פנינים מר' מיילך – הרב אלימלך צוויבל ע"ה · קטע 59 · י״ח כסלו תשפ״ו · 8:37
בחור לא צריך להסתפק בביטול
השמע המקורי · הערך על הרב אלימלך צוויבל בחב"דפדיה
תמלול אוטומטי מהשמע, ותרגום מכונה לעברית. קישורים לחב"דפדיה נוספו אוטומטית.
00:01 בפרק השני בתניא אומר אדמו"ר הזקן שיש ״מוח הבן״ שנמשך מ״מוח האב״. אחר כך הרבי מסביר מהי הכוונה בתומכי תמימים: הבחורים של הרבי — שהשכל שלנו יבין בשכלו עניינים של אלקות, את השכל שבלקוטי שיחות ובמאמרים של הרבי. ההשקפה שלנו, המציאות שלנו — שהמציאות תהיה אלקות. שליח שנוסע למקום שהרבי רוצה, הולך על פי רצונו של הרבי. ואומרים: שליח בטל לגמרי לרבי, והמציאות שלו אינה מציאות עצמאית. אבל מה הוא עושה? הרבי פועל דרכו. מישהו מתקשר אליו ומבקש שיעזור לשליח. ״כן, בוודאי, הבטחתי, אעשה זאת״. מה פירוש הדבר? הוא לא חושב על עצמו; הוא שליח. שמעתי איך באותו מעמד ביקשו ממנו שלושה־עשר אלף. קודם הוא נתן שלושה־עשר אלף, ומבקשים ממנו שוב שלושה־עשר אלף. ״כן, בוודאי, הבטחתי״. עכשיו הוא שואל: ״כמה עוד אני צריך שיהיה לי? בעוד חודש? אתן עוד שלושה־עשר אלף״. אתם מבינים? אלה הכוחות של הרבי. זהו רצון השליחות. זו לא העבודה שלנו, כמו... הוא שייך לרבי, ונותן שלושה־עשר אלף. ״כן״, הוא אומר, ״[לא ברור] שלושה־עשר, עוד המשך ס״ו. [לא ברור]. כן, ואני מודה על הברכות. אני נתתי לו
00:01 אין דעם צווייטן פרק אין תניא זאגט דער אלטער רבי, אז ס׳איז דא דער מוח הבן וואס איז נמשך ממוח האב. שפעטער איז דער רבי מסביר וואס איז די כוונה אין תומכי תמימים: די בחורים פון דעם רבי, אז אונזער שכל זאל פארשטיין אין שכל פון אלקות, שכל פון רבי׳נס לקוטי שיחות, מאמרים. אונזער השקפה, אונזער מציאות — אז די מציאות זאל זיין אלקות. ביי א שליח, וואס פארט אוועק וואו דער רבי וויל, גייט ער דורך מיט דעם רבי׳נס רצון. און מ׳זאגט: א שליח איז אינגאנצן בטל צום רבי׳ן, און זיין מציאות איז נישט קיין אייגענע מציאות. אבער וואס טוט ער דען? דער רבי טוט דורך אים. איינער מאכט אים א טעלעפאן, בעט אים ער זאל ארויסהעלפן א שליח. „יא, זיכער, איך האב צוגעזאגט, איך וועל עס טאן.“ וואס איז דער פשט? ער טראכט נישט פון זיך; ער איז א שליח. איך האב געהערט ווי בשעת מעשה האט מען געבעטן פון אים דרייצן טויזנט. פריער האט ער געגעבן דרייצן טויזנט, און מ׳בעט נאך אמאל דרייצן. „יא, זיכער, איך האב צוגעזאגט.“ איצט פרעגט ער: „וויפיל דארף איך נאך האבן? נאך א חודש? איך וועל געבן נאך דרייצן טויזנט.“ איר פארשטייט? דאס איז דעם רבי׳נס כוחות. דאס איז רצון השליחות. ס׳איז נישט אונזער עבודה, ווי... ער איז דעם רבי׳נס, און געבט דרייצן טויזנט. „יא,“ זאגט ער, „[לא ברור] דרייצן, נאך א סמך־ו״ו. [לא ברור]. יא, און איך באדאנק פאר די ברכות. איך האב אים
