דער בעל שם טוב און דער אחי-ה השילוני - ח"י אלול פרשת כי תבוא

00:00 דובר 1 דאס איז געווען א פארברענגען פון י"ט כסלו אין יאר תרצ"ג. און דער רבי הריי"צ איז נאך געווען אין אייראפע, אין ריגע. אין יענעם פארברענגען, א גאר גרויסן פארברענגען, האט ער מגלה געווען כמה וכמה ענינים, סיפורים נפלאים פון רבותינו נשיאינו. צווישן די זאכן האט ער דערציילט בנוגע צום יום טוב פון ח"י אלול. ער האט דערציילט אז די חתונה, דעם רבי הריי"צ'ס חתונה, איז געווען אין טאג פון י"ג אלול תרנ"ז, ערב שבת קודש. ח"י אלול, ס'איז געווען מיטוואך, דעם זעלבן ח"י אלול תרנ"ז, אין יענעם זעלבן יאר, ביי די שבע ברכות, איז געווען א פארברענגען פון חסידים. ביי דער חתונה זענען געקומען חסידים פון גאנץ רוסלאנד. דאס איז געווען א גאר חשוב'ע חתונה. דער רבי הריי"צ איז דאך געווען א בן יחיד, און צו דער חתונה זענען געקומען חסידים פון גאנץ ארום. דארט זענען געווען עלטערע חסידים וואס זענען געקומען פון פארשידענע מדינות, פון פארשידענע שטעטלעך, צו פארברענגען ביי יענער חתונה. ח"י אלול האט מען געזעסן אין ליובאוויטש און פארברענגט. און ס'איז געקומען צו רעדן ביי דעם טאג פון ח"י אלול. חסידים האבן גערעדט ווי אמאליגע חסידים פלעגן פארברענגען אין טאג פון ח"י אלול. אבער בכלל איז ח"י אלול אין יענער תקופה, אין יענע יארן, געווען א באהאלטענער יום טוב. איז דארט געווען א חסיד, ר' שלום ר' הלל. ר' שלום ר' הלל איז געווען ר' הלל פאריטשער'ס תלמיד מובהק. ער איז געווען א משמש בקודש, א תלמיד מובהק פון ר' הלל פאריטשער.

01:37 דובר 1 ווען מ'האט אים גערופן ר' שלום ר' הלל, איז ער נישט געווען א זון פון ר' הלל; ער איז געווען א חסיד, א מקורב, א תלמיד מובהק. ר' שלום ר' הלל האט דערציילט וואס ער האט אליין געהערט פון ר' הלל פאריטשער: אז ר' הלל האט געזאגט אז ער האט געהערט פון דעם צדיק ר' מאטעלע טשערנאבילער. ס'איז דאך ידוע אז ר' הלל, פאר דעם וואס ער איז געקומען קיין ליובאוויטש, פאר דעם וואס ער איז געווארן א חסיד פונעם מיטעלן רבי'ן, איז ער געווען א חסיד פון ר' מאטעלע טשערנאבילער. האט ער געהערט פון ר' מאטעלע טשערנאבילער וואס ער האט געזאגט אין נאמען פון זיין טאטן, ר' נחום טשערנאבילער, בנוגע צום יום טוב פון ח"י אלול: אז דער טאג פון ח"י אלול איז דער יום גילוי הבעש"ט בגופו, בנפשו וברוחו. און ער האט געזאגט אז בגופו איז דער בעש"ט געבוירן געווארן אין ח"י אלול תנ"ח. בנפשו איז צום בעש"ט נתגלה געווארן זיין מורה ורבו הידוע, אחיה השילוני. כידוע, דער נביא אחיה השילוני איז נתגלה געווארן צום בעש"ט אין ח"י אלול תפ"ד. דער בעש"ט איז געווען כ"ו יאר אלט, גימטריא שם הוי', און צען יאר שפעטער, אין ח"י אלול תצ"ד, ווען דער בעש"ט איז געווען ל"ו יאר אלט, איז דעמאלט געווען די התגלות ברוחו: דאס איז געווען דער גילוי החסידות, ווען דער בעש"ט איז נתגלה געווארן אלס דער מייסד און דער נשיא פון תורת החסידות הכללית. דאס האט ער דערציילט בשם ר' הלל פאריטשער, וואס ער האט געהערט פון ר' מאטעלע טשערנאבילער בשם ר' נחום טשערנאבילער. און ר' הלל האט געזאגט אז באמת וואלט

