לעבן חסידות · פרק 176 · 2025-05-08 · 23:00
פרשת אחרי-קדושים תשפ"ה - התקשרות צו א צדיק
תיאור הפרק
פרשת אחרי קדושים תשפ״ה התקשרות צו א צדיק *אור החיים הקדוש ריש פרשת אחרי *קדושת לוי פרשת אחרי *לקוטי שיחות חלק ז אחרי שיחה א
השמע המקורי · הערך על הרב אשר פרקש בחב"דפדיה
תמלול אוטומטי מהשמע, ותרגום מכונה לעברית. קישורים לחב"דפדיה נוספו אוטומטית.
00:00 היה חסיד בשם ר׳ יוחנן גורדון. הוא היה מן החסידים, מתלמידי תומכי תמימים בליובאוויטש. אחר כך התגורר באמריקה. הוא היה הגבאי של בית הכנסת ב־770, עוד בימי אדמו"ר הריי"צ, ולאחר מכן גם בימי הרבי. הוא היה יהודי חסידי נפלא, בעל חסד ובעל צדקה, וכו׳. פעם סיפר דבר ששמע מאחד החסידים, והוא מובא במכתב לאדמו"ר הריי"צ. ר׳ יוחנן גורדון היה ברוסיה, בדוקשיץ. דוקשיץ הייתה עיירה חסידית, והרב והמשפיע שם היה ר׳ לייב שיינין, ר׳ לייב מדוקשיץ. הוא היה מראשוני התמימים, עובד ה׳ גדול ותלמיד חכם גדול. ר׳ יוחנן גורדון שמע מר׳ לייב מדוקשיץ אמרה של החסידים הראשונים בשם בעל ה״תולדות יעקב יוסף״, שהיה מגדולי תלמידי הבעל שם טוב. פעם באו אליו בשאלה: יהודים תלמידי חכמים באו אל בעל ה״תולדות יעקב יוסף״, שהיה רב בפולנאה, ותמהו על כך שהם רואים אותו נוסע לבעל שם טוב. הוא נוסע לכמה שבועות, וכל הנסיעה כרוכה בטורח רב: לנסוע, לשהות שם ולחזור. לכאורה זהו ביטול תורה גדול. כיצד ייתכן
00:00 ס׳איז געווען א חסיד, ער האט געהייסן ר׳ יוחנן גארדאן. ער איז געווען פון די חסידים, פון די תמימים פון ליובאוויטש. שפעטער איז ער געווען אין אמעריקע. ער איז געווען דער גבאי פון סעווען סעווענטי, פון דער שול, נאך אין די צייטן פון דעם רבי׳ן הריי״צ, שפעטער אויך ביי דעם רבי׳ן. ער איז געווען א פראכטיגער חסידישער איד, א בעל חסד, א בעל צדקה וכולי. ער האט אמאל דערציילט, און עס איז געשריבן אין א בריוו צום רבי׳ן הריי״צ, וואס ער האט געהערט פון איינעם פון די חסידים. ר׳ יוחנן גארדאן איז געווען אין רוסלאנד, אין דאקשיץ. דאקשיץ איז געווען א חסידיש שטעטל. און דארטן איז געווען דער רב, דער משפיע, ער האט געהייסן ר׳ לייב שיינין, ר׳ לייב דאקשיצער. ער איז געווען פון די ערשטע תמימים, פון די תמימים, א גרויסער עובד אלקים און א גרויסער תלמיד חכם. ר׳ יוחנן גארדאן האט געהערט פון ר׳ לייב דאקשיצער א ווארט פון חסידים הראשונים בשם דעם תולדות יעקב יוסף, פון די תלמידי הבעל שם טוב, פון די גרויסע תלמידי הבעל שם טוב. אז ס׳זענען אמאל געקומען צו אים א קושיא. די אידן וואס זענען געווען תלמידי חכמים זענען געקומען צום תולדות יעקב יוסף, אין פולנאה איז ער געווען א רב, און זיי האבן זיך געוואונדערט וואס זיי זעען אז ער פארט צום בעל שם טוב, און ער פארט עטליכע וואכן, און די גאנצע נסיעה איז א גרויסע שלעפ: פארן און זיין דארט און קומען צוריק. דאס איז לכאורה א גרויסער ביטול תורה. ווי קומט דאס
01:50 שרב גדול, תלמיד חכם וצדיק כמותו מבטל תורה זמן רב כל כך כדי לנסוע לרבי? על כך השיב בעל ה״תולדות״ שזו גמרא מפורשת. הגמרא אומרת שמבטלין תלמוד תורה להוצאת המת ולהכנסת כלה. כלומר, כאשר צריך לקיים את מצוות הוצאת המת, לשאת את הנפטר וללוות אותו, או את מצוות הכנסת כלה, מבטלים תלמוד תורה בשביל מצוות גדולות כאלה. והוא פירש את עניין הוצאת המת ברוחניות: להוציא מתוכו את המת, את מצב המוות. לפעמים אדם שרוי במצב של מיתה רוחנית: אין לו חיות בקדושה, חיות בתורה, חיות בעבודת ה׳. הוצאת המת פירושה להוציא מעצמו את מצב המוות הזה. הכנסת כלה — הוא פירש את ״כלה״ מלשון ״כלתה נפשי״, השתוקקות. לעורר ולהכניס בעצמו ״כלתה נפשי״, השתוקקות לאלוקות. בשביל זה מבטלים תלמוד תורה. מה הכוונה? הרי הנסיעה לרבי הייתה כרוכה בביטול תורה. כל הדרך, בימים ההם, בסוס ובעגלה, הייתה כרוכה בטלטול ובנסיעה ארוכה. ואף על פי כן מבטלים תורה, כפי שאומרת הגמרא, כדי להוציא מעצמנו את מצב המוות ולהכניס את ה״כלתה נפשי״, את
