לעבן חסידות · פרק 177 · 2025-05-14 · 22:42
לג בעומר (תשפ״ה) עד הגל הזה רשב״י האט מתקן געווען אלע מחיצות
תיאור הפרק
*ד״ה עד הגל הזה, סידור שער הלג בעומר *לקוטי שיחות חלק ה פרשת ויצא *דה גל עיני תשל״ז *התוועדות לג בעומר תש״י
השמע המקורי · הערך על הרב אשר פרקש בחב"דפדיה
תמלול אוטומטי מהשמע, ותרגום מכונה לעברית. קישורים לחב"דפדיה נוספו אוטומטית.
00:00 הספר הזה, ״רשימות הרב״ש״, הוא היומן שכתב הרב הגאון ר׳ ברוך שניאור שניאורסון, שהיה סבו של הרבי. כלומר, הוא היה אביו של הגאון המקובל הרב לוי יצחק, ר׳ לויק. הוא שהה בליובאוויטש עצמה כשלוש שנים, היה אצל אדמו״ר המהר״ש, וכל הזמן כתב יומן. זה יומן מעניין מאוד, שבו הוא מספר סיפורים רבים, וגם דברים ועניינים פנימיים ששוחח עליהם ושמע מאדמו״ר המהר״ש ומאדמו״ר הרש״ב בתקופה שבה שהה בליובאוויטש. בין הסיפורים הוא מספר מעשה ששמע מאדמו״ר המהר״ש בהתוועדות של שמחת תורה. אדמו״ר המהר״ש דיבר איתו על אדמו״ר האמצעי, הרחיב בגדולתו וסיפר עליו כמה וכמה סיפורים. הוא סיפר — והדבר גם ידוע ומובא בכמה מקומות, והרבי מביא אותו גם ב״היום יום״ של ל״ג בעומר — שאצל אדמו״ר האמצעי היה ל״ג בעומר מן הימים הטובים הגדולים, מן הימים הטובים המצוינים. בדרך כלל, אדמו״ר האמצעי לא נהג לעשות מופתים במשך השנה. כשמישהו בא לבקש ברכה, במיוחד לילדים, הוא היה מפנה אותו לאחיו, ר׳ חיים אברהם. וכפי שמסופר במקומות אחרים, מספרים גם את הפרטים: כשאדמו״ר האמצעי היה שולח מישהו לר׳ חיים אברהם, ואותו אדם היה בא והיה
00:00 ספר, ספר זה, רשימות הרב״ש. דאס איז דער יומן וואס האט געשריבן הרב הגאון ר׳ ברוך שניאור שניאורסאהן, וואס ער איז געווען דעם רבינ'ס זיידע. דאס הייסט, ער איז געווען דער טאטע פון דעם גאון המקובל ר׳ לוי יצחק, ר׳ לויק. ער איז געווען אין ליובאוויטש אליין, ער איז געזעסן א דריי יאר אין ליובאוויטש, געווען ביים רבי מהר״ש, און ער האט אלץ געשריבן א יומן. ס׳איז א זייער אינטערעסאנטער יומן, וואו דארטן דערציילט ער אסאך סיפורים און זאכן און ענינים פנימיים וואס ער האט דורכגערעדט און געהערט פון דעם רבי מהר״ש, פון דעם רבי נ״ע, זייענדיק אין די תקופה וואס ער איז געווען אין ליובאוויטש. צווישן די סיפורים דערציילט ער א מעשה וואס ער האט געהערט פון דעם רבי מהר״ש אין א שמחת תורה׳דיקן פארברענגען. רבי מהר״ש האט אים גערעדט בנוגע דעם מיטעלן רבי׳ן. ער האט ארומגערעדט די גדלות פון מיטעלן רבי׳ן און דערציילט כמה וכמה סיפורים אויף דעם מיטעלן רבי׳ן. און ער דערציילט אז עס איז געווען, איז אויך ידוע, ס׳ברענגט זיך אין כמה ערטער, דער רבי ברענגט עס אויך אין היום יום פון ל״ג בעומר, אז ביים מיטעלן רבי׳ן איז ל״ג בעומר געווען פון די גרויסע ימים טובים, ימים טובים המצויינים. אז בדרך כלל, דער מיטעלער רבי פלעגט נישט מאכן מופתים במשך דעם יאר. אז בשעת עס איז געקומען איינער בעטן ברכות, ספעציעל אויף קינדער, פלעגט ער אפשיקן צו זיין ברודער, וואס איז געווען ר׳ חיים אברהם. און ווי עס ווערט דערציילט אין אנדערע ערטער, דערציילט מען אויך די פרטים: אז בשעת דער מיטעלער רבי פלעגט שיקן צו ר׳ חיים אברהם, און דער מענטש פלעגט קומען, און ער פלעגט
01:45 אומר: ״אה, הרבי, אדמו״ר האמצעי, שלח אותי״, ר׳ חיים אברהם היה אומר: ״אה, הרבי שלח״. הוא היה אחיו, בן של אדמו״ר הזקן. הוא היה חובש את השטריימל, את ה[לא ברור], ונותן ברכה. כך היה הסדר במשך השנה. אבל כשהגיע ל״ג בעומר, אדמו״ר האמצעי היה בהתגלות גדולה ובשמחה גדולה, והיה יוצא לשדה. המנהג היה שבל״ג בעומר הולכים לשדה, ושם הוא היה מחלק, אומר לחיים ועורך התוועדות, והיו רואים מופתים גלויים, במיוחד בנוגע לילדים, כפי שמובא בכמה שיחות. בחזרה לרשימה: הרב״ש מספר מה ששמע מאדמו״ר הרש״ב, שסיפר מעשה שאירע עם אדמו״ר האמצעי. כפי שעולה מן הסיפור, באחד מימי ל״ג בעומר יצא אדמו״ר האמצעי לשדה, אי שם בעיירה סמוכה לליובאוויטש. אחיו ר׳ חיים אברהם נסע איתו לשם, והוא ערך התוועדות גדולה, והייתה שמחה גדולה. אדמו״ר האמצעי היה בהתגלות גדולה. באותה התוועדות אמר ר׳ חיים אברהם לאדמו״ר האמצעי שבעל הבית, זה שהזמין אותם לשמחה, גם הוא ואשתו עדיין לא זכו לילדים אחרי שנים רבות, חס ושלום, והם שבורים מאוד. אולי בשעת רצון זו, ולכבוד השמחה, ייתן הרבי ברכה. אדמו״ר האמצעי אמר: ״בוודאי, אם תגישו כיבוד טוב, תביאו עוד לחיים ועוד [לא ברור]״ — זו הייתה התוועדות חלבית — ״תגישו עוד כיבוד, עוד לחיים, עוד [לא ברור], אכן יהיה לו בן זכר״. וכך המשיכו להתוועד, והייתה שמחה גדולה.