03:16 דובר 1 מען געדארפט קובע זיין ח"י אלול אלס א יום טוב, א יום משתה ושמחה. אבער וויבאלד אן ענין פון א יום טוב קען קובע זיין נאר א רבי, איז דאס ממילא נישט נקבע געווארן. אבער ר' הלל האט מסיים געווען, אז דאס קען זיין די סיבה דערפאר וואס ח"י אלול איז געבליבן א באהאלטענער יום טוב. וויבאלד דער ענין פונעם בעש"ט איז ספירת הכתר, כידוע ווי ס'איז גערעדט געווארן אין דעם סדר הספירות פון די רביים, איז דער הייליגער בעש"ט אן ענין אין כתר, און כתר איז א באהאלטענע זאך; ס'איז היפך פון גילוי. דאס איז געבליבן אן ענין פון א באהאלטענעם יום טוב. דאס האט דער רבי הריי"צ דערציילט אין תרצ"ג. צען יאר שפעטער, תש"ג, שוין זייענדיג אין אמעריקע, בזמן פון די מלחמה־יארן, ווען דעמאלט האט דער רבי הריי"צ מגלה געווען כמה וכמה סודות נפלאים, סודות נעלמים, בפרט ענינים פונעם בעש"ט הקדוש, האט ער מגלה געווען כמה וכמה פרטים. און דאס איז געווען וואס מ'האט גערופן א יום טוב. בשם אביו האט ער דערציילט אז דאס איז געווען ביי רבותינו נשיאינו אין סדר. פון ח"י אלול הייבט מען אן וואונטשן א גוט יום טוב, און ארום דעם זענען געווען ברכות און אלע ענינים. וואס איז דער ענין פון ח"י אלול? ס'זענען דא דריי ענינים אמורים, און איך וועל אייך דערציילן דעם ענין פון ח"י אלול, יום הולדת פונעם אדמו"ר הזקן. ח"י אלול תק"ה איז דער בעל שם טוב געווען בן שבעה וארבעים שנה, און ער האט דערציילט כמה וכמה סיפורים און ענינים, גילויים, אז דאס איז געווען א גרויסער טאג, א גרויסער חג, דער טאג פון די צוויי ימי הולדת פון די צוויי מאורות הגדולים פון תורת החסידות.

