קענען גיין
16:28 להתפלל. שמעתי פעם מהרבי, שבהתוועדות הוא אמר: על העקידה, על אברהם אבינו שהלך לעקידה, כתוב ״וישכם אברהם בבקר״. אברהם אבינו הזדרז לעקידה: הוא קם מוקדם, מיהר והלך לעקידה. הרבי אמר בדרך בדיחותא, אמר ווארט חסידי: מתי הלך אברהם אבינו לעקידה? באיזו שעה זה היה? כתוב ״בבקר״, לא כתוב באיזו שעה. הרבי אמר שכך היה: אם אברהם אבינו היה ליטאי, היה פירוש ״וישכם אברהם בבקר״ — קם מוקדם ככל האפשר ומיד יצא לדרך. אבל אברהם היה חסיד; הוא קם מוקדם, לפנות בוקר, אבל מיד הלך למקווה, והיה צריך ללמוד חסידות לפני שהלך לעקידה. מה זאת אומרת? בקטנות. עד שיצא לדרך כבר היה אור יום. אבל על כל פנים, מה הנקודה? שבעבודת השם צריכה להיות הכנה, צריך להתכונן. לפני שהמצווה יכולה להתקיים בפועל, צריך להיות בזה חלק [לא ברור], שיהודי צריך להתכונן — קריאה, הזמנה — כדי שהמצווה תיעשה, וכך גם היום טוב, ולא סתם כך. ואלו שלוש הנקודות שהבעל שם טוב מסר למגיד ממעזריטש, המגיד ממעזריטש לאדמו״ר הזקן, ואדמו״ר הזקן הוסיף ומסר לאדמו״ר האמצעי, והדברים הגיעו אלינו, אל אדמו״ר הריי״צ, וזה נחשב בתוך
16:28 צום דאווענען. איך האב אמאל געהערט פון רבי׳ן, ביי א פארברענגען האט ער געזאגט, דאס שטייט ביי דער עקידה, אה, ביי אברהם אבינו צו דער עקידה: „וישכם אברהם בבקר“. אברהם אבינו, די עקידה, זריזות איז אברהם, האט ער זיך אויפגעשטאנען אין דער פרי, געאיילט און געגאנגען צו דער עקידה. דער רבי האט געזאגט בדרך בדיחותא, יא, דער רבי האט געזאגט א חסידישע ווארט: ווען איז אברהם אבינו געגאנגען צו דער עקידה? וויפיל אזייגער איז דאס געווען? ס׳שטייט „בבקר“, ס׳שטייט נישט וויפיל. געווען א פסק, האט דער רבי געזאגט, אז ס׳איז געווען אזוי: יא, אויב אברהם אבינו וואלט געווען, זאגט א ליטוואק, איז „וישכם אברהם בבקר“ — אויפגעשטאנען וואס פריער און גלייך ארויס אויף דעם וועג. אבער אברהם איז געווען א חסיד; האט ער זיך אויפגעשטאנען פרי טאג, אה, פארטאגס, אבער גלייך איז ער געגאנגען אין מקוה, און ס׳געהערט זיך לערנען חסידות פארן גיין צו דער עקידה, וואס הייסט? אין קליינקייט. ביז ער איז ארויסגעגאנגען, איז שוין געווען העלער טאג. יא, אבער על כל פנים, וואס איז די נקודה? ס׳איז אין עבודת השם, אז ס׳דארף זיין א הכנה, יא, מ׳דארף זיך גרייטן. איידער די מצוה זאל קענען זיין בפועל, דארף זיין דאס א טייל [לא ברור], וואס א איד דארף זיך צוגרייטן, יא, קריאה, הזמנה, אז די מצוה זאל געטון ווערן, דער יום טוב, איידער בעלמא. און דאס איז די דריי נקודות וואס דער בעל שם טוב האט איבערגעגעבן צום מגיד, דער מגיד צום אלטן רבי׳ן, און דער אלטער רבי צוגעגעבן צום מיטלער רבי׳ן, וואס איז אנגעקומען צו אונז, צו דעם פריערדיקן רבי׳ן, וואס דאס האט געציילט אין
