פרשת שופטים תשפ"ה - "תמים תיהיה עם ה'אלוקיך"

00:00 אמאל געהערט פון א חסיד, ר' מוטל קאזלינער עליו השלום, האט ער דערציילט, אז דאס איז געווען ביי איינעם פון די פארברענגענס וואס דער פריערדיקער רבי האט פארברענגט, ווען ער איז נאך געווען אין רוסלאנד. אינמיטן פארברענגען האט דער פריערדיקער רבי געבעטן דעם רבי ריי"צ, ער זאל רופן אלע תלמידים, די בחורים. די ישיבה־בחורים זענען געווען ביים פארברענגען. און ער האט געבעטן זיי זאלן זיך אוועקשטעלן אנטקעגן אים, בחצי גורן, ווי א האלבער, חצי עיגול, אוועקשטעלן אלע בחורים; ער וויל רעדן צו די בחורים. ער האט געבעטן ר' חאטשע, וואס איז געווען דעמאלט דער משפיע, ר' חאטשע פייגין, דער באוואוסטער חסיד, אז ער זאל זיי טיילן משקה, געבן זיי לחיים, זיי זאלן זאגן לחיים. נאך דערויף איז געווען, אז די אלע עניינים, נאך דעם דורכגיין פון די ישיבה, האט מען געבעטן אז ער זאל אויסטיילן זיי לחיים. און נאך דעם האט דער רבי געגעבן א געשריי און געזאגט: „תמימים!“ און האט זיך אויפגעשטעלט. און שפעטער האט ער במשך דעם פארברענגען גערעדט אנדערע עניינים, נישט גערעדט צו די בחורים מער. אז עס איז אריבער א משך זמן, האבן די בחורים געוואלט וויסן וואס איז דער המשך. צום סוף האט דער פריערדיקער רבי געזאגט, אז באמת האט ער נישט געוואלט זאגן מער ווי דעם. ער האט מער נישט געוואלט זאגן ווי דאס ווארט „תמימים“. ווייל דאס איז א נאמען וואס דער טאטע האט געגעבן. דער רבי רש"ב, כידוע, ווען דער רבי רש"ב האט מייסד געווען תומכי תמימים, ט"ו אלול תרנ"ז, און בשמחת תורה תרנ"ט,

01:55 האט דער רבי רש"ב דעמאלט געזאגט אז דער נאמען פון דער ישיבה וועט זיין תומכי תמימים, און די תלמידים וואס לערנען אין דער ישיבה און פירן זיך ברוח פון דער ישיבה, וועלן אנגערופן ווערן תמימים. ממילא, דער טאטע האט געגעבן דעם נאמען, און דער נאמען, דאס איז דער חיות, ווי דער בעל שם טוב זאגט, דאס איז דער חיות, דאס איז דער עצם, דאס אלץ געפינט זיך אין דעם נאמען. דאס, ממילא, מיטן זאגן דעם נאמען „תמימים“, האט ער געוואלט ארויסרופן זייערע מעלות, זייערע כוחות עצמיים, די באהאלטענע כוחות וואס זיי האבן אין זיך, אז דאס זאל ארויסקומען מן ההעלם אל הגילוי. וואס אין אונזער פרשה איז דאך דא דער באוואוסטער פסוק: „תמים תהיה עם ה' אלקיך“. די תורה זאגט אז א מענטש דארף זיין א תמים עם ה' אלקיך. וואס איז דא דער פשט? דא זענען דא כמה וכמה פירושים אין דעם פסוק. וואס איז דער פשט פון „תמים תהיה עם ה' אלקיך“? וואס מיר געפינען אין מפרשי הפסוק, ובכללות, איז רובם פון די מפרשים טייטשן דעם ווארט „תמים“ מיט לשון שלמות: זיין שלם. אז דאס איז פארשטענדלעך פון רובם פון די מפרשי הפסוק. דער טייטש פון „תמים“ איז שלם. אזוי ווי עס שטייט ביי נח, און נאך, וואו די תורה נוצט דאס ווארט „תמים“: „צדיק תמים בדורותיו“. עס איז תמימות און שלמות. מיר געפינען למשל דעם רמב"ן, וואס ער זאגט אז די תמימות און די שלמות איז פארבונדן מיט די עניינים וואס ער רעכנט אויף אין דער פרשה. די פרשה קומט דא