05:03 דובר 1 וזה הבעל שם טוב און דער אדמו"ר הזקן, דער מייסד פון תורת החסידות און דער מייסד פון תורת חב"ד. כמעט שוין א יאר, אויב איר געדענקט די פרטים, תשפ"ד איז פונקט דריי הונדערט יאר פון דער התגלות פון אחיה השילוני צום בעל שם טוב, וואס איז געווען אין יאר תפ"ד כמעט. אז איך וועל רעדן אביסל היינט און זאגן דעם קשר, דעם באזונדערן קשר וואס דער הייליגער בעל שם טוב האט געהאט דווקא מיט אחיה השילוני. אן אינטערעסאנטער ענין: דער בעל שם טוב איז געווען מקבל, תורת החסידות איז ער געווען מקבל פון אחיה השילוני. דאס שטייט טאקע אין די ספרים פון די תלמידי הבעל שם טוב, בפרט איז באקאנט דער תולדות, דער תולדות יעקב יוסף, פון די גרויסע תלמידים פון בעל שם טוב, פון די תלמידי הבעל שם טוב, וואס איז געווען איינער פון די עיקריים וואס האבן געשריבן די תורות פון בעל שם טוב. דער תולדות יעקב יוסף אין פרשת בלק ברענגט עס. אז מיין רבי, דער הייליגער בעל שם טוב, האט מגלה געווען וועגן רבי אחיה השילוני, אז אחיה השילוני איז געווען מיוצאי מצרים. און די גמרא זאגט אין מסכת בבא בתרא, אז אחיה השילוני איז געווען אפילו פון עמרם אן. ווי די גמרא זאגט אין בבא בתרא, שבעה קיפלו את כל העולם, אחיה השילוני האט געזען עמרם און איז געווען מיוצאי מצרים. און שפעטער איז ער געווען אין בית דינו של דוד, און דערנאך איז ער געווען דער רבי פון אליהו הנביא, און דער רבי פון מיין רבי, דעם הייליגן בעל שם טוב. דאס שרייבט דער תולדות יעקב יוסף. איז וואס איז דער ענין פון אחיה השילוני? און וואס איז דער קשר פון בעל שם טוב מיט אחיה השילוני? דער ליובאוויטשער רבי האט אמאל גערעדט, געשריבן, דאס איז געווען באתחלת הנשיאות, דאס איז געווען גלייך אינעם ערשטן יאר, אין תש"י נאך, אפילו גלייך נאך דער הסתלקות פון רבי'ן הריי"צ. דאס איז געווען נאך י' שבט תש"י, ביי א התוועדות שבת פרשת ויקהל־פקודי, שבת מברכים חודש ניסן תש"י. האט דער רבי דעמאלט געזאגט גאר, גאר שטארקע זאכן. האט ער גערעדט

07:18 דובר 1 און געזאגט דעם ענין וואס דער רבי הריי"צ האט געשריבן אין זיין לעצטן מאמר, אין „באתי לגני“. ווי באקאנט, „באתי לגני“ תש"י איז דער לעצטער מאמר וואס דער פריערדיקער רבי האט ארויסגעגעבן לימי הסתלקותו, און ער האט נישט געענדיקט שרייבן דעם גאנצן מאמר. שפעטער זענען געדרוקט געווארן נאך חלקים וואס זענען געווען בכתב, וואס מען האט ארויסגעגעבן לכבוד פורים אדער שפעטער נאך ניסן, אז דער רבי האט געדרוקט צוואנציק פרקים פון „באתי לגני“. אין דעם מאמר רעדט דער פריערדיקער רבי, צווישן די ענינים, און זאגט דעם ענין פון נצח, דעם ענין פון ניצחון המלחמה, אז דער מלך מבזבז כל האוצרות למען ניצחון המלחמה. און ער רעדט וועגן דעם ענין פון בזבוז האוצרות למען ניצחון המלחמה, אז על דרך זה למעלה, און אזוי געפינט מען שוין בסוף עקבתא דמשיחא, ווען עס וועט זיין די מלחמה. און כדי ארויסצוברענגען דעם ניצחון המלחמה, קדושה און קליפה, דעם ניצחון פון עם ישראל, „נצח ישראל לא ישקר ולא ינחם“, איז דער מלך, דער אויבערשטער, מבזבז כל אוצרותיו, וואס אצרו אבותיו, אבותיו, אבותיו, ענינים וואס זענען געווען סתומים וחתומים דור אחר דור, קומען זיי אויך ארויס, ווערן אויך נתגלה כדי אויך צו מנצח זיין די מלחמה, אן קיין חשבון. און דער רבי האט געזאגט אין דער התוועדות, אז דאס איז דאך השגחה פרטית, א מורא'דיגע השגחה פרטית, אז דער ענין שטייט אין דעם לעצטן מאמר וואס איז ארויסגעגאנגען בקשר צו דער הסתלקות פון דעם רבי'ן הריי"צ, וואו מען זעט במוחש אז דער פריערדיקער רבי, דער רבי הריי"צ, האט זיך מוסר געווען אין דעם ענין פון בזבוז האוצרות. אז מיר האבן געזען, אז אין די לעצטע יארן האט ער מגלה געווען אזעלכע ענינים, אזעלכע אוצרות, אזעלכע נפלא'דיגע ענינים פון ענינים הכי סתומים ונעלמים וואס זענען געווען נעלמים מעין כל חי, פון די תורות פון בעל שם טוב, פון די תורות

