פרשת בראשית תשפ״ז "נעשה אדם בצלמינו כדמותינו" - די ספיציעלע מעלה פון דעם אדם

00:00 דער פריערדיקער רבי דערציילט אין אַ רשימה, וואָס ער האָט געהערט רבי מפי רבי, אַ סיפור וואָס האָט דערציילט ר' חיים אברהם, אַ זון פון דעם אַלטן רבי'ן, וואָס ער האָט אויסגעהערט פון זיין טאַטן, פון דעם אַלטן רבי'ן, וואָס ער האָט אויסגעהערט אין מעזריטש פון תלמידי הבעל שם טוב. דער סיפור איז געווען אַז נאָך יונגע יאָרן, ווען דער בעל שם טוב איז נאָך געווען אַ צדיק נסתר, האָט ער געפלעגט אַרומפאָרן אין די שטעטלעך, אין די דערפלעך, אין די אַלע ערטער וואו דאָרטן זענען געווען אידן, פשוטע אידן, אָרעמע אידן, דאָרפסמענטשן, מענטשן וואָס האָבן געאַרבעט אין די מעלן, אין די מאַרקן, וכו', אנשים פשוטים. דער בעל שם טוב איז געפירט פון אָרט צו אָרט, פלעגט קומען אין מאַרק. דאָרטן פלעגן זיך צוזאַמענקומען אויך אידן, קויפן, פאַרקויפן. און דאָרטן פלעגט ער צוזאַמענקלייבן דעם עולם, אנשים, נשים וטף. און ער פלעגט זיי דערציילן סיפורים. און ער פלעגט זיי זאָגן זאַכן, געבן זיי חיזוק אין אמונה, חיזוק אין עבודת השם, חיזוק אין אהבת ישראל און אין אהבת השם. אין איינעם פון אָט די טעג איז דער בעל שם טוב געווען אין אַ שטעטל, אין אַ דאָרף, און דאָרטן האָט דער בעל שם טוב צוזאַמענגעקליבן דעם עולם. און דער בעל שם טוב האָט זיי דעמאָלט אַרומגערעדט וועגן דעם ענין פון אהבת ישראל. און האָט געזאָגט אַז צו פאַרשטיין און דערהערן די אמת'ע ליבשאַפט וואָס דאַרף זיין צו אַ אידן, דאַרף מען וויסן ווי אַזוי דער אויבערשטער האָט ליב אַ אידן. וואָס מען לערנט דאָס פון דעם

01:35 אויבערשטנס אהבה, ווי דער אויבערשטער האָט ליב אַ אידן. דער בעל שם טוב האָט זיי דעמאָלט געזאָגט דעם מאמר הגמרא, וואָס די גמרא זאָגט אין מסכת סנהדרין, אַז בשעת דער אויבערשטער האָט באַשאַפן אדם הראשון, האָט ער באַשאַפן די מלאכים און האָט געבראַכט אַ כת פון מלאכים, און האָט זיי געזאָגט: „נעשה אדם“, אַז ער וויל מאַכן דעם מענטשן. און די מלאכים האָבן געפרעגט: „וואָס, וואָס איז דאָס דער מענטש וואָס דו ווילסט מאַכן?“ און דער אויבערשטער האָט זיי געזאָגט: „וואָס איז דאָס דער מענטש? אַז ער איז אַ מענטש, בשר ודם, מיט אַ יצר הרע און מיט רצונות און מיט תאוות, און אַז ער דאַרף זיך מוטשען און האָרעווען און נאָכלויפן זיין פרנסה, וכו' וכו'. און יעדער מצוה, יעדער מעשה טוב, וועט אָנקומען מיט אַזעלכע שוועריקייטן.“ האָבן זיי גע'טענה'ט: „מה אנוש כי תזכרנו ובן אדם כי תפקדנו?“ פאַר וואָס דאַרפסטו דעם מענטשן? פאַר וואָס באַשאַפסטו אַזאַ זאַך? וואָס מאַכסטו פון אים אַזאַ ענין? וואָס האָט דער הקדוש ברוך הוא געטאָן? „הושיט אצבעו קטנה ביניהם ושרפם“. אַז דער אויבערשטער האָט נישט געוואָלט הערן פון די מלאכים. פאַרקערט, ער האָט זיי פאַרברענט. און אַזוי איז געווען נאָך אַ כת, און נאָך אַ כת, און די גמרא דערציילט דעם סיפור. דער בעל שם טוב האָט דערציילט די גמרא. און דער בעל שם טוב האָט זיי געזאָגט, [לא ברור], ווי טייער ביי דעם אויבערשטן איז אַ מעשה טוב פון אַ פשוט'ן אידן, אַ מצוה, און עבודת התורה, און עבודת התפילה פון יעדער פשוט'ן איד. אין יענעם שטעטל, אין יענעם דאָרף, וואו דער בעל שם טוב האָט גערעדט אָט די תורה, און

