לעבן חסידות · פרק 241 · 2026-08-27 · 24:05
פרשת כי תבוא תשפ"ו "את הוי׳ האמרת היום" - די עבודה פון הכתרת המלך אין ראש השנה
תיאור הפרק
*לקוטי תורה ד״ה היום הזה *אור התורה ד״ה את ה׳ האמרת *קדושת לוי על הפסוק *לקוטי שיחות חלק כד כי תבוא שיחה א
השמע המקורי · הערך על הרב אשר פרקש בחב"דפדיה
תמלול אוטומטי מהשמע, ותרגום מכונה לעברית. קישורים לחב"דפדיה נוספו אוטומטית.
00:00 ריבונו של עולם, מעשה עם הרה"ק מברדיטשוב. פעם נכנס הרה"ק מברדיטשוב לבית הכנסת. הוא ראה יהודי מניח תפילין, וכשבא להניח אותן, הן נשמטו מידיו ונפלו על הארץ. מיד רץ היהודי, הרים את התפילין מן הארץ, החזיק אותן בידיו ונישק אותן בכל החום, מתוך כל הצער על כך שהתפילין נפלו על הארץ. כשראה זאת הרה"ק מברדיטשוב, הרים את ידיו אל הקב"ה ואמר: ריבונו של עולם, הבט ביהודי שלך: כשהתפילין שלו נופלות, איך הוא מרים אותן ומנשק אותן בכל האהבה. הרי הגמרא אומרת במסכת ברכות שהקב"ה מניח תפילין. והגמרא שואלת: ״תפילין דמארי עלמא, מה כתיב בהו?״ מה כתוב בתפילין של הקב"ה? אומרת הגמרא שבתפילין של הקב"ה כתוב: ״ומי כעמך ישראל גוי אחד בארץ״. מי הוא עמו של הקב"ה, גוי אחד ויחיד בארץ? זה מה שכתוב בתפילין של הקב"ה. והגמרא אומרת, ולומדת זאת מן הפסוקים הכתובים בפרשת כי תבוא, בפרשת השבוע שלנו: ״את הוי׳ האמרת היום״ ו״והוי׳ האמירך היום״. היהודים בחרו בקב"ה, והקב"ה בוחר ביהודים. ״אתם עשיתוני חטיבה אחת בעולם״. היהודים עושים את הקב"ה לחטיבה אחת, משבחים אותו ומייחדים אותו מכל דבר. והם אומרים: ״את הוי׳ האמרת״. הקב"ה עושה את היהודים לחטיבה אחת. ובתפילין של הקב"ה כתוב — בתפילין של היהודים כתוב ״שמע ישראל הוי׳ אלקינו הוי׳ אחד״, שאנחנו אומרים את
00:00 רבונו של עולם, מעשה מיט דעם הייליגן בארדיטשובער. דער הייליגער בארדיטשובער איז אמאל אריינגעקומען אין שול. ער האט געזען ווי א איד לייגט תפילין, און בשעת ער האט געוואלט אנטון די תפילין, איז עס ארויסגעגליטשט פון די הענט און געפאלן אויף דער ערד. דער איד איז גלייך צוגעלאפן, אויפגעהויבן די תפילין פון דער ערד, אריינגענומען די תפילין אין די הענט, און זיי געקושט מיט דער גאנצער ווארעמקייט, מיט דעם גאנצן צער וואס די תפילין זענען געפאלן אויף דער ערד. בשעת דער הייליגער בארדיטשובער האט דאס געזען, האט ער אויפגעהויבן די הענט צום אויבערשטן און געזאגט: רבונו של עולם, גיב א קוק ווי דיין איד, ווען עס פאלן אים אראפ די תפילין, ווי ער הייבט זיי אויף און ווי ער קושט זיי מיט דער גאנצער ליבשאפט. די גמרא זאגט דאך אין מסכת ברכות אז דער קדוש ברוך הוא מניח תפילין. און די גמרא פרעגט: תפילין דמארי עלמא, מה כתיב בהו? וואס שטייט געשריבן אין דעם אויבערשטנס תפילין? זאגט די גמרא אז אין די תפילין פון דעם אויבערשטן שטייט: ״ומי כעמך ישראל גוי אחד בארץ״. ווער איז דעם אויבערשטנס פאלק, איין איינציגער גוי אחד בארץ? דאס שטייט אין דעם אויבערשטנס תפילין. און די גמרא זאגט, און לערנט אויס פון די פסוקים, עס שטייט אין פרשת כי תבוא, אין דער היינטיגער סדרה: ״את הוי׳ האמרת היום״ און ״והוי׳ האמירך היום״. די אידן האבן אויסגעקליבן דעם אויבערשטן, און דער אויבערשטער קלייבט אויס די אידן. ״אתם עשיתוני חטיבה אחת בעולם״. די אידן מאכן דעם אויבערשטן א חטיבה אחת, זיי שבחן דעם אויבערשטן און טיילן אויס דעם אויבערשטן פון אלץ. און זיי זאגן: ״את הוי׳ האמרת״. דער אויבערשטער מאכט פון די אידן א חטיבה אחת. און אין די תפילין פון דעם אויבערשטן שטייט, אין די תפילין פון די אידן שטייט ״שמע ישראל הוי׳ אלקינו הוי׳ אחד״, אז מיר זאגן די
01:59 אחדות ה׳; זו חטיבה אחת. ובתפילין של הקב"ה כתוב: ״ומי כעמך ישראל גוי אחד בארץ״, וגם זו חטיבה אחת. אמר הרה"ק מברדיטשוב: בתפילין שלך, תפילין דמארי עלמא, כתובה מעלתם של ישראל, ״ומי כעמך ישראל גוי אחד בארץ״. והנה היהודי הזה נפל על הארץ בזמן הגלות. ״כי שחה לעפר נפשנו, דבקה לארץ בטננו״ — עם ישראל נמצא בגלות. היהודי שלך, היהודי של הקב"ה, נפל. נו, אבינו שבשמים, התפילין שלך, שעוסקות בעם ישראל, נפלו; הרם אותן, נשק אותן והוצא אותן מן הגלות. וזהו הפסוק בפרשת השבוע: ״את הוי׳ האמרת היום והוי׳ האמירך היום״. הפסוק מלמד אותנו את גדולתם של ישראל. אלו הם שני הדברים, כפי שנאמר: היהודים בוחרים בקב"ה, והקב"ה בוחר ביהודים. ועל כך הוא מספר [?], וזה מה שאומר הפסוק בפרשת השבוע. ואדמו"ר הזקן מפרש את ״את הוי׳ האמרת היום והוי׳ האמירך היום״ — אדמו"ר הזקן אומר ש״היום״ מכוון לראש השנה. ואדמו"ר הזקן מבאר שהחל מפרשת כי תבוא, בכל הפרשיות הללו, נזכרת כמה פעמים המילה ״היום״. פרשת כי תבוא, נצבים — ״אתם נצבים היום״ — כי תצא, וכן הלאה. אדמו"ר הזקן מפרש שכל אותם ״היום״ מכוונים לעניין ראש השנה: ״זה היום תחילת מעשיך״. והשל״ה הקדוש כותב שהפרשיות מדברות על ענייני