01:45 זאגן: „אה, דער רבי, דער מיטעלער רבי האט געשיקט.“ ר׳ חיים אברהם פלעגט זאגן: „אה, דער רבי האט געשיקט.“ דאס איז דער ברודער, ער איז געווען א ברודער, א זון פון דעם אלטן רבי׳ן. פלעגט ער אנטאן דעם שטריימל, דעם [לא ברור], און ער פלעגט געבן א ברכה. אז אזוי פלעגט זיין דער סדר במשך השנה. אבער אז עס איז געקומען צו גיין ל״ג בעומר, דעמאלט פלעגט דער מיטעלער רבי זיין מיט א גרויסע התגלות, מיט א גרויסע שמחה, און פלעגט ארויספארן אויף א פעלד. פלעגט זיין דער מנהג אז ל״ג בעומר איז מען געגאנגען אין פעלד, און זייענדיק דארטן האט ער געטיילט, האט ער געזאגט לחיים און געמאכט א פארברענגען, און האט געזען מופתים גלויים, ספעציעל בנוגע קינדער, וואס דאס ברענגט זיך אין כמה שיחות. צוריק צו די רשימה. דערציילט הרב״ש, דערציילט וואס ער האט געהערט פון דעם רבי נ״ע, פון דעם רבי׳ן הרש״ב, וואס ער האט דערציילט א מעשה וואס האט פאסירט מיט דעם מיטעלן רבי׳ן. ווי עס ווייזט אויס, איז געווען אין איינע פון די ל״ג בעומרס, אז דער מיטעלער רבי איז ארויסגעפארן אין פעלד, ערגעץ אין א שטעטל נאנט צו ליובאוויטש. און דארטן איז ער מיטגעפארן צוזאמען מיט זיין ברודער ר׳ חיים אברהם, און האט געשטעלט א גרויסן פארברענגען, און ס׳איז געווען א גרויסע שמחה. דער מיטעלער רבי איז געווען מיט א גרויסע התגלות. אין יענעם פארברענגען האט ר׳ חיים אברהם געזאגט צו דעם מיטעלן רבי׳ן אז דער בעל־הבית, דער וואס האט איינגעלאדן צו די שמחה, האט אויך קיין קינדער נישט שוין אסאך יאר, חס ושלום, ער מיט זיין פרוי, און
03:21 וכמובן, ברכתו של הרבי התקיימה, ובמשך השנה נולד לו בן זכר, אחרי שנים רבות מאז החתונה. היהודי לא הודיע את הבשורה הטובה לאדמו״ר האמצעי. כפי שעולה מן הסיפור, הם חזרו לשם שוב, [לא ברור], ובהיותם שם אמר ר׳ חיים אברהם: ״רבי, ברכתכם התקיימה. נולד בן זכר״. אדמו״ר האמצעי פנה לבעל הבית ואמר לו: ״זו בשורה טובה, ולא הודעת?״ אדמו״ר האמצעי אמר בדרך צחות שראוי להצליף בו על כך, כביכול: הייתה לו בשורה טובה כל כך, והוא התאפק ולא אמר לרבי שהברכה שקיבל כאן התקיימה. ובמאמר המוסגר, זה היה, כפי שחסידים... בדיוק אנחנו מדברים על כך שיש מכתב של הרבי, של רבי שמעון נשיאנו, שבו התלוננו על חסידים שהם זקוקים לרבי.
03:21 זיי זענען נאך נישט געבענטשט געווארן מיט קינדער, און זיי זענען זייער צובראכן. אפשר אין דעם עת רצון, און פאר די שמחה, זאל דער רבי געבן א ברכה. האט דער מיטעלער רבי געזאגט: „זיכער און ודאי, אז איר וועט צושטעלן גוטע פארבייסן, איר וועט צוברענגען מער לחיים און ברענגען מער [לא ברור]“ — ס׳איז געווען א מילכיגער פארברענגען — „צושטעלן מער פארבייסן, מער לחיים, מער [לא ברור], וועט ער טאקע האבן א בן זכר.“ און אזוי איז מען געגאנגען פארברענגט, און ס׳איז געווען א גרויסע שמחה. און כמובן, דעם רבי׳נס ברכה איז מקויים געווארן, און במשך השנה איז ביי אים געבוירן געווארן א בן זכר נאך אסאך יאר, נאך די חסונה. דער איד האט נישט מודיע געווען די בשורה טובה צו דעם מיטעלן רבי׳ן. ווי עס ווייזט אויס, קומען זיי נאך א מאל צוריק, [לא ברור], זייענדיק דארטן, רופט זיך אן ר׳ חיים אברהם אז: „דער רבי, אייער ברכה איז מקויים געווארן. געבוירן געווארן א בן זכר.“ רופט זיך דער מיטעלער רבי צו דעם בעל־הבית, זאגט אים אז ס׳איז א בשורה טובה, און דאס נישט מודיע געווען? און דער מיטעלער רבי האט אזוי בדרך צחות געזאגט, ס׳איז כדאי, מען דארף שמייסן אויף דעם, כביכול, אויף דעם וואס ער האט געהאט אזא גוטע בשורה און האט זיך איינגעהאלטן און נישט געזאגט דעם רבי׳ן אז ס׳איז מקויים געווארן די ברכה, די ברכה וואס ער האט געהאט כאן. און דאס איז במאמר המוסגר געווען, ווי באך חסידים, פונקט מיר רעדן וועגן דעם וואס איז פונקט קיימא בריף פון אונז, פון רבי׳ן, פון רבי שמעון נשיאנו, וואס מ׳האט זיך געקלאגט אויף חסידים, אז זיי דארפן דעם רבי׳ן.
04:54 הם מבקשים ברכות כשהם מגיעים לעת צרה. נהגו לומר לחסידים שכאשר יש עת צרה, צריך לפנות לרבי ולכתוב. וכך, בתוך רבע שעה באה הברכה והיא מתקיימת. [לא ברור] לרבי שהייתה לה, ברוך השם, בשורה טובה. ושם ראו את הסיפור הזה. על כל פנים, זה אחד הסיפורים המוכרים אצל חסידים על הסדר שהיה אצל אדמו״ר האמצעי בקשר לל״ג בעומר. והרבי שאל פעם בהתוועדות: מה העניין כאן? מדוע דווקא אצל אדמו״ר האמצעי מוצאים את הסיפור הזה ואת ההנהגה הזאת? הרי מספרים שבמיוחד אצל אדמו״ר האמצעי היה הסדר הזה: דווקא בל״ג בעומר לצאת לשדה ולתת ברכות. מה העניין בכך שזה נמצא דווקא אצל אדמו״ר האמצעי? על כך הוא נתן ביאור: מוצאים שיש קשר גדול בין אדמו״ר האמצעי לרבי שמעון בר יוחאי. מוצאים אצל שניהם עניינים דומים מאוד, עניינים אצל אדמו״ר האמצעי הדומים לאלה שאצל רבי שמעון בר יוחאי. אצל שניהם הייתה התגלות של פנימיות התורה בהרחבה גדולה מאוד. אבל במיוחד יש כמה סיפורים. בין הסיפורים הידועים נמצא סיפור ההסתלקות: בזוהר, בפרשת האזינו, מסופר כל הסיפור ש...