03:30 בהמשך צו דעם וואס ער זאגט פריער, אז מען זאל נישט נאכפרעגן ביי די אלע מחשבים, קוסמים, די אלע סארט זאכן וואס מען פרעגט ביי זיי, וואס איז נישט על פי תורה. א איד דארף נאר נאכפרעגן ביים אויבערשטן אליין, אדער ביי די נביאים וואס געבן מיט וואס דער אויבערשטער זאגט. וואס דאס איז, לפי השקפת הרמב"ן, דער טייטש „תמים“: אז א מענטש דארף זיין שלם אין דעם ענין, אז אלע עניינים וואס ער דארף וויסן און ער דארף נאכפרעגן, זאל ער נאכפרעגן נאר ביים אויבערשטן, ביי די אויבערשטנס מענטשן, די נביאים, אבער נישט פרעגן ביי אנדערע וואס איז נישט אין דעם אויבערשטנס וועג. איז דאס אן ענין פון שלמות אין די עניינים וואס ער רעכנט אויף אין דער פרשה. אנדערע מפרשים זאגן גאר נאך מער, אז דאס תמימות גייט בכלל אין אלע עניינים. אז „תמים תהיה עם ה' אלקיך“ — ער זאל דעם אויבערשטן דינען בתמימות ובשלמות אין גאנץ תרי"ג מצוות. און דאס איז דער רעיון פון תמים, וואס מען טייטשט אמאל דאס ווארט אזוי, אז ער דארף זיין אן קיין שום מום. אז ער דארף זיין בתכלית השלמות אין אלע תרי"ג מצוות, רמ"ח איברים ושס"ה גידים בשלמות. און אזוי ווייזט אויס איז שיטת הרמב"ם, פון דעם וואס דער רמב"ם האט נישט אריינגעשטעלט „תמים תהיה עם ה' אלקיך“ אלס א מצוה. אז אין די מצוות, אין ספר המצוות, איז דא אין דעם א מחלוקת צווישן דעם רמב"ם און דעם רמב"ן. דער רמב"ם האט אריינגע... דער רמב"ם אין ספר המצוות ברענגט אונז

05:04 דעם פסוק „תמים תהיה עם ה' אלוקיך“ איז איינע פון די תרי"ג מצוות. און דער רמב"ן, אין זיינע השגות אויפן ספר המצוות, שטעלט זיך אויף דעם און ער זאגט אז דאס איז א מצוה. די מצוה איז „תמים תהיה עם ה' אלוקיך“, אז א מענטש דארף זיין תמים אין זיין אמונה נאר אינעם אויבערשטן, אז ער זאל נישט נאכפרעגן, ער זאל נישט וועלן מברר זיין ענייני העתידות ביי די אלע עניינים וואס רעדן זיך אין די פסוקים, נאר ביים אויבערשטן אליין, „עם ה' אלוקיך“. און דאס איז א מצות עשה, פארבונדן מיט די אלע מצוות לא תעשה וואס ווערן אויך דערמאנט אין דעם פסוק דא. יא, אז מ'דארף נישט נאכגיין צו די מעוננים, די קוסמים און די אלע זאכן. אויף דעם זאגט ער, בדרך מצות עשה, אז „תמים תהיה“, און אין די אלע עניינים דארף מען נאר גלייבן אינעם אויבערשטן אליין און נאר בעטן ביים אויבערשטן אליין אז ער זאל אונז זאגן וואס מיר דארפן. און דעם אויבערשטנס מענטשן, די נביאים, וואס מ'זעט ווייטער אין די פסוקים: „נביא מקרבך“. אזוי טייטשט דער רמב"ן. אבער דער רמב"ם האלט נישט אזוי. און ווי דער רבי איז מבאר אין די שיחה, אז די שיטת הרמב"ם איז, ווי מ'זעט אויס אין זיין ספר, אין ספר היד, אין הלכות [לא ברור], אז „תמים תהיה עם ה' אלוקיך“ איז נישט נאר פארבונדן מיט די עניינים וואס רעדן זיך אין די פסוקים, נאר דאס איז אן ענין כללי. יא, דער רמב"ן האלט — דער רמב"ם, אנטשולדיקט, האלט — און דער רמב"ן אליין

