רועה נאמן

00:03 כלומר, דער מאמר „ואתה תצוה“ איז [לא ברור]. דאס איז דער מאמר וואס דער רבי האט מגיה געווען, אבער [לא ברור]. דער מאמר, כידוע, [לא ברור]. ס'איז דאך א ספּעציעלע זאך, און דאס איז [לא ברור]. אבער איך וויל זאגן, דער מאמר איז אויך [לא ברור]. תניא [לא ברור]. אבער כן, דער רבי [לא ברור]. כמדומני, דער שייכות דערפון איז דאך צום רבי'ן. און כידוע, [לא ברור]. אבער דאס איז דאך דער מאמר „ואתה תצוה“. [לא ברור] דער מאמר איז דאך אויך [לא ברור]. ווען מ'לערנט דעם מאמר, זעט מען [לא ברור]. און דער עיקר איז, דער מאמר איז אויף א ספּעציעלן אופן; ברוך השם, איז דאס א רגע וואס מ'פארגעסט נישט. [לא ברור] אבער ס'איז אינטערעסאנט, דער מאמר הייבט אן מיטן ענין פון רעיא מהימנא. [לא ברור] אמונה מצד [לא ברור]. [לא ברור] עצם הנשמה איז נישט [לא ברור]. אבער פריער דארף מען פארשטיין דעם ענין. ס'איז דא צוויי פירושים אין רעיא מהימנא. איין פירוש איז רועה נאמן. דאס איז לכאורה דער פירוש הפשוט: א געטרייער פאסטוך, וואס פירט די שאף. און תיכף איז רעיא [לא ברור].

02:29 [לא ברור] אבער דאס איז פונקט דער רבי. ס'איז דא א צווייטער פירוש אין רעיא מהימנא: רועה די אמונה. דער רבי מאריך באריכות אין דעם צווייטן פירוש. דער ערשטער פירוש [לא ברור] משה רבינו, רבותינו נשיאינו. אבער [לא ברור] מסביר דעם פירוש רעיא מהימנא. פונקט פארקערט איז דער פירוש. איין פירוש איז רועה נאמן. [לא ברור] דער רבי איז מסביר, אז רעיא מהימנא, רעיא פון די אמונה, הייסט אז ער איז זן ומפרנס די אמונה. דאס איז דער ענין פון אמונה. דאס זענען צוויי זאכן אין דעם מאמר. די ערשטע זאך איז דער רועה נאמן, און נאכדעם איז דא נאך אן ענין. אבער דער רועה נאמן, דאס איז דער פשט. ער טוט א זאך פאר יעדן. דאס איז דער יסוד. דאס זענען צוויי זאכן. וואס איז דער פירוש הפשוט? דרך אגב, דאס איז געווען אמאל [לא ברור] אין לוד. איך האב געלערנט אין לוד. ס'איז געווען [לא ברור] פון [לא ברור] ישיבה, ס'זענען געווען הונדערט בחורים אין א גרויסן זאל. [לא ברור]

04:15 און מ'זיצט זיך מיט א סך ליטווישע בחורים. און שבת חנוכה האט מען פארבראכט; ס'איז געווען כסלו. מ'האט פארבראכט יענע נאכט. איז אונטערגעגאנגען איינער פון די בחורים, [לא ברור], אז דער רבי [לא ברור]. און ווען [לא ברור], זאגט ער צום משפיע: „איז דאס מיר א קשיא: וואו איז דער רבי?“ [לא ברור] „דער רבי קוקט אויף דיר.“ „דאס איז מיר א קשיא: וואו איז דער רבי?“ [לא ברור] „דער רבי לערנט מיט דיר.“ „דאס איז מיר א קשיא: וואו איז דער רבי?“ גוט, אבער דאס קומט דאך ארויס אויף דיר. „וואו איז דער רבי?“ [לא ברור] דער רבי קוקט אויף דיר. יעדער ווייסט דאך די מצב, די רוחניות'דיגע מצב וואס מ'איז, יעדער איינער בנפש. יעדער איינער ווייסט בנפש וואס דער רבי [לא ברור]. נישט יעדער פאלגט אים, נישט יעדער פאלגט דעם רבי'ן. א טאטע מיט א קינד קוקט נישט נאר צי דאס קינד פאלגט, צי עס פאלגט נישט. פארשטייט זיך, דער טאטע וויל אז דאס קינד זאל פאלגן. אבער יעדער איינער ווייסט בנפש, דו האסט [לא ברור] די זאכן וואס איז [לא ברור] ווי אן אייגן קינד. דער