17:52 הרבי. והרבי אמר פעם בהתוועדות שכך צריך לגשת ללימוד חסידות: צריך לדעת שחסידות מלמדת שיהודי צריך לדעת שכל מצווה וכל יום טוב מחכים לו. המצווה מחכה כבר אלפי שנים שהוא יכניס בה אור, וכך יעלה אותה למדרגה נעלית יותר. ועל ידי זה הוא ממשיך מקודש לחול: הוא משנה את ענייני העולם ואת חיי החולין, ועושה מהם קדושה. ובכל העניינים האלה [לא ברור], על ידי שהוא עובד את ה׳ בדרך אחת, שהוא מכין את עצמו בפנימיות, הוא נעשה כלי לזה. כי בכלל מבואר גם בספרי חסידות, בקשר לימים האלה, על הפסוקים שאנו מוצאים כאן בפרשה: ״אלה מועדי ה׳ אשר תקראו אותם במועדם״. יש כאן דבר מעניין: בפסוקים שבפרשתנו, בפרשת המועדים שבפרשת אמור, מדברים על פסח, על שבועות, על ראש השנה, יום הכיפורים וסוכות — על כל הימים הטובים. אבל באמצע מופיעים גם הדינים של מצוות ספירת העומר, ספירת [לא ברור], וכל פרטיה. הרי אלה אינם מועדי ה׳, זה לא יום טוב. כל ארבעים ותשעת ימי הספירה וכל פרטי דיני הספירה מופיעים באמצע פרשת המועדים. על כך נאמר בספרים שזהו
17:52 רבי. און דער רבי האט אמאל געזאגט ביי דעם פארברענגען, אז דאס דארף זיין דער ענין פון ווי אזוי מ׳נעמט חסידות: אז מ׳דארף וויסן זיין, אז חסידות איז דער ענין פון דעם, אז א איד דארף וויסן זיין, אז יעדער מצוה און יעדער יום טוב ווארט אויף דעם. די מצוה ווארט שוין טויזנטער יארן, אז ער זאל איר אריינגעבן א ליכט אין אט דער מצוה, און אזוי אויף א העכערער מדריגה. און דורך דעם איז ער ממשיך פון קודש לחול, אז ער מאכט איבער די וועלטליכקייט און די וואכעדיקייט פון וועלט און מאכט פון דעם קדושה. און דורך דעם, יא, און די אלע ענינים איז [לא ברור], אז דורך דעם וואס ער טוט די עבודת השם בדרך אחת, אז ער גרייט זיך צו ביי זיך פנימי, איז ער א כלי אויף דעם. ווייל בכלל איז אויך מבואר אין חסידישע ספרים ביי די היינטיגע טעג, וואס מ׳געפינט די פסוקים דא אין דער פרשה: „אלה מועדי ה׳ אשר תקראו אותם במועדם“. ס׳איז אן אינטערעסאנטע זאך, אז אין די פסוקים פון אונזער פרשה, די מועדים פון פרשת אמור, רעדט מען פון פסח, רעדט מען פון שבועות, רעדט מען פון ראש השנה, יום הכיפורים און פון סוכות, רעדט מען פון אלע ימים טובים. אבער אין דער מיטן זענען פאראן אויך די אלע דינים פון מצות ספירת העומר, ספירת [לא ברור], און די אלע פרטים. ס׳איז דאך נישט מועדי ה׳, ס׳איז נישט יום טוב. די אלע ניין און פערציג טעג פון ספירה און די אלע פרטי דינים פון ספירה שטייען אין מיטן פרשת המועדים. איז שטייט אין ספרים, דאס איז דער
19:22 העניין: באמת, מכאן רואים שכל ימי הספירה הם חלק מהמועדים. למשל, כשהתורה אומרת ״אלה מועדי ה׳ אשר תקראו אותם במועדם״, ״מועדי ה׳״ נאמר גם על ספירת העומר. כל ארבעים ותשעת הימים שבין פסח לשבועות הם ימים של מועדים, הם מועדי ה׳. בכל יום מימי העומר, יהודי הופך את היום הזה, על ידי ספירת העומר ותיקון המידות, למועד; הוא עושה את הימים לימים מאירים ושמחים, למועדים. ועל ידי עבודת ספירת העומר יהודי מתכונן למתן תורה. ממילא, כל ארבעים ותשעת הימים מקבלים מקדושת המועדים, ויש ליהודי הכוח להמשיך בהם גדלות, את אור הגדלות. כי זהו עניין המועדים, כאמור: ממשיכים אור של גדלות מקודש לחול. וזה מסביר גם את הקשר ברצף הפסוקים: קודם מדברים על פרשת המנורה, וממנה עוברים לפרשת המועדים. מה הקשר ביניהן? כיצד נכנסת פרשת המנורה לפני פרשת המועדים? אלא הביאור הוא שהדבר דומה למנורה. עניינה של המנורה הוא ש״משם אורה יוצאה לכל העולם כולו״. כלומר, בבית המקדש, שם אצל המנורה,