01:50 אז אזא גרויסער רב און אזא תלמיד חכם און אזא צדיק אזוי ווי אים איז מבטל תורה אזא לאנגע צייט אויף צו פארן צום רבי׳ן? אויף דעם האט דער תולדות געענטפערט אז עס איז א גמרא מפורשת. די גמרא זאגט אז מ׳איז מבטל תלמוד תורה להוצאת המת ולהכנסת כלה. וואס הייסט? די גמרא זאגט אז בשעת ס׳דארף זיין די מצוה פון הוצאת המת, פון טראגן א מת און באגלייטן דעם מת, אדער די זאך פון הכנסת כלה, איז מען מבטל תלמוד תורה פאר אזעלכע מצוות גדולות. האט ער געטייטשט אז דער ענין פון הוצאת המת, אויפן רוחניות׳דיגן טייטש, איז ארויסנעמען פון זיך דעם מת, די טויטקייט, די מיתה. א מענטש געפינט זיך אמאל אין א מצב פון א מיתה רוחנית, האט ער נישט קיין חיות אין קדושה, חיות אין תורה, חיות אין עבודת השם. איז הוצאת המת — ארויסנעמען די טויטקייט, די מיתה, פון זיך אליין. הכנסת כלה — ער האט געטייטשט ״כלה״ דאס איז מלשון ״כלתה נפשי״, א תשוקה. אויף מעורר זיין, אריינברענגען, הכנסת, אריינברענגען ביי זיך א ״כלתה נפשי״, א כלה, א תשוקה צו ג־טליכקייט. איז אויף דעם איז מען מבטל תלמוד תורה. וואס הייסט דאס? דער ענין פון פארן צום רבי׳ן איז דאך געווען אן ענין פון ביטול תורה. דער גאנצער וועג, אין אמאליגע צייטן מיט פערד און וואגן, שלעפן זיך, איז דאס א גאנצע שלעפ און א גאנצע נסיעה. אבער דאך איז מען מבטל תורה, די גמרא זאגט, בשביל דעם ענין פון ארויסנעמען די טויטקייט פון זיך און אריינברענגען די כלתה נפשי, די
03:35 החיות והדבקות באלוקות. כך אמר בעל ה״תולדות״, ואת זה מסר ר׳ יוחנן גורדון לאדמו"ר הריי"צ. ואדמו"ר הריי"צ כתב פעם מכתב ובו מסר את הנוסח כפי ששמע אותו מאביו. הוא מספר שבשנת תרנ״ה, בהתוועדות שלפני ט״ו כסלו, דיבר אביו, אדמו"ר הרש״ב, על הנושא הזה, על כל עניין ההתקשרות של חסיד עם רבי, ועל מה שרבי מעניק לתלמידיו בעבודת ה׳, כדי שידעו את תכלית ירידת נשמתם למטה. בין הדברים הוא סיפר על בעל ה״תולדות יעקב יוסף״. שאלו אותו: כיצד ייתכן שחסידים מיטלטלים ונוסעים לרבי, דרך ארוכה הלוך וחזור, והרי זה ביטול תורה ניכר? כיצד ייתכן שהוא נוהג כך? השיב בעל ה״תולדות״ שהגמרא אומרת: ״לפעמים ביטולה של תורה זו היא קיומה״. לפעמים ביטול התורה הוא דווקא קיום התורה. זה לשון הגמרא: לפעמים צריך לבטל תורה, אבל הביטול עצמו הוא קיומה, כי באמצעותו מעוררים ומחזקים את לימוד התורה. בעל ה״תולדות״ פירש את המילה ״לפעמים״: כשחסיד נוסע לרבי, זהו פירוש ״לפעמים״, מלשון ״וישם לדרך פעמיו״.
03:35 חיות און דביקות צו ג־טליכקייט. און דאס האט געזאגט דער תולדות, און דאס האט ר׳ יוחנן גארדאן איבערגעגעבן, דערציילט צום רבי׳ן הריי״צ. און דער פריערדיגער רבי, דער רבי הריי״צ, האט אמאל געשריבן א בריוו און האט איבערגעגעבן דעם נוסח ווי ער האט דאס געהערט פון זיין טאטן. ער דערציילט אז אין יאר תרנ״ה, אין איידער ט״ו כסלו׳דיגן פארברענגען, האט דער טאטע, דער רבי הרש״ב, גערעדט וועגן דעם נושא, וועגן דעם גאנצן ענין פון התקשרות, פון דעם ענין פון א חסיד מיט א רבי, און דאס וואס א רבי גיט אריין צו זיינע תלמידים אין עבודת השם, אז זיי זאלן וויסן דעם תכלית ירידת נשמתם למטה. אז צווישן די זאכן האט ער דערציילט אז ס׳איז געווען דער תולדות יעקב יוסף. האט מען ביי אים געפרעגט: ווי קומט דאס אז חסידים שלעפן זיך פארן צום רבי׳ן, א גאנצע שלעפ אהין און צוריק, און דאס איז א גאנצער ערנסטער ביטול תורה? ווי קומט דאס אז ער מאכט אזוי? האט דער תולדות געענטפערט אז די גמרא זאגט: ״לפעמים ביטולה של תורה זו היא קיומה״. אז אמאל דער ענין פון ביטול תורה איז גאר א קיום פון דער תורה. דאס איז אזוי מלשון די גמרא. אז אמאל קען פאסירן אז מ׳דארף מבטל זיין תורה, אבער דער ביטול גופא איז קיומה, ווייל דורך דעם רופט מען ארויס און מ׳פארשטארקט די תורה. האט דער תולדות געטייטשט ״לפעמים״: אז א חסיד פארט צום רבי׳ן, דאס איז דער טייטש ״לפעמים״, מלשון ״וישם לדרך פעמיו״.
05:15 כן, הולכים — עניין הצעדים. הצעדים שבהם הולכים, נוסעים ומיטלטלים כדי להגיע לרבי ולחזור ממנו, הם ״לפעמים״: הצעדים והנסיעה הם ״ביטולה של תורה״. יש בנסיעה הזאת משום ביטול תורה, אבל ״זו היא קיומה״, כי באמצעותה מקבלים חיות וטעם וקיום בעבודת ה׳. והוא מסיים שזהו העניין של [לא ברור], שקיבל בדרך הבעל שם טוב בפנימיות, והוא מורה לתלמידים שכאשר חסיד נוסע לרבי, הוא מקבל חיות בתורה ובאמונה. בפרשת השבוע, פרשת אחרי, נאמר: ״וידבר ה׳ אל משה אחרי מות שני בני אהרן בקרבתם לפני ה׳ וימותו״. התורה אומרת שהקב״ה דיבר אל משה רבינו אחרי ״מות שני בני אהרן בקרבתם לפני ה׳ וימותו״. מה היה בעניין הזה שגרם לכך שהקב״ה אמר לאהרן ״ואל יבא בכל עת אל הקדש״ — שלא ייכנס בכל עת אל הקודש, אלא ״בזאת יבא״, עם כל פרטי עבודת יום הכיפורים המפורטים בפרשה? הקדוש מברדיצ׳ב שואל שאלה פשוטה. למעשה, השאלה מופיעה כבר אצל קודמים. גם האור החיים הקדוש שואל אותה בפירושו לפרשת השבוע, בקטע הידוע של האור החיים הקדוש העוסק בכך. והשאלה ששואל הקדוש מברדיצ׳ב היא: לכאורה, הרי ידוע...