05:54 רבי, דער רבי זעט זיך [לא ברור]. זאגט דער רבי, ער גייט ווייטער, טיפער: יעדער איינער פון אונז דארף וויסן אמאל דעם רבי'ן. דער רבי איז א רבי וואס טראכט פון יעדער איינעם פון אונז, סיי אין גשמיות, סיי אין רוחניות. א פיין, א פיין.

00:02 דובר 1 די זאך פאנגט זיך אן מיט אן ענין. אין דעם [לא ברור] ווערן דערנאך דא טיפערע ענינים. און ס'זענען, נאך דער התחלה, דער ערשטער ענין, די ערשטע דרגא, פשוט מצוות. אמאל, אין חסידות, איז דא... ס'איז א איד, ער טוט א מצוה; תשובה קען ער אויך טאן. [לא ברור] מצוות, ס'איז דא מצוות עשה, ס'איז דא מצוות לא תעשה, [לא ברור]. תשובה, דער ענין פון בעל הרצון. תשובה, דער ענין איז העכער נאך. דער שורש פון אידן איז העכער. ממילא איז דאס קיין [לא ברור] צו מצוות, מיטן שורש פון רצון. מצוות איז [לא ברור] פון אין־סוף, בעל הרצון. פון דארטן איז נשתלשל געווארן די מצוות, פון בעל הרצון. וואס איז בעל הרצון? דאס ווארט, וואס דער בעל הרצון וויל. א מענטש, ער איז דאך א מענטש, האט כח הרצון. כח הרצון איז א צמצום, איז א ירידה, ס'איז א המשכה פון זיין נפש, נישט דער עצם הנפש. דער עצם הנפש וויל דווקא עסן? ער וויל עסן? עצם הנפש, עצם הנפש... א נפש גייט מיט א צמצום, א ירידה, ער וויל דעם פרט, וויל א צווייטן פרט. רצון איז א [לא ברור]. א מענטש וויל א זאך, וואס ס'שטייט ממש פון ירידה. פון דארטן שטאמט דער רצון אויף דעם ענין. אבער מצוות טוט א מענטש [לא ברור] פון אין־סוף, בעל הרצון. ווייל ביי מצוות דער רצון קומט פון דער דרגא פון בעל הרצון. דער רצון איז נישט נידריגער פון עצמות. פון עצמות אין־סוף, בעל הרצון, פון דארטן שטאמט דער רצון אויף מצוות. דאס איז א פשוט'ער [לא ברור]. מצוות פון אין־סוף, בעל הרצון. אבער תשובה העלפט, ס'ווערט נתגלה וואס, וואס איז...