03:09 זיי זענען דאָרטן אויפן מאַרק, אויפן שוק, איז געווען אַ דאָרף וואָס דאָרטן האָט געלעבט אַ איד, אַ גרויסער תלמיד חכם. דער איד האָט געהייסן ר' יעקב. ער איז געווען אַ איד וואָס איז געווען אַ בקי בש״ס, אַ גאון, אַ גרויסער תלמיד חכם, און ער פלעגט זיך אָפּגעבן מיט די אנשים פשוטים. ער פלעגט לערנען מיט זיי, זיי מסביר זיין אַ שטיקל גמרא, אַ שטיקל רש״י, אַ שטיקל תוספות. און ווען ער איז געווען פאַר זיך אַליין, איז ער געזעסן און געלערנט זייער טיף. איין מאָל איז געזעסן דער ר' יעקב — אַז ער דערציילט צו דעם בעל שם טוב וועגן דעם רב, דעם תלמיד חכם, וואָס לעבט ביי זיי אין שטעטל — איז געזעסן ר' יעקב און געלערנט מיט די אידן, און מיט וועמען האָט ער געלערנט? איז ער געזעסן און געלערנט אַ שטיקל גמרא. און דאָרטן איז געווען, און דאָס איז געווען, אַ בויכיקער תוספות. דאָס הייסט אַז ס'איז געווען אַ גמרא וואָס האָט געהאַט אַ שווערע ענין; דער פלעגט זאָגן אַ בויכיקער תוספות, דער פלעגט זאָגן די תוספות וואָס האָט געהאַט די גרויסע תוספות'ן וואָס גייען אַריין און זיי ציען זיך אָן די לאַנגע שורות. איז געווען אין מיטן לערנען און אויסלערנען, און געבן אַ שיעור אין זייער אַ טיפן תוספות. און פּלוצלינג איז איינער, אַ קינד, ר' יעקב'ס קליין קינד, איז אַריינגעלאָפן פון אַ שפּיל. ער האָט זיך געשפילט אין דרויסן, אַריינגעלאָפן אין שטוב, און איז צוגעלאָפן צום טאַטן צו דערציילן אים אַ חכמה'לע פון אַ פשוט'ע שפּילעריי וואָס ער האָט דעמאָלט געשפילט. דער גרויסער ר' יעקב, וואָס ער איז געווען פאַרנומען זיצן מיט אידן

04:34 לערנען מיט א גרויסן טיפן תוספות, און מיטן גאנצן געשמאק, מיט דער גאנצער רייכקייט פון דעם לימוד, האט ער מפסיק געווען אלע ענינים, און ער האט זיך פארנומען מיט זיין קליין קינד, מיט זיינע חכמות׳לעך, און ער האט זיך מיט אים געשפילט און געלאכט מיט אים צוזאמען, זיך געפרייט מיט אים צוזאמען. און שפעטער האט ער ווייטער ממשיך געווען לערנען. זאגט דער בעל שם טוב צו די אנשים פשוטים וואס האבן געשטאנען דארט אויפן מארק, זאגט ער זיי, אז דאס איז דער ענין פון דעם אויבערשטנס תענוג וואס ער האט פון אדם. און דער גרויסער אויבערשטער, וואס די מלאכים האבן געטענה׳ט: „ה׳ אדונינו מה אדיר שמך בכל הארץ, אשר תנה הודך על השמים.“ די מלאכים האבן געטענה׳ט אז דער אויבערשטער איז אזוי גרויס, „גדול ה׳ ולגדולתו אין חקר“, און ער האט אזויפיל מלאכי השרת, און שרפים און אופנים, און די אלע גרויסע עולמות. און פונדעסטוועגן לייגט דער אויבערשטער אלץ אוועק אויף א זייט, און בשעת מעשה, די פשוטע אידן וואס זענען אנגעטון אין א נשמה בגוף גשמי, מיט א יצר הרע, און [לא ברור] אין וועלט, מיט דער פרנסה, ער [לא ברור]. און פארוואס? ווייל איך האב אים געשיקט, ווייל איך האב אים געגעבן דעם תפקיד. און פונדעסטוועגן לאזט ער אלץ אפ און ער לויפט אין שול צו דאווענען א מנחה, צו טון א מצוה און העלפן א אידן, און דאס איז ביי דעם אויבערשטן — ער לאזט אפ

