פרשת ראה-אלול "ראה אנכי נותן לפניכם היום ברכה וגו׳ - די גרויסע געלגנהייט פון חודש אלול

00:00 רציתי לתאר. אמאל איז א מענטש פארלוירן געגאנגען אין א וואלד. ס׳זענען דארטן געווען פיינגע חיות ארום אים. אין וואלד האט ער מורא געהאט. גרויסע וועלדער זענען געווען דארט, און פיינגע חיות און בהמות. דאס האט אלץ קיין שום משמעות נישט געהאט; דער מענטש האט פשוט געוואלט ארויסקומען פון וואלד. ער איז ארומגעגאנגען אויף די פעלדער א גאנצן טאג, און מיט דעם אלעם האט ער נאך אלץ פיינגע חיות געטראפן. ער האט געהערט ווי זיי לויפן און האט אנגעהויבן אליין צו לויפן, און איז געלאפן און געלאפן. ער האט שוין נישט געוואוסט וואו ער איז; ער איז געווען פארלוירן טיף אין וואלד. סוף כל סוף האט ער געטראפן א פשוטן מענטש. דער מענטש האט אים אריינגענומען אין זיין שטוב, געגעבן אים א פלאץ וואו צו שלאפן, אביסל עסן און אביסל טרינקען, און אים געהאלפן ארויס פון וואלד. נאך דעם האט מען געטראפן דעם איד טיף אין וואלד, און ער האט געקלאפט אויף דער קליינער טיר. סוף כל סוף האט מען אים אריינגענומען. ווען יענער מענטש האט געזען ווער ס׳קומט, האט ער דערקענט אז דאס איז דער מענטש וואס איז געווען הונגעריק, וואס ער האט אים געגעבן פון זיין עסן. און ווען ער קומט אריין צום מלך, זאגט ער: [לא ברור].

02:16 ער האט אים געגעבן אביסל קעז, און ער האט געזאגט: „דו קענסט דיר געבן אביסל שטרוי.“ אפילו ווען ער האט נישט געהאט, האט ער אים געגעבן אביסל שטרוי. [לא ברור] נאך דעם האט מען אים אריינגעלאזט. ער האט אים געוויזן דעם וועג: „גיי צוריק דורך דעם וועג.“ [לא ברור] פלוצלינג קומט ער צום קעניג. [לא ברור] נאך א צייט קומט א בריוו: ער זאל קומען ספעציעל אין מלוכה אריין. ווער ווייסט וואס ער האט געטאן? ער קומט אריין אין בית המלך, גייט אריין צום חצר המלך, און דארט טרעפט ער זיך פנים בפנים מיטן מלך אליין. ער שטייט אין זיינע לבושי מלוכה און זאגט: „דו געדענקסט? דאס בין איך געווען ביי דיר. דו האסט מיר געגעבן צו עסן דאס ביסל קעז און דאס ביסל מילך.“ ער האט זיך גענומען וויינען און שרייען און בעטן מחילה. „איך האב דאך נאר געגעבן א ביסל קעז!“ אבער דער מלך זאגט אים פארקערט: „דו דארפסט וויסן אז דיין ביסל קעז, מיט דיין ביסל [לא ברור], מיט דיין ביסל שטרוי וואס דו האסט מיר געגעבן—