05:15 יא, מען גייט, יא, דער ענין פון די טריט. אז די, די, די טריט וואס גייען און פארן און שלעפן זיך צו פארן צום רבי'ן, דעם אהין און צוריק, איז לפעמים — אז די טריט, אז די נסיעה איז ביטולה של תורה. זי האט אן ענין פון ביטול תורה, אבער זו היא קיומה, ווייל דורך דעם באקומט מען א חיות און א געשמאק און א קיום אין עבודת השם. און ער פירט אויס אז דאס איז דער ענין פון [לא ברור], וואס ער האט מקבל געווען אין דרך הבעל שם טוב אין פנימיות, און ווייזט אן צו די תלמידים אז א חסיד, אז ער פארט צום רבי'ן, באקומט א חיות אין תורה ואמונה. אין היינטיגער סדרה, פרשת אחרי, שטייט: „וידבר ה׳ אל משה אחרי מות שני בני אהרן בקרבתם לפני ה׳ וימותו“. די תורה זאגט אז דער אויבערשטער זאגט צו משה רבינו, נאך דעם וואס עס איז געווען דער „מות שני בני אהרן בקרבתם לפני ה׳ וימותו“. וואס איז געווען דער ענין פון דעם, אז דאס האט ארויסגערופן אז דער אויבערשטער האט געזאגט צו אהרן „ואל יבא בכל עת אל הקדש“, אז ער זאל נישט גיין בכל עת אל הקדש, נאר זאל זיין „בזאת יבא“, מיט אלע פרטים פון עבודת יום הכיפורים, ווי עס קומט אין דער פרשה. דער הייליגער בארדיטשובער פרעגט א שאלה, א פשוטע שאלה. בעצם שטייט די שאלה שוין נאך אין פריערדיגע. זי פרעגט דער אור החיים הקדוש אין היינטיגער פרשה, וואס רעדט וועגן דעם, דער באוואוסטער אור החיים הקדוש. יא, די שאלה פרעגט דער הייליגער בארדיטשובער: לכאורה, דאך ידוע...
06:59 מה שהגמרא אומרת, ורש״י מביא זאת קודם, שהחטא, שהיה למעשה חטאם של בני אהרן, היה העניין של ״הורו הלכה בפני רבן״. כן, הם עמדו לפני משה רבינו והורו הלכה בפני רבן. למדנו בפרשת שמיני, כשדובר על הקרבנות ועל אכילת הקרבנות, שהם פסקו הלכה בפני רבן. ועל כך התחייבו מיתה. ויש טעמים אחרים — שתויי יין וכו׳. אבל כל הדברים האלה אינם כתובים כאן בפסוק. כאן בפסוק כתוב דבר אחר לגמרי: ״בקרבתם לפני ה׳ וימותו״. השאלה הזאת מובאת גם באור החיים הקדוש. זהו אור החיים ידוע, שמובא גם בתורת החסידות, עד למאמר של אדמו״ר הזקן, המאמר הראשון של אדמו״ר הזקן, המאמר שפותח במילים ״כתיב באור החיים פרשת אחרי״. הוא מביא את האור החיים, מתעכב על כך ומסביר זאת על פי חסידות. האור החיים הקדוש אומר ש״בקרבתם לפני ה׳״ הייתה בעצם הסיבה הפנימית לכל העניינים המובאים בחז״ל. כי מה היה כאן בעניין חטאם של בני אהרן? בני אהרן היו צדיקים גדולים וקדושים, עד כדי כך שנאמר ״בקרובי אקדש״, וכל הדברים האלה. ויש מדרשים שהם היו מקודשים וקרובים, אפילו למעלה ממשה ואהרן. אלה היו נשמות גבוהות, בפרט...
06:59 וואס די גמרא זאגט, און דער רש״י ברענגט דאס אראפ פריער, אז דער חטא, וואס איז געווען גאר דער חטא פון בני אהרן, איז געווען דער ענין פון „הורו הלכה בפני רבן“. יא, זיי זענען געשטאנען אין פראנט פון משה רבינו און הורו הלכה בפני רבן. מיר האבן געלערנט אין פרשת שמיני, ווען עס איז געגאנגען די קרבנות, אכילת הקרבנות, און זיי האבן געפסקנט הלכה בפני רבן. און דערפאר זענען זיי חייב געווארן מיתה. און אנדערע טעמים — שתויי יין וכולי. אבער די אלע זאכן שטייען נישט דא אין פסוק. דא אין פסוק שטייט גאר אן אנדערע זאך: „בקרבתם לפני ה׳ וימותו“. די שאלה ברענגט זיך אויך אין אור החיים הקדוש. עס איז א באוואוסטער אור החיים וואס ברענגט זיך אויך אין תורה חסידות, ביז אין דעם מאמר פון אלטן רבי'ן, דעם ערשטן מאמר פון אלטן רבי'ן, דער מאמר וואס הייבט זיך אן, יא, מיט די ווערטער „כתיב באור החיים פרשת אחרי“. ער ברענגט דעם אור החיים, שטעלט זיך אפ און ער איז דאס מסביר על פי חסידות. דער אור החיים הקדוש זאגט אז דער „בקרבתם לפני ה׳“, אז דאס איז געווען בעצם די, די, די סיבה פנימית פון די אלע ענינים וואס ברענגען זיך אין חז״ל. וואס דער ענין פון חטא בני אהרן, וואס איז געווען דא — בני אהרן זענען געווען גרויסע, הייליגע, גרויסע צדיקים. עד כדי כך ווי עס שטייט „בקרובי אקדש“, און אלע זאכן. און מדרשים, אז זיי זענען געווען מקודשים וקרובים, נאך העכער אפילו פון משה ואהרן. עס זענען געווען נשמות גבוהות, בפרט...
08:33 על פי הזוהר, על פי הקבלה, על פי פנימיות העניינים, נדב ואביהוא היו נשמות גבוהות מאוד. מה היה? הייתה להם דבקות כזאת, כמו שאומר האור החיים: ״דביקות, עריבות, נעימות, מתיקות, נשיקות״. הייתה דבקות גדולה כל כך, עריבות וצימאון כזה לאלוקות, עד שהגוף לא היה יכול להכיל את הצימאון. וזה פירוש ״בקרבתם לפני ה׳״. על דרך זה, בפנימיות העניינים, מה שקרה כאן הוא שהייתה אצלם קרבה כזאת, הנהגה כזאת, שלא יכלה להיכנס בגוף, וזה הביא אצלם ל[לא ברור]. אצלם נעשתה כלות הנפש, והנשמה נפרדה מן הגוף. לפי זה מבאר האור החיים הקדוש שהטעמים המובאים בחז״ל נובעים כולם מן העניין הזה. כן, גם שתויי יין הוא על דרך זה, וכל הדברים האלה. בעצם, הכוונה הפנימית של כל הדברים האלה היא עניין רוחני אחד: אצלם הייתה יציאה מן המידות וההגבלות של העולם. הם לא רצו שום אחיזה בעולם הזה; הם רצו לברוח מן העולם, להיחלץ מן העולם, עד שהגיעו לכלות הנפש. ולכן אמר הקב״ה לבני אהרן שכל זה אינו הסדר, אינו הכוונה. הצימאון עצמו הוא אכן דבר טוב. אכן צריך להיות צימאון לאלוקות, אבל בכל זאת, הדרך של בריחה מן העולם, של יציאה מן ההגבלות עד לכלות הנפש, היא היפך הכוונה, היא אינה הרצון. הרצון הוא...