01:59 אחדות השם, דאס איז חטיבה אחת. און אין דעם אויבערשטנס תפילין שטייט: ״ומי כעמך ישראל גוי אחד בארץ״, אז דאס איז אויך חטיבה אחת. האט דער בארדיטשובער געזאגט: אין דיין תפילין, תפילין דמארי עלמא, שטייט מעלתם של ישראל, אז עס איז ״ומי כעמך ישראל גוי אחד בארץ״. אט איז דער איד געפאלן אויף דער ערד, אין זמן הגלות. ״כי שחה לעפר נפשנו, דבקה לארץ בטננו״ — עם ישראל איז אין גלות. ארויסגעפאלן איז דיין איד, דעם אויבערשטנס איד. נו, אבינו שבשמים, דיינע תפילין, וואס גייט אויף עם ישראל, איז ארויסגעפאלן; הייב זיי אויף, קוש זיי, און נעם זיי ארויס פון גלות. און דאס איז דער פסוק אין דער היינטיגער פרשה, ״את הוי׳ האמרת היום והוי׳ האמירך היום״. דאס זאגט אונז די גרויסקייט פון ישראל. אז דאס זענען די צוויי זאכן, ווי מיר וועלן זאגן: אידן קלייבן אויס דעם אויבערשטן, און דער אויבערשטער קלייבט אויס די אידן. און אויף דעם איז מספר הנחת, און דאס זאגט דער פסוק אין דער היינטיגער פרשה. און דער אלטער רבי טייטשט דאך, אז ״את הוי׳ האמרת היום והוי׳ האמירך היום״ — זאגט דאך דער אלטער רבי אז ״היום״ גייט אויף ראש השנה. און דער אלטער רבי איז דאך מבאר, אז פון פרשת כי תבוא, די אלע פרשיות, ווערט דערמאנט כמה פעמים דאס ווארט ״היום״. פרשת כי תבוא, נצבים, ״אתם נצבים היום״, כי תצא, און אזוי ווייטער. דער אלטער רבי טייטשט דאך אז די אלע ״היום״ גייט אויף דעם ענין פון ראש השנה: ״זה היום תחלת מעשיך״. אין די פרשה, און דער הייליגער של״ה שרייבט דאך, אז די פרשיות רעדן וועגן ענינים פונעם
03:50 הזמן שבו קוראים אותן. כשקוראים פרשה, היא חלה באותו זמן. אין זה מקרה, חס ושלום, אלא בהשגחה פרטית: הפרשה מדברת על המאורעות והימים הטובים של אותו זמן. השל״ה כותב בפרשת וישב, ועל דרך זה בנוגע לענייננו, שהפרשה שקוראים בשבועות של ראש השנה רומזת לראש השנה. כשאומרים ״את הוי׳ האמרת היום״, אומר אדמו"ר הזקן שהדבר קשור לראש השנה, שבו היהודים ממליכים את הקב"ה, והקב"ה בוחר ביהודים ומקבל אותם להיות עמו וממלכתו. והפרטים הכתובים בפרשה קשורים לראש השנה. ועוד קודם לכן, מאחר שקוראים את פרשת כי תבוא בחודש אלול, הפסוק שייך גם לכל חודש אלול, המסתיים בראש השנה. כפי שהמהרש״א אומר על מאמר חז״ל בגמרא בברכות, הוא מבאר את העניין של ״את הוי׳ האמרת היום והוי׳ האמירך היום״: ״אתם עשיתוני חטיבה אחת בעולם ואני אעשה אתכם חטיבה אחת בעולם״. אומר המהרש״א שהדבר מכוון לפסוק ״אני לדודי ודודי לי״, שהוא קשור לפסוק הזה. ישנו ה״אני לדודי״, שבו היהודים בוחרים בקב"ה, וזהו ״את הוי׳ האמרת היום״. היהודים משבחים את הקב"ה. רש״י אומר ש״האמרת״ הוא מלשון תפארת, או מלשון הפרשה והבדלה, וזהו העניין של ״אני לדודי״. ואחר כך,
03:50 זמן. אז בשעת מען ליינט א פרשה, קומט עס אויס אין דעם זמן. דאס איז נישט קיין מקרה, חס ושלום, נאר עס איז בהשגחה פרטית, אז די פרשה רעדט פון די מאורעות און די ימים טובים פון יענעם זמן. ער שרייבט דאך אין של״ה, פרשת וישב, אז אויף דעם דרך, בנוגע לעניננו, די פרשה וואס מען ליינט אין די וואכן פון ראש השנה, דאס מרמז אויף ראש השנה. אז בשעת מען זאגט ״את הוי׳ האמרת היום״, זאגט דער אלטער רבי אז דאס איז פארבונדן מיט ראש השנה, וואס אידן ראש השנה זענען ממליך דעם אויבערשטן, און דער אויבערשטער קלייבט אויס די אידן, נעמט זיי אן צו זיין מלוכה. און די פרטים וואס שטייען אין דער פרשה, איז דאס פארבונדן מיט ראש השנה. נאך פאר דעם, וויבאלד מען ליינט דאך דאס אין חודש אלול, די פרשה כי תבוא, איז דער פסוק אויך שייך צו דעם גאנצן חודש אלול, וואס ענדיגט זיך צו ראש