04:10 דאס איז געווען פאר מיר די גרעסטע, די בעסטע, די שענסטע וואס איך האב באקומען. נישטא אזעלכע זאכן אויף דער וועלט. דאס איז געווען פאר מיר די גרעסטע טובה, ווייל דו האסט געגעבן וואס דו האסט געקענט. האסטו מיר געגעבן דיין גאנצע הויז, און דאס איז געווען ביי מיר די וויכטיקסטע זאך. און אלע אנדערע זאכן שטייען דארט ארום אין די רוימען. נו, עס איז דא איינער וואס האט דאס אויך. אבער דאס וואס דו האסט מיר געגעבן, ווען איך בין דארטן פארלוירן און פארוואגלט ארומגעלאפן אין די וועלדער, און דו האסט מיך אריינגעלאזט ביי דיר אין שטוב און מיר געגעבן דאס וואס דו האסט מיר געגעבן — דאס איז געווען פאר מיר מער ווערט ווי אלץ.“ דאס איז אויך פארבונדן מיט די ווערטער פונעם הייליגן בעל שם טוב, וואס ער ברענגט אויפן פסוק „דרשו ה׳ בהמצאו, קראוהו בהיותו קרוב“. זאגט דער בעל שם טוב: דער פסוק זאגט „דרשו ה׳ בהמצאו, קראוהו בהיותו קרוב“. ער זאגט, אז ווען דער קיסר געפינט זיך בהיכל מלכותו, קען מען, וויפיל מען זאל נאר נישט רעדן, נישט גענוג דערציילן וועגן אים. „לית דמיון“ [לא ברור]. עס איז נישטא וואס מיר קענען צוקומען צו דער גרויסקייט פונעם מלך. אבער ווען דער מלך דרייט זיך אין די גאסן, דער מלך איז אין די פעלדער און די וועלדער, ער געפינט זיך אין אזא ארט וואו ער איז ממש פארוואגלט — איז ווער…

05:30 זיך עפנט אן די טיר, איז דער קיסר קומט צו אים אריין. וואס דער הייליגער בעל שם טוב ברענגט דאס אלס א משל, דער חילוק צווישן זמן הבית און זמן הגלות. וואס ער זאגט, אז אין זמן הבית זעט מען, אז ס׳זענען געווען גרויסע צדיקים, גרויסע נשמות, נשמות גבוהות, נביאים וכו׳ וכו׳, די גרויסע מענטשן. און אין זמן הגלות זעט מען, אז דא זענען דא פיל קליינע מענטשן, נשמות וואס זענען נישט קיין נשמות גבוהות. און פון דעם וועגן, ווי אזוי קען מען צוקומען צו ענינים פון קירוב צו ג־טליכקייט און מדריגות וואס זענען גאר נישט לפי ערך? וואס דאס איז א פלא. וואס מיר געפינען, אז אין אונזערע זמנים, אין זמן הגלות, בעקבותא דמשיחא, קען אן איש פשוט צוקומען צו אזא נאנטקייט צו דעם אויבערשטן, וואס אפילו אין זמן הבית האט מען נישט געקענט. זאגט דער הייליגער בעל שם טוב, וואס דאס איז דאך דער משל: ביז דער מלך איז בהיכל מלכותו, איז מען [לא ברור]. וויפל מען, וויפל מען טוט, איז נישט גענוג. ביז ווען דער מלך דרייט זיך ארום אין די פעלדער און די וועלדער, און מען זוכט אים אויס, קלאפט אין טיר, ״קול דודי דופק, פתחי לי״, איז מען, ״דרשו ה׳ בהמצאו, קראוהו בהיותו קרוב״. ווען דער קיסר איז נאנט, איז די צייט אז יעדער איינער קען צו אים נאנט צוקומען. און די ביסעלע כח, און די ביסעלע מי, און די ביסעלע שטרענג, און דער מעשה, דער דיבור, דער מחשבה, וואס