06:27 זאגט, אז אפשר די סיבה פארוואס דער רמב"ם האט נישט געשריבן אויף דעם פסוק, איז ווייל ער האלט אז דאס איז א מצוה כללית. און מ'זעט אין רמב"ם אין הלכות תשובה, אז דער רמב"ם זאגט, אז די מצוה „תמים תהיה עם ה' אלוקיך“ איז גאר א מצוה כללית. אז דאס איז, דאס איז אן ענין וואס [לא ברור] און זיי ווייסן מער נישט ווי דעם אויבערשטן, זיי טוען אין אלץ אין עניינים וואס — דאס הייסט, ער רעדט נישט נאר וועגן די עניינים המסוימים וואס רעדן זיך אין דער פרשה, נאר ווי דער רמב"ם טייטשט „תמים תהיה“: א מענטש זאל זיין אין אלע זאכן בשלמות. יא, אין אלע תרי"ג מצוות און אלע עניינים, ווען מ'עבד את ה' בשלמות, און מ'דארף נישט אנקומען צו אלע אנדערע זאכן. אז לפי זה קומט אויס, אז ביי די ביידע טייטשן איז דער טייטש פון „תמים“ מלשון שלמות. דער חילוק איז מער נישט, אז לויט דעם רמב"ן איז דאס שלמות אין דעם ענין וואס מ'רעדט דא, אז ער וויל נישט נאכפרעגן זאכן ביי די אלע עניינים פון כוכבים ומזלות. ער וויל נאר פרעגן ביים אויבערשטן אליין. און לויט דעם רמב"ם איז דאס „תמים תהיה“ א שלמות אין אלע תרי"ג מצוות, אין אלע עניינים פון [לא ברור] בעבודת השם. און רש"י, אויבערפלעכלעך, אז רש"י טייטשט „תמים תהיה עם ה' אלוקיך“ — טייטשט רש"י: „התהלך אחריו בתמימות ולא תחקור אחר העתידות“. דאס הייסט, דער רש"י האט אן אנדער טייטש אין גאנצן אין דעם ווארט „תמים“. רש"י טייטשט „תמים“ נישט מלשון שלמות, נאר רש"י טייטשט „תמים“ אויף דעם וואס שטייט ביי

07:57 יעקב אבינו: „יעקב איש תם“. און רש"י דארטן זאגט, אז דער טייטש פון „יעקב איש תם“ איז „מי שאינו חריף לרמות“. דאס הייסט, אז דער טייטש פון „תם“ דא איז א מענטש וואס ער נארט נישט אפ, ער מאכט נישט קיין דריידלעך, ער מאכט נישט קיין טריקס. יא, ער פארדרייט נישט דעם קאפ; א גלאטער מענטש, א מענטש וואס טוט אין אלע עניינים מיט אן ערנסטקייט און מיט א תמימות, פון לשון איבערגעבנקייט, אן קיין שום טריקלעך. „התהלך אחריו בתמימות ולא תחקור אחר העתידות“. וואס אין פרט איז דער ווארט פון רש"י גאנץ אנדערש פון דעם רמב"ן. דער רמב"ן זאגט נישט אז „לא תחקור“; פארקערט, אמאל קען זיין, נאר נישט ביי די אלע אנדערע עניינים, נישט גיין ביי די קוסמים, ביי די מעוננים, ביי די מחשבים און די אלע זאכן, נאר ביים אויבערשטן און ביי זיינע נביאים. וואס ווידעראום אין רש"י איז בכלל „לא תחקור אחר העתידות“. דאס הייסט, גיין מיט תמימות, דינען דעם אויבערשטן און נישט פרעגן קיין קשיות וואס וועט זיין, ווי וועט זיין, און נישט זוכן סודות און וועלן וויסן וואס און ווען. ער דארף פשוט איבערגעבן זיין אין גאנצן צום אויבערשטן און נישט וועלן וויסן פון קיין [לא ברור]. יא, וויסן נאר וואס דער אויבערשטער וויל פון אים, און דינען דעם אויבערשטן, און וואס דער אויבערשטער גיט אים, אלץ שטענדיג זיין [לא ברור], אין וועלכן מעמד ומצב. וואס פון רש"י איז פארשטאנדיק אז אפשר „לא תחקור אחר העתידות“ איז אפילו נישט דורך א נביא; בכלל נישט פרעגן פון קיין סודות. זיין אין גאנצן מיט איבערגעבנקייט, תמימות, צום אויבערשטן און וואס