השנה. ווי דער מהרש״א זאגט אין דער גמרא אין ברכות אויף דעם מאמר חז״ל, איז דער מהרש״א מבאר אויף דעם ענין פון ״את הוי׳ האמרת היום והוי׳ האמירך היום״: ״אתם עשיתוני חטיבה אחת בעולם ואני אעשה אתכם חטיבה אחת בעולם״. זאגט דער מהרש״א אז דאס גייט אויף דעם פסוק ״אני לדודי ודודי לי״. אז דאס איז מקושר מיט דעם פסוק ״אני לדודי ודודי לי״. אז עס איז דא דער ״אני לדודי״, וואס אידן קלייבן אויס דעם אויבערשטן, וואס דאס איז דער ״את הוי׳ האמרת היום״. אידן זענען משבח דעם אויבערשטן. רש״י זאגט ״האמרת״ מלשון תפארת, אדער מלשון הפרשה והבדלה, וואס דאס איז דער ענין פון ״אני לדודי״. און
05:29 ב״דודי לי״, ב״את ה׳ האמרת היום״, הקב"ה בוחר בנו ״להיות לו לעם סגולה״, ״ולהיותך עם קדוש לה׳ אלקיך״. זהו ״אני לדודי ודודי לי״. אבל מה תוכנו של כל העניין הזה? נסביר מעט: מה נאמר כאן במילים האלה? מהו תוכנם של הפסוקים ״את ה׳ האמרת היום וה׳ האמירך היום״? יש כמה וכמה פירושים, כמה וכמה ביאורים. אפילו למילה ״האמרת״ אנו מוצאים בספרים כמה פירושים. איך מפרשים את המילה ״האמרת״? רש״י אומר שזהו עניין של הפרשה והבדלה, או לשון תפארת. מפרשים אחרים אומרים שזו דווקא לשון אמירה. אחרים אומרים שזהו עניין של לבוש, בגד, ״אמרו״ — עניין של לבוש, ״ה׳ מלך גאות לבש״. יש כמה וכמה פירושים במפרשים בנוגע לעניין הזה. מהו תוכנו של העניין כאן? בחסידות מדברים על כך באריכות. על כל פנים, אחת הנקודות הקשורות כאן לראש השנה מופיעה במאמר של אדמו"ר הצמח צדק, שבו הוא מדבר באריכות על שלושת הפירושים שיש בכללות בלשון ״האמרת״: אמירה מלשון שבח ותפארת, שבח וגדולה, [לא ברור]; עניין האמירה מלשון לבוש, ״אמרו״, שהוא בגד, לבוש; ואמירה מלשון אמירה ודיבור. אומר אדמו"ר הצמח צדק:
05:29 דערנאך, אין דעם „דודי לי“, דער „את ה׳ האמרת היום“, דער אויבערשטער קלייבט אונז אויס „להיות לו לעם סגולה“, „ולהיותך עם קדוש לה׳ אלקיך“. איז דאס דער „אני לדודי ודודי לי“. וואס איז אבער דער תוכן פון דעם גאנצן ענין דא? א ביסל זאל מען מסביר זיין: וואס שטייט דא אין די ווערטער? וואס איז דער תוכן פון אט די פסוקים, „את ה׳ האמרת היום וה׳ האמירך היום“? ס׳זענען כמה וכמה פירושים, כמה וכמה ביאורים. אפילו אין ווארט „האמרת“ געפינען מיר אין ספרים כמה פירושים. ווי טייטשט מען דאס ווארט „האמרת“? רש״י זאגט אז דאס איז אן ענין פון הפרשה והבדלה, אדער א לשון פון תפארת. אנדערע מפרשים זאגן אז דאס איז גאר א לשון פון אמירה. אנדערע זאגן אז דאס איז אן ענין פון לבוש, בגד, „אמרו“ — אן ענין פון לבוש, „ה׳ מלך גאות לבש“. ס׳זענען כמה וכמה פירושים אין די מפרשים בנוגע דעם ענין. וואס איז דא דער תוכן פון אט דעם ענין? אין חסידות רעדט מען דערוועגן באריכות. על כל פנים, איינע פון די נקודות וואס איז פארבונדן דא מיט ראש השנה איז אין דעם מאמר פונעם צמח צדק, וואו ער רעדט באריכות וועגן די דריי פירושים וואס זיינען בכללות אין דעם לשון „האמרת“: אמירה מלשון שבח ותפארת, שבח וגדולה, [לא ברור]; דער ענין פון אמירה מלשון לבוש, „אמרו“, וואס דאס איז א בגד, א לבוש; און אמירה מלשון אמירה ודיבור. זאגט דער צמח צדק:
07:25 אז כל אלה הם עניינים שקשורים לראש השנה. למה? כי הגמרא אומרת — איפה הגמרא? בראש השנה — הגמרא אומרת בעניין של ״אמרו לפני מלכיות״. הקדוש ברוך הוא מבקש מיהודים, כשמגיע ראש השנה, ואומר להם: ״אמרו לפני מלכיות״. הלשון ״אמרו״ היא על דרך ״את ה׳ האמרת״. ״אמרו לפני מלכיות״: הקדוש ברוך הוא אומר ליהודים לומר מלכיות, להתפלל ולומר פסוקי מלכיות, ״כדי שתמליכוני עליכם״; ״זכרונות כדי שיעלה זכרונכם לפני לטובה״. ״ובמה? בשופר״. אומר אדמו"ר הצמח צדק שעבודת ראש השנה היא ״אמרו לפני מלכיות״: שיהודים מכתירים את הקדוש ברוך הוא למלך, וממשיכים את המלוכה [לא ברור] מ״אמרו״, מ״את ה׳ האמרת״. את המלוכה ממשיכים גם באמצעות ענייני שבח וגדולה, כשמשבחים את הקדוש ברוך הוא. זה הפירוש של ״האמרת״, מלשון שבח וגדולה; על ידי זה מגלים את המלוכה, מלך ומלוכה. שורש המלכות, במדרגות הגבוהות ביותר, כפי שמובא בחסידות ובקבלה, הוא ריבונות המלך, ריבונות עצמית. זה במדרגות הגבוהות והעמוקות ביותר באלוקות. ועל ידי זה ממשיכים את המלוכה משורשה [לא ברור].