08:33 על פי זוהר, על פי קבלה, על פי פנימיות הענינים, נדב ואביהוא. דאס זענען געווען גאר הויכע נשמות. וואס איז געווען? אז זיי האבן געהאט אזא סארט דביקות, ווי דער אור החיים זאגט: „דביקות, עריבות, נעימות, מתיקות, נשיקות“. אז וואס איז געווען אזא גרויסע דביקות, עריבות, אזא צמאון צו ג־טלעכקייט, ביז אז דער גוף האט נישט געקענט פארנעמען דעם צמאון, און דאס איז דער פשט „בקרבתם לפני ה׳“. על דרך זה, פנימיות הענינים, וואס דא האט זיך געמאכט, אז עס איז געווען ביי זיי אזא קירוב, אזא הנהגה, וואס האט זיך נישט געקענט אריינטראָגן אין גוף, און דאס האט געפירט ביי זיי [לא ברור]. אז ביי זיי איז געווארן כלות הנפש, און די נשמה האט זיך אפגעטיילט פון גוף. וואס לפי זה דער אור החיים הקדוש מבאר, אז די טעמים וואס שטייען אין חז״ל, דאס איז אלץ פון דעם ענין. יא, די שתויי יין איז אויך על דרך זה, אלע זאכן. יא, איז בעצם די כוונה פנימית פון די אלע זאכן איז איין רוחניות'דיגער ענין: וואס ביי זיי איז געווען דאס ארויסגיין פון די מדידות, פון די הגבלות פון עולם. זיי האבן נישט געוואלט האבן קיין אחיזה אין עולם הזה, זיי האבן געוואלט אנטלויפן פון עולם, זיך ארויסכאפן פון עולם, ביז וואס איז געווארן כלות הנפש. און דערפאר האט דער אויבערשטער געזאגט צו בני אהרן, אז אלץ דאס איז נישט דאס, די צורה פון דעם, אז דאס איז נישט דער סדר, דאס איז נישט די כוונה. דער צמאון אליין איז טאקע א גוטע זאך. עס דארף טאקע זיין ביי דעם א צמאון צו ג־טלעכקייט, אבער פונדעסטוועגן דער סדר פון אנטלויפן פון עולם, ארויסגיין פון די הגבלות ביז כלות הנפש, דאס איז היפך הכוונה, דאס איז נישט דער רצון. דער רצון איז...
10:03 האור החיים הקדוש בפרשת השבוע. נחזור לקדושת לוי: אומר הקדושת לוי הקדוש, מה טמון בטעם של ״המורה הלכה לפני רבו״? מהי פנימיות העניין כאן? הוא אומר שבכלל לא מובן: מה חמור כל כך במורה הלכה לפני רבו? עד כדי כך שהגמרא אומרת שהמורה הלכה לפני רבו חייב מיתה. מה קרה כאן שחמור כל כך? הרי הוא אומר דין תורה. אפילו נניח שהתלמיד הוא שאומר אותו — הוא הרי אינו אומר דבר שהוא היפך התורה. להפך, הוא אומר את מה שכתוב בתורה. נו, מפני שאמר זאת לפני רבו, הדבר נעשה חמור כל כך עד שהוא חייב מיתה? מבאר הקדושת לוי שהקב״ה סידר את העולם באופן שיש מחיצה לפנים ממחיצה. כך אנו מוצאים במתן תורה: משה מחיצה לעצמו, אהרן מחיצה לעצמו, כהנים מחיצה לעצמן, ועד לכל ישראל — כל היהודים היו במעמד הר סיני. אבל יש סדר של מחיצה לפנים ממחיצה. כלומר, סדר הקבלה, האופן שבו נמשכת בעולם ההשפעה מן הקב״ה, מן האלוקות, הוא בסדר מסוים: היהודים מקבלים מן הכהנים, הכהנים מאהרן, אהרן ממשה, ומשה מן הקב״ה. ״משה קיבל תורה מסיני ומסרה״. זה הסדר שבו אלוקות, תורה וחכמה, סוד ורצון, עוברים לנשמות ישראל. כאשר אדם מדלג על המחיצה, כלומר אינו רוצה לקבל את ההשפעה דרך משה רבינו, אלא רוצה להגיע ישירות
10:03 אור החיים הקדוש אין היינטיגער סדרה. צוריק צום קדושת לוי: זאגט דער הייליגער קדושת לוי, וואס שטייט דאס אין דעם טעם פון המורה הלכה לפני רבו? וואס איז דא די פנימיות הענין? זאגט ער, אז בכלל איז דאך נישט פארשטענדלעך, וואס איז דא געפערלעך פון המורה הלכה לפני רבו? עד כדי כך, די גמרא זאגט אז המורה הלכה לפני רבו חייב מיתה. וואס איז דאס? וואס איז דא געשען אזוי געפערלעך אז המורה הלכה לפני רבו? ער זאגט דאך דעם דין תורה. וואס איז אפילו, נניח, אז דער תלמיד זאגט דאס, ער זאגט דאך נישט היפך התורה. פארקערט, ער זאגט דאך וואס שטייט אין תורה. נו, וויבאלד ער האט עס געזאגט לפני רבו, איז געווארן אזוי געפערלעך, אז ער איז חייב מיתה? איז מבאר דער קדושת לוי, אז בעצם דער אויבערשטער האט אויסגעשטעלט די עולם אין אן אופן אז עס איז דא מחיצה לפנים ממחיצה. אזוי געפינען מיר ביי מתן תורה: משה מחיצה לעצמו, אהרן מחיצה לעצמו, כהנים מחיצה לעצמן, ביז אלע ישראל, אלע אידן, זענען געווען אפילו ביי סיני. אבער עס איז דא א סדר פון מחיצה לפנים ממחיצה. דאס הייסט, אז דער סדר הקבלה, ווי אזוי עס גייט בעולם די השפעה פון דעם אויבערשטן, פון אלקות, פון גאטלעכקייט, גייט מיט א סדר: אז אידן זענען מקבל פון די כהנים, כהנים פון אהרן, אהרן פון משה, משה פון דעם אויבערשטן. משה קיבל תורה מסיני ומסרה. דאס איז דער סדר ווי אזוי גאטלעכקייט, תורה וחכמה, סוד רצון, גייט אריבער צו נשמות ישראל. בשעת א מענטש שפרינגט אריבער די מחיצה, דאס הייסט ער וויל נישט מקבל זיין די השפעה דורך משה רבינו, ער וויל אנקומען דירעקט