04:54 בעטן זיי ברכות, ווען זיי קומען אין אן עת צרה, פלעגן זיי רופן נאך חסידים, די חסידים, אז ווען ס׳איז דא אן עת צרה, דארף מען זיך ווענדן צום רבי׳ן און מ׳שרייבט. און ווען ס׳איז אזוי, א פערטל שעה, קומט די ברכה און זי ווערט מקויים. [לא ברור] דעם רבי׳ן, וואס זי האט, ברוך השם, געהאט א בשורה טובה. און דארט האט מען געזען וואס איז געווען דער סיפור. על כל פנים, דאס איז איינע פון די סיפורים וואס מ׳ווייסט ביי חסידים, וואס איז געווען דער סדר ביים מיטלער רבי׳ן בקשר צו ל״ג בעומר. און דער רבי האט אמאל געפרעגט אין א פארברענגען: וואס איז דא דער ענין? וואס דארף, דוקא ביים מיטלער רבי׳ן, געפינען מען אט דעם סיפור און אט די הנהגה? יא, וואס מ׳דערציילט אז במיוחד ביים מיטלער רבי׳ן איז געווען אט דער סדר, דוקא ל״ג בעומר, ארויספארן אויפן פעלד און געבן ברכות. וואס איז דער ענין וואס דאס געפינט זיך דוקא ביים מיטלער רבי׳ן? אויף דעם האט ער געזאגט א ביאור, אז מ׳געפינט אז עס איז דא א גרויסער קשר צווישן דעם מיטלער רבי׳ן מיט רבי שמעון בר יוחאי. מ׳געפינט ביי ביידן ענינים וואס זענען געווען זייער בדומה, סיי ביים מיטלער רבי׳ן ענינים בדומה צו רבי שמעון בר יוחאי. אז מ׳געפינט ביי ביידן איז געווען די התגלות פון פנימיות התורה מיט גאר א גרויסער הרחבה. אבער ספעציעל איז דא כמה סיפורים. צווישן די באוואוסטע סיפורים איז דער סיפור ההסתלקות. אז מ׳געפינט אין זוהר פרשת האזינו, וואס ערציילט דעם גאנצן סיפור וואס
06:25 זה התרחש ביום הגדול של ל״ג בעומר, שבו רבי שמעון בר יוחאי ביקש [לא ברור], ואז באה ההתגלות שנשפכה מרזין דרזין, הסודות הגדולים ביותר, עניינים שמעולם לא גילה. מסופר בפירוט מה התרחש באותו יום, על האור הגדול והשמחה הגדולה, וכיצד רשב״י גילה סודות התורה עד בלי די. עד שהגיע למילה ״חיים״, ואז יצאה נשמתו. ״לא סיים בוצינא קדישא למימר תיבת חיים״ — הוא רק אמר את המילה ״חיים״, ויצאה נשמתו. כך מסופרים פרטי הדברים. וידוע שגם אצל אדמו״ר האמצעי היה על דרך זה. הסתלקותו של אדמו״ר האמצעי הייתה ממש בדומה לכך: הוא לא היה בקו הבריאות, [לא ברור], והמצב לא היה טוב, וחסידים הגיעו מכל הסביבה כדי להיות עם הרבי. הרופא אמר שאין תקווה. ואדמו״ר האמצעי התיישב בשמחה גדולה והתחיל לומר חסידות, ופעם אחת חסידות, ועוד פעם חסידות, ושוב. במשך לילה שלם נשפכה חסידות עד בלי די. גם אז, כשהגיע למילים ״כי עמך מקור חיים, חי החיים״, במילה ״חיים״ הייתה הסתלקותו של אדמו״ר האמצעי. וזה הדמיון בין ההסתלקויות. ו—
06:25 איז פארגעקומען אין דעם גרויסן טאג פון ל״ג בעומר, וואס רבי שמעון בר יוחאי האט געבעטן [לא ברור], און אויף דעם האט די התגלות וואס האט זיך געגאסן פון די רזין דרזין, די גרעסטע סודות וואס ער האט קיין מאל ניט מגלה געווען די ענינים. עס דערציילט אזוי די פרטי הענינים וואס זענען פארגעקומען אין דעם טאג, די גרויסע ליכטיקייט און די גרויסע שמחה, און ווי רשב״י האט מגלה געווען סודות התורה עד בלי די. און ביז ער איז צוגעקומען צו דעם ווארט „חיים“, און דעמאלט האט זיך אויסגעלאזט נשמתו. „לא סיים בוצינא קדישא למימר תיבת חיים“ — ער האט נאר אויסגעזאגט דעם ווארט „חיים“, און עס איז ארויס נשמתו. און מ׳דערציילט אזוי די פרטי הענינים. און עס איז ידוע אז ביים מיטלער רבי׳ן איז געווען אויך על דרך זה. אז ביים מיטלער רבי׳ן איז געווען די הסתלקות ממש בדומה. אז ער איז געווען ניט געזונט, [לא ברור], און עס איז געווען ניט שיין דער ענין, און עס זענען צוגעקומען חסידים פון ארום, געקומען זיין מיט דעם רבי׳ן. און דער דאקטער האט געזאגט אז עס איז ניט דא קיין האפענונג. און דער מיטלער רבי האט זיך אוועקגעזעצט מיט א גרויסער שמחה, האט אנגעהויבן זאגן חסידות, און איין מאל חסידות, און נאך אמאל חסידות, און נאך אמאל. א גאנצע נאכט האט זיך געגאסן חסידות עד בלי די. און אויך דעמאלט איז ער אנגעקומען צו די ווערטער „כי עמך מקור חיים, חי החיים“, ביי די ווערטער „חיים“ איז דעמאלט געווען ביי אים די הסתלקות פון דעם מיטלער רבי׳ן. און דאס איז דער דמיון אין די הסתלקות. און
07:48 הרבי מדבר על כך, ויש עוד עניין, ודווקא עניין פנימי, שמבטא לעומק את מהותו של ל״ג בעומר, וממנו נבין גם את הקשר בין אדמו״ר האמצעי לרבי שמעון בר יוחאי. ובהקדם: יש מאמר של אדמו״ר הזקן, שאמר חסידות על ל״ג בעומר. יש מאמרים עשירים של אדמו״ר הזקן על ל״ג בעומר. אחד מהם הוא מאמר ידוע שמתחיל במילים ״עד הגל הזה ועדה המצבה״, מאמר לל״ג בעומר. המאמר הזה נדפס גם אצל אדמו״ר האמצעי. הוא מופיע גם בספריו של אדמו״ר האמצעי, בסידור הידוע שנקרא גם ״סידור עם דא״ח״. אלה מאמרים שאדמו״ר האמצעי כתב ממה ששמע מאדמו״ר הזקן, והוא כתב אותם גם עם הוספות משלו, בהרחבה ובאריכות רבה יותר. בשער ל״ג בעומר מופיע המאמר ״עד הגל הזה ועדה המצבה״, שאדמו״ר האמצעי כתב ממה ששמע מאדמו״ר הזקן. שם אדמו״ר הזקן מסביר שהפסוק רומז לל״ג בעומר. שהרי ״ליכא מידי דלא רמיזא באורייתא״ — לכל עניין יש מקור בתורה. וממילא גם לל״ג בעומר, אף שזהו יום