09:30 וואס דער אייבערשטער גיט אים, און מקבל זיין באהבה ובשמחה. וואס דאס ליגט אין דעם ענין פון מקבל יסורים באהבה. אין דעם איז אויך דער ענין פון תמימות. און ווי דער צמח צדק טייטשט, מיוסד על המדרש, דער מדרש אין תהילים ק״א, וואס ער זאגט דארטן: „חסד ומשפט אשירה לך“, און דער לשון „אתהלך בדרך תמים“. זאגט דארטן דער מדרש, אז די מעלה פון אידן איז, אז סיי ווען דער אייבערשטער פירט זיך מיט זיי בחסד, און סיי ווען דער אייבערשטער פירט זיך מיט זיי במשפט, רחמנא ליצלן. דאס הייסט, סיי ווען עס איז חסד גלוי, סיי ווען עס איז א מצב פון חסדים המכוסים, אין וועלכן מעמד ומצב ער איז, איז ער שטענדיג „תמים עם ה׳ אלוקיך“. ער איז שטענדיג מיט דער תמימות, „אתהלך בדרך תמים“, און ער נעמט אלץ אן מיט תמימות, אן קיין שום שאלה, „ולא תחקור אחר העתידות“. און רש״י איז ממשיך „עם ה׳ אלוקיך“, אז דאס איז אויך דער תוכן: אז דורך דעם וואס „תמים תהיה“, „אז תהיה עמו ולחלקו“. דער אייבערשטער זאגט צו, אז דורך דעם וואס א איד גיט זיך איבער צום אייבערשטן מיט תמימות, איז דער אייבערשטער מיט אים, און ער איז לחלקו. אז ער וועט זיין מיט אים, און נישט נאר דאס, דאס איז אויך גורם אז ער וועט האבן השפעה פון דער טובה גלויה, אז ענינים זאלן זיין טוב בטוב הנראה והנגלה. ועל כל פנים, לפי זה קומט אויס, אז לשיטת רש״י דארף מען זאגן, אז רש״י האלט אויך אז

11:03 דאס איז א מצות עשה בפני עצמו. נישט ווי דעם רמב״ן אין דעם טייטש פון דער מצוה, אבער יא, דאס איז א מצוה בפני עצמו. כלומר, אז רש״י נעמט אן, אז דאס גייט אויף די ענינים וואס מיר רעדן דא אין דעם פסוק, פאר א מצוה פרטית. די מצוה פרטית וואס שטייט אין דעם, אז א איד דארף זיין „תמים תהיה עם ה׳ אלוקיך“, „ולא תחקור אחר העתידות“. ער דארף גיין מיט תמימות, מיט אן איבערגעבנקייט, מיט א גלאטקייט, מיט אן ערנסטקייט, און זיך איבערגעבן צום אייבערשטן און וואס דער אייבערשטער וויל, אן קיין שום חקירות וואס וועט זיין מארגן און וואס וועט זיין איבערמארגן, און ווי אזוי די וועלט וועט זיך אויסקערן מארגן, איבערמארגן. ער איז מיט תמימות איבערגעגעבן צום אייבערשטן. און דאס איז אן אייגענע מצות עשה לשיטת רש״י. ועל כל פנים, לסיכום הדברים קומט אויס, עס זענען דא צוויי כלליותדיקע ביאורים אין דעם אויסטייטש פון דעם ווארט „תמים“: תמים מלשון שלמות, אדער תמים איז מלשון „התהלך עמו בתמימות“, דער ענין פון איבערגעבנקייט אן קיין שום חקירות, אן קיין שום דריידלעך. ובפרטיות געפינען מיר אז עס זענען פאראן דריי פירושים אין דעם ווארט „תמים“. עס איז פאראן נאך א פירוש, און דאס איז דער ענין פון תמים וואס מיר געפינען בקרבנות. בקרבנות, וואס די תורה זאגט דעם לשון „תמים“, טייטשט מען דארטן „תמימים“, אז דער קרבן דארף זיין תמים. איז נישט נאר אז תמימות מיינט אז ער דארף נישט האבן קיין מום, נאר נאך מער, ווי דער רמב״ם ברענגט אין די הלכות, אז „תמימים“ מיינט מובחרים. שאז