06:50 ער גיט אין דעם זמן הגלות, דאס איז ביי דעם אויבערשטן יקר, גאר יקר, מער ווי אלעס. דער יקר, דער גרעסטער יקר. און דאס איז אויך פארבונדן מיט דער תורה, וואס ברענגט זיך אין חסידות אויפן פסוק ״יקר בעיני ה׳ המותה לחסידיו״. אז ביי דעם אויבערשטן איז זייער טייער דער ״המותה לחסידיו״. דער לשון וואס ברענגט זיך אין די מאמרים, אז דאס וואס א חסיד מאכט א שטיקל אתכפיא, ״המותה״, דאס הייסט ״המותה לחסידיו״. דאס איז דער לשון, דאס רינגען פון אתכפיא. מען יאגט אוועק דעם יצר הרע. איז דא דער טראפ אתכפיא, דער דורכברוך, דער ״המותה לחסידיו״. אז דאס איז גאר טייער ביי דעם אויבערשטן, מער ווי דאס איז אלעס אין די בעסערע צייטן, אין די העכערע צייטן. און דער ענין ברענגט אונז אריין אין דעם זמן וואס מיר געפינען זיך יעצט, די איינציגסטע וואך, שבת פרשת ראה, שבת מברכים חודש אלול. ס׳איז ידוע, אז דער פריערדיקער רבי האט געזאגט, אז אין שבת מברכים אלול איז געווען ליכטיג. עס האט זיך געהערט דער אלול־ווינט. עס האט זיך געביטן די אוויר. עס האט זיך געבלאזן דער תשובה־ווינט אין ליובאוויטש. און דאס האבן מיר געזען ביי די רביים און חסידים: אז ס׳איז געקומען שבת מברכים אלול, איז געווען אן התעוררות פון תשובה, אן התעוררות פון ווערן נאנטער צו דעם אויבערשטן. און ווען מען גייט צו דעם ענין פון חודש אלול,

08:19 ווייסן מיר דאך אלע, אז דאס וואס דער אלטער רבי שטעלט זיך אין לקוטי תורה, אין א מאמר ״אני לדודי״, און ער פרעגט דא די שאלה, וואס דער אלטער רבי פרעגט: פארוואס איז חודש אלול ימי החול? ער ברענגט דעם האריז״ל. דאך ידוע וואס דער אריז״ל האט מגלה געווען וועגן חודש אלול, אז דאס איז א זמן פון י״ג מדות הרחמים, א זמן וואס עס איז דא א התגלות מיוחדת פון דעם אויבערשטן, י״ג מדות הרחמים. און דערפאר האט מען דעם מנהג פון זאגן סליחות א גאנצן אלול. און אפילו ביי אונז, וואס מיר זאגן נישט קיין סליחות, אבער פון דעם וועגן ווייסן מיר אז דאס איז א זמן פון דער התגלות י״ג מדות הרחמים, חודש הרחמים והסליחות. און אויף דעם זאגט מען, אז די ראשי תיבות פון אלול איז ״אני לדודי ודודי לי״, אז דאס איז א זמן וואס דער איד ווערט נאנט צו דעם אויבערשטן מיט א חבה, און דער אויבערשטער ווערט נאנט צו אים מיט א חבה. וואס אין ממילא פרעגט דער אלטער רבי אין לקוטי תורה: ווי קומט דאס אז חודש אלול איז פשוטע טעג, פשוטע טעג? וואס לכאורה וואלט דאס געדארפט זיין יום טוב. דער עומק פון דער שאלה וואס דער אלטער רבי איז מסביר, איז: עס שטייט דאך אין ספרים, מבואר אין קבלה, אז דער גאנצער ענין פון שבת ויום טוב איז בעצם א זמן — פארוואס איז דאס א הייליגער טאג? פארוואס איז דאס א טאג וואס מיר דארפן נישט ארבעטן, און עס איז בגלל קדושה וטהרה, ובשמחה וברמז, וואס עס איז דא ספעציעל א התגלות אלקות אויף דער וועלט. די שבע...