05:59 אלע [לא ברור] תענוגים און ער גיט זיך אפ צו דעם למטה דא אין עולם הזה. דאס איז דער גרעסטער תענוג. און דאס איז דער „נעשה אדם בצלמנו כדמותנו“ וואס דער אויבערשטער האט געזאגט. דאס איז א תורה, און דער רבי ריי״צ איז מאריך, און דאס איז געווען — די גדולי תלמידי הבעל שם טוב, תלמידי המגיד, האבן געלעבט מיט דער תורה. [לא ברור] הויבט זיך אן פרשת בראשית. וואס אין פרשת בראשית געפינען מיר דעם פסוק „נעשה אדם בצלמנו כדמותנו“. וואס דארטן איז מבואר: דער אויבערשטער האט זיך אנגעגעבן צו באשאפן דעם מענטשן. און ווי חז״ל זאגן, אז ווי די מלאכי השרת האבן געטענה׳ט [לא ברור], און יחד עם זה האט דער אויבערשטער געזאגט „נעשה אדם בצלמנו כדמותנו“, אז אין דעם אדם האט ער אריינגעגעבן „בצלמנו כדמותנו“. וואס אין דעם אדם, וואס מ׳זאגט אז דער אויבערשטער האט באשאפן „בצלמנו כדמותנו“, און דאס איז מרומז אויך אין דעם נאמען אדם. וואס אין דעם נאמען אדם זענען דא צוויי פירושים. פון איין זייט איז אדם, ווי עס שטייט אין פסוק — פארוואס האט ער אים גערופן אדם? ווייל ער קומט פון אדמה. יא. אזוי ווי דער מדרש זאגט, אז בשעת דער אויבערשטער האט באשאפן די [לא ברור] און אדם הראשון, האט ער אים געזאגט ער זאל רופן יעדן איינעם מיט זיין נאמען. און [לא ברור] „אדם“, ער קומט פון אדמה. יא, דאס איז דער פשוטער טייטש פון אדם. אבער לאידך גיסא איז אויך ידוע, ווי עס ברענגט דער של״ה הקדוש, אז

07:44 דער טייטש פון אדם איז אויך מלשון „אדמה לעליון“. וואס דער טייטש פון „אדמה לעליון“ — למעלה, אז דער אדם האט אין זיך דעם צלם און דמות, „בצלמנו כדמותנו“, פון דעם אדם העליון. וואס דער אדם העליון, דאס איז דער אדם שעל הכסא, דאס איז דער אדם שלמעלה, דאס גייט אויף דעם אויבערשטן. וואס דער אויבערשטער האט אנגערופן אדם, און דער אדם שלמטה רופט זיך אויך אדם, ווייל ער איז „אדמה לעליון“, ער איז בדומה צו דעם אדם העליון. און ווי דער אלטער רבי [לא ברור] פרק ג׳, [לא ברור] עשר כוחות הנפש. און די נשמה פנימית — א איד האט א נשמה, א חלק אלוקה ממעל ממש, און די נשמה פנימית האט אין זיך עשר כוחות הנפש. דאס [לא ברור]. דאס וואס עס איז דא די עשר כוחות הנפש, דאס איז נשתלשל פון עשר ספירות שלמעלה, און דאס איז בעצם דער פשט פון „נעשה אדם בצלמנו כדמותנו“. דאס איז מבואר אין ספרי קבלה, אין זוהר. [לא ברור] משה רבינו. [לא ברור] רחמנא ליצלן כמה וכמה ענינים פון עבודה זרה, אפיקורסות. [לא ברור] דאס איז נישט שייך, און [לא ברור]. [לא ברור] דאס איז דבר חפשי. אבער [לא ברור] דער לשון רבי. ער גיט כמה ביאורים, און רש״י ז״ל נאך ביאורים. אבער איינע פון די יסודות פון חסידות איז בדיוק די תורה: אז דאס גייט אויף די עשר ספירות, „נעשה אדם בצלמנו כדמותנו“. אז אדם התחתון האט אויך די עשר כוחות הנפש.

