ימי השמחה סוכות תשפ״ו - ראשון לחשבון עוונות די שמחה פון ניסוך המים

00:00 דער רבי האט געזאגט: [לא ברור] סוכות תורת צדיק. [לא ברור] דער רבי רש״ב האט געפרעגט דעם חסיד ר׳ שמואל בצלאל, דעם רשב״ץ. ר׳ שמואל בצלאל איז געווען מזקני החסידים; ער איז נאך געווען ביים צמח צדק. און ראש השנה איז געווען [לא ברור]. דער רבי רש״ב האט געפרעגט דעם רשב״ץ, דעם חסיד ר׳ שמואל בצלאל: [לא ברור] וואס מיינט דאס? און אויף דעם האט דער רשב״ץ געזאגט, אז ער האט געהערט [לא ברור] פון חסידים, תלמידי הבעל שם טוב, תלמידי הרב המגיד. און ס׳איז דא א מעשה מיטן הייליגן בארדיטשעווער און דעם צמח צדק. [לא ברור] כידוע, איז ער געווען כמה פעמים [לא ברור]. [לא ברור] דער אלטער רבי און דער הייליגער בארדיטשעווער. איז ממילא [לא ברור]. און בשעת מעשה איז געווען דארטן ר׳ לייב, דער זון פונעם צמח צדק, דער ברודער פון רבי שלום, [לא ברור] ר׳ שלום איז געווען אן איידעם פונעם צמח צדק. דארטן האט מען געזען א מעשה [לא ברור] פונעם הייליגן בארדיטשעווער. אז ער האט געזאגט: עס שטייט אין תורה ״ולקחתם לכם ביום הראשון פרי עץ הדר, כפות תמרים וענף עץ עבות וערבי נחל״. דער מדרש, מדרש תנחומא, פרעגט: וואס איז דער פשט ״ולקחתם לכם ביום הראשון״?

02:31 לכם ביום הראשון. וואס איז דער דיוק ״ביום הראשון״? הרי יום טוב סוכות איז ביום חמשה עשר לחודש השביעי. פארוואס שטייט ״ביום הראשון״? זאגט דער מדרש: ״ראשון לחשבון עוונות״. וואס איז דער ענין? יום הכיפורים, דער אייבערשטער איז מוחל וסולח לישראל אויף אלע עבירות, און זיי בלייבן ריין, אין א גאנצע קדושה וטהרה. ווען עס קומען די טעג נאך יום הכיפורים, די פיר טעג שבין יום הכיפורים לסוכות, איז דער עוסק בסוכתו און דער עוסק בלולבו, און מען האט נישט קיין צייט אויף עבירות. עבירות הייבן זיך אן ערשט ביום הראשון. דאס איז דער מדרש: ״ראשון לחשבון עוונות״. מען הייבט אן רעכענען עבירות פון יום טוב אן; דאס איז ״ולקחתם לכם ביום הראשון״, ראשון לחשבון עוונות. האט דער הייליגער בארדיטשעווער געפרעגט: וואס מיינט ״ראשון לחשבון״? חס ושלום צו זאגן אז היינט, חג הסוכות, וויל מען שוין מיט זינדיגן קענען אנהייבן? פקערט. די זאך איז ידוע אין גמרא, מסכת יומא: ווען מען טוט תשובה, און די תשובה איז תשובה מיראה, דאן ווערן די זדונות כשגגות. ווייל בשעת א מענטש האט מורא און טוט תשובה מיראה, ווערן זיי כשגגות. אבער ווען מען טוט תשובה מאהבה, דאן ווערן די זדונות לזכויות. דאס איז דער כח, אז עס ווערט איבערגעקערט: די זדונות ווערן זכויות. און ווייל זכויות זענען זכויות, זאגט דער הייליגער בארדיטשעווער: יום הכיפורים איז געווען די עבודה פון קבלת עול ויראה; ממילא זענען די זדונות געווארן שגגות. אבער ווען מ׳גייט פון יום הכיפורים און מען קומט אריין אין חג הסוכות — וחג הסוכות איז דאך ״זמן שמחתנו״ — איז די תשובה א תשובה מאהבה, תשובה מתוך שמחה. תשובה