07:48 דער רבי רעדט, און מ׳געפינט נאך אן ענין, און דוקא אן ענין פנימי, וואס ברענגט ארויס בעומק דעם מהות פון ל״ג בעומר, און מ׳וועט פארשטיין אויך דעם קשר צווישן דעם מיטלער רבי׳ן מיט רבי שמעון בר יוחאי. ובהקדם, אז עס איז דא א מאמר פון דעם אלטן רבי׳ן, וואס דער אלטער רבי האט געזאגט חסידות אויף ל״ג בעומר. עס איז דא רייכע מאמרים פון אלטן רבי׳ן אויף ל״ג בעומר. עס איז פון דעם אלטן רבי׳ן א מאמר, עס איז דא א באוואוסטער מאמר וואס הייבט זיך אן מיט די ווערטער „עד הגל הזה ועדה המצבה“, אויף ל״ג בעומר, דער מאמר. וואס דאס איז א מאמר וואס איז געדרוקט אויך ביים מיטלער רבי׳ן. געראדע דער מאמר געפינט זיך אויך אין דעם מיטלער רבי׳נס ספרים, אין דעם סידור, דער באוואוסטער סידור וואס רופט זיך אויך אן „סידור עם דא״ח“. דאס איז די מאמרים וואס דער מיטלער רבי האט געשריבן, מאמרים וואס ער האט געהערט פון דעם אלטן רבי׳ן, און ער האט דאס אויך געשריבן מיט זיינע הוספות, מיט הרחבה, מיט מער אריכות. איז פאראן אין שער ל״ג בעומר א מאמר „עד הגל הזה ועדה המצבה“, וואס דאס איז א מאמר וואס דער מיטלער רבי האט געשריבן, וואס ער האט געהערט פון דעם אלטן רבי׳ן. וואס דארט דער אלטער רבי איז מסביר, אז דער פסוק איז א רמז אויף ל״ג בעומר. ווייל דאך ליכא מידי דלא רמיזא באורייתא. יעדער ענין האט א מקור אין תורה. איז ממילא ל״ג בעומר, אפילו דאס איז א יום
09:09 טוב שהתחדש בזמן הגלות, יש מקור בתורה. כמו שאומרת הגמרא: ״אסתר מן התורה מנין, מרדכי מן התורה מנין״. וגם כאן, ל״ג בעומר מן התורה מנין? זהו הפסוק ״עד הגל הזה ועד המצבה״. ומיד נסביר את פרטי העניינים שבפסוק. הרבי מעיר דבר מעניין: הסתלקותו של אדמו״ר האמצעי הייתה בשבוע של פרשת ויצא, שבה מופיע אותו פסוק, ״עד הגל הזה ועד המצבה״. אין זה מקרה שהסתלקותו של רבי שמעון בר יוחאי הייתה בל״ג בעומר, והסתלקותו של אדמו״ר האמצעי הייתה בשבוע שבו קוראים את הפרשה שבה מופיע הפסוק שהוא המקור לל״ג בעומר, ״עד הגל הזה ועד המצבה״. מה יש בפסוק הזה ובסיפור הזה שמבטא את מהותו של יום ל״ג בעומר ואת העומק הנפלא ביותר שבו? נקודת העניין מבוארת על יסוד המאמר והביאורים עליו. הדבר מבואר במאמריו של הרבי ובשיחותיו. ובכן, המילה ״גל״ — מה היה שם? התורה מספרת: יעקב אבינו ברח מלבן, הלך לכיוון ארץ ישראל, ולבן רדף אחריו והשיג אותו שם על
09:09 טוב, וואס איז נתחדש געווארן אין זמן הגלות האט דאס א מקור אין תורה. ווי די גמרא זאגט: אסתר מן התורה מנין, מרדכי מן התורה מנין. איז אויך דער זעלבער ל״ג בעומר מן התורה מנין? איז דאס דער פסוק ״עד הגל הזה ועד המצבה״. און מ׳וועט באלד מסביר זיין די פרטי ענינים וואס געפינען זיך אין דעם פסוק. און דער רבי באמערקט אן אינטערעסאנטע זאך, אז מ׳געפינט אז די הסתלקות פון דעם מיטעלערן רבי איז געווען אין דער וואך פון פרשת ויצא, וואו דארטן געפינט זיך אויך דער זעלבער פסוק, ״עד הגל הזה ועד המצבה״. איז דאס נישט קיין מקרה נקרית. אז די הסתלקות פון רבי שמעון בר יוחאי איז געווען אין ל״ג בעומר, און די הסתלקות פון דעם מיטעלערן רבי איז אין דער פרשה וואס מ׳לערנט דעם פסוק וואס דאס איז דער מקור פון ל״ג בעומר, ״עד הגל הזה ועד המצבה״. וואס געפינט זיך אין דעם פסוק און אין דער היסטאריע, אין דעם ענין, וואס ברענגט ארויס דעם מהות פון דעם טאג פון ל״ג בעומר און די עומק הכי נפלא? איז אזוי, די נקודת הענין, מסביר זיין, איז אויף דעם יסוד פון דעם מאמר מיט די ביאורים. עס איז מבואר אין דעם רבינ׳ס מאמרים און אין דעם רבינ׳ס שיחות. אלזא, דער ווארט ״גל״ — וואס איז דארטן געווען די מעשה? די תורה דערציילט: יעקב אבינו איז אנטלאפן פון לבן׳ען, געלאפן קיין ארץ ישראל, און לבן האט אים נאכגעיאגט, און האט אים געהאט דארט אויפן
10:30 ההר, ושם הם נפגשו. הקדוש ברוך הוא אמר ללבן שלא יפגע ביעקב. שם התנהל דין ודברים שלם בין לבן ליעקב. התורה מספרת ש״ויקחו אבנים ויעשו גל״, והם אכלו סעודה על הגל, על אותו גל אבנים, תל של אבנים. מה הייתה המטרה? הם הגיעו להסכמה וכרתו ביניהם ברית, וקיבלו החלטה: ״עד הגל הזה ועד המצבה״. הגל הוא עדות לכך שלא אני אעבור לתחומך ולא אתה תעבור לתחומי כדי להילחם זה בזה. כן, ״אני לא אעבור אליך ואתה לא תעבור אלי לרעה״. ורש״י מסביר: לרעה אינך עובר, אבל לפרקמטיא אתה עובר. כלומר, להילחם ולעשות רע — לא; אבל לפרקמטיא, לעשות מסחר, לקיים קשר — כן. הגל נועד אפוא ליצור הפסק, מחיצה. וכאן אפשר לשאול: למה עשית גל? אם אתה רוצה ליצור מחיצה, תעשה מחיצה של ממש, חומה, מחיצה של אבנים. לקחת כמה אבנים, הנחת אותן יחד, שתי אבנים שבורות, העמדת תל — זו לא מחיצה. מבואר בחסידות שיש כאן נקודה: העניין של גל כולל בתוכו שני דברים הפוכים. מצד אחד, הגל הוא מחיצה, הפסק של אבנים. מצד שני,