02:13 דובר 1 דער רצון פון דעם אייבערשטן. א מענטש, אז ער וויל א זאך, אויב די זאך איז א גוטע זאך; דאס וויל ער נישט, ס'איז א שלעכטע זאך. די זאך האט אין זיך א תוכן, און דערפאר וויל ער עס, אדער ער וויל עס נישט. ביי דעם אייבערשטן, ווי שייך א זאך? ווי [לא ברור]? די זאך האט א תוכן, די זאך האט א פארקערטן תוכן. ער האט געקליבן אז דאס זאל זיין א מצוה, אדער זאל זיין [לא ברור]. ממילא ווערט ער נישט [לא ברור] דער רצון. [לא ברור] העלפט תשובה. גוט, [לא ברור] אין דעם ביאור הענין, אבער חסידות מבאר, ס'איז דא העכערע ענינים. פריער דאס ערשטע זאך, דער פשוט'ער פשט: מצוות, דאס איז עצמות. מצוות [לא ברור]. דער שטיקל גמרא נעמט [לא ברור], נישט קיין אנדערע גמרא. ס'איז העכער, [לא ברור]. וואס איז — ווען מ'פרעגט א שאלה: וואס איז העכער, תפילין אדער ציצית? קען מען די שאלה פרעגן? ער פרעגט א שאלה. מיט בחורים [לא ברור], אז זיי מיר פרעגן, פרעגן, אבער אויף א רש"י, אויף א בחור, איז [לא ברור]. וואס ער... יא, די, די, די משנה, מ'פרעגט דאך שאלות, נו. ער פרעגט.

03:40 דובר 2 א קשיא מיט [לא ברור].

03:42 דובר 1 א קשיא מיט [לא ברור], דאס איז... דאס איז דאך [לא ברור], אבער מ'פרעגט [לא ברור].

03:47 דובר 2 דאס איז די פראגע, ווי איז מיט דעם [לא ברור]. דאס איז די פראגע, ווי איז מיט דעם [לא ברור].

03:52 דובר 1 נו, איך, איך, איך, איך האב נישט, האב נישט. סאו, נו. דער מיסטייק, דער טעות, איז דאך העכער ווי מצוות. איז דא העכער ווי מצוות? מצוות, דאס איז, דאס איז, דאס איז, אה... איז דא א פירוש, א פשוט'ער. זאגט דער רבי, דער רבי רעדט פירושים נוספים. דאס איז אמאל דער יסוד, אבער אין דעם סוף [לא ברור]. דער רבי טראכט [לא ברור]. דאס לערנט טיפערע פירושים, אדרבה [לא ברור]. [לא ברור] דער רבי גיט. [לא ברור] מדרגה. גאנצע מאמרים, דער רבי גייט [לא ברור] מדרגות, אבער גייט אויף דעם פירוש הפשוט. [לא ברור]. ממילא פארריכט מען [לא ברור], און סוף־כל־סוף גייט מען א צווייטן וועג. ווי אזוי [לא ברור]. ווי איז די עצה? ס'איז דא פראקטישע זאכן אין לעבן, ווי א מענטש דארף [לא ברור] פראבלעמען, ווי געפינט מען דערויף אן ענטפער? דאס אלץ [לא ברור]. דער רבי רעדט [לא ברור]. דער רבי, וואס די ריינע מחשבה שטייט. דער רבי נעמט אן אמונה פשוטה וואס מ'נעמט ביי חסידים. פארוואס? פארוואס? וואס טראכסטו? וואס [לא ברור]? ווייל דער רבי האט די ריינע געדאנקען. איז דער רבי שטייט לעבן דיר און היט און וואכט [לא ברור]. נו, דאס [לא ברור], אבער א דרך אמונה פשוטה מוז מען האבן. ביי [לא ברור] דריי ענינים. דער ערשטער זאך, דריי ענינים. [לא ברור].

05:40 דובר 1 [לא ברור] א איד. א איד דארף טראכטן: אהה, גוט, דער רבי איז דא יעצט. וואס איז שייך מיט מיר? גוט. חיים וחיים. חיים וחיים.