09:08 דובר 1 פון בעל שם טוב וואס ער האט געהערט פון אחיה השילוני. און נאך אזעלכע ענינים פון הנהגות און מנהגים וואס זענען געווען גאר באהאלטן זענען נתגלה געווארן דווקא אין די לעצטע יארן, בשעה עס שטייט אין דעם זמן פון בזבוז האוצרות. און דער רבי האט גערעדט שפעטער אין דער ח"י אלול'דיקער התוועדות, אז דער יום טוב פון ח"י אלול, דאס איז איינע פון די אוצרות. אז דער ענין איז, ווי געזאגט, ח"י אלול איז געווען אמאל א יום טוב ביז א צייט, און דורך דעם רבי'ן הריי"צ איז ער ארויסגעקומען בגילוי מיט אלע פרטים, מיט אלע ענינים. דאס איז איינע פון די אוצרות וואס זענען געווען סתומים וחתומים מעין כל רואה. אבער למען ניצחון המלחמה, צו ברענגען משיח, איז נתגלה געווארן דער ענין פון ח"י אלול. איז צוריק צו דער התוועדות וואס דער רבי האט גערעדט יענעם ויקהל־פקודי: ער האט גערעדט בנוגע דעם אז דער פריערדיקער רבי האט מגלה געווען כמה וכמה ענינים וואס דער הייליגער בעל שם טוב האט געהערט פון אחיה השילוני, מנהגים, הנהגות און תורות. האט דער רבי געפרעגט: וואס איז דער קשר דא דווקא פון אחיה השילוני? האט ער געזאגט, מען געפינט דא כמה פרטים, וואס די פרטים זענען פארבונדן דווקא מיט דעם ענין פון התגלות החסידות, וואס איז נתגלה געווארן דורך דעם הייליגן בעל שם טוב. ערשטנס איז דאך ידוע ווער איז געווען דער אחיה השילוני? ווי געזאגט, אחיה השילוני איז געווען [לא ברור] פון בית דינו של דוד, און ער איז געווען רבי פון אליהו הנביא, וואס דא גלייך שטעלט מען א קשר.

10:33 דובר 1 צו הגאולה האמיתית והשלמה, וואס דער ענין פון משיח, פון דוד המלך, אז דער ענין פון מלכות בית דוד, און דער ענין פון אליהו הנביא, וואס עס שטייט אין פסוק, אין תרי עשר, דעם באוואוסטן פסוק אין סוף תרי עשר, אין מלאכי: ״הנה אנכי שולח לכם את אליה הנביא זכור לטוב לפני בוא יום ה׳ הגדול והנורא״. אז דאס גילוי פון אליהו הנביא פאר גילוי המשיח, איז אחיה השילוני געווען פארבונדן סיי מיט דוד המלך, וואס ער איז דער ראש פון מלכות בית דוד ביז מלך המשיח, און סיי מיט דעם ענין פון אליהו הנביא, וואס ער איז דער מבשר הגאולה. דערצו געפינט מען אויך אין זוהר און אין ספרי קבלה, אז עס איז דא א קשר מיוחד פון רשב״י, רבי שמעון בר יוחאי, מיט אחיה השילוני. וואס עס ברענגט זיך אין ספר הגלגולים, דער אריז״ל ברענגט, אז איינע פון די ענינים פון רבי שמעון בר יוחאי, אז רבי שמעון בר יוחאי איז געווען א גלגול, א ניצוץ פון אחיה השילוני. אזוי ברענגט ער דארט. וואס איז ידוע וואס עס ברענגט זיך דער סיפור, אז בשעה וואס רבי שמעון בר יוחאי, אין דעם טאג פון ל״ג בעומר, איז געווען מיט זיינע תלמידים אין דער אידרא זוטא און האט מגלה געווען סודות התורה, איז געווען אז ער האט געזאגט אז ער איז נעלם געווארן ווייל ער האט געדארפט גיין זוכן א מקום בגן עדן, און ער האט אויסגעקליבן צו זיין צוזאמען מיט אחיה השילוני. דאס הייסט אז רשב״י, רבי שמעון בר יוחאי, דער [לא ברור].