07:25 אז דאס אלעס זיינען ענינים וואס זיינען פארבונדן מיט דעם ענין פון ראש השנה. פארוואס? ווייל די גמרא זאגט דאך — וואו איז די גמרא? אין ראש השנה — די גמרא זאגט בנוגע דעם ענין פון „אמרו לפני מלכיות“. דער אויבערשטער בעט ביי אידן, ווען עס קומט צו גיין ראש השנה, דער אויבערשטער זאגט צו אידן: „אמרו לפני מלכיות“. דער לשון „אמרו“, על דרך „את ה׳ האמרת“. „אמרו לפני מלכיות“: דער אויבערשטער זאגט צו אידן אז מ׳זאל זאגן מלכיות, מ׳זאל מתפלל זיין און זאגן פסוקי מלכיות, „כדי שתמליכוני עליכם“; „זכרונות כדי שיעלה זכרונכם לפני לטובה“. „ובמה? בשופר“. זאגט דער צמח צדק אז די עבודה פון ראש השנה, די עבודה פון ראש השנה, איז „אמרו לפני מלכיות“: אז אידן זיינען מכתיר דעם אויבערשטן אלס מלך, און מ׳פירט אריין די מלוכה [לא ברור] פון „אמרו“, פון „את ה׳ האמרת“. אויך פירט מען די מלוכה אריין דורך די ענינים פון שבח וגדולה, אז מ׳איז משבח דעם אויבערשטן. דאס איז דער פירוש פון „האמרת“, א לשון פון שבח וגדולה; דורך דעם ברענגט מען ארויס די מלוכה, מלך ומלוכה. דער שורש, אין די העכסטע מדריגות, ווי עס שטייט אין חסידות און קבלה, פון מלכות, איז ריבונות המלך, ריבונות עצמית. דאס איז אין די העכסטע מדריגות, אין די העכסטע און טיפסטע מדריגות אין אלקות. און דורך דעם ברענגט מען די מלוכה פון איר שורש [לא ברור].
09:24 ועל ידי שיהודים משבחים — ״האמרת״ מלשון שבח וגדולה — מגלים את הריבונות העצמית של הקדוש ברוך הוא, את המלוכה. ואחר כך ממשיכים זאת למטה באמצעות הפירוש של בגד ולבוש: ״ה׳ מלך גאות לבש״. הקדוש ברוך הוא, המלך, לובש את הלבוש, ״גאות לבש״, וזהו לבוש המלוכה. מן הריבונות של המלכות, מן השבח והגדולה ומשורש המלכות במדרגות הגבוהות ביותר, ממשיכים זאת לתוך לבוש: ״ה׳ מלך גאות לבש״, לבוש המלכות. שהריבונות, המלוכה, תגיע לכך שהקדוש ברוך הוא יהיה מלך על עם ישראל ויגלה את ריבונותו, את מלכותו, בעולם. ״ה׳ מלך גאות לבש, לבש ה׳ עוז התאזר, אף תיכון תבל בל תימוט״. כאשר נמשכת ריבונות המלכות, אז ״תיכון תבל״: זה גורם שהעולם יעמוד ויהיה לו קיום, ושהקדוש ברוך הוא ימלוך — ״מלכותך מלכות כל עולמים וממשלתך בכל דור ודור״. ואחר כך זה בא בעניין של אמירה ודיבור, ספירת המלכות. כפי שמובא בתניא, שמלכות היא עניין הדיבור — ״דבר ה׳״, ״דבר מלך שלטון״. באמצעות הדיבור שלו הוא ממשיך את המלוכה למטה, כל שכן וקל וחומר למעלה. ״בדבר ה׳ שמים נעשו וברוח פיו כל צבאם״: באמצעות המלכות והדיבור של הקדוש ברוך הוא, הוא מהווה, מחיה ומקיים את כל הדברים. וזוהי עבודת ראש השנה, כשמגיע ראש השנה. הוא אומר ״אמרו לפני״ — ״אמרו״ הוא על דרך כל הפירושים האלה: ״אמרו״ מלשון שבח וגדולה, שמשבחים את הקדוש ברוך הוא בשבחים הגדולים והנעלים ביותר [לא ברור].
09:24 און דורך דעם וואס אידן זיינען משבח — „האמרת“ מלשון שבח וגדולה — איז מען מגלה די ריבונות עצמית פונעם אויבערשטן, די מלוכה. און אחר כך פירט מען דאס אראפ דורך דעם פירוש פון בגד ולבוש: „ה׳ מלך גאות לבש“. אז דער אויבערשטער, דער מלך, טוט זיך אן מיטן לבוש, „גאות לבש“, און דאס איז דער לבוש המלוכה. אז פון דער ריבונות המלכות, פון דעם שבח וגדולה און דעם שורש פון מלכות אין די העכסטע מדריגות, פירט מען דאס אראפ אין א לבוש: „ה׳ מלך גאות לבש“, דער לבוש מלכות. אז די ריבונות, די מלוכה, זאל אנקומען צו דעם, אז דער אויבערשטער זאל ווערן מלך אויף עם ישראל און מגלה זיין זיין ריבונות, זיין מלכות, אויף דער וועלט. „ה׳ מלך גאות לבש, לבש ה׳ עוז התאזר, אף תכון תבל בל תמוט“. ווען די ריבונות המלכות ווערט נמשך, איז „תכון תבל“: דאס מאכט אז די וועלט זאל שטיין און די וועלט זאל האבן א קיום, און דער אויבערשטער זאל מלוכה האבן — „מלכותך מלכות כל עולמים וממשלתך בכל דור ודור“. און אחר כך קומט עס אין דעם ענין פון אמירה ודיבור, די ספירה פון מלכות. ווי עס שטייט אין תניא, אז מלכות איז דער ענין פון דיבור — „דבר ה׳“, „דבר מלך שלטון“. דורך זיין דיבור פירט ער אראפ די מלוכה, כל שכן וקל וחומר למעלה. „בדבר ה׳ שמים נעשו וברוח פיו כל צבאם“: דורך דער מלכות און דיבור פונעם אויבערשטן איז ער מהוה, מחיה ומקיים אלע זאכן. און דאס איז די עבודה פון ראש השנה, בשעת עס איז ראש השנה. זאגט ער „אמרו לפני“ — „אמרו“ איז על דרך די אלע פירושים: „אמרו“ מלשון שבח וגדולה, אז מ׳איז משבח דעם אויבערשטן מיט די גרעסטע, העכסטע שבחים [לא ברור].