09:27 בדוגמה שלמעלה, דאס איז די ספירות שלמעלה, און דאס איז דער פערשיד צווישן דעם אדם און עליון. דאס זענען צוויי קצוות אין דעם ענין פון אדם. מצד אחד איז אדם מן האדמה; דאס איז א גוף גשמי, א נידעריקער חומרי וגשמי, א תחתון שאין תחתון למטה ממנו, עפר מן האדמה. און מצד שני איז דער אדם — אדמה לעליון. ווי עס שטייט אין מדרש: אם זכה, אומרים לו אתה קדמת למלאכי השרת. אדם הראשון נברא למעשה דווקא צום סוף פון אלע נבראים. דער מדרש גיט די צוויי טעמים, מקצה אל הקצה. מצד דעם, אז ער זאל אנקומען צו א סעודה וואס איז שוין גרייט, איז דער אדם דער בחיר הנבראים; ער איז די שלימות הבריאה, תכלית הבריאה. דער רבי שטעלט דארט אויך ארויס, אז אלעס איז גרייט כדי דער אדם זאל קומען. דאס איז מצד די מעלות פון אדם. ולאידך גיסא, ווי עס שטייט אין מדרש — רש״י ברענגט עס אויך — בשעה דער אדם דארף הערן: יתוש קדמך. אויב ער זינדיגט, זאגט מען אים: יתוש קדמך. דו ביסט נאך דעם יתוש; אפילו יתושים זענען באשאפן געווארן פאר דיר. וואס איז דער דיוק פון „יתוש קדמך“? פארוואס דווקא א יתוש? אפילו דער יתוש, וואס איז א בריאה שפלה, וואס האט נישט קיין כח ההשפעה — ער האט נאר כח הקבלה, „הב הב“ — אפילו ער איז פריער פון דיר. דאס איז די גרעסטע עמקות הקליפה. אויב דער מענטש זינדיגט, איז ער, רחמנא ליצלן, ערגער אפילו פון דעם יתוש. אזוי ווי עס שטייט אין תניא פרק כ״ד.

11:27 במילא, ווען עס שטייט „נעשה אדם“, האט דער אדם אין זיך צוויי קצוות. מצד אחד איז ער גענומען מן האדמה, און מצד שני איז ער „אדמה לעליון“. ער קען אנקומען צו די העכסטע מדריגות. „אחור וקדם צרתני“: אחור למעשה בראשית וקדם למעשה בראשית. דאס איז דאס נידעריגסטע און דאס העכסטע. און אין זיין בחירה ליגט עס: ער קען זיין נידעריגער פון אלע נבראים — „יתוש קדמך“, רחמנא ליצלן — אדער ער קען זיין דער בחיר הנבראים און אנקומען צו „בצלמנו כדמותנו“, צו די העכסטע מדריגות פון אלקות. ווען עס שטייט „נעשה אדם בצלמנו כדמותנו“, זעט מען די צוויי קצוות. זאגט דער אלטער רבי נאך אן ענין. פרעגט דער אלטער רבי: במה נשתנה יצירת האדם? מען גיט א קוק אין חומש און מען ליינט ווי אזוי עס איז געווען די יצירה פון אלע נבראים, זעט מען אז עס איז פאראן א חילוק צווישן יצירת האדם מיט אלע אנדערע נבראים. איינע פון די חילוקים וואס דער אלטער רבי איז מבאר, אז אין אלע נבראים זענען באשאפן געווארן דער גוף מיט דער נפש צוזאמען. ווי מען זעט בפשטות: סיי דומם, סיי צומח, און אפילו חי — „תוצא הארץ נפש חיה“ — זענען באשאפן געווארן דער גוף מיט דער נפש, איינס צוזאמען מיטן אנדערן. דאס הייסט אז דער גוף איז בערך אל הנפש, און די נפש איז בערך אל הגוף; זיי זענען בערך זה לזה. הגם דער גוף איז א חומר און די נפש איז א צורה, איז א גשמי און א רוחני, פונדעסטוועגן זענען זיי באשאפן געווארן צוזאמען, איינס מיטן אנדערן. עס איז נישט געווען קיין מינוט, קיין סעקונדע, וואס זיי זענען געווען א חומר אן א צורה, אדער א צורה אן א חומר — דער גוף