10:30 בארג, און דארטן האבן זיי זיך געטראפן. דער אויבערשטער האט געזאגט צו לבן אז ער זאל נישט שעפן מיט יעקב. און דארטן איז געווען א גאנצע דין ודברים צווישן לבן און יעקב. און די תורה דערציילט אז ״ויקחו אבנים ויעשו גל״, און זיי האבן געגעסן א סעודה אויפן גל. און זיי האבן דעם גל של אבנים, א בערגל פון שטיינער. איז דער מאָטיוו געווען וואס? זיי האבן אפגערעדט צווישן זיך און געמאכט צווישן זיך א ברית, וואס האבן זיי געמאכט א החלטה: ״עד הגל הזה ועד המצבה״. דער גל, דאס איז אן עדות אז נישט איך וועל אריבערגיין אין דיין פלאץ און נישט דו וועסט אריבערגיין אין מיין פלאץ, און זיך נישט שלאגן. יא, ״אני לא אעבור אליך ואתה לא תעבור אלי לרעה״. און רש״י מסביר: לרעה אי אתה עובר, אבער לפרקמטיא אתה עובר. אלזא, צו שלאגן זיך, שלעכטס מאכן, דאס נישט. אבער אויף פרקמטיא מאכן א מסחר, א פארקער. וואס דא איז געווען, איז דער גל געווען צו מאכן א הפסק, א מחיצה. וואס דא קען מען פרעגן די שאלה: פארוואס האסטו געמאכט א גל? אויב דו ווילסט מאכן א מחיצה, דאן מאך א געזונטע מחיצה, א חומה, א מחיצה של אבנים. דו האסט געמאכט, אפאר שטיינער געלייגט צוזאמען, צוויי צעבראכענע שטיינער, אוועקגעלייגט א בערגל — דאס איז נישט קיין מחיצה. איז מבואר אין חסידות, אז דא איז א נקודה: דער ענין פון גל טראגט אין זיך צוויי פארקערטע זאכן. פון איין זייט, גל איז א מחיצה, איז א הפסק, אבנים. פון דער צווייטער זייט,
12:04 הוא נעשה דווקא באופן כזה שניכר מן הגל שאין הכוונה שיישאר כך לעולם ועד. אדרבה, הכוונה היא שבהמשך תיווצר התחברות. ולכך רומז רש"י בפירושו: ״לרעה אי אתה עובר, אבל לפרקמטיא אתה עובר״. זו הכוונה: עשו כאן מחיצה כדי שלא יהיה ריב בינינו, אבל באמצעות פרקמטיא נוצר קשר. וזה מה שמראה הגל. זה דבר זמני, אבל הכוונה היא דווקא [לא ברור]. מה פירוש הדבר ברוחניות העניינים? מבואר בחסידות שיעקב מסמל כאן את הקדושה. יעקב הוא אחדות השם, יעקב הוא אלוקות. זה כל עניינו של יעקב אבינו, שהוא עולם האצילות, אלוקות, [לא ברור]. לבן, לעומתו, מבטא קליפה וסטרא אחרא. לבן הארמי, לבן הארמי — לבן כולו קליפה וסטרא אחרא. בין קדושה לקליפה צריך להיות גל, מחיצה. בין מה שהוא קדושה למה שהוא קליפה, בין טוב לרע, בין גשמיות לרוחניות — צריכה להיות מחיצה. אלו שני עולמות. [לא ברור] זו תכלית הישות, וזו תכלית הביטול. כל זה מוסבר בתניא: כל דבר שאינו בטל לבורא הוא סטרא אחרא וקליפה. ויש להקים גל. אבל לאידך גיסא, מהי הכוונה הסופית כאן? מדוע ברא הקב"ה את כל המציאות של קליפה, סטרא אחרא וישות? כדי שהעבודה תהיה ליצור פרקמטיא בין הצדדים.
12:04 איז עס געמאכט געווארן דווקא אויף אן אופן כזה אז עס איז ניכר אויפן גל אז זיין כוונה איז נישט אזוי צו בלייבן לעולם ועד. נאך פארקערט, די כוונה איז אז דאך שפעטער זאל ווערן די התחברות. און דאס איז רש״י מרמז מיט זיין פירוש: ״לרעה אי אתה עובר, אבל לפרקמטיא אתה עובר״. דאס איז די כוונה: עס איז דא געמאכט א מחיצה, ס׳זאל נישט זיין קיין ריב צווישן אונז. אבער דורך פרקמטיא ווערט א קשר. און דאס באווייזט דער גל. ס׳איז א צייטווייליגע זאך, אבער די כוונה איז גאר [לא ברור]. וואס מיינט דאס אין רוחניות הענינים? איז מבואר אין חסידות, אז יעקב איז מסמל, ברענגט דא אריין קדושה. יעקב איז אחדות השם, יעקב איז ג־טליכקייט. יעקב איז דער גאנצער ענין פון יעקב אבינו, וואס ער איז עולם האצילות, ג־טליכקייט, [לא ברור]. לבן ברענגט דא ארויס קליפה, סטרא אחרא. לבן הארמי, לבן הארמי, לבן איז כל כולו קליפה, סטרא אחרא. צווישן קדושה און קליפה דארף זיין א גל, א מחיצה. וואס איז קדושה, וואס איז קליפה, וואס איז טוב, וואס איז רע, וואס איז גשמי, וואס איז רוחניות — דארף זיין א מחיצה. עס איז צוויי וועלטן. [לא ברור] דאס איז תכלית הישות, דאס איז תכלית הביטול. דאס אלץ ווערט דערקלערט אין תניא: כל דבר שאינו בטל לבורא איז א סטרא אחרא וקליפה. און פארמאכן א גל. אבער לאידך גיסא, וואס איז דא די כוונה סופית? פארוואס האט דער אויבערשטער באשאפן דער גאנצער מציאות פון קליפה, סטרא אחרא און ישות? כדי די עבודה זאל זיין איבערמאכן פרקמטיא.