12:08 דובר 1 פנימיות התורה, וואס האט מגלה געווען סודות פון פנימיות התורה, רזין דרזין, ער איז געווען, אז די נשמות זענען פארבונדן גאר אויף א פנימיות׳דיגן אופן מיט אחיה השילוני. ביז מען געפינט אויך אין ירושלמי און מדרש א גירסא, אז ווען רבי שמעון בר יוחאי האט געזאגט: ״יכולני לפטור את כל העולם כולו מן הדין״, און ״אם שנים הם״ וכו׳, די גאנצע לשון דארטן, איז דא צוויי גירסאות. איינע פון די גירסאות איז, אז ער האט געזאגט אז אויב אחיה השילוני וועט זיין צוזאמען מיט מיר, ״יכולני לפטור את כל העולם כולו מן הדין״ עד ביאת המשיח צדקנו. וואס דערפון געפינט מען דעם כלל׳דיגן ענין און דעם פארשטאנד, וואס איז דער קשר פון אחיה השילוני מיט דעם הייליגן בעל שם טוב. ווי באלד דער בעל שם טוב איז דאך געווען, כידוע דער סיפור הדברים, וואס ער איז געווען בהיכל המשיח, און ער האט מקבל געווען פון משיח, אז דער ענין פון ביאת המשיח איז דורך ״יפוצו מעיינותיך חוצה״. אז דעם ענין איז דער בעל שם טוב מפיץ געווען בכל העולם כולו. וואס דאס איז אויך פארבונדן מיט וואס עס שטייט אין זוהר, אין דעם זוהר הידוע, רעיא מהימנא, אז ״בהאי ספרא דילך״, דהיינו ספר הזוהר, ״יפקון ביה מן גלותא ברחמים״. דאס הייסט אז דער ספר הזוהר, דאס איז דער ספר פון פנימיות התורה, וואס דורך דעם ספר, דורך דעם גילוי פון פנימיות התורה, איז מען יוצא פון גלות. אז דאס קומט אראפ אין התלבשות און אין עובדא, אין אופן פון פרנסה. וואס דאס האט אויפגעטאן דער בעל שם טוב לגבי

13:46 דובר 1 דעם המשך פון רשב״י, אז ער האט גענומען עניני הזוהר און עניני פנימיות התורה, און וואס אמאל איז געווען אין אזעלכע [לא ברור], אין אזעלכע אופני העבודה, אז יעדער איד קען צו דעם צוקומען אין אופן פון [לא ברור]. און בפרט נאך דעם אלטן רבי, וואס ער האט דאס מלביש געווען אין ענינים פון חסידות חב״ד, איז במילא געווארן דער ענין, אז חסידות, פנימיות התורה, איז געווארן א תורה און א דרך לרבים, אז יעדער איד קען צו דעם צוקומען און זיך פארבינדן מיט דעם. איז במילא דאס איז בפירוש דער קשר צווישן דעם הייליגן בעל שם טוב און דאס וואס ער האט מקבל געווען זיינע ענינים פון אחיה השילוני, וואס ער איז פארבונדן סיי מיט אליהו הנביא, סיי מיט דוד המלך, סיי מיט רשב״י, וואס דאס זענען ענינים פארבונדן מיט גילוי המשיח, דער גילוי פון פנימיות התורה, וואס דאס איז דער ענין פון משיח, וואס דאס איז די הכנה פון ״יפוצו מעיינותיך חוצה״, וואס דורך דעם איז געבראכט מלך המשיח. דאס איז איין נקודה. און נאך דער רבי צייגט נאך א פרט. אז ווען מען קוקט אין תנ״ך געפינען מיר, אז דער ענין פון אחיה השילוני, וואס איז דער סיפור הדברים וואס האט פאסירט מיט אחיה השילוני, איז געווען די חלוקה פון דער מלכות צו צוויי ממלכות. וואס ביז יעמאלט איז דאך געווען דוד המלך דער איינציגער מלך, שאול המלך פריער, געווען דוד המלך דער איינציגער מלך אויף גאנץ כלל ישראל. און נאך דעם איז געווען שלמה המלך דער איינציגער מלך. און נאך דעם איז געווען רחבעם בן שלמה, און דעמאלט איז געווען דער פילוג, דער, דער, דער