13:15 און די נפש, און די נפש און דער גוף, זענען אלעס באשאפן געווארן צוזאמען. בשעת מען קומט צו דעם אדם, דא דערציילט דער חומש אן אנדער סדר: פריער האט דער אויבערשטער באשאפן „עפר מן האדמה“, גענומען א גוף פון אדמה, עפר; און צו דעם עפר האט ער גענומען עפר חומרי וגשמי פון די נידעריגסטע פון דער גאנצער וועלט. די גמרא און די מדרשים דערציילן אונז דאס. און ערשט דערנאך: „ויפח באפיו נשמת חיים“. דאס הייסט, אז דער גוף מיט די נפש זענען באשאפן געווארן אלס צוויי באזונדערע זאכן; נאר דערנאך האט מען זיי מחבר געווען. און נישט נאר צוויי באזונדערע זאכן, נאר מן הקצה אל הקצה. דער גוף איז חומרי שבחומרי, עפר מן האדמה, תחתון שאין תחתון למטה ממנו; און די נשמה איז — „ויפח“ — דער אלטער רבי ברענגט אין תניא בשם הזוהר: „מאן דנפח מתוכיה נפח“. „ויפח באפיו נשמת חיים“ גייט אויף דער נשמה. און דא רעדט מען וועגן דעם שורש פון נשמות ישראל, ווי דער אריז״ל איז מבאר; זי נעמט זיך פון די העכסטע מדריגות שלמעלה. און דווקא אזוי איז געווען די בריאת האדם. איז מבאר דער אלטער רבי: דאס איז נישט נאר מצד דעם וואס מיר האבן פריער געזאגט, אז דער מענטש האט די צוויי פנים — ער קען זיך קלייבן, ער קען זיין אדמה, אדער ער קען זיין אדמה לעליון. נאר דער ווארט איז נאך טיפער: תכלית בריאת האדם איז צו מחבר זיין עומק תחת מיט עומק רום. דאס וואס דער אויבערשטער האט באשאפן דעם אדם באופן כזה, אז מצד גופו נעמט ער זיך פון די נידעריגסטע ענינים פון חומריות, פון עפר מן

14:50 האדמה, און מצד נשמתו נעמט זיך פון די העכסטע מדריגות, ווייל ענינו של האדם ותכליתו איז אז ער איז דער מחבר, און ער איז מייחד. ער איז מחבר ומייחד עליונים ותחתונים, דעם העכסטן און דעם נידריגסטן. די תכלית בריאת האדם איז אז ער זאל נעמען פון דעם עפר מן האדמה, פון דעם גשמי, פון דעם חומרי, און דאס, בשעת דער מענטש נעמט זיך און נעמט זיך מיט זיין גוף, און ער טוט מיט זיין גוף, ער איז מזכך [לא ברור], און ער מאכט ליכטיג זיין גוף. ער פירט א מלחמה מיטן יצר הרע, און ער ברעכט דורך זיין חומר הגוף, נפש הבהמית, און מאכט פון זיין גוף א כלי צו ג־טלעכקייט. [לא ברור] דער אדם איז דער וואס קען דערגרייכן און מחבר זיין עומק תחת מיט עומק רום, און ער קומט צו די העכסטע מדריגות. און דאס איז דאך די תכלית בריאת האדם, און דאס איז דער „נעשה אדם בצלמנו כדמותנו“. אבער מ׳בארט אין חסידות, אז אין דעם „בצלמנו כדמותנו“ זאגט מען דאך אין דער המשך הגמרא, אז בשעת — אן אינטערעסאנטע גמרא — אז בשעת די מלאכים האבן גע׳טענה׳ט „מה אנוש כי תזכרנו ובן אדם כי תפקדנו“, פאר וואס באשאפט מען דעם מענטש? זיי האבן נישט פארשטאנען וואס איז די תכלית בריאת האדם. זיי האבן נישט פארשטאנען דעם גאנצן ענין. שטייט אז וואס? „הושיט הקדוש ברוך הוא אצבעו קטנה ביניהם ושרפם“. דער אויבערשטער האט גענומען זיין קליינע פינגער, אריינגעלייגט צווישן זיי און זיי פארברענט. פרעגט זיך א שאלה: וואס איז דאס? לכאורה, דער אויבערשטער האט נישט געענטפערט אויף די שאלה.