09:43 מען פארשטייט פארוואס שבת איז אזוי הייליג, ווייל עס איז פאראן א ספעציעלער גילוי פון דעם אויבערשטן אין שבת. מיט דעם וואס דער אויבערשטער שטייט מיט א גילוי, איז דערפאר אין שבת א מצב פון פנים אל פנים מיט דעם אויבערשטן. און דערפאר דארף מען אין שבת נישט ארבעטן, און דערפאר איז שבת [לא ברור], און די אלע ימים [לא ברור] שבת. און אזוי איז אויך די שמחה פון יום טוב, זמן שמחתנו, יא, וואס דאס איז א מקרא קודש, וואס עס איז דא א גילוי פון געטליכקייט אין יום טוב, און דאס רופט ארויס א שמחה מיוחדת, „ושמחת בחגך“, וואס שטייט אין אונזער פרשה, אין פרשת ראה. „והיית אך שמח“. פרעגט זיך א שאלה וואס פרעגט דער אלטער רבי: אויב עס איז דא דער גילוי פון י״ג מדות הרחמים, איז דאך עס מער ענליך צו יום הכיפורים. דעמאלט איז א גילוי פון י״ג מדות הרחמים, און דערפאר איז יום הכיפורים א שבת שבתון, דער הייליגסטער טאג אין יאר. און אז אין אלול איז דער זעלבער ענין, ווי קומט דאס אז אלול איז נישט קיין יום טוב? און דאס פרעגט דער אלטער רבי אין לקוטי תורה. וואס די שאלה אליין ברענגט שוין ארויס א התעוררות און א רמז. דער עצם רייכקייט אין דער שאלה, אז דאס וואס דער אלטער רבי שטעלט אונז פאר, אז בעצם אלול האט געדארפט זיין א יום טוב. ער איז דאך מסביר אין דער מאמר פון חודש אלול, אז עס איז דא דער גילוי פון י״ג מדות הרחמים אלע דרייסיג טעג, ניין און צוואנציג טעג פון אלול, און דאס אליין ברענגט שוין ארויס א

11:04 גרויסע שמחה גדולה וישועה. און די שאלה וואס דער אלטער רבי פרעגט, פארוואס איז דאס נישט קיין יום טוב, וואס האט געדארפט זיין יום טוב. פון דעסטוועגן איז דער אלטער רבי מבאר אז עס איז נישט אזוי. פארוואס? און אויף דעם ברענגט ער דעם משל, וואס איז זייער, ווי מען זאגט, [לא ברור], זייער [לא ברור] צו דעם משל וואס מיר האבן געברענגט בשם הבעל שם טוב: אז דער מלך געפינט זיך אין שדה. עס זענען דא צוויי זמנים: עס איז דא דער מלך געפינט זיך בהיכלו, און עס איז דא דער מלך איז בשדה. און דער אלטער רבי זאגט: „משל למלך שקודם בואו לעיר יוצאים אנשי העיר לקראתו ומקבלים פניו בשדה“, „ומקבל את כולם בסבר פנים יפות ומראה פנים שוחקות“. און ווי דער רבי לייגט דורך די לשונות היחידים, מען קען צוגיין צו דעם מלך, לצאת להקביל פניו. און ער מקבל את פניהם, יעדער איד וואס קומט צו, צו דעם מלך, איז דער מלך מקבל בסבר פנים יפות ומראה פנים שוחקות לכולם. און דערנאך, ווען ער גייט, „ובלכתו העירה“, איז מען געגאנגען אחריו, און דעמאלט, בשעת ער קומט אריין להיכל מלכותו, אז דעמאלט איז נאר די יחידי סגולה, און די ספעציעלע [לא ברור]. דאס איז דער ענין פון דעם מלך, זאגט דער רבי. אז דאס איז דער חילוק פון אלול און תשרי: אין אלול יוצאים לקבל פניו, ווייל ער איז בשדה. [לא ברור] וואס איז דער חילוק צווישן דעם גילוי פון י״ג מדות הרחמים [לא ברור]? דאס איז [לא ברור] רחמים, כרחם אב על בנים. [לא ברור] י״ג מדות הרחמים