06:01 ברכות, והודו לו״. אתם מבינים? זו שייכות של עבד לאדון. אצלנו בתומכי תמימים הרבי רוצה ממש שהמציאות שלנו תהיה חדורה בזה, שהשכל שלנו יהיה כמו שכל הרב. זה קשור למה שהרבי מסביר במאמרים — ״מרגלא בפומיה״ הוא אחד המאמרים [לא ברור]. אפשר גם לומר [לא ברור], אבל ״מרגלא בפומיה״ הוא אחד הביטויים במאמר הזה. אחר כך מדברים על עבד; אלה עניינים עמוקים יותר, שהרבי מדבר עליהם במאמרים של שבועות. אבל החידוש של הרבי [לא ברור]. היכן מופיע המאמר? הוא מופיע ב״מקנה רב״. מעניין ש״מקנה רב״ מדבר על עבד פשוט ועל עבד נאמן. והוא מדבר על שניהם: עבד פשוט ועבד נאמן. משה רבינו — עבד נאמן. אבל כשהרבי היה מדבר על העניין של עבד פשוט, הרבי תמיד היה אומר זאת על עבד נאמן. שמעתי מהרבי עשרות פעמים: כשהרבי רצה [לא ברור], מדברים על עבד פשוט, כפי שמדובר ב״מקנה רב״. במפורש הוא אמר עבד נאמן. פעם אחת התיישבתי בדעתי: על מה הרבי מדבר? הרי [לא ברור] בהמשך ס״ו ובמאמרים מדברים על עבד פשוט, אבל הרבי מפרש זאת על עבד נאמן. [לא ברור] אומר: ״למשה רבינו היה העניין
06:01 ברכות, האט מען אים באדאנקט.“ איר פארשטייט? דאס איז שייכות פון עבד צו אדון. ביי אונז אין תומכי תמימים וויל דער רבי ממש, אז אונזער מציאות זאל זיין דורכגענומען, אז אונזער שכל זאל זיין ווי דער שכל הרב. דאס איז מיט דעם וואס, ווי דער רבי איז מסביר אין די מאמרים — „מרגלא בפומיה“ איז איינער פון די מאמרים [לא ברור]. מ׳קען אויך זאגן [לא ברור], אבער „מרגלא בפומיה“ איז איינער פון די רייד אין דעם מאמר. שפעטער רעדט מען פון עבד; דאס זענען טיפערע ענינים, ווי דער רבי רעדט אין די מאמרים פון שבועות. אבער דעם חידוש פון רבי [לא ברור]. וואו שטייט דער מאמר? דאס שטייט אין „מקנה רב“. אינטערעסאנט, „מקנה רב“ רעדט וועגן עבד פשוט און עבד נאמן. און ער רעדט ביידע: עבד פשוט און עבד נאמן. משה רבינו — עבד נאמן. אבער דער רבי פלעגט אלעמאל, בשעת ער פלעגט רעדן דעם ענין פון עבד פשוט, פלעגט דער רבי דאס זאגן פון עבד נאמן. איך האב געהערט פון רבי׳ן צענדליקער מאל: בשעת דער רבי האט געוואלט [לא ברור], רעדט מען פון עבד פשוט, רעדט „מקנה רב“. אויסדריקלעך האט ער געזאגט עבד נאמן. איין מאל בין איך זיך מיישב געווען: וואס רעדט דער רבי? אז דער [לא ברור] מיט סמך־ו״ו, מיט מאמרים, רעדט פון עבד פשוט, אבער דער רבי טייטשט עס אויף עבד נאמן. [לא ברור] זאגט: „משה רבינו האט געהאט דעם ענין
07:56 של עבד פשוט; משה רבינו — עבד נאמן״. הרבי אמר פעם, הרבי אמר, שהמשך ס״ו היה... בחורים לומדים עכשיו את המשך ס״ו, וזה לא היה סתם עוד המשך. זה לא עוד המשך. זה לא עוד המשך. זה ההמשך. טי יא יא יא יא יא, דה־דה, יא יא יא יא יא, דה־דה, יא יא יא יא יא.
07:56 פון עבד פשוט; משה רבינו — עבד נאמן.“ דער רבי האט אמאל געזאגט, דער רבי האט געזאגט, אז סמך־ו״ו איז געווען... בחורים לערנען יעצט סמך־ו״ו, און ס׳איז נישט סתם געווען נאך א המשך. ס׳איז נישט נאך א המשך. ס׳איז נישט נאך א המשך. דאס איז דער המשך. טי יא יא יא יא יא, דע־דע, יא יא יא יא יא, דע־דע, יא יא יא יא יא.