13:43 זהו עניין עבודת הבירורים. התכלית היא לאחד, לחבר אלוקות עם העולם ולחבר את העולם עם אלוקות. לגלות אחדות השם בעולם, לשנות את העולם, עד שסוף כל סוף הגל כולו וכל המחיצה ייעלמו לגמרי, ויהיה ״ה׳ אחד ושמו אחד״. וזה יהיה הגילוי שלעתיד לבוא. כל העבודה הקשורה לגל היא העבודה בזמן הזה, כשיהודים נמצאים בעולם. מצד אחד צריכה להיות מחיצה בין קדושה לקליפה, בין רוחניות לגשמיות. יהודי צריך לדעת בבירור מה אסור ומה מותר, מה צריך לעשות ומה לא צריך לעשות. ענייני העולם ועניינים גשמיים — זה לא העולם שלי. העולם שלי הוא עולם של תורה ומצוות, תפילה וקדושה. לאידך גיסא, הכוונה העליונה שלשמה ברא הקב"ה את העולם איננה שיהודי יתנתק מן העולם. אדרבה, עליו לשנות את העולם ולעשות דירה לו יתברך באמצעות עבודת הבירורים, כשעוסקים בענייני העולם על פי תורה, כפי שצריך להיות ומתוך הכוונה הראויה. וזהו הסיפור של הגל. והסיפור השני של הגל הוא: ״עד הגל הזה״, שקשור לענייני העולם — הרי כל הדברים שבעולם נובעים מן התורה. בתורה נמצאים שני העניינים: עניין הגל ועניין האחדות. התורה היא תכלית בריאת כל העולמות. כל ענייני העולם נובעים רק מן התורה. בתורה יש שני חלקים: יש נגלה דתורה ויש פנימיות התורה. שני עולמות. נגלה
13:43 דאס איז דער ענין פון עבודת הבירורים. דער תכלית איז מאחד זיין, צובינדן ג־טליכקייט מיט וועלט, צובינדן וועלט מיט ג־טליכקייט. מגלה זיין אחדות השם בעולם, איבערמאכן די וועלט ביז סוף כל סוף די גאנצע גל מיט די גאנצע מחיצה וועט אינגאנצן אוועקפאלן, און עס וועט זיין ה׳ אחד ושמו אחד. און דאס וועט זיין דער גילוי פון לעתיד לבוא. די גאנצע עבודה פון דעם גל, דאס איז די עבודה בזמן הזה, וואס אידן געפינען זיך אין וועלט. עס דארף זיין א מחיצה פון איין זייט צווישן קדושה און קליפה, צווישן רוחניות און גשמיות. א איד דארף וויסן קלאר וואס מ׳טאר נישט, און וואס מ׳מעג, וואס מ׳דארף און וואס מ׳דארף נישט. עניני עולם און עניני גשמיות, דאס איז נישט מיין וועלט. מיין וועלט איז א וועלט פון תורה און מצוות און תפילה און קדושה. לאידך גיסא, די כוונה עליונה וואס דער אויבערשטער האט באשאפן די וועלט איז נישט אז א איד זאל זיך אפרייסן פון וועלט. פארקערט, ער זאל עס איבערמאכן פון וועלט און מאכן א דירה לו יתברך דורך די עבודת הבירורים, ווי מ׳טוט עניני עולם על פי תורה, ווי ס׳מוז זיין און ווי ס׳דארף זיין די כוונה. און דאס איז דער סיפור פון דעם גל. און דער צווייטער סיפור פון דעם גל איז: אחד הזה, וואס דאס איז עניני עולם, איז אלע זאכן אין עולם נעמען זיך פון תורה. אין תורה געפינען זיך צוויי ענינים: דער ענין פון גל און דער ענין פון אחדות. תורה איז תכלית בריאת כל העולמות. אלע ענינים פון וועלט נעמען זיך נאר פון תורה. אין תורה איז דא די צוויי חלקים: פאראן נגלה דתורה, פאראן פנימיות התורה. צוויי וועלטן. נגלה
15:12 דתורה הוא חלק מן התורה. כאמור, התורה היא תורה אחת, אבל בפרטות יש בה התחלקות לשני עניינים, כפי שאומר הזוהר, שיש ״נשמתא דאורייתא״ ויש ״גופא דאורייתא״. כשם שהאדם מורכב משני עניינים, גוף ונפש, כך יש בתורה שני עניינים: חלק התורה שהתלבש בעניינים של הלכה למעשה, בעניינים גשמיים בעולם הזה הגשמי; ויש ענייני התורה שהם הסוד, ענייני פנימיות התורה, הרזין של רשב"י. ובזה התחדש דבר בל"ג בעומר. עוד לפני ל"ג בעומר, לפני רבי שמעון בר יוחאי, התורה הרי כבר הייתה. התורה היא תורה אחת. בסיני ניתנה התורה כולה. כפי שאדמו"ר הזקן היה אומר, מתן תורה לא יהיה פעם נוספת; אפילו כשיבוא משיח לא יהיה עוד מתן תורה. ולא יהיה, מפני שאין צורך ביותר מפעם אחת. שכן כאשר משה רבינו נתן את התורה, ניתנה התורה פעם אחת, כל התורה כולה, אפילו מה שתלמיד ותיק עתיד לחדש, ועד לרזין של משיח — הכול נמצא בתורה. אבל נקודת העניין היא שבגלוי היו שני דברים: יש החלק הנגלה ויש חלק הסוד. ויש הגמרא. יש דברים שגילו ודברים שלא גילו. ברור שעל פי הלכה אלו שני עולמות. עד רבי שמעון בר יוחאי היה נגלה דתורה. והנסתר שבתורה, כשמו כן הוא, היה נסתר, בהסתר. הוא לא היה בשביל מי שאינם יחידי סגולה; בשביל כלל הציבור הוא היה [לא ברור].
15:12 דתורה, דאס איז דער חלק פון תורה. כאמור, תורה איז תורה אחת, אבער לפרט איז פאראן אן התחלקות אויף צוויי ענינים, ווי דער זוהר זאגט, אז פאראן נשמתא דאורייתא, פאראן גופא דאורייתא. אזוי ווי דער מענטש איז צעטיילט אויף צוויי ענינים, גוף און נפש, איז תורה צעטיילט אויף צוויי ענינים: דער חלק התורה וואס איז נתלבש געווארן אין ענינים פון הלכה למעשה, גשמיות׳דיגע ענינים אין עולם הזה הגשמי, און פאראן די ענינים פון תורה וואס דאס איז די סוד, עניני פנימיות התורה, דער רזין של רשב״י. און דאס איז זיך נתחדש געווארן ל״ג בעומר. ביז ל״ג בעומר, ביז רבי שמעון בר יוחאי, איז דאך איר געווען. תורה איז תורה אחת. סיני איז געגעבן געווארן די גאנצע תורה. ווי דער אלטער רבי פלעגט זאגן, מתן תורה וועט נאך אמאל נישט זיין; אפילו ווען משיח וועט קומען וועט נישט זיין נאך מתן תורה. עס איז נישט, ווייל עס דארף נישט זיין מער ווי איינמאל. ווייל ווען משה רבינו האט געגעבן די תורה, איז די תורה איינמאל געגעבן געווארן, כל התורה כולה, אפילו וואס א תלמיד ותיק עתיד לחדש, ביז דער רזין של משיח, אלץ ליגט אין תורה. אבער דער נקודת הענין איז אז כפי שבגילוי איז געווען צוויי דברים: עס איז דא דער חלק הנגלה, חלק הסוד. און די גמרא איז דא. עס איז דא דברים וואס מ׳האט מגלה, און וואס מ׳האט נישט מגלה. עס איז קלאר על פי הלכה, דאס איז צוויי עולמות. ביז רבי שמעון בר יוחאי איז געווען, עס איז געווען נגלה התורה. ונסתר שבתורה, כשמו כן הוא, איז געווען בנסתר, באסתר. דאס איז געווען פאר נישט יחידי סגולה; פאר דעם גאנצן עולם איז דאס געווען [לא ברור].