12:41 רבים. וואס מצד דעם איז דער מלך מקבל בסבר פנים יפות ומראה פנים שוחקות. און דא קומט אריין מחילה וסליחה וכפרה. דער עיקר חילוק איז דער מלך: ער שטייט אין אלול, דאס איז דער מלך. ער איז בשדה, [לא ברור] פון שדה. דאס איז דער אוצר. און דער רבי ברענגט דעם משל פון מלך בשדה. אז דער מלך קומט און גייט אין שדה, דורך דעם [לא ברור] לבוש שדה. ער ווערט אנגעטאן אין פשוטע קליידער. און דאס [לא ברור]. דאס איז נישט מער [לא ברור]. דאס איז [לא ברור] יום טוב. דאס איז [לא ברור]. דאס איז בגשמיות: אז בשעת דער מלך טוט אן פשוטע קליידער, און ער געפינט זיך צווישן פשוטע מענטשן, און ער שטייט דארט מיט פשטות און מיט גאנץ [לא ברור], אן די גאנצע [לא ברור], אן די שרי המלוכה, אן די [לא ברור], אן די [לא ברור], אן די [לא ברור] המלוכה. אז יעדער פשוטער מענטש קען זען דעם מלך, קען אים קוקן פשוט [לא ברור]. דאס איז א ספעציעלע [לא ברור], צו זען דעם מלך. קום צו אים [לא ברור]. און דא איז דער מלך. קום, דער מלך איז אין שדה. דאס איז נישט קיין [לא ברור]. קום אריין אין שדה. פארוואס? ווייל יעדער אדם האט די געלעגנהייט הזאת, זיך צו זען מיט [לא ברור] פנים אל פנים, „כמים הפנים לפנים כן לב האדם לאדם“. זאגט דער רבי אין תניא: דער מלך העליון טוט זיך [לא ברור] אן אין פשוטע לבושים, און ער וויל זיין [לא ברור] יעדן אדם די געלעגנהייט, אז יעדער אדם זאל קענען [לא ברור]. און [לא ברור] פון דעם מלך, און דאס [לא ברור], פנים אל פנים. און דאס איז דער ענין פון חודש אלול. חודש אלול איז דער מלך.

14:28 געפינט זיך בשדה. און דוד המלך קומט ארויס בשדה, וואו ער איז מקבל את כולם בסבר פנים יפות. דאס ברענגט ארויס די גרויסע אהבה: דער מלך וויל זיין מיט יעדן אדם. און דאס איז מגלה ביי דעם אדם אז ער דארף אויך ארויסגיין צום מלך. דער איד וויל זיין אין זאך מיטן אויבערשטן. און דאס איז די עבודה פון חודש אלול: זיך מאיר זיין פנים אל פנים, ״אני לדודי ודודי לי״. דאס איז די עבודה פון חודש אלול. אז דער איד זאל זיך מחבר זיין פנים בפנים, און אנטפלעקן דעם פנימיות הרצון. ער וויל זיך איבערגעבן אינגאנצן. און דער תכלית פון דעם משל איז, אז ער איז ארויס פון זיין ארט; ער וויל ארויסגיין פון זיך, ארויסגיין פון דעם מצב וואו ער געפינט זיך. און געפינט זיך דער מלך בשדה, וואו יעדער אדם געפינט זיך, און ער קען שטיין פנים אל פנים.

דאס איז אן אינטערעסאנטע זאך. בדרך כלל איז שבת מברכים חודש אלול א שבת פשוט, ווי רוב שבתות פון יאר. אבער דאס איז שבת מברכים חודש אלול. און דער פסוק, דער ערשטער פסוק אין דער סדרה, נעמט אויף זיך די גאנצע נקודה, וואס מיר וועלן יעצט רעדן: ״ראה אנכי נותן לפניכם היום ברכה וקללה״. דאס זענען די ווערטער וואס זענען דא מפורש. פארשטיין דארף מען: וואס איז דער רצון? וואס איז ״אנכי״? וואס איז ״נותן״? וואס איז ״לפניכם״? וואס איז ״היום״? משה רבינו איז געשטאנען פאר די אידן, און האט מיט זיי גערעדט. ״היום״ איז דאך פשוט געווען נאך א טאג; דאס איז נישט געווען מתן תורה. די אידן שטייען שוין, און נאך אביסל גייען זיי אריין אין ארץ ישראל. אבער די ברכות