11:18 בתפילות. ואחר כך, ״אמרו לפני מלכיות״ — זו לשון מלוכה. ״אמרו לפני״ פירושו עשיית דיבור: דיבור של תפילה, דיבור של תורה. באמצעות מילות התורה והתפילה שאומרים בראש השנה פועלים שתימשך מלכותו של האדון העליון. מהי מלוכה? מלוכה באה דווקא עם רצון ועם תענוג. כידוע, במלוכה יש רצון ותענוג, ו״ברוב עם הדרת מלך״. באמת, הריבונות העצמית של האדון העליון הרי כבר קיימת, אלא שצריך להמשיך את המלוכה. מהי מלוכה? מלוכה היא שהקדוש ברוך הוא יקבל על עצמו להנהיג ולהשפיע ולהחיות ולתת את כל הברכות, ברצון, מתוך תענוג. וכשזה יורד בפועל ממש, זה בא לידי ביטוי בכתיבה וחתימה טובה, בשנה טובה ומתוקה בגשמיות וברוחניות. וכדי לפעול זאת, צריך שיהיה כאן מידה כנגד מידה. כדי לפעול שהקדוש ברוך הוא יסכים ויקבל את המלוכה, צריכה להיות אצל יהודים הכתרת המלך. כלומר, כדי שהקדוש ברוך הוא יקבל את המלוכה, חייבת להיות אצל יהודים קבלת עול מלכותו. שהם אכן יעשו את כל העניינים האלה, ותאיר אצלם קבלת עול מלכות שמים מתוך רצון, מתוך תענוג, מתוך התקשרות אמיתית, מתוך אהבה אמיתית, מתוך יראה אמיתית. ועל ידי שיהודי מוסר את עצמו לקדוש ברוך הוא, במסירות של לב ונפש, הרי
11:18 אין די תפילות. און אחר כך, ״אמרו לפני מלכיות״ — דאס איז א לשון פון מלוכה. ״אמרו לפני״ מיינט עשיית דיבור: דיבור פון תפילה, דיבור פון תורה. די מילים פון תורה ותפילה וואס מ׳זאגט ראש השנה, איז דורך דעם פועל׳ט מען אז ס׳זאל נמשך ווערן די מלוכה פונעם אדון עליון. וואס איז די מלוכה? די מלוכה קומט דווקא מיט א רצון און מיט א תענוג. כידוע, ביי מלוכה איז דא רצון און תענוג, און ״ברוב עם הדרת מלך״. באמת, די ריבונות עצמית פונעם אדון עליון איז דאך שוין, נאר ס׳דארף נמשך ווערן די מלוכה. וואס איז מלוכה? מלוכה איז אז דער אייבערשטער זאל מקבל זיין אויף זיך צו פירן און משפיע זיין און מחיה זיין און געבן די אלע ברכות, מיט א רצון, מתוך תענוג. און ווען דאס קומט אראפ בפועל ממש, אין כתיבה וחתימה טובה, אין א שנה טובה ומתוקה בגשמיות וברוחניות. און כדי אז דאס זאל פועל׳ן דעם ענין, דארף זיך זיין ביי דעם מידה כנגד מידה. כדי צו פועל׳ן אז ס׳זאל זיין דעם ענין, אז דער אייבערשטער זאל מסכים זיין און מקבל זיין די מלוכה, דארף זיין ביי אידן הכתרת המלך. דאס הייסט, אז כדי דער אייבערשטער זאל מקבל זיין די מלוכה, מוז ביי אידן זיין קבלת עול מלכותו. אז זיי זאלן טאקע טאן די אלע ענינים, ומאיר זיין ביי זיך די קבלת עול מלכות שמים מתוך רצון, מתוך תענוג, מתוך אן אמת׳ע צוגעבונדנקייט, מתוך אמת׳ע אהבה, מתוך אמת׳ע יראה. און דורך דעם וואס א איד גיט זיך איבער צום אייבערשטן, די איבערגעגעבנקייט מיט לב ונפש, איז אז
13:07 על ידי זה הוא ממשיך ופועל שמלכותו של הקדוש ברוך הוא תימשך כאן בעולם. ועוד נקודה שאדמו"ר הזקן מבאר במאמר על ״את הוי׳ האמרת״. הלשון היא ״האמרת״. הלשון ״האמרת״ — לא כתוב ״אמירה״ או ״אמרת״; כתוב ״האמרת״. ו״האמרת״ פירושו מבחינה דקדוקית שאתה גורם לו לדבר. ״את הוי׳ האמרת״ — אתה גורם לו לדבר. אומר אדמו"ר הזקן שהפירוש של ״הוי׳ האמרת״ הוא שאנחנו, עם ישראל, מעוררים אצל הקדוש ברוך הוא שהוא ידבר. זהו הכוח שיש ליהודי, הכוח של פעולותיו, הכוח של תפילותיו. שעל ידי עבודתו, על ידי תשובתו, על ידי תפילתו, על ידי עבודתו בראש השנה ובחודש אלול, ה״אני לדודי״, הוא פועל ״האמרת״: הוא כביכול גורם לקדוש ברוך הוא לדבר, שהקדוש ברוך הוא ישפיע, שהקדוש ברוך הוא ייתן. וזה על דרך המאמר הידוע, תורת הבעל שם טוב, על צלו של האדם: ״הוי׳ צלך״. שהקדוש ברוך הוא הוא צלו של האדם. כפי שהאדם נע, כך הדבר משתקף בצל; הוא משתקף בצל. הצל חוזר על כל תנועה של האדם. על דרך זה גם בעבודת האדם: על ידי שהאדם עושה עניינים כאן למטה, הוא פועל שאותם עניינים יהיו למעלה. וכפי תורת המגיד ממעזריטש: ״דע מה למעלה ממך״ — שתדע שמה שלמעלה הוא ממך.
13:07 דורך דעם ממשיך און פועל׳ט ער, אז די מלוכה פונעם אייבערשטן זאל נמשך ווערן דא אין דער וועלט. און נאך א נקודה וואס דער אלטער רבי מבאר אין מאמר, פון ״את הוי׳ האמרת״. דער לשון איז ״האמרת״. דער לשון ״האמרת״ — ס׳שטייט נישט דער לשון ״אמירה״, ״אמרת״; ס׳שטייט ״האמרת״. און ״האמרת״ מיינט בדקדוק, אז דו מאכסט אים רעדן. ״את הוי׳ האמרת״ — דו מאכסט אים רעדן. זאגט דער אלטער רבי, דער טייטש פון דעם, ״הוי׳ האמרת״ מיינט אז מיר, עם ישראל, מיר זענען מעורר ביי דעם אייבערשטן, ער זאל רעדן. דער כח פון א איד, דער כח פון זיינע פעולות, דער כח פון זיינע תפילות — דאס האט ער. אז ער האט דורך זיין עבודה, דורך זיין תשובה, דורך זיין תפילה, דורך זיין עבודה ראש השנה, חודש אלול, דער ״אני לדודי״, פועל׳ט ״האמרת״: ער מאכט כביכול דעם אייבערשטן רעדן, אז דער אייבערשטער זאל משפיע זיין, אז דער אייבערשטער זאל געבן. און דאס איז על דרך דעם מאמר הידוע, תורת הבעל שם טוב, איבער דעם צל פון א מענטש: ״הוי׳ צלך״. אז דער אייבערשטער איז דער צל פון דעם מענטשן. ווי אזוי דער מענטש טוט, אלץ אין דעם צל שפיגלט זיך דאס אפ; עס ווערט אפגעשפיגלט אין דעם צל. דער צל מאכט נאך יעדע תנועה פון דעם מענטשן. על דרך זה איז אויך אין עבודת האדם, אז דורך דעם וואס דער מענטש טוט ענינים דא למטה, פועל׳ט ער אז למעלה זאלן זיך די ענינים. און ווי די תורה פון הרב המגיד: ״דע מה למעלה ממך״ — אז דו זאלסט וויסן, אז וואס למעלה איז ממך.