04:37 מאהבה, דאן ווערן די זדונות לזכויות. נישט נאר אז זיי ווערן [לא ברור], נאר זיי ווערן זכויות. און דאס איז דער טייטש ״ראשון לחשבון עוונות״. חס ושלום, נישט נייע עוונות; די עוונות וואס זענען געווען במשך די ימים, די עוונות וואס זענען געווארן שגגות דורך דער עבודה פון תשובה בעשרת ימי תשובה — די עוונות רעכנט מען יעצט. די עוונות רעכנט מען יעצט אלס זכויות. דאס איז דער טייטש ״ראשון לחשבון עוונות״: מען פונקט פארקערט, מען רעכנט די עוונות אויף צו זיי איבערקערן. דורך דער עבודה וואס א מענטש טוט מתוך שמחה רבה, די שמחה פון שמחת בית השואבה, די שמחה און אהבה, תשובה מאהבה, ווערן די זדונות לזכויות. און דאס איז דער ענין פון די סוכה. דער צמח צדק האט געזאגט אויף דעם א ווארט: דאס איז דער טייטש פון דער תשובה פון חג הסוכות, אז עס איז תשובה מתוך שמחה, מתוך אהבה. דאס מאכט ״ראשון לחשבון״, אז זיי ווערן זכויות. און דאס איז דער טייטש ״חשבון עוונות״: די עוונות ווערן זכויות. דער צמח צדק האט געזאגט, אז דער אלטער רבי האט געהאט אויף דעם ענין א שאלה: די פיר טעג שבין יום הכיפורים לסוכות — איז עס נישט נאר חג הסוכות וואס האט אין זיך דעם ענין, נאר גלייך נאך יום הכיפורים? און די פיר טעג, [לא ברור], האט ער געפרעגט: די פיר טעג האבן שוין אויך דעם ענין, אז די זדונות ווערן לזכויות? כל שכן וקל וחומר.

06:17 חג הסוכות. און אין חג הסוכות געפינט מען, אז די שמחה איז גדולה ביותר, און מען געפינט עס לכל השנה כולה. און דאס איז, ווען מען געפינט אז חג הסוכות, איז דא „ושמחת בחגך“. און אין נוסח התפילה: „זמן שמחתנו“. און דאס איז אנדערש פון די גאנצע ימים טובים. אנדערע ימים טובים זאגט מען דאך „זמן מתן תורתנו“, „זמן חירותנו“ — דאס זענען נאך עניינים; דער ענין פון שמחה איז נישט אזוי בולט. דווקא חג הסוכות, דא דוקא, זאגט מען בפירוש, מען רופט עס אן „זמן שמחתנו“. דאס איז, אז דער ענין השמחה איז דא דוקא, מער ווי אנדערע ימים טובים. און מען זעט אויך במוחש, אז די שמחה פון חג הסוכות איז גרעסער פון די שמחה פון אלע ימים טובים פון כל השנה כולה. וואס איז פאראן דווקא חג הסוכות, אז די שמחה איז גרויס? און דאס איז דער פסוק וואס די גמרא ברענגט: „ושאבתם מים בששון ממעיני הישועה“. אז בשעת מען האט געברענגט ניסוך המים, „מים בששון“ — דאס דארף זיין מיט ששון ושמחה. „ממעיני הישועה“ — בשעת מען האט גענומען דאס וואסער פון די מעיינות, און דאס איז געווען די עבודה פון שמחת בית השואבה, איז דאס געגאנגען בששון ושמחה. און די שמחה וואס איז געווען שמחת בית השואבה איז עד כדי כך, ווי די גמרא זאגט: „מי שלא ראה שמחת בית השואבה לא ראה שמחה מימיו“. דאס איז געווען א שמחה גדולה ביותר, אז דאס איז נישט נאר גדולה — דאס איז א סאך שמחה, העכער פון אלע שמחות פון כל השנה כולה. פרעגט זיך די שאלה: פארוואס איז די שמחה פון שמחת בית השואבה אזא גרויסע שמחה? וואס איז דא דוקא דא? לכאורה, ניסוך המים — וואסער, פשוט וואסער. וואס קען שוין זיין אזוי גרויס מיט וואסער, אז מען גייט אריבער צו אזא גרויסע שמחה, שמחה גדולה ביותר,