16:27 און די קללות זענען געגעבן געווארן שפעטער, אויפן הר גריזים און הר עיבל; דאס איז נישט יעצט. פארוואס איז דער לשון הפסוק: ״ראה אנכי נותן לפניכם היום״? און נישט נאר דאס: א ברכה, און דערנאך גיט משה א קללה. וואס זענען די צוויי זאכן? און די מפרשים פרעגן: ביי א ברכה פאסט צו זאגן ״ראה אנכי נותן לפניכם״, דאס זענען ווערטער פון שמחה. אבער א קללה — ווי קומט אריין ביי א קללה צו זאגן ״נותן״, א מתנה? וואס פאר א מתנה איז א קללה, חס ושלום?

און דערנאך גייט דער פסוק ווייטער: ״את הברכה אשר תשמעו אל מצוות ה׳ אלקיכם״, און דער גאנצער המשך הלשון. פרעגן די מפרשים: וואס הייסט ״את הברכה אשר תשמעו״? ס׳וואלט געדארפט שטיין ״אם תשמעו״. שפעטער שטייט טאקע ״והקללה אם לא תשמעו״. אבער פארוואס שטייט ביי דער ברכה ״אשר״, און נישט ״אם״? אין אנדערע פסוקים זאגט די תורה ״אם״, למשל ״אם בחוקותי תלכו״. ״היום אם בקולו תשמעו״ — דארט שטייט ״אם״. און דא שטייט ״אשר״ אנשטאט ״אם״. וואס איז דאס ״אשר״? ס׳איז דאך א בחירה: אדער מען קלייבט אויס דעם דרך הטוב, אדער, חס ושלום, נישט. אבער דער לשון ״אשר״ משמע נישט א בחירה. וואס איז דא דער תנאי?

עס איז דא אויף דעם א געשמאקער ענין אין חסידות, וואס איז פארבונדן פונקט מיט דער עבודה פון חודש אלול, ווי ס׳ווערט מבואר אין מאמרים אויפן פסוק. און ס׳איז ידוע וואס דער רבי האט געזאגט, אז שבת מברכים אלול — נאך איידער ס׳הייבט זיך אן דער חודש — דארף מען שוין הערן וועגן דער עבודה פון חודש אלול, וועגן תשובה. ס׳איז דא א מאמר אויף ״אני לדודי ודודי לי״, און ס׳איז דא א מאמר אויף ״ראה אנכי״. אין דעם מאמר ״ראה אנכי״ פונעם צמח צדק, און אין ספר המאמרים פונעם

18:36 רבי רש״ב, און אין ספר המאמרים תרס״ו, תורה אור, און אין מאמרים פונעם רבי, ווערט מבואר דער געשמאקער ביאור אויפן פסוק. ער איז מבאר אז דער פסוק וויל דא זאגן די צוויי וועגן אין עבודת השם: די עבודה פון קיום המצוות — ברכה. דאס רופט מען אין חסידות עבודת הצדיקים: די געווענליכע עבודה פון דינען דעם אויבערשטן, מקיים זיין מצוות און לערנען תורה. דאס איז דער דרך פון ברכה. ״קללה״ גייט אויף דעם דרך התשובה. ס׳מיינט נישט, חס ושלום, א פשוטע קללה, נאר ״ויהפוך ה׳ אלקיך לך את הקללה לברכה״. דאס איז דער ענין פון תשובה, וואס פארוואנדלט זדונות לזכויות, וואס פארוואנדלט א קללה צו א ברכה. דאס איז דער ענין פון עשיית התשובה, און דאס רופט דער פסוק ״קללה״.