16:45 כשבא רבי שמעון בר יוחאי, הוא יצר חיבור. הוא חיבר ביניהם, ואצל רבי שמעון בר יוחאי עצמו היו גם נגלה וגם פנימיות. מוצאים את רשב"י במשנה ובהלכה, בפרקים בש"ס, ודברים נאמרים בשמו של רבי שמעון בר יוחאי. ומן הצד השני, מורה פנימיות התורה וסודות התורה הוא רבי שמעון בר יוחאי. זהו חיבור המחיצות, ואת זה מביאה החסידות: דרכו של רשב"י. הוא שבר את המחיצות וגילה את הכוונה הפנימית של הגל: שכל הסיבה שהפרידו בין נגלה דתורה לפנימיות התורה אינה, חס ושלום, כדי שיישאר כך לעולם ועד. ההפרדה היא רק כדי שבסופו של דבר יוכלו להתחבר, כדי לאחד את שני חלקי התורה. שנגלה דתורה ישפיע על פנימיות התורה, ופנימיות התורה תשפיע על נגלה דתורה, עד שתהיה תורה אחת, אחדות אחת ויחידה. שילמדו נגלה דתורה מתוך ראיית האלוקות שבה, שהרי ״כל התורה כולה שמותיו של הקב"ה״, וכך ילמדו גם נגלה דתורה. ועל דרך זה, פנימיות התורה נלמדת מתוך הוויות ועיסוקים, ולומדים נגלה דתורה. הדבר ידוע, והוא מביא זאת בכמה שיחות: שכל תכלית הכוונה היא החיבור והייחוד. שהלומד נגלה יראה את האלוקות שבפנימיות, והלומד פנימיות יראה את ההוויות והעיסוקים שבנגלה. עניין זה, החיבור ביניהם, התחדש בל"ג בעומר. וזה מה שאומרים: ״עד הגל הזה״, ״עד המצבה״. רבי שמעון בר יוחאי גילה את פנימיותו של הגל: שדווקא כאן יש גל, ולא מחיצה, לא כותל ולא חומה. דווקא גל. יש הבדלה, אבל תכלית ההבדלה היא לפתוח פתח לייחוד ולחיבור, כדי שתהיה תורה אחת. ועל דרך
16:45 בשעה עס קומט רבי שמעון בר יוחאי, האט ער געמאכט א חיבור. ער האט מחבר געווען, און ביי רבי שמעון בר יוחאי אליין איז געווען נגלה מיט פנימיות. מ׳געפינט רשב״י אין משנה, און להלכה, אין פרקים אין ש״ס, און ס׳ליגט בשמו של רבי שמעון בר יוחאי. און אויפן צווייטן צד, דער מורה פון פנימיות התורה, סודות התורה, איז רבי שמעון בר יוחאי. דאס חיבור המחיצות, און דאס ברענגט לך חסידות, מנהגו של רשב״י. ער האט צעבראכן די מחיצות, מגלה געווען די פנימיות הכוונה פון גל. אז די גאנצע סיבה פארוואס מ׳האט פונאנדערגעטיילט נגלה התורה און פנימיות התורה איז נישט חס ושלום אז עס זאל בלייבן אזוי לעולם ועד. דאס איז נאר כדי זיי זאלן זיך קענען מחבר זיין סוף כל סוף, כדי צו קענען מאחד זיין די צוויי חלקי התורה. אז נגלה התורה איז משפיע אויף פנימיות התורה, און פנימיות התורה איז משפיע אויף נגלה התורה. ביז עס ווערט תורה אחת. עס ווערט אחד, עס ווערט איין איינציגע. אז מ׳לערנט נגלה התורה מיט די ג־טליכקייט, כל התורה כולה שמותיו של הקב״ה, און אזוי זאל מען אויך לערנען נגלה התורה. ועל דרך זה פנימיות התורה לערנט מען מיט הויה ועסוקה, און מ׳לערנט נגלה התורה. דאס איז ידוע, און דאס ברענגט ער אין כמה שיחות. אז די גאנצע תכלית הכוונה איז דער חיבור און דער יחוד. אז נגלה זאל זען די ג־טליכקייט פון פנימיות, און פנימיות זאל זען די הויה ועסוקה פון נגלה. אז דער ענין, דאס צוזאמענגעבן, איז נתחדש געווארן אין ל״ג בעומר. און דאס איז וואס מ׳זאגט, ״עד הגל הזה״, ״עד המצבה״. רבי שמעון בר יוחאי האט מגלה געווען די פנימיות פון דעם גל. אז עס איז דוקא דא א גל, און נישט קיין מחיצה, נישט קיין כותל, נישט קיין חומה. דוקא א גל. עס איז דא אן הבדלה, אבער די תכלית ההבדלה איז צו עפענען דעם יחוד און דעם חיבור, אז עס זאל זיין תורה אחת. ועל דרך
18:43 העולם — רבי שמעון בר יוחאי גילה את התכלית הפנימית. הייתה מחיצה בין העולם לאלוקות, אבל זו אינה התכלית של הגילוי, כי הכוונה הפנימית היא שסוף כל סוף תהיה אחדות אמיתית: שיעשו את העולם למקום של אלוקות, יהפכו אותו לעולם של גילוי המשיח, והעולם יראה וירגיש: אין עוד מלבדו. את זה גילה לנו רבי שמעון בר יוחאי, וזה היסוד של ל"ג בעומר. ועל דרך זה גם הרבי, אדמו"ר האמצעי, פעל בדוגמת רבי שמעון בר יוחאי. זה מה שהוא עשה: בזמנו התגלו עניינים בפנימיות התורה, כפי שדיברנו קודם, וזה מה שהביא אדמו"ר האמצעי. כידוע בחסידות, מכנים את אדמו"ר האמצעי ״רחובות הנהר״. הוא הסיר את המחיצות. אפילו אצל אדמו"ר הזקן היו דברים שלא גילה, ואדמו"ר האמצעי גילה אותם. הדברים היו קודם בקיצור נמרץ; היה גילוי, אבל עדיין הייתה מחיצה, והיו עניינים שנותרו נסתרים. אדמו"ר האמצעי שבר את כל המחיצות. הוא הסיר אותן וגילה את פנימיות התורה, כדי שהגילוי יוכל לבוא בבחינת ״רחובות הנהר״. הדבר התגלה באופן שלא נשאר רק בשכל אנושי, אלא נעשה דבר אחד. וגם זה הביא להסרת ״הגל הזה״, על דרך מה שהיה אצל רבי שמעון בר יוחאי: הוסרו כל המחיצות בין נגלה דתורה לפנימיות התורה, וממילא הוסרו כל המחיצות בין אלוקות לעולם. וכאשר הגילוי בא בדרך של הסרת המחיצות, נופלות גם כל המחיצות שעוד קיימות בעולמות ומסתירות. לכן זה היה יום של ברכה, יום של