12:39 מען ברענגט א קרבן צום אייבערשטן, דארף ער זיין תמים. עס שטייט אין פרשת אמור, אין כמה ערטער ווי די תורה רעדט וועגן דעם ענין תמימות, אז „תמימים“ טייטשט, אז עס דארף זיין מובחרים. נישט נאר אז ער דארף נישט האבן קיין מום. די אלע דיני מומין ברענגען זיך אין דער משנה און הלכה, די אלע פרטי דינים פון וואס עס הייסט א בעל מום אין קרבנות. נאר נאך מער, דער קרבן דארף זיין באופן פון זיין א מובחר, ווי א שמן, [לא ברור], ווי די אלע זאכן וואס עס שטייט אין הלכה. און דאס איז דער ענין פון תמים. על דרך ווי מיר געפינען אויך ווען עס גייט וועגן „שנה תמימה“, וואס די גמרא זאגט, אז „שנה תמימה“ טייטשט „להביא חודש העיבור“. דאס איז אז תמימות איז נישט נאר א יאר, א פשוט יאר, א גאנץ יאר, נאר אז דו זאגסט „שנה תמימה“, מיינט מען אויך אז, אויב דאס איז א שנת העיבור, י״ג חדשים. עס ברענגט זיך אין הלכה לגבי שכירות, קנינים, אז אויב מען מאכט א שכירות אויף „שנה תמימה“, איז לפי כמה דעות אז דאס איז כולל אויך שנת העיבור. ווייל תמימות איז אן ענין פון מער ווי שלמות. תמימות איז אן ענין אז עס איז א דבר שלם, אז עס איז אן ענין פון הידור, מובחר. איז לסיכום הדברים קומט אויס, אז עס זענען דא דריי דרגות, דריי ביאורים אין דעם טייטש פון תמים: תמים מלשון שלמות, תמים מלשון הידור, און תמים מלשון הליכה בתמימות, דער ענין פון

14:07 תמימות, איבערגעגעבנקייט. און וואס איז מבואר אין חסידות, אז די דריי ענינים, דאס איז אלץ נכלל אין דעם ענין וואס מען זאגט, אז א איד דארף זיין א תמים. דאס איז וואס מען זאגט אויף אידן, אז א איד דארף גיין מיט תמימות. ווי מען געפינט דאס סיי ביי אברהם אבינו, סיי ביי יצחק, סיי ביי יעקב, די ג׳ אבות. ביי אברהם דער אויבערשטער האט געזאגט: „התהלך לפני והיה תמים“. ביי יצחק שטייט דער לשון אז ער איז געווען אן עולה תמימה. און ביי יעקב שטייט דער לשון „איש תם“. דאס איז געווען ביי די אבות, וואס זיי האבן געהאט די מעלה פון תמימות, און דאס האבן זיי איבערגעגעבן בירושה צו אונז אלעמען, פאר אלע אידן, בניהם אחריהם. אז די עבודה פון א איד דארף זיין אין דעם אופן פון „תמים תהיה עם ה׳ אלקיך“. און אין דעם זענען פארבונדן די אלע דריי ענינים. פון איין זייט מאנט מען אבער פון א איד דעם ענין פון תמימות ושלמות. וואס מען האט געהאט פריער: זיין שלם אין תרי״ג מצוות, שלם באמונה. יא, לויטן רמב״ן איז דאס שלם אין עניני אמונה; לויטן רמב״ם איז דאס שלם בשלמות בכלל תרי״ג מצוות. אז ווי רמ״ח אברים ושס״ה גידים, וואס דאס גייט אויף תרי״ג מצוות, דארף זיין ביי אים די שלמות. און נאך זאגט מען נאך מער, אז דאס דארף זיין תמים מופלג. נישט נאר אז עס זאל זיין שלמות, און נישט נאר אין דעם וואס איז מחויב על פי דין, נאר א איד דארף מאנען ביי זיך אז ביי אים זאל זיין דער ענין פון הידור מצוה, לפנים משורת הדין. זיין א תמים מיינט זיין מיט א הידור. אז אין יעדן ענין דארף ער זוכן צו טאן זאכן מיט מער הידור, מיט מער איבערגעגעבנקייט. און טאן די