08:05 אין ערך צו אלע שמחות פון כל השנה כולה? ווי מען זאגט, אז „מי שלא ראה שמחת בית השואבה לא ראה שמחה מימיו“. וואס איז דא אזוי גרויס אין אט דער שמחה? וואס איז דער שייכות צו דעם ענין וואס מען האט גערעדט, אז דאס איז דא [לא ברור] תשובה מיט א שמחה? איז אויף דעם מבואר אין חסידות, אז דער ענין פון די שמחה פון שמחת בית השואבה, וואס דאס איז די שמחה וואס קומט בהמשך צו דער עבודה פון ראש השנה, עשרת ימי תשובה, יום הכיפורים, וכל חודש אלול ותשרי — די גאנצע עבודה ביז איצט — איז, בשעת א איד איז דורך־געגאנגען אט די אלע ענינים, און ער קומט צו גיין צו יום הכיפורים, די ערשטע טאג פון תשובה, און ער ווערט צוגעבונדן צום אויבערשטן, דער ערשטער קשר, די ערשטע התקשרות וואס די נשמה האט מיט מלכות, דעמאלט ווערט די גרעסטע שמחה גדולה ביותר, די שמחה פון זמן שמחתנו, וואס דער אויבערשטער איז שמח מיט אידן, און אידן זיינען שמח מיטן אויבערשטן, וואס דאס איז די שמחה כפולה. אז מבואר אין חסידות, אז דאס איז דא לשון כפול, „זמן שמחתנו“: די שמחה פונעם אויבערשטן, וואס ער איז שמח מיט כנסת ישראל, און די שמחה פון כנסת ישראל, וואס איז שמח מיטן אויבערשטן. וואס אויף דעם ברענגט זיך דא א משל, ברענגט זיך אין חסידות, פון א טאטע מיט א קינד, אז ס׳איז דא א מלך, א מלך גדול ורב, וואס ער איז דער טאטע פון א בן יחיד [לא ברור], וואס דאס איז

09:34 דער משל אויף יעדער איד. ווי דער הייליגער בעל שם טוב זאגט, אז יעדער איד איז ווי א קינד וואס איז געבוירן געווארן צו עלטערע טאטע, צו עלטערע מאמע; די ליבשאפט צו אים איז מיטן גאנצן הארץ וכל מאודם ועצמותם, מיט כל אשר לו, אויף דעם קינד וואס ער האט [לא ברור]. און אט די אהבה איז נאך ספעציעל אין דעם זמן פון חג הסוכות. און נאך דער עבודה פון די גאנצע מרירות און [לא ברור] פון ראש השנה, עשרת ימי תשובה, יום הכיפורים, איז דער איד ווערט נמשך מיטן אויבערשטן בתכלית ההתאחדות, און דעמאלט ווערט די אמיתית התשובה. און ניט נאר תשובה פון ענינים פון חטאים ועוונות, נאר די אמת׳ע ריכטיגע תשובה, אזוי ווי חסידות זאגט, „והרוח תשוב אל האלקים אשר נתנה“. איז בשעת דאס קינד מיטן טאטן טרעפן זיך נאך א לאנגער צייט וואס איז געווען באזונדער, איז דעמאלט די שמחה גדולה לאלקים, די גרעסטע שמחה, שמחה כפולה ומכופלת. וואס דאס איז די שמחה פון שמחת בית השואבה. וואס דאס הייסט אין אנדערע ווערטער: [לא ברור]. וואס ברענגט הקב״ה, און דער הקב״ה איז מיט מיר אין שמחה. ווייל אין עבודת ה׳ איז מבואר אין לקוטי תורה פון פרק סוכות, און אין די מאמרים פון שמחת בית השואבה, פון רבי׳ן און [לא ברור] ביז דער רבי׳ן, אין די מאמרים פון שמחת בית השואבה ווי דער רבי דאס מבאר, אז פאראן אין עבודת ה׳ עבודה הקרבנות, וואס עבודה הקרבנות איז דער ענין וואס א איד איז מברר ומזכך דעם נפש הבהמית, און ער פילט באזונדער דעם ענין