00:01 בחורים, בחורים. און דער רבי טראכט [לא ברור] פון די בחורים. זיי קומען צו שידוכים. [לא ברור] מיר טראכטן נאר צווישן זיך. אזוי זאגט ער דעם אויבערשטן — [לא ברור]. גארניט פון אנדערע. [לא ברור]. און דער רבי, איך בין ביי אים [לא ברור]. איך דארף ניט טראכטן? אזוי איז גארניט [לא ברור]. ניט, ניט, גארניט; ניט שטיין געבליבן. דער רבי טראכט [לא ברור]. ער טראכט פאר יעדן [לא ברור], און פאר עסן, פאר [לא ברור]. יעדע מעלה, און דער רבי טראכט פון יעדע מעלה. [לא ברור]. ס'איז ניט שייך. א חסיד [לא ברור], וואס מ'האט געלערנט [לא ברור]. אך, פאר חסידות איז ער געווען א חסיד באזונדער, און א רבי און א משפיע באזונדער. דאס איז ניט איינס. דער יסוד, דער יסוד פון דעם וואס מ'טוט, קען מען פון דעם רבי אליין [לא ברור]. דער יסוד פון דעם וואס ער איז, אז ער קען דארט לעבן. ס'איז דאך געווען, זאגן מיר, אויך שוין א פריוואטע זאך, אבער אויך שוין [לא ברור]. אזוי, איך [לא ברור] אין דער צייט פאר שידוכים. אוי, איך האב געשריבן צום רבי'ן. יא, וואס געשריבן, פארשטייסטו? יא. דאס האט געטראָפן. פארוואס? פארוואס איז — און זיי גלייבן גארניט. איך מיין ניט אז ער גלייבט גארניט; זיי גלייבן עס ניט. דאס וואלט געווען [לא ברור].

01:56 נאך פסח, שידוכים. [לא ברור] האט געשריבן צום רבי'ן, וואס זיי גלייבן גארניט. זי זאל טראכטן ביי אנדערע ענינים. דער רבי [לא ברור] ביז נאך זמן. נאך א זאך: ס'איז שוין געווען א ביסל שידוכים. ס'וועט ווארטן ביז נאך זמן. אריין צום רבי'ן פאר יחידות [לא ברור]. געשריבן — ביי מיר מוז מען ניט שרייבן. אבער זיי גלייבן, זיי גלייבן עס. זיי שרייבן עס צום רבי'ן, שרייבן אנדערע זאכן צום רבי'ן. עס מוז קומען. דער רבי זאל ווייזן [לא ברור], וואס זיי האבן געשריבן, אז דאס וועט טרעפן. אזוי, שידוכים, ביטע [לא ברור]. מיר גייען ניט [לא ברור] דעם רבי'ן. ס'איז אנגעפאנגען — איך האב יעצט גענוי טראכטן געדארפט, וואס דער רבי האט געוואלט. [לא ברור]. דער רבי, א בחור גייט אריין צום רבי'ן פאר יחידות. דער רבי [לא ברור]. דער רבי דארף ניט טראכטן אז דער חודש איז סיון און דער חודש איז תמוז [לא ברור]. וואס איז דאס? מ'דארף ניט — [לא ברור]. דער רבי האט אין זינען ווען דער בחור גייט אריין פאר יחידות. ווי שטארק דער רבי איז געווען פארבונדן מיט די בחורים. [לא ברור], דאס ווייס ער. פשוט, דער רבי זאגט [לא ברור] ביז נאך זמן. [לא ברור]. אזוי איז דאס [לא ברור], זיי זאלן זיין שטארק. דער רבי טראכט פון אונז. לחיים, לחיים, לחיים.