14:54 אז אתה פועל, אתה פותח, אתה פותח את כל העניינים למעלה. ועל דרך זה ידוע מה שאדמו"ר הזקן אומר כאן במאמר, בפירוש ״האמרת״: שיהודים גורמים לקב"ה לדבר. ואכן, בקדושת לוי מביא רבי לוי יצחק מברדיטשוב פירוש משלו ל״הוי׳ האמרת״, ומביא את הנקודה הזאת: שליהודים, על ידי עבודתם, יש כוח להשפיע כביכול על הקב"ה, שהקב"ה ידבר, שהקב"ה ישפיע ברכות לעולם, לעם ישראל, וייתן את כל העניינים, השפעה לעולם. אם כן, זהו ״הוי׳ האמרת״: שעל ידי העבודה שלנו, האמירה והדיבור שלנו, התפילה שלנו, התורה שיהודי לומד ולומד, ובפרט בימים האלה של חודש אלול, ימי הרחמים, כשעוסקים בענייני לימוד התורה, דיבור התורה, ובענייני עבודת התפילה, דיבור התפילה, ובענייני צדקה — ״אני מדבר בצדקה רב להושיע״, כמו שכתוב בהפטרה. [לא ברור] דיבור, גם בצדקה. על ידי כל ענייני הדיבור שיהודי עושה כאן למטה, הרי ״דע מה למעלה ממך״: ״את הוי׳ האמרת״. זה גורם לכך שלמעלה הקב"ה ישפיע וידבר לטובתם של ישראל, את כל ההשפעות הטובות שיהודי צריך במשך כל השנה, ובכלל זה בכתיבה וחתימה לשנה טובה ומתוקה. לעומת זאת, בפסוק השני כתוב גם ״והוי׳ האמירך״. גם זה פירושו שהקב"ה גורם ליהודי לדבר, ״והוי׳ האמירך״. מפרש אדמו"ר הזקן:
14:54 אז דו, דו טוסט אויף, דו מאכסט אויף, דו מאכסט אויף די אלע ענינים למעלה. און על דרך זה איז ידוע, און דאס וואס דער אלטער רבי זאגט דא אין מאמר, ״האמרת״: אז אידן מאכן אז דער אייבערשטער זאל רעדן. און ער ברענגט טאקע אין קדושת לוי, דער בארדיטשעווער ברענגט דא אן אייגענע פירוש אויף ״הוי׳ האמרת״, ברענגט טאקע די נקודה: אז אידן, דורך זייער עבודה, האבן זיי דעם כח צו משפיע זיין אין דעם אייבערשטן כביכול, אז דער אייבערשטער זאל רעדן, דער אייבערשטער זאל משפיע זיין ברכות צו דער וועלט, צו עם ישראל, און געבן אלע ענינים, השפעה לעולם. ממילא דאס איז ״הוי׳ האמרת״: אז דורך אונזער עבודה, אונזער אמירה ודיבור, אונזער תפילה, אונזער תורה, וואס א איד לערנט און לערנט, און בפרט אין די טעג פון חודש אלול, אין ימי הרחמים, וואס מ׳טוט אין די ענינים פון לימוד התורה, דיבור התורה, און די ענינים פון עבודת התפילה, דער דיבור התפילה, און די ענינים פון צדקה — ״אני מדבר בצדקה רב להושיע״, ווי ס׳שטייט אין דער הפטרה. [לא ברור] דיבור, אויך אין צדקה. דורך די אלע עניני דיבור וואס א איד טוט דא מלמטה, איז ״דע מה למעלה ממך״: ״את הוי׳ האמרת״, דאס מאכט אז מלמעלה דער אייבערשטער זאל משפיע זיין און רעדן לטובתם של ישראל, אלע גוטע השפעות וואס א איד דארף א גאנץ יאר, און בכלל אין די כתיבה וחתימה, א שנה טובה ומתוקה. לעומת זה, אין דעם צווייטן פסוק שטייט דאך אויך ״והוי׳ האמירך״. וואס דאס מיינט אויך, אז דער אייבערשטער מאכט דעם אידן רעדן, ״והוי׳ האמירך״. טייטשט דער אלטער רבי
16:36 מה פירוש ״והוי׳ האמירך״? שהקב"ה גורם לך לדבר. זהו העניין שמדובר עליו אצל כמה וכמה חסידים: כשיהודי לומד תורה, מתקיים מה שנאמר בפסוק ״ואשים דברי בפיך״ — ״והוי׳ האמירך״. הקב"ה מדבר דרך הפה שלי, כביכול. כשיהודי לומד תורה, אלה דיבוריו של הקב"ה שעוברים דרך הפה שלי, ״והוי׳ האמירך״. הקב"ה מדבר דרכי. ״ה׳ שפתי תפתח ופי יגיד תהלתך״ — אלה תהילותיו של הקב"ה, ואני איני אלא כלי. אני אומר את דבריו של הקב"ה. וכשאני לומד תורה, אלה דיבוריו של הקב"ה. ואדמו"ר הזקן מפרש בלקוטי תורה כמה פעמים את הלשון ״איתמר״: ש״איתמר״ פירושו כאילו הדבר נלמד מעצמו. אני איני אלא כלי; אני חוזר על דבריו של הקב"ה, התורה עוברת דרך הפה שלי. וזה מה שהפסוק אומר, ״את הוי׳ האמרת״: בכוחו של יהודי, בבחינת ״אני לדודי״, כשהוא מוסר את עצמו לקב"ה, הוא פועל למעלה את עניין ״האמרת״ — שהקב"ה ידבר וישפיע. הוא ממליך את הקב"ה. זהו כוחו של יהודי להמליך את הקב"ה, לגלות את מלכותו ולפעול אותה. ״אמרו לפני מלכיות״ — באופן של אמירה, מלשון תענוג, מלשון שבח, מלשון גדולה; שיהיה זה עניין של מלוכה באופן של שבח ותענוג, ושהקב"ה ישפיע כאן למטה, דיבור של הקב"ה כאן למטה, את כל הברכות וההשפעות בגילוי. ועל ידי זה, ״והוי׳ האמירך״, שבמשך כל
16:36 וואס מיינט עס „וה׳ האמירך“? אז דער אויבערשטער מאכט די רעדן. וואס דאס איז דער ענין וואס רעדט זיך ביי כמה וכמה חסידים, דער ענין פון: אז א איד לערנט תורה, איז דאס וואס עס זאגט אין פסוק „ואשים דברי בפיך“ — „וה׳ האמירך“. דער אויבערשטער רעדט דורך מיין מויל, כביכול. א איד לערנט תורה, איז דאס דעם אויבערשטנס דיבורים וואס גייען דורך מיין מויל, „וה׳ האמירך“. דער אויבערשטער רעדט דורך מיר. „ה׳ שפתי תפתח ופי יגיד תהלתך“ — דאס איז דעם אויבערשטנס תהילות, און איך בין מער נישט ווי א כלי. איך רעד דעם אויבערשטנס ווערטער. און ווען איך לערן תורה, דאס זענען דעם אויבערשטנס דיבורים. און דער אלטער רבי טייטשט אין לקוטי תורה כמה פעמים „איתמר“: אז „איתמר“, דער טייטש איז אז כאילו עס ווערט געלערנט פון זיך אליין. איך בין מער נישט ווי א כלי; איך זאג איבער דעם אויבערשטנס ווערטער, תורה גייט דורך מיין מויל. און דאס איז וואס דער פסוק זאגט, „את ה׳ האמרת“: אז דער כח פון א אידן, אני לדודי, אז ער גיט זיך איבער צום אויבערשטן, מאכט ער אויף מלמעלה דעם ענין פון „האמרת“ — אז דער אויבערשטער זאל רעדן און משפיע זיין. ער איז ממליך דעם אויבערשטן. דער כח פון א אידן, אויף ממליך זיין דעם אויבערשטן, אויף מגלה זיין און מאכן זיין מלוכה. „אמרו לפני מלכיות“ — אין דעם אופן פון אמירה, מלשון תענוג, מלשון שבח, מלשון גדולה, אז דאס איז אן ענין פון מלוכה אין אן אופן פון שבח ותענוג, און דער אויבערשטער זאל משפיע זיין דא למטה, דיבור פון אויבערשטן דא למטה, אלע ברכות והשפעות בגילוי. און דורך דעם, „וה׳ האמירך“, אז די גאנצע
18:15 השנה, כשיהודי לומד תורה ומקיים מצוות, הדבר יהיה מתוך ההרגשה הזאת: שהתורה שאני לומד היא ״דברי״, תורתו של הקב"ה, ״דברי בפיך״. המצוות שאני עושה הן ״אשר קדשנו במצותיו״ — אלה המצוות של הקב"ה, ואני עושה אותן. ועל דרך זה בכל עניין של תורה ותפילה: שזו תורתו של הקב"ה, תפילתו של הקב"ה, שעוברת דרך הפה שלי, וזהו הקב"ה שמחזיק את עצמו מלמעלה. וכאן אנחנו מגיעים לעוד נקודה, נקודה עשירה מאוד, שהרבי רוצה להדגיש בפסוקים האלה. מה פירוש מה שנאמר כאן, ״להיותך עם סגולה״, בקשר לראש השנה? בין השבחים שנאמרים כאן בפסוקים, שבחים נפלאים על עם ישראל ועל הקשר של יהודים עם הקב"ה, כתוב בפסוק ״להיותך עם סגולה״. ורש"י אומר על ״להיותך עם סגולה״ — כשכתוב ״עם סגולה״ — שזה קשור לפרשת יתרו, שבה אמר הקב"ה במתן תורה: ״ואתם תהיו לי ממלכת כהנים וגוי קדוש״, ״והייתם לי סגולה מכל העמים״. ורש"י אומר: מה פירוש ״סגולה״, השבח של יהודים? שזהו אוצר, כמו כלים ואבנים טובות ומרגליות ששומרים כסגולה, שמלכים גונזים באוצר. כך גם ״להיותך עם סגולה״. וכאן נשאלת השאלה: מהו
18:15 יאר וואס א איד לערנט תורה און מקיים מצוות, זאל דאס זיין אין א טעם פון דעם אופן: אז די תורה וואס איך לערן, דאס איז „דברי“, דעם אויבערשטנס תורה, „דברי בפיך“. די מצוות וואס איך טו איז „אשר קדשנו במצותיו“ — דאס זענען דעם אויבערשטנס מצוות, און איך טו דאס. און על דרך זה, יעדער ענין פון תורה און תפילה, אז דאס איז דעם אויבערשטנס תורה, דעם אויבערשטנס תפילה וואס גייט דורך מיין מויל, וואס דאס איז דער אויבערשטער וואס האלט זיך מלמעלה. און אט דא קומען מיר צו נאך א נקודה, זייער א רייכע נקודה, וואס דער רבי וויל דא ארויסברענגען אין די פסוקים. וואס איז דאס וואס מען זאגט דא, „להיותך עם סגולה“, אין קשר צו ראש השנה? אז צווישן די שבחים וואס רעדן זיך דא אין די פסוקים, שבחים נפלאים בנוגע צו עם ישראל, בנוגע צום קשר פון אידן מיטן אויבערשטן, שטייט דא אין דעם פסוק „להיותך עם סגולה“. וואס רש״י זאגט, „להיותך עם סגולה“ — ווען עס שטייט „עם סגולה“ — אז דאס גייט אויף פרשת יתרו, וואס דארט האט דער אויבערשטער געזאגט במתן תורה: „ואתם תהיו לי ממלכת כהנים וגוי קדוש“, „והייתם לי סגולה מכל העמים“. און רש״י זאגט: וואס איז דער טייטש „סגולה“, דער שבח פון אידן? אז דאס איז אן אוצר, ווי כלים און אבנים טובות ומרגליות, וואס דאס לייגט מען אוועק לסגולה, וואס מלכים גונזים זיי אין אוצר. על דרך זה איז „להיותך עם סגולה“. און דא פרעגט זיך די שאלה: וואס איז דער
19:47 גודל השבח בכלים ובאבנים טובות ומרגליות שגונזים באוצר? מסתירים אותם בגניזה, שומרים אותם באוצר; מה יוצא מזה? בכסף וזהב אפשר להשתמש לצורכי המדינה. כשהמלך מחזיק כסף וזהב, הוא משתמש בהם לצורכי המדינה. לפעמים, כשיש מלחמה, מבזבזים את האוצרות כדי לנצח במלחמה. אבל כשאוצרות מונחים גנוזים ואיש אינו רואה אותם — מה התועלת בכך? ובפרט בנמשל, מהו הנמשל בנוגע ליהודים? מה פירוש הדבר שיהודים הם ״עם סגולה״, שהם כמו דברים, אבנים טובות ומרגליות, המונחים בגניזה, באוצר? איך זה מבטא את מעלתו של עם ישראל? והרבי מוסיף: על דרך זה אצל מלך, הדברים הגנוזים שיש למלך אינם רק בשביל מלחמה, כדי שיוכל להשתמש בהם. הם קשורים לרוממות המלוכה, כביכול, לעצם שלו. רוממות המלוכה נוגעת במלך בעצם שלו, בכך שהוא מרומם; זוהי רוממות המלוכה. וכשיש למלך דברים גנוזים, דברים סתומים וחתומים ויקרים לו מאוד, שאיש אינו יודע עליהם והם מונחים שם בהסתר — בזה מתבטאת הרוממות העצמית של המלך, שאינה קשורה בכך. אדרבה, זהו עניין גדר המלוכה: שמלבד העובדה שהמלך מנהיג את המדינה, הוא מרומם בעצם, וזוהי המעלה האמיתית. והיא מתבטאת בדברים האלה, באוצרות גנוזים וסתומים, בדברים נסתרים, באוצרות סתומים. וזה מה שרוצים לומר בנוגע לנשמות ישראל, ליהודים. עם ישראל אינו רק [לא ברור] כדי לעשות לקב"ה דירה בתחתונים, שיהודים [לא ברור].