15:10 דובר 1 חלוקה, וואס עס זענען געווען צוויי מלכים. רחבעם איז געווען דער מלך פון מלכות יהודה, בנימין, און עס איז געווען דער ענין פון ירבעם בן נבט, וואס ער איז געווען פון משפחת בית יוסף, און ער איז געווען דער מלך פון די עשרת השבטים. ווער האט געגעבן די הסכמה אויף דעם ענין? עס שטייט אין פסוק: „ושניהם לבדם בשדה“, אחיה השילוני, דער נביא, צוזאמען מיט ירבעם בן נבט. און די גמרא זאגט דעם פירוש. די גמרא אין סנהדרין זאגט דאך אויף דעם, אז ירבעם בן נבט איז געווען אויף דער זעלבער מדרגה ווי אחיה השילוני, איז געווען א גדול בתורה; „ושניהם לבדם בשדה“ — שכל תלמידי חכמים דומין לפניהם כעשבי השדה. און זיי האבן געפועל׳ט אז עס זאל זיין דער ענין פון דער חלוקה לשתי ממלכות. וואס פון דעם איז שפעטער געווארן די חלוקה לשתי ממלכות פון עם ישראל, ירבעם בן נבט, און עס איז געקומען פון דעם דער גאנצער ענין. אבער צוזאמען מיט דער ירבעם בן נבט, אז עס וועט זיין „לא יסור שבט מיהודה“, אז „ניר לדוד עבדי כל הימים“, אז שבט מלכי דוד זאל נמשך ווערן תמיד, כל הימים, עד ביאת משיח צדקנו. וואס דעם ענין פון פירוד דארף מען דאך מתקן זיין. ווער האט געטאן דעם תיקון? דאס איז געווען אליהו הנביא. אליהו הנביא איז דער תלמיד פון אחיה השילוני. ער איז מתקן דעם ענין פון דער עבודה פון פירוד. און דאס איז וואס אליהו הנביא׳ס ענין איז, וואס ער איז מאחד עם ישראל. און מיט דעם וואס מיר ווייסן: אליהו הנביא איז פינחס, „הנני נותן לו את בריתי שלום“. אליהו הנביא גייט אויף יעדער

16:40 דובר 1 ברית מילה, און ער זעט ביי מעלתן של ישראל. און דאס וואס אליהו הנביא, וואס עס שטייט אין דעם פסוק: „הנה אנכי שולח לכם את אליה הנביא לפני בוא יום ה׳ הגדול והנורא, והשיב לב אבות על בנים ולב בנים על אבותם“. און די גמרא זאגט, די משנה זאגט, אין מסכת עדיות. און אויך ברענגט דער רמב״ם אין הלכות מלכים ומלחמותיהם, אז אליהו הנביא, ער זאל באלד קומען, לא לקרב ולא לרחק, נאר לעשות שלום בעולם. און דאס איז דער הכנה צו ביאת המשיח. דער ענין פון ברענגען שלום בעולם, מאכן אחדות ביי אידן. און דאס איז דער הכנה, אזוי קען זיין דער גילוי המשיח, כידוע. און דאס האט געטאן אליהו הנביא, אויך אלס תלמיד פון אחיה השילוני, אויך צו מתקן זיין דעם ענין. ווען דער משיח וועט קומען, וועט ער דערמאלט זיין, וואס עס שטייט אין דער נבואה יחזקאל, אז עס וועט „ולא יחצו עוד לשתי ממלכות“, עס וועט נישט זיין מער קיין שתי ממלכות. נאר „ועבדי דוד מלך עליהם ונשיא אחד יהיה לכולם“. דער נשיא, מלך המשיח פון שבט יהודה, וועט זיין דער מלך אויף גאנץ כלל ישראל. און דער ענין האט זיך אנגעהויבן דורך אליהו הנביא און על דרך זה דורך דעם בעל שם טוב. ווען מ׳קוקט אין דברי ימי הבעל שם טוב, ווייסן מיר אלע אז איינער פון די ענינים עיקריים פון דעם בעל שם טוב, חוץ פון דעם גילוי פון פנימיות התורה, וואס מ׳האט געזאגט פריער, די מעיינות התורה, דער בעל שם טוב האט מגלה געווען דעם ענין פון אהבת ישראל, דעם עומק פון אהבת ישראל, די מעלה פון אן איש פשוט, ליב האבן אידן,