11:09 פון שריפה, מען נעמט די בהמה, מען לייגט עס ארויף אויפן מזבח, און מען ברענט עס. דאס איז די עבודה פון אש: שריפה, חמימות, חום, ברענען. אז מען מאיר דורך דעם און מען ברענגט צו מאיר זיין דעם אש אין דעם נפש האלקית, עד כדי כך אז דאס איז מהפך די [לא ברור], און די תאוות, און די אלע ברענונגען פון דעם כח פון תאוות עולם הזה וואס געפינען זיך אין דעם נפש הבהמית, און מען מאכט פון דעם קדושה. אבער דאס טוט מען נאר כל השנה כולה; אויף דעם דארף זיין די רינה פון ניסוך היין. ווייל יין איז, מבואר אין חסידות און אין קבלה, יין איז מרמז אויף ספירת הבינה, וואס איר ענין איז עבודה והשגה. יין ברענגט ארויס די ענינים פנימיים, נעלמים, וואס דאס איז דער כח הבינה: אויפנעמען א נקודה פון חכמה און דאס מלביש זיין אין ענינים פון עבודה והשגה. וואס אין עבודה איז דאס די עבודה פון [לא ברור]. ווען א איד שטעלט זיך דאווענען, נעמט דעם סידור, און ער שטעלט זיך אוועק און טראכט זיך אריין אין דעם ענין פון [לא ברור], שפלו סודות מבואר אין חסידות, [לא ברור] אהבת השם, ״בכל לבבך ובכל נפשך״. און דאס איז [לא ברור]. און די ענינים פון סדר ניסוך היין, אז [לא ברור]. בשעת דער יין איז [לא ברור] נסכים, לויט דער גרייס פון דער בהמה [לא ברור].

12:44 עבודה [לא ברור] דעם נפש הבהמית, און מען מאכט מקום להויה. און די שמחה [לא ברור] די גדלות השם. דאס איז די גרויסע שמחה, און דאס איז די שמחה פון ״ושמחת בחגך״. דאס איז די שמחה, שמחה בבשר ויין, [לא ברור]. דאס קומט נאך יום הכיפורים; סוכות איז דאך בהמשך צו יום הכיפורים. און דאס איז די אמת׳ע שמחה, [לא ברור]. דאס איז א שמחה פנימית ועצמית, [לא ברור] דעם אויבערשטן, און עס גייט נישט אריין אין כלים מוגבלים. וואס איז דאס? [לא ברור]. אבער דוקא וואסער — אזוי זאגט די משנה — ״אין שמחה אלא במים״ [לא ברור]. ווייל דאס איז ״מים לצמא״. דאס ווייזט אויף דעם גרויסן צמאון. און בשעת מען שפירט א תנועה פון צמאון, דוקא דאן איז דאס מרבה דעם צמאון. דער צמאון איז דער צמאון פון דער נשמה, און קומט פון ריחוק וואס מען שפירט מבפנים. די גאנצע תקופה פון עשרת ימי תשובה, יום הכיפורים, ווען מען שפירט דעם גרויסן ריחוק פון דעם אויבערשטן, דאס רופט ארויס דעם צמאון פון ״מים לצמא״, דעם צמאון וואס שרייט: ״צמאה לך נפשי״. [לא ברור] און דוקא דורך ניסוך המים קומט דאס פון השתפכות הנפש. ניסוך היין קומט פון דעם כח פון בינה, פון השגה, פון הבנה; דאס איז פארבונדן מיט טעם ודעת. און דערפאר [לא ברור] איז דאס אן ענין פון כלים מוגבלים, און ממילא [לא ברור].