11:41 אל הקב״ה, ולעקוף את כל המחיצות, את כל צינורות ההשפעה. הצדיק הוא הממוצע המחבר, כמו שנאמר על משה רבינו: ״אנכי עומד בין ה׳ וביניכם בעת ההיא להגיד לכם את דבר ה׳״. ישנו משה רבינו, שהוא הממוצע המחבר, הממוצע הממשיך, שמביא את הקב״ה אלינו, היהודים. אבל אצל נדב ואביהוא היה ״בקרבתם לפני ה׳״. על כך אומר הפסוק: הם רצו להתקרב אל הקב״ה, אבל לא דרך הממוצע המחבר, משה רבינו. הם רצו להגיע אל הקב״ה מיד, ולעקוף את כל המחיצות. ועל ידי כך נפלו — ״וימותו״. וזה, אומר הקדושת לוי, פירוש ״המורה הלכה לפני רבו״. ״המורה הלכה לפני רבו״ פירושו שהוא רוצה לקבל את ענייני ההשפעה והחכמה מן הקב״ה בלי לעבור דרך רבו, דרך הרב; ללכת ישירות, בלי כל סדר ההשפעה. ועל ידי כך הם נפלו — ״וימותו״. יהודי צריך לדעת שכדי לקבל את השפעת הגדלות שלו, עליו ללכת בסדר הזה, בדרך הזאת: לא לדלג על המחיצה, אלא לקבל את השפעתו ממשה רבינו. ומשה רבינו הוא המחבר — ״אנכי עומד בין ה׳ וביניכם״. יוצא שבעצם החטא של המורה הלכה לפני רבו הוא פירוש המילים בפסוק ״בקרבתם לפני ה׳״: הם רצו להתקרב אל הקב״ה לא דרך משה רבינו, אלא ישירות. ועל ידי כך הם נפלו — ״וימותו״. ולכן הוא ממשיך ואומר: צריך להבין מה פירוש כל זה. ליהודי אסור לדלג על המחיצות. יהודי צריך לדעת שהוא
11:41 צום אויבערשטן, און גיין דורך די אלע מחיצות, די אלע צינורות השפעה. דער צדיק איז הממוצע המחבר, ווי ס׳שטייט אויף משה רבינו: „אנכי עומד בין ה׳ וביניכם בעת ההיא להגיד לכם את דבר ה׳“. ס׳פאראן דא משה רבינו, וואס ער איז דער ממוצע המחבר, ממוצע הממשיך, וואס ער פירט און ברענגט דעם אויבערשטן אז ער זאל ווערן צו אונז אידן. בשעת אבער נדב ואביהוא איז געווען „בקרבתם לפני ה׳“, אויף דעם וואס דער פסוק זאגט, זיי האבן געוואלט זיך דערנענטערן צום אויבערשטן, אבער נישט גיין דורך דעם ממוצע המחבר של משה רבינו. זיי האבן געוואלט אנקומען צום אויבערשטן גלייך, און גיין דורך די אלע מחיצות. און דורך דעם זענען זיי געפאלן, „וימותו“. און דאס איז, זאגט דער קדושת לוי, „המורה הלכה לפני רבו“. דער פשט איז, המורה הלכה לפני רבו מיינט אז ער וויל נעמען די ענינים פון השפעה, פון חכמה, פון דעם אויבערשטן, אן דורך דעם רבו, אן דורך דעם רב. גיין דירעקט, אן דעם גאנצן סדר השפעה. און דורך דעם זענען זיי געפאלן, „וימותו“. א איד דארף וויסן, אז כדי ער זאל באקומען זיין השפעה פון גדלות, דארף ער גיין דעם סדר, דעם דרך, נישט שפרינגען די מחיצה, נאר מקבל זיין זיין השפעה פון משה רבינו. און משה רבינו איז דער מחבר, „אנכי עומד בין ה׳ וביניכם“. קומט אויס, אז בעצם דער חטא פון המורה הלכה לפני רבו, דאס איז דער פשט פון די ווערטער אין פסוק, „בקרבתם לפני ה׳“. זיי האבן געוואלט ווערן נאנט צום אויבערשטן, נישט דורך משה רבינו, דירעקט. און דורך דעם זענען זיי געפאלן, „וימותו“. און דערפאר זאגט ווייטער, דארף מען לערנען, וואס מיינט דאס אלץ? א איד טאר נישט שפרינגען די מחיצות. א איד דארף וויסן, אז ער
13:23 צריך להיות קשור למשה רבינו ולהתנהג על פי משה רבינו, ורק כך אפשר לעבוד את הקדוש ברוך הוא בדרך הנכונה: לדעת את מי צריך לשאול, כיצד צריך לנהוג ובאיזה סדר. את הסדר הזה מקבלים דרך משה רבינו. ועל דרך זה יש משה בכל דור ודור, שבכל דור יש משה רבינו. וכדי שיהודי ידע כיצד לעבוד את הקדוש ברוך הוא בדרך הנכונה, צריכה להיות התקשרות למשה רבינו. וזו ההוראה מהפרשה של היום, פרשת אחרי, מהפסוק הראשון בפרשה. התורה באה ומספרת לנו — לכאורה לא מובן, לשם מה נוגעת כל ההקדמה הזאת? התורה מספרת שזה היה ״אחרי מות שני בני אהרן״, ורק אחר כך בא הציווי של הקדוש ברוך הוא. הרי אפשר היה לומר מיד את הציווי, בלי לספר על נדב ואביהוא ועל האסון שקרה להם. מדוע צריך להזכיר את כל הדברים האלה? ואכן רש״י שואל את השאלה הזאת. רש״י מביא את דברי רבי אלעזר בן עזריה: הקדוש ברוך הוא רצה לומר לנו באיזה אופן יש להזהיר. יש משל לחולה, שאומרים לו שלא יאכל דבר שאינו בריא לו ושלא ישכב במקום שאינו בריא לו, במקום קר. בא אליו רופא ואומר: אל תאכל את זה ואל תשכב שם. רופא שני אומר לו: אל תאכל את זה ואל תשכב