00:01 דובר 1 דאס איז די שאלה פה: אמונה. דער רבי קומט צו דעם ענין פון „ויכת“ [לא ברור]. איז, וואס איז דא וואס משה טוט, איז דא וואס א איד טוט. איז דא וואס משה טוט. אבער פארשטייט מען: דער ערשטער איז דער מאור נפלא. אז ס׳איז דא אמונה מצד וואס מזלו חזי, שפעטער די אמונה מצד עצם הנשמה, וואס פארבינדט א איד מיט עצמות. עצם הנשמה. עצם הנשמה גופא — צוויי דרגות. ס׳איז דא עצם הנשמה ווי זי נמשכת אין כוחות הגלויים; ס׳איז דא עצם הנשמה ווי זי איז מושרשת אין עצמות, ווי זי איז אין עצמות. נאך א חילוק: עצם הנשמה ווי זי נמשכת אין כוחות הגלויים, אז ס׳איז דא גילוי העצם, אבער דאס איז דאך א גדר פון גילוי. מצד עצם הנשמה, וואס פארבינדט מיט עצמות, איז עס [לא ברור] עצמות. דארט איז נישט שייך קיין חילוקים פון קליינע און גרויסע, און נאך חילוקים פון עצם און גילוי. די גאנצע מושגים פון חילוקים און גדולים זענען השתלשלות; דא איז מען חד מיטן עצם. דער רבי איז דאס מסביר: דאס איז פשט „כתית למאור“. ווי למשל, א מענטש האט עפעס יא, עפעס האט ער נישט. ער איז נישט אינגאנצן צוטרייסלט; עפעס האט ער נאך יא. [לא ברור] אבער גארנישט. דאס הייסט, דער מענטש, דער כח הגילוי — ס׳איז דא גילוי אלקות, ס׳איז דא שלימות, ס׳איז דא תמימות — אבער עפעס האט ער נאך. אבער [לא ברור] איז נאך נישט דער גילוי העצמי. דער רבי זאגט „כתית“: דאס איז דא פונקט אין „ויכת“, אז וואס איז די מעלה פון דעם כח הגילוי עם גילוי אלקות? כל זמן ס׳איז דא גילוי אלקות, איז ער נישט אינגאנצן צוטרייסלט. דאס קען ניט קומען.

02:22 דובר 1 [לא ברור], נישט משה. משה קען נאך טון למעלה ולמטה, אבער דאס איז זיין עצם, עצם הענין. אה, דאס איז עבודה. וואו נעמט מען עבודה, ווי ביי רבה? [לא ברור]. מיר זיינען עבדי השם, מיר [לא ברור]. דאס קען זיין נאר ביי יחידי סגולה. און אפילו די וואס [לא ברור], ווי דער רבי האט געזוכט. [לא ברור]. ס׳איז דא אמאל א קיצל, נו, ס׳איז א קיצל; און מען דערוועקט גאר א טיפע עבודה. איז וואס? אז זיין „כתית“, דא האט מען טאקע גילוי אלקות, איז מען עצם רוחני גאנץ. דאס איז דאך נישט [לא ברור]. אבער, איך טראכט אז מען נעמט עס בפנימיות, אז מען מוז ארייננעמען: דער רבי טראכט וועגן אונז, מיר טוען צוזאמען. און [לא ברור] דער רבי טראכט שוין דיר; נישט דרימלען אויף דער טובה. אה, איך טראכט נאך א גוטע זאך. אברהם [לא ברור]. אברהם [לא ברור] איז געווען א גרויסער גביר. און ער איז געווען א גרויסער חסיד, א גרויסער למדן. [לא ברור], אבער ס׳איז געווען א גרויסער גביר. איינמאל איז פארלוירן די גאנצע, גאנצע פארמעגן זיינע. נישט נאר איז ער אליין געווען [לא ברור]; מענטשן האבן געלייגט געלט ביי אים, וואס מען האט געגעבן מיט רווחים, און ער האט עס צוריקבאצאלט מיט רווחים. אבער בפרט איז פארלוירן גאנץ געלט, און ס׳איז געווארן נוגע ווי ער וועט צוריקגעבן די געלט צו די מענטשן. דא אין שטוב טראכט ער: „איך זיץ שוין א האלבע שעה, א האלבע שעה א טאג, און איך טראכט וועגן די געלט.“