19:22 ענין פון דעם, אז באמת, און פון דעם זעט מען, אז די גאנצע ימי הספירה זיינען חלק פון די מועדים. אז למשל די תורה זאגט: „אלה מועדי ה׳ אשר תקראו אותם במועדם“, איז די מועדי ה׳ — עס גייט אויך אויף ספירת העומר. די אלע ניין און פערציג טעג צווישן פסח און שבועות זיינען טעג פון מועדים, זיינען מועדי ה׳, וואס א איד אין יעדער טאג פון דעם עומר, דורך ספירת העומר און תיקון המדות, מאכט ער פון דעם יום, פון דעם טאג, מאכט ער עס צו זיין א מועד, מאכט ער ליכטיגע טעג און פרייליכע טעג און מועדים. און דורך די עבודה פון ספירת העומר גרייט זיך א איד צו צום מתן תורה, במילא די אלע ניין און פערציג טעג נעמען זיך פון די קדושה, פון די קדושת המועדים, וואס א איד האט בכח צו ממשיך זיין גדלות, דער אור פון גדלות, יא, וואס דאס איז דער ענין פון מועדים, כאמור, אז מ׳איז ממשיך א ליכט פון גדלות פון קודש לחול. וואס דאס איז מסביר אויך, אז דאס איז דער קשר צווישן דעם המשך הפסוקים. אז מ׳רעדט פאר דעם וועגן פרשת המנורה, און פון דעם גייט מען איבער צו פרשת המועדים — וואס איז די שייכות דערפון צו דעם? ווי קומט אריין פרשת המנורה בהמשך צו פרשת המועדים? נאר דער ביאור איז, אז על דרך פון די מנורה, יא, דאס איז דער ענין פון מנורה, אז משם אורה יוצאה לכל העולם כולו. וואס, יא, דאס הייסט אז דער ענין פון מנורה איז, אז אין בית המקדש, דארט ביי דער מנורה,
20:52 נמשכה השכינה במקום המקדש, ומשם נמשך אור לכל העולם. וכך גם המועדים: מה עניינה של כל פרשה העוסקת ביום טוב? היא ממשיכה אלוקות; היא מביאה את האור של אותו יום טוב לא רק אל היום טוב עצמו, אלא ממשיכה אותו לכל השנה כולה. וכפי שמבואר, אלה הם שלושת העניינים של עולם, שנה ונפש, שעליהם מדובר באותה פרשה עצמה. הפרשה מדברת על הכהן, על הכהנים ועל הכהן הגדול — וזה עניין הנפש: האנשים הקדושים ביותר, קדושת הכהנים וקדושת הכהן הגדול. הוא מכניס קדושה בכלל ישראל; כידוע, הכהן הגדול נכנס לקודש הקודשים ומביא קדושה לכל עם ישראל. זהו בעניין הנפש. וכך גם בעניין המקום: ממקום בית המקדש, בשעה שמדליקים את המנורה, נמשכת אלוקות במקום המקדש, ו״משם אורה יוצאה לכל העולם כולו״. וכך גם בעניין הזמן: המועדים ממשיכים קדושה ואלוקות בכל השנה כולה. כאמור, גם ימי הספירה, כל ימי הספירה, נכללים בעניין המועדים. וכפי שהרבי אמר פעם, גם כן בהתוועדות, שבכלל זה נכנסים בפרט פסח שני ול״ג בעומר. כי התורה קוראת לימים האלה ״מועדי הוי׳״. מהם מועדי הוי׳? ימי הספירה. יש לנו את פסח שני, שהוא
20:52 איז נמשך געווארן די שכינה אין מקום המקדש, און פון דארט איז נמשך געווארן ליכטיגקייט צו דער גאנצער וועלט. על דרך זה די מועדים: וואס איז יעדע פרשה פון יום טוב? עס איז ממשיך געטלעכקייט, עס ברענגט אריין דעם אור פון אט דעם יום טוב, נישט נאר אין דעם יום טוב, נאר דאס איז ממשיך לכל השנה כולה. און ווי עס איז מבואר, דאס איז די דריי ענינים פון עולם, שנה, נפש, וואס רעדן זיך אין איין און דער זעלבער פרשה. ס׳רעדט וועגן דעם