זאגט די תורה אז ס׳זענען דא צוויי וועגן צו דינען דעם אויבערשטן. ״ראה אנכי נותן לפניכם היום״: משה רבינו זאגט צו די אידן — און דער אור החיים הקדוש איז מבאר — ווער זאגט דא ״ראה אנכי״? משה רבינו זאגט עס. דער פשוטער פשט איז, אז משה רבינו זאגט צו די אידן: ״ראה אנכי״, איך, משה רבינו. און משה איז דאך דא אין יעדן דור ודור; ס׳איז דא א ניצוץ משה אין יעדער איד, ווי מיר האבן פריער מסביר געווען. ווי די גמרא זאגט, ״משה משה״; און ווי דער רבי איז מסביר אין תניא. דער אור החיים הקדוש טייטשט אין דער פרשה, אז משה רבינו זאגט צו זיי: ״אנכי״. משה רבינו, וואס האט באקומען ביי מתן תורה, גיט ווייטער צו די אידן: ״אנכי נותן לפניכם״ — מתנות — ״היום״, היום לעשותם. אויך אין דער עבודה פון יעדן אין דער איצטיקער צייט, ביז עס וועט קומען די גאולה על ידי משיח, זענען דא צוויי פנים: אדער ברכה, עבודת הצדיקים, תורה ומצוות, אדער קללה.

20:42 לעבודת הבעל תשובה, מהפך קללה לברכה. און דאס איז וואס ער פירט ווייטער: „הברכה אשר תשמעון“. דערפאר די לשון „אשר“ — דער „אשר“ איז א דבר בטוח. ס׳איז נישט „אם“, ס׳איז „אשר“, ווייל איינע פון די צוויי וועגן וועט זיכער זיין. דאס איז א דבר ברור, אז אידן האבן די צוויי אופנים פון עבודת השם: אדער די עבודה פון תורה ומצוות, וואס דורך דעם באקומט מען ברכה, אדער די עבודה פון תשובה, וואס דורך דעם מהפך מען קללה לברכה. און דערפאר איז „אשר“. און דאס איז דער חילוק צווישן אנדערע פסוקים. אין פסוק „אם בחוקותי תלכו“ רעדט זיך וועגן עבודת התורה ומצוות: „בחוקותי תלכו“, „מצוותי תשמרו“, „ועשיתם אותם“ — דאס איז עבודת הצדיקים. שטייט „אם“, ס׳איז דא בחירה. קען זיין אז אידן וועלן טאקע האבן „בחוקותי תלכו“, און ס׳קען זיין אז זיי וועלן נישט זיין אין דעם מצב, אז אידן וועלן נישט האבן עבודת הצדיקים, און ס׳וועט זיין עבודת התשובה. דער צווייטער פסוק טאקע, „היום אם בקולו תשמעו“, רעדט זיך וועגן עבודת התשובה. און די גמרא, מסכת סנהדרין, דערציילט די מעשה אז דאס איז געזאגט געווארן דורך מלך המשיח צו רבי יהושע בן לוי, ווען ער האט געפרעגט: „אימת אתי מר?“ און ער האט אים געזאגט: „היום — אם בקולו תשמעו“. די גמרא דארטן רעדט די סוגיא פון „אין ישראל נגאלין אלא בתשובה“, און דאס איז דער ענין פון „היום אם בקולו תשמעו“. איז דערפאר שטייט „אם“: „אם בקולו תשמעו“, אויב מ׳טוט תשובה. עס קען זיין אז אידן וועלן טאן תורה ומצוות, און זיין די עבודה פון תורה ומצוות, אבער מ׳דארף נאך אנקומען צו תשובה. דערפאר, אין פסוק „אם בחוקותי“ שטייט „אם“; אין פסוק „אם בקולו תשמעו“ שטייט „אם“. אבער אין אונזער פרשה איז דא די