16:37 פארוואס? ברענגסט, פארברענסט, געגעבן זיי אן עונש. נו, דאן קומט צוריק: פארוואס זענען זיי נישט מסכים געווען צו דער עצה של הקדוש ברוך הוא? אבער פארוואס וועסטו נישט מסביר זיין? פארוואס ענטפערסטו נישט דווקא וואס דא קומט לידי ביטוי? פארוואס האסטו געוואלט באשאפן דעם מענטשן? וואס איז דא דער גרויסער געוואלד פון „נעשה אדם“? זיי מסביר. ניין, אנשטאט מסביר זיין, „הושיט הקדוש ברוך הוא אצבעו קטנה ביניהם ושרפם“. [לא ברור] די גמרא זאגט, איין נאך דעם צווייטן קומט א כת מלאכים, דער אויבערשטער מאכט פון זיי, פארברענט זיי. וואו איז דער הסבר? איז דער רבי מבאר אין א רייכע שיחה, אז בעצם דאס איז נישט קיין סתם עונש, דאס איז א ביאור. דאס איז געווען אן ענטפער צו די טענות של מלאכים. די מלאכים שטייען און פארשטייען נישט מעלת האדם. זיי האבן נישט געקענט פארשטיין וואס האט דער אויבערשטער געזען אין דעם מעלת האדם, וואס איז דא דאס ספעציעלע אין דעם מענטשן. „מה אנוש כי תזכרנו?“ האדם גשמי, חומרי, יצר הרע, הייסע זודיגע בלוט. און ווי דער פריערדיקער רבי ברענגט אין א שיחה, בשם ר׳ [לא ברור], בשם דעם רשב״ץ, חסיד הגדול ר׳ שמואל בצלאל, וואס איז געווען פון די חסידים פון צמח צדק, ר׳ מהר״ש, ר׳ מהרש״ב, אז דער פריערדיקער רבי האט [לא ברור] און געלערנט ביי אים. און ער האט געזאגט: וואס איז א איד? א חלק אלוקה ממעל ממש, און, בלשון חכמים, א־לוה אנגעטאן אין א זאק פון פלייש און ביינער מיט זודיגע בלוט. און „מה אנוש כי תזכרנו?“ דאס איז די