13:23 דארף זיין צוגעבונדן צו משה רבינו, און זיך פירן דורך משה רבינו, און נאר אזוי קען מען דינען דעם אויבערשטן אין דעם ריכטיגן אופן. וויסן וואו מען דארף פרעגן, ווי מען דארף זיך פירן, אין וועלכן סדר. דער סדר איז, מען באקומט דורך משה רבינו. און על דרך זה איז דא משה בכל דור ודור, אז אין יעדן דור איז דא דער משה רבינו. און כדי א איד זאל וויסן ווי אזוי צו דינען דעם אויבערשטן אין דעם ריכטיגן וועג, דארף זיין די התקשרות צו משה רבינו. און דאס איז די הוראה פון דער היינטיגער סדרה, פרשת אחרי, פון דעם ערשטן פסוק פון דער סדרה. די תורה קומט און דערציילט אונז — לכאורה איז דאך נישט פארשטענדלעך, וואס איז נוגע די גאנצע הקדמה? די תורה דערציילט אז עס איז אחרי מות שני בני אהרן, און ערשט נאכדעם האט דער אויבערשטער דעם ציווי. מען קען דאך זאגן גלייך דעם ציווי, אן דערציילן וועגן נדב ואביהוא, אז נדב ואביהוא האבן געהאט אזא טראגעדיע. פארוואס דארף מען דערמאנען די אלע זאכן? טאקע רש״י פרעגט די שאלה. רש״י ברענגט פון „אמר רבי אלעזר בן עזריה“, אז דער אויבערשטער האט אונז געוואלט זאגן, אויף וואס פאר אן אופן. ווי באלד עס איז דא א משל, אז עס איז ווי א חולה, וואס מען זאגט אים אז ער טאר נישט עסן א זאך וואס איז נישט געזונט פאר אים, אז ער זאל זיך נישט אריינלייגן אין א פלאץ וואס איז נישט געזונט פאר אים, א קאלטן פלאץ. און עס קומט צו אים דער דאקטאר און זאגט: נישט עסן דאס, און נישט ליגן דארטן. א צווייטער דאקטאר זאגט: נישט עסן דאס, און נישט ליגן נישט
14:58 שם, ואל תישן שם, כי אם תעשה זאת יקרה לך מה שקרה לפלוני, שמת. וכפי שלומדים בפירוש רש״י, כשהוא אומר לו את האזהרה הזאת, הדבר מזרז אותו יותר. מה רואים מרש״י הזה? רואים כאן דבר מעניין: גם אצל אהרן הכהן הייתה אותה השתוקקות שהייתה אצל בניו. מדוע היה צריך לומר את כל האזהרות האלה? מפני שגם אצל אהרן הדבר התעורר. לשם מה היה צריך לומר את כל האזהרות ולהזכיר לו מה קרה לבניו, וכפי שרש״י מביא את כל המעשה עם הרופא? מובן מזה, מרש״י, שבעצם לחולה עצמו יש השתוקקות לכך, הוא רוצה בזה. הוא רוצה ללכת למקום הלח, הוא רוצה לאכול את המאכל. ולכן הוא זקוק לאזהרה מיוחדת, כדי שלא יקרה מה שקרה לנדב ואביהוא. זאת אומרת שאכן גם אצל אהרן הכהן היה הרצוא, הצימאון, הדבקות, כפי שזה נקרא בחסידות. הצימאון והדבקות — הוא רוצה לעמוד בדבקות, בעריבות, [לא ברור], נשיקות, ש[לא ברור]. להתרומם, להזדכך עוד ועוד, לעלות מעל [לא ברור], לצאת מכל העניינים הגשמיים של חומר הגוף. והצימאון הזה צריך להיות אצל יהודים, והוא היה אצל אהרן הכהן. אלא מאי, על כך בא הציווי אליו. הקדוש ברוך הוא רוצה שאחרי הצימאון יהיה מה שנקרא בחסידות ״שוב״.
14:58 דאס, און שלאף נישט דארטן, ווייל אויב ער וועט דאס טון, וועט פאסירן וואס האט פאסירט צו פלוני, וואס איז געשטארבן. און דאס, ווי מען לערנט דעם פשט, זאגט אים די אזהרה, איז דאס אים מער מזרז. וואס זעט מען פון דעם רש"י? פון דעם רש"י זעט מען אן אינטערעסאנטע זאך, אז ביי אהרן הכהן איז געווען אויך דער זעלבער צמאון ווי ביי זיינע קינדער. פארוואס דארף מען זאגן די גאנצע אזהרות? מען זאגט, אז ביי אהרן איז דאס געווען אויפגעפרעגט. וואס האט מען געדארפט זאגן די אלע אזהרות, און דערמאנען אים וואס איז געשען מיט זיינע קינדער, און ווי רש"י ברענגט די גאנצע מעשה מיטן דאקטאר? וואס פון דעם איז פארשטענדיג, איז פארשטענדיג פון רש"י, אז בעצם האט דער חולה אין זיך דעם צמאון, ער וויל דאס. ער וויל גיין אין דעם טחב, ער וויל עסן דעם מאכל. און דערפאר דארף מען אים א ספעציעלע אזהרה, אז עס זאל נישט פאסירן וואס האט פאסירט צו נדב ואביהוא. וואס דאס מיינט צו זאגן, טאקע, אז ביי אהרן הכהן איז אויך געווען דער רצוא, דער צמאון, די דבקות, ווי רופט זיך אין חסידות. דער צמאון, די דבקות, ער וויל שטיין מיט א דבקות, מיט א עריבות, [לא ברור], נשיקות, אז [לא ברור]. ווערן העכער, איידלער, אויסגעאיידלטער, העכער [לא ברור], אויסגיין פון אלע ענינים הגשמיים פון חומר הגוף. און דאס דארף זיין דער צמאון ביי אידן, און דאס איז געווען דער צמאון ביי אהרן הכהן. אלא מאי, אויף דעם קומט דער ציווי אליו. דער אויבערשטער וויל, אז נאך דעם צמאון דארף זיין, ווי עס רופט זיך אין חסידות, שוב.
16:33 ״אם רץ לבך, שוב לאחד״, כפי שכתוב בספר יצירה ומובא בחסידות. כאשר יש ״רץ לבך״, הרצוא, הצימאון, הדבקות — הוא רוצה לברוח ולהתאחד עם אלוקות. על כך בא ה״שוב לאחד״: צריך לרדת לכאן, לעולם, לעשות מהעולם דירה לו יתברך ולמלא את הכוונה שבירידה לעולם הזה הגשמי. וזהו כל המשך הפרשה, פרשת אחרי מות: אחרי עניין יום הכיפורים באים דיני עריות — ״כמעשה ארץ מצרים לא תעשו, וכמעשה ארץ כנען לא תעשו, ובחקותיהם לא תלכו״. לכאורה, מקצה לקצה: מתחילים ביום הכיפורים, היום הקדוש ביותר בשנה, ופתאום נכנסים לדיני עריות. ועוד יותר, השאלה הידועה: ביום הכיפורים קוראים בבוקר את פרשת יום הכיפורים, ובמנחה קוראים את דיני עריות. איך קופצים מקצה לקצה? אלא זה גופא מה שהתורה רוצה לומר לנו, וזהו הרצוא של כל יהודי. מצד אחד צריך להיות אצל יהודי צימאון לאלוקות. הוא צריך לרצות לא רק [לא ברור]; הוא צריך לרצות להיות במצב של ״בעל כרחך אתה חי״, כפי שכתוב בפרקי אבות. הוא אינו רוצה להיות בעולם חומרי, גשמי ומלוכלך. הוא רוצה להיות קשור לאלוקות כל היום. ובכל זאת, ״בעל כרחך אתה חי״. הרי הכוונה העליונה היא שהקדוש ברוך הוא נתאווה שתהיה לו דירה בתחתונים, ולכן היהודי נמצא בעולם,