15:40 זאכן באופן מופלג, באופן שהוא מופלג, יא, [לא ברור], מיט דרך שלמות. און דערנאך קומט צו א דריטער ענין, וואס דאס איז דער ענין פון תמימות, וואס דאס דארף זיין אן איבערגעגעבנקייט, און זיך פארלאזן אינגאנצן אויפן אויבערשטן. וואס מצד דעם קומט די עבודה באופן אז א מענטש ווערט נישט נתפעל פון די אלע שינויים, וואס ער איז אפט [לא ברור]. יא, דער ענין פון תמימות אין עבודה. יא, דאס „תמים במעשיו“ איז ברייט אין די מאמרי חסידות. יא, דאס איז, ווען א קינד [לא ברור], דער הלוך איז שלו לעולם, דאס נעמט אים דורך אינגאנצן. אז דאס איז „תמים במעשיו“. וואס דער טייטש „תמים במעשיו“ איז, אז די תמימות קומט אן אין אלע ענינים, אין יעדער זאך. ער מאכט נישט קיין חשבונות, ער מאכט נישט קיין דרייטלעך, ער זוכט נישט קיין היתרים און קיין קולות וכיוצא בזה. עס טוען נישט ביי אים קיין שינויים פון שינויי הזמן והמקום, און ער ווערט נישט נתפעל פון די אלע בלבולים, העלמות והסתרים, און די אלע זאכן וואס קענען זיין פון ארום און ארום, וואס ווילן אים [לא ברור]. ער איז שטענדיק איבערגעגעבן צום אויבערשטן מיט תמימות הלב. און דער רבי ברענגט כמה פעמים אין „היום יום“ דעם לשון, אז א תמים מיינט ערנסטקייט. „תמים תהיה עם ה׳ אלקיך“, און דער רבי ברענגט אין „היום יום“ אין דעם ענין פון תשובה א טייטש פון רבי זושא מאניפולי, וואס האט געטייטשט דעם ווארט

17:11 פון תשובה. אז תשובה האט אין זיך פינף אותיות: תי״ו, שי״ן, וי״ו, בי״ת, ה״א. און יעדער אות איז מרמז אויף נאך אן ענין אין עבודת ה׳. דער ערשטער אות פון תשובה איז תי״ו, וואס דאס איז „תמים תהיה עם ה׳ אלקיך“. שי״ן איז „שויתי ה׳ לנגדי תמיד“. וי״ו איז „ואהבת לרעך כמוך“. בי״ת איז „בכל דרכיך דעהו“. און ה״א איז „הצנע לכת עם ה׳ אלקיך“. „הצנע לכת עם אלקיך“. אבער ער הויבט אן מיט דער ערשטער תנועה אין תשובה, אז ער געטייטשט „תמים תהיה עם ה׳ אלקיך“. וואס תמים מיינט ערנסט; וואס ערנסט מיינט מיט דער איבערגעגעבנקייט, מיטן ביטול, מיט דער תמימות, נישט מאכן קיין דרייטלעך, נישט נאכפרעגן זאכן. „ומצאת את לבבו נאמן לפניך“. אז דא די נאמנות, אז דא די תמימות, אז דא די איבערגעגעבנקייט, אז דאס איז וואס מאכט אונז איבער א תמים. און דער רבי האט אמאל גערעדט אין א שיחה, אז די דריי ענינים פון תמימות זענען טאקע פארבונדן מיט די דריי אבות. ביי אברהם אבינו איז געווען דער עיקר פון תמימות — שלמות, וואס ער האט אפגעלייקנט אלע ענינים פון עבודה זרה, און עס איז געווען א שלמות אין עבודת ה׳. ביי יצחק איז געווען אן עולה תמימה, איז דא שוין דער ענין פון הידור, אז ער איז נישט ארויסגעגאנגען פון ארץ ישראל, עס איז עפעס א העכערע דרגא אין קדושה וואס איז געווען ביי אים. דאס איז דער ענין פון הידור. און ביי יעקב איז „איש תם יושב אהלים“, אז ביי אים איז געווען דער ענין, וואו ער איז געגאנגען און וואו ער איז געווען, ביי לבן און ביי עשו און אלע זאכן, איז ער שטענדיק געשטאנען מיט א