18:43 די וועלט, רבי שמעון בר יוחאי האט מגלה געווען די תכלית הפנימיות. אז עס איז דא געווען מצד המחיצה צווישן וועלט און געטלעכקייט, אבער עס איז נישט דער גילוי, ווייל די כוונה פנימית, סוף כל סוף, איז אז עס זאל זיין די אמת'ע אחדות. אז מ'מאַכט געטלעכקייט אין דער וועלט, און מ'מאַכט די וועלט א וועלט פון גילוי המשיח, און די וועלט זאל זען און שפירן: אין עוד מלבדו. דאס האט אונז מגלה געווען רבי שמעון בר יוחאי, און דאס איז דער יסוד פון ל"ג בעומר. און על דרך זה האט דער רבי, דער מיטעלער רבי, אויך געבראַכט בדוגמת רבי שמעון בר יוחאי. דאס האט ער געטאן, און אין זיין צייט האט מען מגלה געווען ענינים פון פנימיות התורה, ווי מ'האט פריער גערעדט, און דאס האט געבראַכט דעם מיטעלערן רבי. עס איז ידוע, אבער חסידות, ווי מ'רופט דעם מיטעלערן רבי „רחובות הנהר“, ער האט אראפגענומען די מחיצות. אפילו ביי דעם אלטן רבי'ן זענען געווען דברים וואס ער האט נישט מגלה געווען. און ער האט זיי מגלה געווען; עס איז געווען בקיצור נמרץ, עס איז געווען א גילוי, עס איז געווען א מחיצה. עס זענען געווען ענינים וואס זענען געבליבן פארהוילן. און דער מיטעלער רבי האט צובראָכן אלע מחיצות. ער האט אראפגענומען, ער האט געמאכט דעם גילוי און מגלה געווען פנימיות התורה, אז עס זאל קענען קומען ברחובות הנהר, און עס איז געווען אויסגעטאן אויף אן אופן וואס איז נישט נאר אין שכל אנושי, עס איז געווארן איין זאך. און דאס האט אויך געבראַכט אראפצונעמען דעם גל הזה, על דרך ווי עס איז געווען ביי רבי שמעון בר יוחאי. אראפגענומען אלע מחיצות צווישן נגלה תורה און פנימיות התורה, ובמילא אראפגענומען אלע מחיצות צווישן געטלעכקייט מיט וועלט. ובמילא, אז עס ווערט נתגלה על דרך פון אראפנעמען, פאלן אראפ אלע מחיצות וואס זענען נאך דא אין די עולמות, וואס באהאלטן ארום. און דערפאר איז עס געווען א טאג פון ברכה, א טאג פון
20:29 ניסים, יום של ישועה. הלמעלה מן הטבע, ניסים גלויים, מתגלים כאן למטה בעולם, בלי שום מחיצות. וזה נמשך במיוחד בברכה הקשורה לבני, חיי ומזוני רוויחי, ובמיוחד בענייני בנים: שיהיו ילדים, ושהילדים יהיו כאלה שיוכלו לשנות את העולם ולעשות אותו לעולם מואר. כפי שהרבי מביא את הלשון, שהברכה צריכה להיות ״בנים זכרים״, [לא ברור], שיהיה להם דחף לכבוש את העולם, לשנות אותו ולהביא לכך שבעולם תהיה ״דעה את ה׳״. [לא ברור] אלו היו הברכות על כל העניינים האלה, על כל ההשפעות. אבל זהו אכן העיקר הגדול ביותר של היום הקדוש ל״ג בעומר, היום של תורת רבי שמעון בר יוחאי. הלשון המובאת במאמרים היא של״ג בעומר הוא מתן תורה של פנימיות התורה. ואז התגלתה הפנימיות של המחיצות, הפנימיות של הצמצום, הפנימיות של הגל, הפנימיות של כל העולמות המסתירים: שכל הכוונה היא להפוך את כל אלה ולאחד, כדי שיתגלה בפועל ומיד: ״והיה ה׳ למלך על כל הארץ, ביום ההוא יהיה ה׳ אחד ושמו אחד״, במהרה בימינו אמן. שהרבי יעזור שאור ל״ג בעומר יפעל. ומובא בחסידות, במאמרים של אדמו״ר המהר״ש,
20:29 ניסים, א טאג פון ישועה. דאס למעלה מן הטבע, ניסים גלויים, דא למטה אין וועלט, אן קיין שום מחיצות. און דאס קומט אראפ ספּעציעל אין ברכה, פארבונדן מיט בני חיי ומזוני רויחי, ספּעציעל ענינים פון בנים. הנה, האבן קינדער, וואס די קינדער זאלן זיין אזעלכע קינדער וואס זאלן קענען איבערמאכן די וועלט, און מאכן א ליכטיגע וועלט. ווי דער רבי ברענגט דעם לשון, אז די ברכה דארף זיין בנים זכרים, [לא ברור], אז זיי זאלן ווערן א דרינגען פון אייננעמען די וועלט, און איבערמאכן די וועלט, און מאכן אז די וועלט זאל ווערן „דעה את ה'“. [לא ברור] דאס איז געווען די ברכות אויף די אלע ענינים, די אלע השפעות. אבער דאס איז טאקע דער גרעסטער הויפט פון דעם הייליגן טאג פון ל"ג בעומר, דער טאג פון תורת רבי שמעון בר יוחאי. דער לשון וואס עס ברענגט זיך אין מאמרים, אז ל"ג בעומר איז מתן תורה פון פנימיות התורה. און דעמאלט איז נתגלה געווארן די פנימיות פון די מחיצות, די פנימיות פון דעם צמצום, די פנימיות פון דעם גל, די פנימיות פון די אלע עולמות וואס באהאלטן ארום. אז די גאנצע כוונה איז אז מ'זאל דאס איבערמאכן און מאחד זיין, אז עס זאל נתגלה ווערן טאקע און מיד: „והיה ה' למלך על כל הארץ, ביום ההוא יהיה ה' אחד ושמו אחד“, במהרה בימינו אמן. דער רבי זאל העלפן אז דער אור פון ל"ג בעומר זאל פועל זיין. און עס ברענגט זיך אין חסידות, אין מאמרים פון רבי מהר"ש,
21:58 ש[לא ברור] ב״עד הגל הזה ועדה המצבה״ ישנה תביעה של ״גל עיני״. ״ואביטה נפלאות מתורתך״ — זו הבקשה שביקש דוד המלך. זה הפירוש של ״גל עיני״, שעליו דיברנו קודם: שהעיניים ייפתחו ויהיו כלי, כדי שנוכל לראות, להבין ולקלוט את ״ואביטה נפלאות מתורתך״. וכפי שאדמו״ר הצמח צדק מפרש, ש״מתורתך״ — מתוך התורה שבנגלה — יוכלו להגיע לראיית הסודות של פנימיות התורה, ואז תהיה זו באמת תורה אחת. שנזכה אכן, כפי שהרבי אומר במאמרים, שביום ל״ג בעומר יהודי צריך לבקש מהקב״ה שנראה את ״גל עיני ואביטה נפלאות מתורתך״ בגאולה השלמה, תיכף ומיד ממש.
21:58 אז [לא ברור] דער „עד הגל הזה ועדה המצבה“ איז פאראן א דרינגען פון „גל עיני“. „ואביטה נפלאות מתורתך“, וואס דוד המלך האט געבעטן. דאס איז דער טייטש וואס מ'האט גערעדט פריער, דער „גל עיני“: אז די אויגן זאלן זיך עפענען, און די אויגן זאלן ווערן א כלי, אז מ'זאל קענען דערזען און פארשטיין און נעמען די „ואביטה נפלאות מתורתך“. און ווי דער צמח צדק טייטשט, אז „מתורתך“, פון תורה שבנגלה, זאל מען קענען צוקומען צו דערזען די סודות פון פנימיות התורה, און דעמאלט ווערט דאס די אמת'ע תורה אחת. זאל מען טאקע זוכה זיין, ווי דער רבי זאגט אין מאמרים, אז אין טאג פון ל"ג בעומר דארף א איד אויסבעטן ביים אויבערשטן, אז מ'זאל טאקע זען דעם „גל עיני ואביטה נפלאות מתורתך“ אין דער גאולה שלמה, תיכף ומיד ממש.