16:33 אם רץ לבך, שוב לאחד, ווי עס שטייט אין ספר יצירה, ברענגט זיך אין חסידות. אז בשעת עס איז פאראן דער רץ לבך, דער רצוא, דער צמאון, דער דבקות, ער וויל אנטלויפן און ווערן איינס מיט ג־טלעכקייט. אויף דעם קומט צו גיין דער רצוא און שוב לאחד, מען דארף אראפגיין דא אויף דער וועלט, און מאכן פון דער וועלט א דירה לו יתברך, און אויספירן די כוונה פון ירידה לעולם הזה הגשמי. און דאס איז דער גאנצער המשך הפרשה, סדר אחרי מות: אז דער גאנצער המשך הפרשה נאך יום כיפור, קומט צו גיין דיני עריות, „כמעשה ארץ מצרים לא תעשו, וכמעשה ארץ כנען לא תעשו, ובחקותיהם לא תלכו“. לכאורה, פון איין קצה לקצה. הייבט אן מיט יום הכיפורים, דעם הייליגסטן טאג אין יאר, און פלוצלינג גייט מען אריין אין דיני עריות. נאך מער, די שאלה הידועה, וואס אין יום הכיפורים ליינט מען פרשת יום הכיפורים אין דער פרי, און צו מנחה ליינט מען די דיני עריות. ווי שפרינגט מען פון איין קצה לקצה? נאר דאס גופא איז טאקע וואס תורה וויל אונז זאגן, און דאס איז דער רצוא פון יעדן איד. פון איין זייט דארף ביי אידן זיין א צמאון צו אלקות, ער דארף וועלן נישט נאר [לא ברור], ער דארף וועלן „בעל כרחך אתה חי“, ווי עס שטייט אין פרקי אבות. ער וויל נישט זיין אין א חומריות׳דיגע, גשמיות׳דיגע, שמוציגע וועלט. ער וויל זיין פארבונדן מיט ג־טלעכקייט כל היום. נאר דאך איז „בעל כרחך אתה חי“. די כוונה העליונה איז דאך, אז דער אויבערשטער האט זיך נתאוה צו האבן א דירה בתחתונים, און דערפאר געפינט ער זיך אין וועלט, און
18:01 פועל בעולם ועוסק בענייני העולם, כדי לעשות מהעולם דירה לו יתברך. וזה מה שאומרת הפרשה: ״וידבר ה׳ אל משה, דבר אל אהרן״. יהודי שואל: איך אני יכול לחיות בשתי התנועות האלה? אלה שני דברים הפוכים. מה רוצים ממני? אם אתה רוצה שלא יהיה לי צימאון, אמור לי שלא יהיה לי צימאון. אמור שהקדוש ברוך הוא רוצה אותי כאן, בעולם. ואם אתה רוצה שיהיה לי צימאון, מה בעצם אתה רוצה ממני? איך אני יכול לחיות את שני הדברים יחד? אני צריך לרצות להיות ברוחניות שברוחניות, ובכל זאת צריך לרצות להיות בגשמיות שבגשמיות. אלו שתי תנועות הפכיות בנפש, וקשה לחיות איתן יחד. על כך באה הפרשה ואומרת: ״וידבר ה׳ אל משה״. זה בא דרך משה רבינו. ממנו מקבלים את הכוח לכך. למשה רבינו היה הכוח, יחד עם דבקותו באלוקות, למסור ליהודים את הדרך האמיתית בעבודת השם: כיצד יכול להיות אצל יהודי, מצד אחד, הצימאון — שהוא אכן רוצה להתאחד עם אלוקות — ויחד עם זה לקלוט את הכוונה העליונה, ש״נתאווה הקדוש ברוך הוא להיות לו דירה בתחתונים״, ו״עליו וכל עמו הקדוש״, לעשות את עבודתו כפי שהקדוש ברוך הוא רוצה: להביא אלוקות דווקא לכאן למטה, לא לברוח מן העולם, ולשלב את שתי התנועות בדרך הנכונה. [לא ברור].
18:01 ער טוט מיט וועלט, און ער פארנעמט זיך מיט וועלט, צו מאכן פון דער וועלט א דירה לו יתברך. און דאס זאגט די פרשה: „וידבר ה׳ אל משה, דבר אל אהרן“. א איד פרעגט א שאלה: ווי קען איך לעבן אין די צוויי תנועות? ס׳איז צוויי פארקערטע זאכן. וואס ווילסטו פון מיר? אויב דו ווילסט איך זאל נישט האבן קיין צמאון, זאג איך זאל נישט האבן קיין צמאון. זאג, דער אויבערשטער וויל דא אין דער וועלט. אויב דו ווילסט איך זאל האבן א צמאון, וואס ווילסטו בעצם פון מיר? ווי קען איך לעבן די צוויי זאכן צוזאמען? איך דארף וועלן זיין דער רוחניות׳דיגער ברוחניות, און דאך דארף איך וועלן זיין אין גשמיות שבגשמיות. ס׳איז צוויי תנועות, הפכיים בנפש, איז עס שווער צו לעבן מיט זיי צוזאמען. אויף דעם קומט צו גיין די פרשה און זאגט: „וידבר ה׳ אל משה“. דאס איז דורך משה רבינו. אויף דעם באקומט מען דעם כח פון משה רבינו. משה רבינו, ער האט געהאט דעם כח, מיט זיין דבקות אין אלקות, צו קענען איבערגעבן צו אידן דעם אמת׳ן דרך אין עבודת השם. ווי אזוי ביי אן איד קען זיין, פון איין זייט דער צמאון, ער וויל טאקע נתאחד ווערן מיט אלקות, און צוזאמען דערמיט דערהערן די כוונה העליונה, אז נתאוה הקדוש ברוך הוא להיות לו דירה בתחתונים, און עליו וכל עמו הקדוש, צו טון זיין עבודה ווי דער אויבערשטער וויל, אראפברענגען ג־טלעכקייט דווקא דא למטה, נישט אנטלויפן פון דער וועלט, און האבן דעם ריכטיגן מיזוג. [לא ברור].
19:32 בעבודת ה', בין הרצוא לשוב. ובהשגחה פרטית לומדים תמיד את הפרשה הזאת בתקופת ספירת העומר. ואכן רואים שכל הסיפור התרחש ממש בספירת העומר; הוא סובב סביב כל עניינה של ספירת העומר, ונוגע לתלמידי רבי עקיבא. לרבי עקיבא היו כ"ד אלף תלמידים, שמתו כולם בין פסח לעצרת. כך מביאה הגמרא, וישנם הפרטים המובאים במדרשים ובספרים, וכל העניינים הללו. עד שלאחר מכן הלך רבי עקיבא אל רבותינו שבדרום ומצא את חמשת התלמידים — רבי מאיר, רבי שמעון, רבי אלעזר וכו', כל חמשת התלמידים. ואיתם הוקמה תורה שבעל פה, עמוד התורה שבעל פה. ומבואר בחסידות מה ההבדל בין תלמידי רבי עקיבא הראשונים, שמתו, שאצלם היה עניין כלות הנפש, לבין תלמידי רבי עקיבא שבאו אחר כך: זהו ההבדל בין שני העניינים שעליהם דיברנו. בדומה לשני בני אהרן, שאצלם היה כלות הנפש. תלמידי רבי עקיבא היו צדיקים גדולים, תנאים, קדושי עליון; הם לא היו אנשים סתם. ״לא נהגו כבוד זה בזה״ — הרי אי אפשר להבין זאת כפשוטו, חס ושלום. מה הייתה המחלוקת? איך ייתכן שתלמידי רבי עקיבא, שקיבלו מרבם את הפסוק
19:32 אין עבודת השם, צווישן דעם רצוא און דעם שוב. וואס בהשגחה פרטית לערנט מען שטענדיג אט די פרשה אין דער תקופה פון ספירת העומר. וואס מ'זעט טאקע, אין ספירת העומר ממש האט זיך דער גאנצער סיפור אפגעשפילט. עס דרייט זיך ארום דעם גאנצן ענין פון ספירת העומר. אז עס האט צו טאן מיט תלמידי רבי עקיבא. וואס ביי תלמידי רבי עקיבא זענען געווען כ"ד אלף תלמידים, וואס מתו כולם בין פסח לעצרת. אזוי ברענגט דאך די גמרא, און די פרטים און די מדרשים און ספרים, און כולי, די אלע ענינים. ביז עס איז געקומען צו גיין שפעטער, ווען רבי עקיבא איז געקומען צו רבותינו שבדרום און געטראפן די חמישה תלמידים, רבי מאיר, רבי שמעון, רבי אלעזר, וכולי, די אלע חמישה תלמידים. און מיט זיי האט זיך אויפגעשטעלט תורה שבעל פה, עמוד התורה שבעל פה. איז מבואר אין חסידות וואס איז דער חילוק צווישן תלמידי רבי עקיבא פון פריער, וואס זענען געשטארבן, וואס ביי זיי איז געווען דער ענין פון כלות הנפש, און די תלמידי רבי עקיבא נאכדעם, אז דאס איז געווען דער חילוק צווישן די צוויי ענינים וואס מ'האט גערעדט. על דרך די שני בני אהרן, וואס איז ביי זיי געווען דער כלות הנפש. די תלמידי רבי עקיבא זענען געווען צדיקים גדולים, געווען תנאים, קדושי עליון. נישט געווען סתם מענטשן. לא נהגו כבוד זה בזה איז נישט אפשר כפשוטו, חס ושלום; וואס איז די מחלוקת? ווי איז שייך תלמידי רבי עקיבא, וואס האבן מקבל געווען מרבם דעם פסוק
21:08 ״ואהבת לרעך כמוך״ — ״זה כלל גדול בתורה״, כפי שמופיע בפרשתנו, קדושים — ינהגו כך? [לא ברור] כפשוטו. דווקא מתוך אהבת ישראל גדולה כל כך, וצימאון ודבקות באלוקות, הם לא יכלו לשאת את העובדה שעבודתו של השני אינה כמו עבודתם. וזה היה אצלם [לא ברור], כפי שמבואר באריכות במקומות אחרים. אם כן, מה הייתה עבודתם? באופן של רצוא, של צימאון. ובמצב שבו היו, היה אצלם מעין עניין כלות הנפש, בדומה לבני אהרן, שהעולם לא יכול היה לשאת זאת. וכך מבינים את לשון הגמרא שם: ״והיה העולם שמם״. הם היו יהודים קדושים, נשמות גבוהות. אבל העולם היה שמם; העולם לא יכול היה ליהנות מזה, העולם לא יכול היה להתחמם מזה. לאחר מכן הלך רבי עקיבא אל רבותינו שבדרום, ושם הביא את השוב: להוריד גילוי אלוקות כאן למטה, תורה שבעל פה, דינים והלכות. מהי הכוונה? הכוונה היא להפך: להיות בעולם ולעשות מן העולם דירה לו יתברך. וזהו התיקון, בדומה לתיקון של נדב ואביהוא. יוצא שכל הסיפור של ספירת העומר ממחיש את שני העניינים שהפרשה מלמדת אותנו: שצריכה להיות המזיגה הנכונה, צריך להיות הצימאון, [לא ברור], ו—
21:08 ״ואהבת לרעך כמוך״ — ״זה כלל גדול בתורה״, וואס עס שטייט אין אונזער סדרה קדושים. וואס איז דאס אזעלכע זאכן? [לא ברור] כפשוטו. אויף א פארט מיט אזא גרויסער אהבת ישראל און צמאון און דביקות אין אלקות, און מ'האט נישט געקענט פארטראגן אז ביי א צווייטן איז די עבודה נישט אזוי ווי ס'איז ביי זיי. און דאס איז ביי זיי געווען, [לא ברור], ווי מבואר באריכות אין אנדערע ערטער. איז וואס איז געווען די עבודה? באופן פון רצוא, צמאון. און דא וואו זיי זענען געווען, איז ביי זיי געווען על דרך הענין פון כלות הנפש. על דרך ווי בני אהרן, וואס די וועלט האט נישט געקענט פארטראגן. וואס ווי פריער פארשטייט מען דעם לשון אין דער גמרא דארטן: ״והיה העולם שמם״. זיי זענען געווען הייליגע אידן, הויכע נשמות. אבער דער עולם, די וועלט, איז געווען שמם; די וועלט האט פון דעם נישט געקענט געניסן, די וועלט האט נישט געקענט ווארעם ווערן פון דעם. דערנאך איז געקומען צו גיין רבי עקיבא צו רבותינו שבדרום, און דארט האט ער געברענגט דעם שוב, אראפברענגען גילוי אלקות דא למטה, תורה שבעל פה, דינים, הלכות. וואס איז די כוונה? די כוונה איז פארקערט: זיין אין וועלט און מאכן פון דער וועלט א דירה לו יתברך. און דאס איז דער תיקון על דרך פון די, פון נדב ואביהוא. קומט אויס, דער גאנצער סיפור פון ספירת העומר, דארטן זעט מען אט די צוויי ענינים וואס די פרשה לערנט אונז: אז עס דארף זיין די מזיגה נכונה, דארף דא זיין דער צמאון, [לא ברור], און
22:33 יחד עם זאת צריך להיות השוב, ״בעל כרחך אתה חי״. ולדעת שהכוונה היא להביא את כל הצימאון הזה לגילוי אלוקות בתוך העולם, לעשות עולם מואר, להאיר את העולם בתורה, בעבודה ובקיום המצוות; שעוד יהודים ילמדו תורה, שעוד יהודים ידעו על הקדוש ברוך הוא. ועל ידי כך מממשים את הכוונה של ״נתאוה הקדוש ברוך הוא להיות לו דירה בתחתונים״, ומכינים את העולם לגילוי המשיח.
22:33 צוזאמען דערמיט דארף זיין אבער דער שוב, ״בעל כרחך אתה חי״. און וויסן אז די כוונה איז, אז מ'זאל ברענגען אט דעם גאנצן צמאון צו גילוי אלקות אין דער וועלט, צו מאכן א ליכטיגע וועלט, באלייכטן די וועלט מיט תורה, עבודה, קיום המצוות. אז נאך אידן זאלן לערנען תורה, נאך אידן זאלן וויסן פון דעם אויבערשטן. און דורך דעם מאכט מען, פירט מען דורך די כוונה פון נתאוה הקדוש ברוך הוא להיות לו דירה בתחתונים, און גרייטן די וועלט צום גילוי המשיח.