18:37 תמימות. ער איז געגאַנגען אחריו בתמימות, איז מיטגעגאַנגען מיט דעם אויבערשטן, מיט אַ נאמנות, מיט אַ תמימות, די איבערגעגעבנקייט. כמובן, ביי די אַלע אבות איז געווען אַלע זאַכן, אָבער פונדעסטוועגן, מיט יעדער איינעם פון זיי איז אַרויסגעבראַכט אַן עיקר מיוחד פון איינעם פון די ענינים. איז בשעת אַז דער רבי רש״ב האָט מייסד געווען תומכי תמימים, האָט ער געגעבן דעם נאָמען „תמימים“. ער האָט געמאָנט ביי די תמימים אַלע דריי ענינים און געגעבן די כוחות, אַז יעדער איינער זאָל האָבן די אַלע דריי ענינים. זאָל זיין סיי תמים בשלמות און סיי תמים אויפן של הידור. און דער עיקר איז אָבער, ווי ס׳מבואר אין די מאמרים און אין די שיחות, אַז דער עיקר אין דעם וואָס מען האָט געמאָנט ביי די תמימים פון תומכי תמימים, [לא ברור]. די איבערגעגעבנקייט, די ערנסטקייט, דער ביטול, דער אַוועקלייגן, וואָס מען מאָנט דאָך ביי אַ תמים, אַז ער זאָל שטענדיק זיין איבערגעגעבן צום אויבערשטן, און קיין דרייטלעך און קיין פשעטלעך, און נישט זוכן זיך אַרויסצודרייען פון קיין שום זאַך. זיין איבערגעגעבן אינגאַנצן מיט תכלית התמימות. און דורך די עבודה אויפן אופן פון „תמים תהיה“ זאָגט אונז צו די תורה, אַז בשעת ס׳איז פאַראַן דעם „תמים תהיה“, איז דעמאָלט „עם ה׳ אלקיך“. בשעת אַז ביי אידן איז דאָ דעם „תמים תהיה“, די אַלע ענינים מיט תמימות, איז דעמאָלט „עם ה׳ אלקיך“ — מיר געפינען זיך צוזאַמען מיטן אויבערשטן, אַז ה׳ איז חלקו ונחלתו, און מ׳זוכה צו די אַלע זאַכן וואָס שטייט אין די פרשה, וואָס די תורה זאָגט אונז: [לא ברור]. און

20:06 דער אויבערשטער וועט אונז געבן די אַלע ענינים וואָס ער זאָגט צו אין די פרשה, מיט די אַלע ברכות, מיט די אַלע הבטחות, אַז מיר זאָלן זוכה זיין תיכף ומיד ובקרוב צו די גאולה שלימה. און יעדער זאָל שטיין גאַנץ בשלמות בתמימות. יאָ, און מיר זיינען אַ גאַנץ פאָלק מיט דער גאַנצער [לא ברור], מיט דער גאַנצער שטאַרקייט, אַז מיר זאָלן קענען זוכה זיין צו האָבן אַ כתיבה וחתימה טובה, שנה טובה ומתוקה און אַ גאולה שלימה תיכף ומיד ממש, אמן.