22:22 ביידע וועגן צוזאמען. די תורה קומט צו גיין און זאגט: „ראה אנכי נותן לפניכם היום“. דער אויבערשטער זאגט צו אידן: „ראה“ — גיב א קוק — און גיב א קוק אויף דעם „אנכי“. „אנכי“, דאס איז דער אנכי, „אנכי מי שאנכי“, דער זעלבער אנכי וואס האט זיך אנטפלעקט ביי מתן תורה, אדער דער זעלבער אנכי וואס האט געזאגט צו משה רבינו. „נותן“ — „כל הנותן בעין יפה הוא נותן“. „לפניכם“ — פנים בפנים, בפנימיותכם. ווי געזאגט, ביי מתן תורה איז נתגלה געווארן דער „פנים בפנים“: די פנימיות פון אידן איז איין זאך מיט די פנימיות פון דעם אויבערשטן. און דאס איז מעורר ביי אידן [לא ברור]. און וואס גיט ער? [לא ברור] פון קללה און ברכה, די צוויי אופנים פון עבודת השם: דינען דעם אויבערשטן בתורה ומצוות, אדער מהפך זיין די זדונות אין זכיות און ברענגען אן עבודת התשובה. און דאס איז די עבודה וואס אויף דעם באקומט מען די כוחות, ממש אין חודש אלול. מצד דעם וואס דער מלך איז בשדה, ער גיט אונז אלע כוחות אין דעם שיינעם חודש אלול, אין דעם ענין פון מלך בשדה, אז אידן קענען ביי זיך מגלה זיין דעם „לפניכם“, דעם פנימיות זיינעם, מגלה זיין זיין פנימיות, זיין נשמה, מגלה זיין זיין פנימיות, זיין רצון, מגלה זיין דעם אמת׳ן אני. און דאס איז דער אמת׳ער ענין פון עבודת התשובה. און דורך דעם באקומט מען אויך די אלע ברכות וואס ער זאגט ווייטער אין דער פרשה, ביז דעם בנין בית המקדש, וואס דא רעדט זיך אין דער פרשה, ביז די אלע ענינים וואס ער פירט אויס ביז דעם סוף פון דער פרשה, פון „ושמחת בחגך“ און „והיית אך שמח“.

23:57 און אויך דאס איז די הוראה וואס מיר לערנען פון דעם זמן. מיר געפינען זיך אין דעם זמן פון חודש אלול, בפרט פון שבת פרשת ראה. און ווי דער רבי האט געזאגט אין א פארברענגען פון שבת פרשת ראה תשנ״א, אז דער אויבערשטער זאגט צו אידן: „ראה אנכי נותן לפניכם היום ברכה“. [לא ברור] בפרט בימינו אלו, [לא ברור] אין גאולה שלימה. [לא ברור] אז דער אויבערשטער, „אנכי מי שאנכי“ עצמו, איז „נותן לפניכם היום ברכה“. און וואס פאר א ברכה? די אמת׳ע ברכה [לא ברור], די ברכה פון גאולה האמיתית והשלימה. אמיתי, דאס דארף זיין, און היינט, אין די טעג ממש, דארף זיין די גאולה האמיתית והשלימה. [לא ברור] אז בשעה וואס דער מלך געפינט זיך בשדה, בפרט בזמן הגלות, אין די לעצטע מינוטן, [לא ברור] יעדער מעשה, יעדער דיבור, יעדער מחשבה איז [לא ברור]. דאס איז [לא ברור] ביי דעם אויבערשטן אין דעם זמן פון חודש אלול בפרט. דאס איז וואס א איד קומט צו גיין און ווערט נענטער צום מלך. [לא ברור] און דאס וועט זיכער ברענגען אז יעדער איינער זאל האבן [לא ברור] חודש אלול און א לעבעדיגן חודש אלול. און עס זאל מקוים ווערן [לא ברור] די גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו. כתיבה וחתימה טובה, שנה טובה ומתוקה בגשמיות וברוחניות.