04:19 דובר 1 טראכט וועגן די געלט. דעם גאנצן טאג נאך אלץ ווייטער דאס און דאס. וואס איז געווען? נו, דער איז ווידער דא. ער האט [לא ברור] פון זיך. ער האט געזאגט: „א האלבע שעה א טאג טראכט איך וועגן די חיות וואס איך האב, און דעם גאנצן טאג ליג איך נאר אין יענעם בוך.“ און איך האב געטראכט: דער רבי וויל פון אונז מען זאל טראכטן פון אים. דאס איז נישט גענוג. דאס איז נישט וואס א רועה נאמן — א רועה נאמן האט [לא ברור] אויף א וויילע. ער שליסט דעם שלאף, גייט אליין. ער גייט מיט, ער גייט מיט, מיט, שלעפט. מיר שלעפן [לא ברור]. מען רופט אים שמאי ליבאוויטש. יא, צוויי. אבער פארוואס דערציילט מען? [לא ברור]. איך זאג, שמאי איז נישט [לא ברור]. איך זאג: „אלטער, איך האב נישט קיין שאנס. איך האב נישט, איך האב נישט קיין עצה.“ אך, אך, זי איז שוין וואך. אזוי דערציילט ער יעצט. ווי שטייט דאס? מיר ווייסן פון אים נישט אנדערש. שמאי, פאר דער מלחמה, [לא ברור] פרייטאג צונאכט [לא ברור] ליכט. און דער רבי פרעגט דעם רב׳ן, שמועסט זיך [לא ברור]: „פרייטאג צונאכט, זאל ער מיט די ליכט?“ און דער רבי שמועסט: „וואס שטעקט דיר אויס? וואס דארפסטו [לא ברור]?“ איך זאג: „איך קען נישט שלאפן, אבער שמאי, ווי זאל איך מיט די ליכט? איך קען נישט שלאפן.“ און דער רבי [לא ברור]. איך זאג: „ווארט, אזא טראכטן, אזא [לא ברור], דאס קען איך נישט שלאפן, דאס—

06:01 דובר 1 קען איך נישט שלאפן.

06:04 דובר 2 קען איך שלאפן?

06:04 דובר 1 יא, לאגיש. דאס איז א [לא ברור] געווען. אבער ער האט אין מאמר [לא ברור], דאס איז דער רבי, דאס איז ווי [לא ברור]. מיר זעען אין די ענפים, ער ברענגט עס. אין דעם ברענגט ער, שלעפט מיט, שלעפט ער מיט דעם רבי'ן [לא ברור]. דאס האט ער געגעבן די גאנצע נאכט. ער שלעפט אריין דעם רבי'ן. פארוואס? דאס איז געווען [לא ברור]. איך זאג, איך בין נישט קיין [לא ברור], אבער [לא ברור], דער רבי [לא ברור] מיט זיינע זאכן. דער יסוד, דאס איז דאך די ערשטע נקודה פון דעם מאמר. דער ערשטער [לא ברור], וואו דער רבי זאגט [לא ברור] דעם רועה נאמן. דערמיט קען מען צוקומען צו אלע מדריגות וואס שטייען אין מאמר. און דעמאלט דער רבי [לא ברור], דאס איז דער [לא ברור]. דער רועה נאמן פארט אויף ערשטע קלאס. דער [לא ברור] פארט צווייטע קלאס. וואו ער גייט, פארט ער ערשטע קלאס. אבער דער רועה נאמן [לא ברור]. זיי האבן געזאגט, ער זאל [לא ברור]. אליין קען מען נישט צוקומען. נאר דורך התקשרות צום רבי'ן. דער רבי [לא ברור], ער גייט אריין אין [לא ברור]. ער מאכט דאס, ער פארט אריין אין ענינים. דאס איז דער רבי [לא ברור]. דער רבי, דאס איז אן עצם, דאס איז [לא ברור]. דער רבי, מען זאגט, דער עצם, דער עצם, דאס איז [לא ברור]. דער רבי, דער עצם פון אלע חסידים, עצם פון אלעם. דאס איז דער רבי. לחיים, לחיים.

07:36 דובר 1 לחיים, רב שורעט. פארוואס זאג איך לחיים, לחיים, לחיים, לחיים? לחיים, לחיים, לחיים.