18:05 דובר 1 ווייל עס איז מער

20:15 דובר 2 היחידה שבתורה. דאס איז עצם פנימיות התורה, דאס איז יחידה שבתורה, וואס איז מגלה די יחידה שבנשמה, און דאס איז א הכנה צום גילוי היחידה הכללית דורך מלך המשיח. אז אחיה השילוני איז געווען דער בעל חיה־יחידה. אז דאס הייסט טאקע, מער געווען דערין פון חיה־יחידה. דערפאר איז די עבודה ספעציעל מיט דעם ענין פון גילוי הבעל שם טוב, דאס איז דער גילוי היחידה שבתורה, און די הכנה צום גילוי פון משיח בן דוד בעולם. און עד כאן איז דא א מורא׳דיגער ענין צו פארברענגען. ויש להעיר א דבר נפלא. עס איז דא א מאמר פון פריערדיקן רבי׳ן פון תרצ״ו, „אשרינו מה טוב חלקנו“. דער מאמר איז געדרוקט אין קונטרס [לא ברור]. דער מאמר פון פריערדיקן רבי׳ן איז געדרוקט אין ספר המאמרים תרצ״ו. דער מאמר „אשרינו מה טוב חלקנו, ומה נעים גורלנו, ומה יפה ירושתנו“. דאס זענען די דריי ענינים. דאס איז א געשמאקער מאמר, ער גיט א גוטן פשט, וואס איז דער ענין פון חלק וגורל וירושה. ער רעדט וועגן דעם עצם פון ישראל, די דרגות וואס עס זענען דא ביי אידן, הכר ונכר. חלקנו גייט אויף נפש, רוח, נשמה, די כחות הגלויים שבנשמה. גורל גייט אויף מקיף חיה שבנשמה, און ירושתנו — דאס איז עצם הנשמה, די יחידה שבנשמה. און דעם ענין שרייבט דער פריערדיקער רבי אין דעם מאמר, אז ער האט געהערט פון דעם אלטן רבי׳ן: רבינו הזקן שקיבל ממורי הרב המגיד, שקיבל ממורי הבעל שם טוב, וואס מורי האט עס געהערט ממורי, פון אחיה השילוני. און בנוגע דעם ענין פון יחידה שבנשמה, וואס איז די יחידה שבנשמה? הוא אחדות שורשינו באבינו שבשמים. אז ער האט געזאגט: אחיה השילוני האט מגלה געווען צום בעל שם טוב, און דער בעל שם טוב האט אנגעגעבן צום מגיד, צום אלטן רבי׳ן, ביז עס איז אנגעקומען צו אונז.