14:35 מסירות נפש קומט דוקא פון עצם הנפש, [לא ברור], און ממילא [לא ברור] פון עליונים. און ממילא דאס איז דער נקודה. און בשעת עס קומט די הייליקע גרויסע תקופה, בשעת עס קומט אריין חג הסוכות, זמן שמחתנו, איז דאס א שמחה פון [לא ברור] מיט ישראל. א איד איז שמח מיט דעם אויבערשטן, דער אויבערשטער איז שמח מיט א אידן. און די שמחה קומט פון א גרויסע אהבה ואחוה פנימית צווישן דעם אויבערשטן און כנסת ישראל. און דאס ברענגט ארויס ביי דעם א שטארקן צמאון, אז ער וויל [לא ברור] דעם אויבערשטן. דאס איז דער יסוד פון ניסוך המים. אז מען גיסט וואסער. קען מען פרעגן: פארוואס דוקא בפשיטות? ליגט דאך אין די פשיטות אליין דער טיפסטער, דער העכסטער עמקות פון דעם אויבערשטן. און דאס ווערט געגעבן דוקא דורך וואסער. וואסער — דאס איז שוין ביים בראשית הבריאה: די גאנצע וועלט איז געווען וואסער, ״ורוח אלקים מרחפת על פני המים״. און וואסער קומט שוין פון תחלת בריאת העולם, ווען דער אויבערשטער האט מפריד געווען צווישן מים למים, מים העליונים און מים התחתונים; דער רקיע איז מפריד צווישן מים למים. און דא איז דא א גרויסע בכיה. עס שטייט אין מדרש, אז ווען די מים העליונים זענען געבליבן למעלה, האבן די מים התחתונים געשריגן: ״אנן בעינן למהוי קמי מלכא״. וואס מיינט ״אנן בעינן למהוי קמי מלכא״? וואס ווילן מיר שטיין פאר דעם מלך? וואס ווילן מיר צוקומען צו דעם מלך און אים באדינען? אויף דעם האט דער רבי געענטפערט, אז עס קומט צו גיין די צייט וואס אידן וועלן נעמען פון די וואסער, פון

16:27 מים תחתונים, נעמען דעם ניסוך המים, און דעמאלט וועלן זיך מרפא זיין די וואסערן. מיט דעם וועלן זיך פארענטפערן די טענות פון די וואסערן. וואס פון דעם קומט אונז אויס צו פארשטיין, אז דער גאנצער ענין פון ניסוך המים, דאס איז [לא ברור], דאס איז גאר דער תיקון פון תחילת הבריאה, פון דער ערשטער הבדלה, וואס דער אויבערשטער האט מבדיל געווען בין מים למים. און דאס איז געווען דער קטרוג און די טענה, אז די מים תחתונים זיינען בוכים, זיי וויינען: „אנן בעינן למהוי קמי מלכא.“ און דער ענטפער איז אז טאקע דורך דער עבודה של תשובה, ווערט מען דערהויבן צו א סך א העכערער מדרגה, אפילו פון די מים עליונים. און דאס גופא איז דער גרויסער עילוי. הרי וואס הייסט, דורך זיין עבודה של השם, דורך דער עבודה של השם מיט אמת׳ער שמחה און תשובה מיט אמת׳ער שמחה, איז דאס גאר א טיפערער ענין אין עבודה של השם. און דאס איז וואס עס זאגט, אז דער רמז של שמחה, דער רמז של ביטול, „ושאבתם מים בששון ממעיני הישועה“, אז דאס איז די וואסער וואס פירט צו א שמחה אמיתית, שמחה פנימית, און פשטות און פשיטות און תמימות און טהרה, שמחה בטהרה. און דאס זענען די מים טהורים וואס ברענגען ארויס [לא ברור] דעם קשר מיט דעם אויבערשטן. און דערפאר איז די שמחה פון שמחת בית השואבה א שמחה גדולה, וואס „מי שלא ראה שמחת בית השואבה לא ראה שמחה מימיו“. דורך די מעלות החכמה וואס איז דא אין די וואסער, למעלה לגבי בינה, ווי עס איז מבואר אין חסידות, איז א כח הביטול.

17:51 און דאס מאכט דעם כלי, אז אונז נעמען די כוחות פון שמחת בית השואבה אויף כל השנה כולה, אז ס׳זאל זיין א פרייליכער יאר, א געזונטער יאר, שמחה של מצוה, שמחה של טהרה, אז די שמחה זאל טאקע זיין אן אמת׳ע שמחה, וואס עס זאל ממש זיין א שנת אורה, שנת ברכה, שנת גאולה, שנת שמחה, שנת ששון, שנת תפילה, טהרה, תשובה ותהילה, [לא ברור], בגאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, אז מ׳זאל טאקע פון די פרייליכע טעג מיטנעמען די שמחה אויף כל השנה כולה.