כהן, די כהנים, די כהן גדול, אין דער פרשה, וואס איז די נפש, די הייליגסטע מענטשן, די קדושה פון די כהנים און די קדושה פון כהן גדול. אז ער ברענגט אריין קדושה אין כלל ישראל, כידוע, דער כהן גדול גייט אריין אין קודש הקדשים און ברענגט קדושה אין גאנץ עם ישראל. און על דרך זה, דאס איז די נפש, על דרך זה איז אויך אין דעם ענין פון מקום: אז פון דעם מקום בית המקדש, בשעה שמדליקין די מנורה, איז נמשך געווארן געטלעכקייט אין מקום המקדש, און משם אורה יוצאה לכל העולם כולו. על דרך זה אויך אין דעם ענין פון זמן, אז די מועדים זיינען ממשיך קדושה און אלקות אין כל השנה כולה. איז כאמור, אויך די טעג פון ספירה, אלע טעג ספירה, דאס איז אין דעם ענין פון מועדים. און ווי דער רבי האט אמאל געזאגט, אויך אין א פארברענגען, אז דאס איז אויך אריין, בפרט דער ענין פון פסח שני און ל״ג בעומר. ווייל אויף דעם רופט אן די תורה די טעג „מועדי הוי׳“. וואס זיינען די מועדי הוי׳? ימי הספירה. האבן מיר דעם ענין פון פסח שני, וואס דאס איז
22:18 יום טוב, פסח קטן; פסח שני הוא יום מועד. ויש גם את ל״ג בעומר, שעניינו התגלה דווקא בדורות האחרונים, אבל כל דבר [לא ברור]. בכך שהתורה קוראת לימי הספירה ״מועדי הוי׳״, היא רמזה שיבוא זמן שבו יום ל״ג בעומר יהיה יום הילולא, יום שמחה. ולא סתם יום שמחה, אלא יום שמחה שבו נמשכים ענייני פנימיות התורה, תורתו של רשב״י. הוא האיר את העולם, המשיך וגילה את פנימיות התורה, את תורתו של משיח, ועשה שהעולם יהיה עולם מואר, עולם חי, עולם של גאולה. ולכן נאמר בספרים שבל״ג בעומר מרומז אורו של משיח. שנזכה אכן ל״מועדי הוי׳ אשר תקראו אותם״, שיהיו מועדי הוי׳ האמיתיים; שתימשך אלוקות בעולם, ושהגלות הזאת תהפוך לגאולה בכל האופנים של עולם, בעולם — ש״גולה״ תהפוך ל״גאולה״, בגאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו.
22:18 א יום טוב, יא, פסח קטן, וואס איז פסח שני, איז א יום פון המועד. און עס איז דא דער ענין פון ל״ג בעומר, וואס אויך דאס איז נתגלה געווארן דווקא בדורות האחרונים, אבער יעדע זאך [לא ברור], אז דאס וואס די תורה רופט אן ימי הספירה „מועדי הוי׳“, איז די תורה מרמז געווען, אז עס וועט קומען א צייט וואס דער טאג פון ל״ג בעומר וועט ווערן א יום הילולא, א יום שמחה. און נישט סתם א יום שמחה, נאר דאס איז א יום שמחה וואס דעמאלט איז נמשך די ענינים פון פנימיות התורה, די תורה פון רשב״י, וואס ער האט געמאכט ליכטיג די וועלט, און האט ממשיך געווען, מגלה געווען, די פנימיות התורה, די תורה של משיח, און געמאכט אז די וועלט זאל ווערן א ליכטיגע וועלט, א לעבעדיגע וועלט, א וועלט פון גאולה. און דערפאר שטייט דאך אין ספרים אז אין ל״ג בעומר איז מרומז דער אור של משיח. זאל מען טאקע זוכה זיין, אז עס זאלן זיין די „מועדי הוי׳ אשר תקראו אותם“, און עס זאל זיין די אמתע מועדי הוי׳, זאל נמשך ווערן געטלעכקייט אויף דער וועלט, און פון דעם גלות זאל ווערן א גאולה, אריין אין אלע אופנים פון עולם, אין וועלט, נהפך ווערן גולה לגאולה, אין דער גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו.