פרשת בא תשפ"ה (אידיש) "כי בחיפזון יצאת ממצרים" - זריזות אין עבודת השם

00:01 עס איז דא דער חסיד ר' אייזיק האמליער, דאס איז געווען פון די חסידים הראשונים, פון דעם אלטן רבי'ן. ער האט דערציילט אז ער איז געווען ביים אלטן רבי'ן י"ט כסלו תקס"ב. יענעם י"ט כסלו, דאס איז געווען דער ערשטער י"ט כסלו וואס דער אלטער רבי האט געפראוועט א סעודת הודאה. אבער וואס? דער אלטער רבי איז דאך ארויס פון תפיסה דאס ערשטע מאל י"ט כסלו תקנ"ט. אבער שפעטער האט מען געהאט א נייע גאנצע מעשה דארטן מיט כל מיני הכרעות ודרישות, און דער אלטער רבי האט געדארפט נאך א מאל גיין אין תפיסה אין תקס"א. דער אלטער רבי איז געווען אין דער צווייטער תפיסה, ווייל די צווייטע תפיסה איז געווען מיט חנוכה, כידוע. און פון די... און ביז דער ענין איז ברור געווארן, און עס איז ברור געווארן די אלע פרטים, איז דאס איבערגעגאנגען שוין י"ט כסלו, און ממילא ערשט תקס"ב האט דער אלטער רבי געפראוועט די שמחה פון חג הגאולה י"ט כסלו מיטן גאנצן פארנעם, מיטן גאנצן שטורעם, אבער דאס איז געווען פאר יחידי סגולה. דאס ערשטע מאל, יענעם תקס"ב, האט דער אלטער רבי געפראוועט א ספעציעלע סעודת הודאה, אבער האט נאר געלאזט אריינגיין פון די יחידים, פון זיינע תלמידים. דאס מוז זיין אז עס איז געווען גאר אפשר א פארברענגען, א היסטארישער פארברענגען, און ס'איז געבליבן, רובם ככולם פון די ענינים זענען געבליבן בסוד, מ'ווייסט נישט וואס דארטן איז געטאן. נאר איין ווארט וואס דער חסיד ר' אייזיק האמליער האט געהאט, האט ער דערציילט: דאס איז געווען אין א פארברענגען צווישן די זאכן

01:42 וואס דער אלטער רבי האט דעמאלט גערעדט, רייכע ענינים, האט ער געזאגט אז יעדער חסיד, אויף צו זיין א חסיד, דארף ער וויסן אז ס'זענען פאראן דריי מצוות עשה וואס באלייגן זיך צו א חסיד, אויף צו ווערן א חסיד, און ס'זענען פאראן דריי מצוות לא תעשה. וואס זענען געווען די דריי מצוות עשה? די ערשטע מצות עשה איז אז א חסיד דארף זיין קלוג. און האט געטייטשט פשוט קלוג, נישט קיין נאר. זיין א קלוגער מענטש, זיין א פיקח, פארשטיין די אלע חכמות פון דעם נפש הבהמית, און די אלע דרכים. די צווייטע מצות עשה איז אז א חסיד דארף זיין פריילעך. און די דריטע מצות עשה איז וואס א חסיד דארף זיין זריזות במתינות. דאס הייסט אז א חסיד דארף זיין א זריז, אבער וועלכער סוג זריזות? זריזות במתינות דוקא. אן אינטערעסאנטע הגדרה, אבער דאס איז זריזות במתינות. וואס הייסט דאס? אז ס'פאראן איינער וואס ער איז א זריז, אבער ער איז א מבוהל. א מבוהל, א מבוהל, וואס דאס מיינט א מענטש וואס ער יאגט זיך אן קיין סדר, א מבוהל'דיגער סדר. עס איז נישט קיין זריזות במתינות; דאס איז אלץ זריזות, נאר זריזות דארף זיין מסודר און מתון. איך האב אמאל געהערט פון חסידים די דוגמא פון דעם, דער חילוק צווישן די צוויי פנים פון זריזות במתינות און א זריזות פון א מבוהל: אז א מענטש דארף אנקומען, נגיד, לאמיר זאגן, ארום זיבן אזייגער. איז אויב ער איז א מבוהל, וועט ער אויפשטיין פינף מינוט פאר זיבן, און ער וועט לויפן אפאר שטאקן, די הענט גאר שנעל אריין, און ער וועט לויפן מיט דער גאנצער ווילדקייט אנקומען זיבן אזייגער דוקא. איינער איז אבער מיט זריזות במתינות,

03:28 ער ווייסט ער דארף אנקומען זיבן אזייגער, וועט ער אויפשטיין מיט דער צייט פריער, זיך צוגרייטן, און ער וועט אנקומען זיבן אזייגער, אבער דאס אנקומען במתינות. על דרך זה, יעדער פרט אין עבודת השם איז פאראן זריזות במתינות. נאך האט דער רבי געזאגט ס'פאראן דריי מצוות לא תעשה. די ערשטע מצות לא תעשה: אז א חסיד דארף נישט זיין קיין שוטה, נישט זיין קיין נאר. אויף דעם איז פאראן א פתגמא וואס מ'זאגט פון רבי אפרים צבי, אז אויף דעם וואס דער אלטער רבי האט געזאגט דארף נישט זיין קיין שוטה, דאס איז א מצות לא תעשה דאורייתא. האט דער אלטער רבי זיך אויסגערופן, אויסגעדריקט, אז דאס איז א מצות עשה דאורייתא, נישט זיין קיין שוטה. אויף דעם האט מען געפרעגט וואס איז דער דיוק אז דאס איז דאורייתא, האט ער געזאגט: ווייל אין א ספק דאורייתא גייט מען לחומרא, ספק שוטה לחומרא. אבער על כל פנים, דאס איז די ערשטע מצות לא תעשה. די צווייטע מצות לא תעשה איז אז א חסיד דארף נישט זיין בעצבות. און די דריטע מצות לא תעשה איז אז א חסיד דארף נישט מהדר זיין אין די אייגענע מעלות צו פיל. דאס הייסט נישט זיין צו א גרויסער מרגיש, אפילו די אייגענע מעלות, אין אן אופן אז דאס זאל ברענגען אים צו ישות. וואס דאס איז געווען א תורה וואס דער אלטער רבי האט דעמאלט גערעדט אין יענעם פארברענגען, אמאל איז געווען באריכות. וואס אין דעם ענין פון זריזות במתינות, דאס איז איינע פון די מצוות עשה וואס מ'גערעדט, זריזות במתינות, געפינען מיר אין היינטיגער סדרה. אין פרשת בא געפינט מען כמה וכמה פעמים אין

05:07 ענינים וואס איז געווען דאס אן ענין פון זריזות. ווי אזוי מ'געפינט אין פסוק, בנוגע צום קרבן פסח: ״ואכלתם אותו בחפזון, פסח הוא לה׳״. דעם קרבן פסח האט מען געדארפט עסן גאר אין א חפזון. און די תורה זאגט: ״וככה תאכלו אותו״. וואס איז דאס? וויאזוי דארף מען עסן דעם קרבן פסח? ״מתניכם חגורים״, מ'דארף זיין שיין ארומגעגארטלט. ״נעליכם ברגליכם״, און די שיך שיין אנגעטון אויף די פיס. וואס דעמאלט איז דער סדר נישט געווען אזוי, האט מען נישט געגעסן מיט די שיך; מ'איז געזעסן נאר מיט [לא ברור], ווי עס שטייט, ברענגט זיך אין די גמרא וכולי, להלכה. איז במילא מ'האט נישט געגעסן מיט שיך. און דא איז געווען ״נעליכם ברגליכם״, און נישט נאר דאס, ״ומקלכם בידכם״, מ'האט געטראגן א שטעקן אין האנט אויך. דער שטעקן וואס מיט דעם גייט מען אין דער מדבר; מ'דארף גיין ארויס אין דער מדבר. מ'דארף ארויס אין דער מדבר, אבער מ'איז שוין געווען אנגעגרייט. ווען מ'האט געגעסן די נאכט פון פסח דעם קרבן פסח, האט מען עס געדארפט עסן מיט דעם ציור, שוין זיין אנגעטון, אנגעגרייט, צו גיין אויף דער גאס, מיט די אלע דריי ענינים. ווייל ״ואכלתם אותו בחפזון״, ווי די תורה זאגט, דארף מען עס עסן בחפזון. דעם ענין פון חפזון געפינען מיר אין היינטיגער סדרה, און בכלל אין יציאת מצרים, אין כמה וכמה ענינים. ״כי בחפזון יצאת ממצרים״ ברענגט זיך אין תורה כמה פעמים. בנוגע די מצות, אז די מצות דארף מען טאן מיט זריזות. עס איז געווען אן ענין אין פסח, אפילו עד היום הזה, אין כמה ענינים פון פסח וואס מ'מאָנט, אין הלכה מ'מאָנט, און מ'רעדט שטארק דעם ענין פון זריזות. וואס בכללות, ווען

06:47 מ'גייט קוקן אין דער פרשה, און אין די מדרשי חז״ל אויף היינטיגער פרשה, געפינט מען אז עס זענען דא דריי חפזונות. עס איז פאראן דער חפזון פון בני ישראל, ווי מ'זאגט, דאס עסן דעם קרבן פסח, און די אלע ענינים וואס מ'טוט בדרך חפזון. עס איז פאראן דער חפזון פון דער שכינה, וואס עס שטייט: ״קול דודי הנה זה בא מדלג על ההרים מקפץ על הגבעות״. אז די יציאת מצרים איז געווען בדרך חפזון. אז דער רבונו של עולם האט זיך געאיילט ארויסנעמען אידן פון מצרים גאר גיך. עס דארף נישט בלייבן קיין איין איינציגער רגע מער אין מצרים. און על דרך זה איז פאראן א חפזון אויך פון די מצרים. ווי די תורה זאגט, אז ״ותחזק מצרים על העם למהר לשלחם״. קום וצאו, ווי מ'האט געשריגן, אנטלויפן, אז זיי האבן זיך געאיילט. איז געווען ביי זיי א חפזון צו יאגן אידן ארויס פון מצרים. וואס איז דא די אלע חפזונות? ווי עס איז מבואר אין חסידות, איז אבער א שאלה. אז מ'גייט אנטרעפן, מ'האט צו פארשטיין וואס מ'דארף [לא ברור], וואס איז דאס דער ענין פון חפזון אין א וועלט? וואס וויל מען ארויסברענגען? וואס איז דאס דער ענין פון חפזון? פארוואס מאכט מען אזוי אן ענין עיקרי, אז דער גאנצער ענין פון פסח גייט ארום חפזון, יאגט זיך? וואס איז די יאגעניש? כלומר, עס דארף זיין א וועלט, בפרט של מתינות און יישוב הדעת, אז אזא חפזון קען חס ושלום זיין א מבולבל. איז טאקע זאגט מען אז עס דארף זיין זריזות במתינות. וואס איז אבער טאקע דער דגש, אז ביי יציאת מצרים איז דער דגש געווען אויף דעם חפזון? און נאך מער, ווען מ'גייט קוקן לעתיד לבוא, ווי

08:31 דער אלטער רבי ברענגט, ער זאגט אין תניא פרק ל״א, אז אין יציאת מצרים איז געווען אויף אן אופן של חפזון, זריזות ומהירות. אבער ווען עס וועט זיין די גאולה עתידה, דער אלטער רבי שרייבט כמה פעמים אין תניא, ווען עס וועט זיין די גאולה עתידה וועט זיין דוקא ״כי לא בחפזון תצאו ובמנוסה לא תלכון״. אז מ'וועט נישט דארפן לויפן און אנטלויפן. עס וועט זיין אזא סארט גאולה וואס וועט זיין אזוי בטוח, אז עס איז נאכאמאל גארנישט וואס צו ממהר זיין. מ'וועט גיין במתינות ויישוב הדעת, ״לא בחפזון תצאו״. און דאס איז דער גאנצער ענין, דער גאנצער אונטערשייד וואס מ'מאכט פון דעם ענין פון יציאת מצרים, אז די יציאת מצרים איז געווען דוקא אויף אן אופן של חפזון; לעתיד לבוא, בימי המשיח, וועט זיין דוקא אויף אן אופן של מתינות, און נישט חפזון. וואס איז טאקע דער דגש, דער ענין פון חפזון? אז בכללות הענין איז מבואר אין ספרים, אז די נקודה פון חפזון נעמט זיך פון דעם, אז וויבאלד די יציאה פון מצרים איז געווען אויף אן אופן, אז מ'האט געדארפט אנטלויפן כמו בורח. די יציאה פון מצרים איז געווען, אז מ'האט נישט געקענט אריינגיין אין מצרים און ארויסגיין פון מצרים אויף א נאטירלעכן אופן, אויף א נארמאלן אופן. מ'האט געדארפט דאס מאכן בדרך [לא ברור]. דער גאנצער גיין אין מצרים, דער חפזון, דאס איז געווען אויף אן אופן, אז מ'האט געדארפט אנטלויפן כמו בורח. ארויסגיין פון מצרים, אנטשולדיגט, איז געווען בדרך כמו בורח, בדרך בריחה. ווי דער אלטער רבי פרעגט אין תניא, וואס איז די סיבה פארוואס עס האט געדארפט זיין אויף אן אופן

10:08 בדרך בריחה, בחיפזון, לויפן, אנטלויפן, און אלץ שטייט נאר אויף דעם חיפזון. איז דער אלטער רבי מבאר, דער נקודה, דאס איז דער חילוק צווישן דער גאולה פון יציאת מצרים און דער גאולה העתידה. אז וויבאלד די גאולה פון יציאת מצרים איז געווען אין א מעמד ומצב וואס זיי זענען נאך געשטאנען מיט דער יניקה פון חיצונים, ס'איז געווען א גרויסע יניקה, דאס הייסט, זיי זענען געווען שקוע אין מ"ט שערי טומאה. דער מצב איז נישט געווען גארנישט כדאי [לא ברור]. זיי זענען געשטאנען אין א מעמד ומצב און געווען שקוע אין טומאה, אין אלע ענינים, קליפות מצרים. און במילא, ווען מ'וואלט געדארפט ארויסגיין בסדר ובהדרגה, וואלט מען נישט געקענט ארויסגיין, מ'קען בלייבן שטעקן. ס'איז געווען אזוי שטארק, אזוי טיף, אזוי [לא ברור], אזוי גראב די קליפה דמצרים, אז ווען מ'וואלט געגאנגען בסדר ובהדרגה, וואלטן זיי נישט ארויסגעגאנגען. און פארוואס איז געווען דער חיפזון? ווייל מ'האט געדארפט גיין דוקא בדרך בריחה. און דער אלטער רבי זאגט אז דאס מיינט אין עבודת השם ביי יעדער איד. אז בשעה מ'שטייט אין תחילת העבודה אין עבודת השם, ביי יעדער איינעם פון אונז, ווען ער שטעלט זיך אוועק אין א תנועה וואס ער הייבט אן [לא ברור] דעם אויבערשטן. ער שטייט ביי מעשה התשובה, ער וויל ווערן אנדערש, ער וויל ווערן בעסער, ער וויל אנטלויפן פון זיין יצר הרע, ער וויל אנטלויפן פון רע, קליפה, סטרא אחרא, ער וויל אנטלויפן ווייטער פון אלע ענינים. דארפן מיר וויסן, איינע פון די עצות איז אז ס'דארף זיין דוקא

11:34 בזריזות. אויב דער מענטש וועט גיין במתינות, [לא ברור], בפסיעה אחרי פסיעה, [לא ברור], און ער וועט זיך מתבונן זיין, זיך אריינטראַכטן, מאכן חשבונות — זעט מען במוחש, מ'הייבט אן מאכן די אלע פלפולים און די חשבונות און די אלע [לא ברור] און די אלע זאכן, בלייבט מען שטעקן. [לא ברור]. ס'דארף זיין דער חיפזון. אז ס'איז נישט דא דער חיפזון, קען דער יצר הרע נאך אנלויפן, און דעמאלט קענען זיך אנהייבן שווערערע זאכן. דער יצר הרע רוט נישט, ער האלט אין איין ווארפן חיצים ובליסטראות, אלע סארטן ענינים פון [לא ברור]. דער יצר הרע רעדט אויף דעם מענטש מיט כל מיני מחשבות זרות, הרהורים רעים, מיט תאוות רעות, מיט אלע ענינים. און במילא די איינציגע עצה וואס עס קען זיין, עס דארף זיין די תקיפות, די עצה, זיך אוועקשטעלן שטארק, זיך נישט אפלאזן פון די אלע בלבולים פון יצר. און דאס דארף זיין דוקא בדרך בריחה. דאס איז דער ענין פון נס כפי, דאס איז דער ענין וואס איז געווען ביי יציאת מצרים לכתחילה. וואס לפי זה איז פארשטאנדיק פארוואס האט מען געזאגט [לא ברור] בחיפזון. זייענדיק נאך שקוע אין דער עולם הזה און רע, אזוי, ווען מ'וואלט געגאנגען אין א דרך פון סדר והדרגה, ווי מ'זאגט, א פסיעה אחרי פסיעה, וואלטן זיי געבליבן נאך אמאל פארכאפט אין דער נפש הבהמית וואס האט זיי צוגענומען, זיי וואלטן זיך אריינגעווארפן אין אלע ענינים פון עלמא דשקרא וחשך כפול ומכופל און קליפות וסטרא אחרא. בשעה אז

13:04 וואס ס'איז געווען דער שטעל פון מסירות נפש פון [לא ברור], און דאס האט געהאלפן אידן אז מ'זאל קענען צוקומען צו דעם ריכטיגן דרך ה', צו דער ריכטיגער מסקנא, אז ס'דארף זיין דער חיפזון. און דאס איז געווען דער [לא ברור] גאולה. משא"כ די גאולה האמיתית והשלימה, די גאולת משיח, דעמאלט וועט שוין זיין נאך אלע בירורים, נאך אלע ענינים, וועט נישט מער זיין קיין ענינים חיצוניים. ביי גאולת מצרים האט מען געהאט, ס'קען זיין, יא דעמאלט ענינים חיצוניים. עס וועט נישט זיין שוין ענינים, ענינים פון עולם הזה. משא"כ אין גאולה העתידה, אוטאמאטיש, וואס מ'האט, ס'איז ״רוח הטומאה אעביר מן הארץ״, נישט מער קיין טומאה, נישט מער קיין סטרא אחרא, נישט מער קיין יצר הרע, נישט מער די אלע עלמא דשקרא. איז במילא די עבודה איז, די עבודה דארף גיין אין א אופן פון [לא ברור]. דאס זאגט די תורה, זאגט דער נביא, אז ״לא בחפזון תצאו ובמנוסה לא תלכון״. אידן, לא במנוסה — נישט דארפן אנטלויפן, נאר במנוחה, ״בשובה ונחת תושעון״. אידן דארפן נישט שטיין אין א תנועה פון בריחה, דארפן אנטלויפן פון דעם רע, זיך ארויסרייסן. פארקערט, די גאנצע וועלט וועט שטיין אין [לא ברור]. איז די עבודה וועט זיין בדרך [לא ברור]. און אויף דעם זאגט דער פסוק דריי זאכן וואס דארפן זיין אין תחילת העבודה. ווי ס'שטייט אין דעם מאמר [לא ברור] פון יציאת מצרים, מיינט ער ביי די דריי שלבים אין עבודה. ״וככה תאכלו אותו״. קרבן פסח באווייזט אויף מסירות נפש. קרבן פסח האבן די אידן גענומען פון דער עבודה זרה פון מצרים,

14:48 געשאכטן מיט מסירות נפש, און אויפגענומען און פארברענט [לא ברור]. מאכן דערפון א קרבן, און נאכדעם זענען געווען די אלע זאכן וואס זענען פארגעקומען מיט דעם קרבן פסח. וואס אין עבודה מיינט דאס, מען דארף נעמען די עבודה זרה פון מצרים, וואס יעדער איינער האט ביי זיך זיין עבודה זרה, און דאס דארף מען אריינווארפן אין [לא ברור], אין גאנצן פטור ווערן פון דעם. און דאס איז געווען דער ענין פון דער עבודה פון פטור ווערן פון קליפות מצרים. און דאס איז וואס מען זאגט דא, אז כדי פטור צו ווערן פון דער עבודה זרה פון מצרים — שחיטת הפסח און אכילת הפסח — דאס איז אלץ דער ענין פון איבערמאכן דעם חושך פון קליפות מצרים און זייער עבודה זרה, וואס איז געווען דער ענין פון כוסּים. אבער אויך צו פטור ווערן און איבערמאכן דארף מען נעמען דעם ענין, און דאס האט מען געדארפט נעמען און נוצן פון דעם, און מאכן פון דעם דעם קרבן פסח. און אויף דעם זאגט די תורה, עבודה שם ביי יעדער אידן, וואס דאס מיינט בכל איש ובכל זמן: „וככה תאכלו אותו“. איז דער איד דארט, ווען מען געפינט זיך אין גלות און ער וויל פטור ווערן פון גלות, ער וויל ארויסגיין צו דער גאולה, און ער קוקט ארום זיך, זעט ער אז ס׳זענען פאראן די אלע ענינים וואס מען דארף נאך מתקן זיין. איז במילא דאס וואס מען מיינט איז, אז כדי ארויסצוגיין פון דעם אייגענעם מצרים און גבולים, דארף זיין „מתניכם חגורים, נעליכם ברגליכם ומקלכם בידכם“. איז פאראן א מאמר פון

16:25 רבי מהר״ש, וואס ווערט אנגערופן המשך „וככה“. דאס איז איינע פון די מאמרים וואס זענען געשריבן געווארן בהמשכים. וואך נאך וואך האט דער רבי מהר״ש גערעדט א יאר, און איבער א יאר, תרל״ז, תרל״ח, גערעדט באריכות ריבוי מאמרים. דאס איז אלץ געווען איין המשך פון מאמרים, וואו דאס איז געווען א המשך הענינים. איינער פון די באוואוסטע גרעסטע המשכים פון דעם רבי מהר״ש, דאס איז דער המשך „וככה“, אויף דעם פסוק, די גאנצע זאך. און ער גיט צו פארשטיין וואס זיינען די ענינים וואס דער פסוק זאגט, וואס איז דאס די עצה פאר אונז אין עבודת השם היום הזה, אין אט דעם גלות. זאגט ער, אז דער פסוק קומט צו זאגן „וככה תאכלו אותו“. אנשטאט צו ליגן אין מרירות און אין חושך און ווי ווייט, זיי דער רבי. מיט אויפנעמען און מיט אויפטאן, און מיט אויפנעמען כוחות אויף קענען גיין אין מלחמה צו מלחמה האלטן מיט דעם יצר הרע. דערווייל האט מען נאך א יצר הרע, נאך בתוקף פון דער נפש הבהמית, האט ער נאך נישט מהפך געווען. אבער פונדעסטוועגן האט א מענטש כוחות, אז ער קען איבערמאכן, איבערנעמען, איבערקערן זיין גוף און זיין נפש הבהמית. אבער כדי צו קענען גיין אין מלחמה און קענען טאן די עבודה וואס א איד האט צו טאן, האט ער פריער צוגערעדט נאך אט די דריי ענינים. וואס זיינען די דריי ענינים אין דער גאנצער זאך? איז מבאר דער רבי מהר״ש. אויף דעם איז דא א מאמר פון רבי׳ן, פון תרל״ז, וואס דעמאלט איז געווען שבעים וחמש שנה, [לא ברור], פון רבי׳נס יום

17:51 הולדת איז געווען י״א ניסן, דער רבי דעמאלט האט גערעדט א מאמר „וככה“. איז מיוסד אויף תרל״ז, א מאמר פון פריער. תרל״ז איז א המשך „וככה“, איינער פון די גרעסטע המשכים פון דעם רבי מהר״ש, א לאנגע, טיפע, רייכע המשך, מיוסד אויף די אלע געשמאקע ענינים חסידיים. יא, מבאר די ענינים פון די מועדים וכולי. איז דארט שרייבט דער רבי מהר״ש, אז דאס איז די דריי ענינים וואס ער זאגט דא: „וככה תאכלו אותו“, ווי אזוי א איד נעמט אויף דעם פסח, די ענינים פון מצה. איז א איד דארף האבן פסח די אלע ענינים. איז דאס דורך דעם וואס „מתניכם חגורים“. וואס איז דער טייטש „מתניכם חגורים“? דארף זיך אנגארטלען. זאגט דער אלטער רבי אין איגרת הקודש סימן א׳, אין דעם מכתב הידוע וואס דער אלטער רבי האט געשריבן צו זיינע חסידים הראשונים, אז דאס גייט אויף דעם ענין פון הלכות תורה שבעל פה. „מתניכם“, דאס איז די אמונה. און די אמונה דארף א חיזוק, אז ער זאל נישט רפוי גיין אין די מלחמה. ווי איז דער חיזוק האמונה? איז דאס דורך דעם ענין פון „מתניכם חגורים“: אז ער פארבינדט „מתניכם“, דאס איז די אמונה וואס האלט אויף דעם גוף, און ער פארבינדט דאס מיט א גארטל, דאס איז תורה שבעל פה, וואס תורה שבעל פה האט זיך א סגולה, ווי דער רבי מהר״ש זאגט, אז דאס איז מחזק די אמונה. און נאך איז דא „ומקלכם בידכם“. אה, „מתניכם חגורים, נעליכם ברגליכם“. איז די „מתניכם חגורים“ — מחזק זיין די אמונה דורך לימוד תורה שבעל פה, לימוד ענינים וואס פוע׳לן א חיזוק אין

19:31 אמונה. נעליכם ברגליכם, דאס איז אז מ׳גייט אין וועלט. רגלים, וואס טראגן, טרעטן אויף דער ערד, וואס דאס איז אין עבודה, איז מען נאך פארנומען מיט ערדישע ענינים, מיט גשמיות׳דיקע ענינים און מיט [לא ברור] ענינים, מיט זאכן וואס זיינען פארבונדן מיט אדם. איז אויף דעם זאגט מען דעם ענין: נעליכם ברגליכם. אז בשעת מ׳גייט אויף דער וועלט און גייט אין שמוץ, מ׳גייט אין ענינים [לא ברור], דארף זיין שטענדיג אן ענין פון נעליכם ברגליכם. דער נעל איז שומר אז דער רגל זאל נישט ווערן ניזוק. אויף דער צייט וואס מ׳דארף דאך טאן אין וועלט, דארף מען זיין אין שמירה, אז מ׳זאל נישט אריינפאלן אין העלמות, חומריות׳דיקע העלמות, זיך האלטן נישט [לא ברור] אין דעם. ומקלכם בידכם, אויף דעם איז א [לא ברור], אז אמאל [לא ברור], די נפש הבהמית האט נישט קיין שפראך. אמאל קען מען זיך מיט אים נישט מתווכח זיין, ווייל ער איז אינגאנצן אזוי מגושם, אזוי ווייט, אז ער האט נישט אין זיך די גאנצע דרך. און אויף דעם דארף מען אנקומען צו דעם ״ומקלכם בידכם״. און דער אלטער רבי זאגט אין תניא, און ברענגט די גמרא אין ברכות: ״לעולם ירגיז אדם יצר טוב על יצר הרע״. און דער אלטער רבי זאגט אין תניא, אז אמאל, אז א מענטש קומט צו [לא ברור], דארף זיין ביי אים די צעקה, די ״ירעים עליה בקול רעש ורוגז במחשבתו״, און דער אלטער רבי זאגט: אויף אים, אבער במחשבה, נישט בדיבור. און וואס זאל ער זאגן צו דער נפש הבהמית? ער זאל זאגן

21:05 צו דער נפש הבהמית, אז ער האט נישט וואס צו [לא ברור]. ער זאל זאגן צו דער נפש הבהמית, ווי ס׳שטייט: ״אתה רע ורשע ומשוקץ ומתועב ומנוול, ככל השמות שקראו לו חז״ל באמת, עד מתי תסתיר לפני אור אין סוף ברוך הוא״. אזוי קומט דער אלטער רבי צו אין דעם פרק אין תניא און זאגט, אז די נפש הבהמית, אמאל אז מ׳זעט אז זי איז אזוי ווייט און אזוי גרוב, אזוי מגושם, דארף מען נישט אריינגיין אין קיין ויכוחים. און אט דא זיינען די ענינים וואס מ׳דארף טאן מיט א זריזות, וואס מ׳זאגט אז די עבודה דארף זיין מיט זריזות. דאס ברענגט זיך אין חסידות [לא ברור], אז זריזות איז א תנועה פון קדושה. עצלות איז א תנועה פון קליפה. קליפה איז דורכגעוועבט מיט צוויי מידות רעות, עצבות ועצלות. און דערפאר [לא ברור] גערעדט וועגן דעם היפך, אז מ׳זאל זיין זריזות, מ׳זאל זיין שמחה, היפך פון עצלות, היפך [לא ברור], אין אלע ענינים, אין אלע תורות. און דורך דעם, וואס [לא ברור], ״נעליכם ברגליכם, ומקלכם בידכם״, [לא ברור] אין די ענינים האחרונים פון ביאת משיח צדקנו. דארף זיין אט די אלע דריי ענינים, אז [לא ברור], בקרוב ממש, [לא ברור] אנקומען צו די אלע שוועריקייטן, נאר מ׳זאל זען בגלוי די גאולה האמיתית והשלימה, מ׳זאל זען בגלוי דעם קיום היהדות און אלע אידן מיט ברכות והצלחות בגשמיות [לא ברור], מ׳זאל זען בגלוי [לא ברור], תיכף ומיד ממש, די גאולה האמיתית והשלימה, דורך

22:43 משיח צדקנו.