18:12 טענה של מלאכים. און דער אויבערשטער האט זיי געענטפערט: לאמיר אייך ווייזן וואס וועט זיין. איר ווילט פארשטיין מעלת האדם? לאמיר נעמען „אצבעו קטנה“. „אצבעו קטנה“ — וואס מיינט דאס „אצבעו קטנה“? ס׳זענען דא צען פינגער, דאס איז די צען ספירות. „אצבעו קטנה“ איז מרמז די ספירה מלכות, די נידריגסטע פון די אלע ספירות. און דער אויבערשטער זאגט: לאמיר אייך געבן א ביסל מער גילוי פון „אצבעו קטנה“, ספירת המלכות, די נידריגסטע ספירה. און פון די ספירה געב איך מער נישט עפעס; „הושיט אצבעו קטנה“. לאמיר זען צי איר האט כלים, צי איר זענט מקבל זיין. וואס האט פאסירט? „ושרפם“ — זיי זענען געווארן אויס מציאות. זיי האבן נישט געקענט פארנעמען דעם קליינעם הארה פון גילוי אלקות, וואס איז מער וויפל זיי קענען, כביכול, וויפל זיי קענען אויפנעמען. זאגט דער אויבערשטער צו די מלאכים אלס אן ענטפער: דאס איז דער חילוק. איר מלאכים, מיט אלע גופים נעלים און מופלאים, בשעת מ׳גיט אייך עפעס וואס איז מער פון ווי איר קענט מקבל זיין, ווערט איר אינגאנצן אויס מציאות, פארברענט איר זיך אינגאנצן. איר קענט עס נישט אויפנעמען. ונשמות ישראל זענען כלים צו די העכסטע גילויים. ונשמות ישראל האבן אין זיך די יכולת און די כלי קיבול. ונשמות ישראל זענען דער אמת׳ער [לא ברור], דער אמת׳ער כלי קיבול, וואס זיי זענען מקבל, זיי קענען אויפנעמען די העכסטע, טיפסטע גילויים פון עצמות ומהות, און זיי פארלירן זיך נישט, פארברענען זיך נישט, זיי בלייבן במציאות. ווייל נשמות ישראל זענען העכער אפילו פון מלאכים אין שורש. און דא זאגט אונז דער [לא ברור], אז בשעת עס קומט צו גיין שבת בראשית, ווי דער פריערדיקער רבי

19:57 באוואוסט, ווי א איד שטעלט זיך אוועק שבת בראשית, אזוי גייט א גאנץ יאר. דער גודל העילוי פון א איד, דער גודל העילוי פון עבודה פון א איד און פון נשמות ישראל. „נעשה אדם בצלמנו כדמותנו“. דער יקר פון א איד. און א איד האט אין זיך אט דעם יחוד, אז זייענדיק אין א גוף גשמי, און זייענדיק מיט א חומר הגוף און יצר הרע, ווען דער איד שטעלט זיך אוועק, און מיט איין תנועה, מיט איין נשימה, מיט איין זאך, מיט איין פעולה וואס ער טוט מיט זיין גוף און נפש הבהמית, טוט ער דא אין דער וועלט א פעולה. האט ער אין זיך אט דעם כח צו דערגרייכן די העכסטע גילויים. און דאס איז „נעשה אדם“. אדם — אדמה לעליון. אדם בגימטריא מאד, וואס דערקלערט חסידות אז דאס גייט אויף מ״ה, גייט אויף דעם מ״ה פון שם הוי׳ במילוי. אדם האט אין זיך די כוחות, די יכולות, און מאכן די וועלט ליכטיגער. און אויף דעם זאגט די משנה: „למה נברא אדם יחידי?“ אז יעדער איינער זאל וויסן אז „בשבילי נברא העולם“. דער כח וואס אן אדם האט, אז ער קען מאכן ליכטיג אין וועלט און ער קען אריינברענגען ג־טליכקייט אין וועלט. און פון דעם אדם וועט מען זוכה זיין אז בקרוב בימינו — וואס אין חסידות ברענגט זיך דער ענין אז פון אדם וועט ווערן מאד. יא, אז פון אדם וועט ווערן דער ענין פון מאד. „הנה ישכיל עבדי ירום ונשא וגבה מאד“, וואס מאד איז

21:23 איז אדם, דער ברענגט זיך [לא ברור], אז אדם דאס איז ראשי תיבות אדם דוד משיח. דאס זיינען געווען די אנשים הכלליים אין דער גאנצער בריאה. און מאד איז ראשי תיבות משיח אדם דוד. איז דאס דער סדר פון אדם: אז פריער איז געקומען אדם הראשון, דערנאך איז געקומען דוד, דערנאך איז געקומען מלך המשיח, וואס ער וועט מתקן זיין אלע ענינים. אבער לעתיד לבוא וועט משיח זיין „ירום ונשא וגבה“ אין אן אופן פון מאד. דורך דעם וואס ביי אונז איז דא עבודה אין אן אופן פון „מאד“, „בכל מאדך“, וועט מען זוכה זיין צו דער גאולה שלימה דורך משיח צדקנו תיכף ומיד ממש.