22:07 דובר 2 און דער דרך פון וואס איז די יחידה שבנשמה. אבער אז מ׳זאגט: פארוואס רופט מען עס יחידה? יחידה, לשון יחיד, ווייל זי מקבל׳ט פונעם יחיד. און דער ענין ביי א איד, די נקודה, די פינטעלע איד, איז „אחדות שורשינו באבינו שבשמים“. וואס א איד ווייסט אז ער איז איין זאך מיטן אויבערשטן, און דערפאר וויל ער נישט און קען ער זיך נישט אפרייסן פון אלקות. און דאס איז די יחידה שבנשמה, און דאס איז נתגלה געווארן דורך אחיה השילוני. אז עס קומט צו א נייעם, טיפערן עמק און פארשטאנד, און דאס איז וואס מ׳זאגט אז אחיה השילוני איז געווען דער רבי פון דעם בעל שם טוב. און במילא, בשעת מ׳שטייט אין אזא טאג, איז דאס אן זמן להרהר, אויך דא זיך מחזק זיין, דוקא אין אזא טאג פון ח״י אלול, בפרט שלש מאות שנה. בשעת תרס״ד איז עס געווען צוויי הונדערט יאר, און היינט, דריי הונדערט יאר, פונקט די יאר פון דעם גילוי פון אחיה השילוני, שלש מאות שנה, איז דאס א זמן גרמא. אז מ׳זאל דא זיך מתעורר זיין און משתדל זיין און מחזק זיין, כל אחד ואחד, אין דעם ענין פון לימוד החסידות, תורת החסידות, פנימיות התורה, אין דעם ענין פון „יפוצו מעיינותיך חוצה“, וואס דער בעל שם טוב האט אנטפלעקט און מגלה געווען. אז יעדער איינער זאל ביי זיך מאכן א החלטה אין לימוד החסידות און הפצת החסידות און הליכה בדרכיו, בפרט אין דעם ענין פון אהבת ישראל: ליב האבן א אידן נאר מצד דעם וואס ער איז א איד. וויסן אז אין יעדער איד איז דא די „אחדות שורשינו באבינו שבשמים“, די פינטעלע איד, די יחידה שבנשמה. און במילא מ׳קוקט אויף אידן מצד דעם, און [לא ברור], אז מ׳דארף מיט אלע אידן דאס.

23:44 דובר 2 איז איין און איינציקע זאך. און בהשגחה פרטית קומט דאס אויס דעם יאר אין שבת פרשת כי תבוא. „כי תבוא אל הארץ“, ווי עס איז ידוע די תורה פונעם בעל שם טוב, וואס איז נתגלה געווארן דורך דעם רבי׳ן רש״ב, וואס ער האט דאס געהערט בחדרו בעצמו אין גן עדן דעם ח״י אלול תרס״ב: „והיה כי תבוא אל הארץ“. אז „ארץ“ איז דער רצון און מרוצה, און דער רצון וואס איז פאראן ביי יעדער איד. וואס א איד האט אין זיך בטבע דעם רצון העצמי צום אויבערשטן. און דאס איז דער המשך: „אשר ה׳ אלקיך נותן לך נחלה“ — וואס א איד באקומט בדרך מתנה. [לא ברור] די יחידה שבנפש, דעם רצון, [לא ברור]. „כי תבוא אל הארץ“ — אריינברענגען בפנימיות; „וירשתה וישבת בה“ — נעמען די פעולות וואס דער אויבערשטער גיט, און אריינברענגען דעם ענין בפנימיות. און דאס איז געווען דער יסוד פון חסידות חב״ד, חכמה בינה דעת, און דאס ארבעט זיך אויס אין מחשבה, דיבור ומעשה, ביז אין דעם ענין הפשוט. און דאס איז נמשך געווארן דור דור, און דאס גייט רבי מפי רבי ביז צום בעל שם טוב, וואס ער האט מקבל געווען פון אחיה השילוני. דער מנהג פון ח״י אלול, וואס מ׳זאגט יעדן טאג דריי קאפיטלעך תהלים על הסדר, ביז מ׳ענדיגט דעם גאנצן תהלים אום יום כיפור, מיט די מנהגים וואס שטייען אראפגעבראכט אין „היום יום“ — דאס איז איינער פון די מנהגים וואס זענען איבערגעגעבן געווארן דורך אחיה השילוני און נתגלה געווארן דורך דעם בעל שם טוב. אז דער אויבערשטער זאל העלפן אז דאס זאל זיין בקרוב, [לא ברור], און מ׳זאל זען בגילוי אין דעם בשר דעם [לא ברור] פון מלך המשיח, און עס זאל מגלה זיין

25:17 דובר 2 פנימיות התורה, די תורה פון משיח, בגילוי אין דעם בשר.