19:47 גודל השבח פון כלים און אבנים טובות ומרגליות וואס גונזים זיי אין אוצר? מען באהאלט זיי אין א גניזה, מען באהאלט זיי אין אן אוצר; וואס האט מען פון דעם? כסף וזהב, דאס קען מען נוצן פאר די צרכי המדינה. דער מלך האט כסף וזהב, נוצט ער דאס פאר צרכי המדינה. אמאל, אז עס איז דא א מלחמה, איז מען מבזבז די אוצרות אויף צו מנצח זיין די מלחמה. אבער אז עס זאלן ליגן אוצרות, גנוזים, און קיינער זעט דאס נישט — וואס איז די תועלת? און בפרט מיט דעם נמשל, וואס איז דער נמשל בנוגע צו אידן? וואס מיינט דאס אז אידן זיינען „עם סגולה“, אז זיי זיינען ענינים, אבנים טובות ומרגליות, וואס ליגן אין א גניזה, ליגן אין אן אוצר? וואס ברענגט דאס ארויס די מעלה פון עם ישראל? און דער רבי גיט צו: על דרך זה ביים מלך, דאס וואס דער מלך האט ענינים גנוזים, דאס איז נישט נאר פאר א מלחמה, אז ער קען דאס נוצן. דאס איז פאר דעם רוממות המלוכה, כביכול, זיין עצם. מיט דעם רוממות המלוכה, מיט דעם וואס עס רירט אן דעם מלך אין זיין עצם, אז ער איז מרומם, דאס איז רוממות המלוכה. און דאס וואס דער מלך האט ענינים גנוזים, זאכן וואס זיינען סתומים וחתומים, און פאר אים גאר יקר, וואס קיינער ווייסט נישט דערפון, און עס ליגט דארטן באהאלטן — מיט דעם באשטייט דער רוממות עצמי פון דעם מלך, וואס איז נישט פארבונדן מיט דעם. אדרבה, דאס איז דער ענין פון גדר המלוכה: אז חוץ פון דעם וואס דער מלך פירט אן די מדינה, איז ער בעצם מרומם, און דאס איז די אמת׳ע מעלה. און מיט דעם וואס עס באשטייט פון די ענינים, אוצרות וואס זענען גנוזים וסתומים, באהאלטענע זאכן, אוצרות סתומים. און דאס וויל מען זאגן בנוגע נשמות ישראל, אידן. עם ישראל, דאס איז נישט נאר [לא ברור] כדי צו מאכן דעם אויבערשטן א דירה בתחתונים, אז אידן [לא ברור].
21:50 [לא ברור] את העולם, ותורה ומצוות, ולעבוד את ה׳, [לא ברור]. זו מעלתם של ישראל: הם עם סגולה, כלומר אוצר גנוז. הקשר של היהודים עם הקב״ה אינו רק מצד התורה והמצוות שלהם; זהו קשר עצמי. היהודים הם למעלה מהעולם, למעלה מתורה ומצוות, למעלה מדירה בתחתונים, למעלה מהכול. היהודים מושרשים בקב״ה עצמו, למעלה מכל העניינים. וזה מתגלה בראש השנה. בראש השנה, כשעומדים לפני תקיעת שופר ואומרים ״יבחר לנו את נחלתנו, את גאון יעקב אשר אהב סלה״, הקב״ה בוחר ביהודים בבחירה עצמית, מתוך אהבה עצמית ליהודים שלמעלה מכל העניינים. וזהו [לא ברור] כיצד יכולים היהודים להכתיר את הקב״ה למלך. כיוון שאנחנו למעלה מכל העניינים, היהודים יכולים להיות אלה שנאמר להם ״אמרו לפני״; הם יכולים לפעול אצל הקב״ה רצון חדש, תענוג חדש בעניין המלוכה. וזו העבודה שצריך לעשות בימים האלה של חודש אלול, בזמן האחרון, כשהמלך בשדה, מקבל את כולם בסבר פנים יפות ומראה פנים שוחקות לכולם. זה הזמן לבוא אל המלך, להתקרב אל המלך ולקבל על עצמנו עול מלכות שמים מתוך אהבה, מתוך תענוג, מתוך שמחה. להתכונן ליום הגדול של ראש השנה, [לא ברור], להכתיר את הקב״ה למלך. ושיהיה תיכף ״את ה׳ האמרת היום״ על כל פירושיו, ״וה׳ האמירך היום״ על כל פירושיו, ״ולהיות לו לעם סגולה״. שהדבר יתגלה בעולם. ובהמשך נאמר שם ״לתהלה ולשם ולתפארת״: שלא יישאר גנוז, אלא יתגלה בעולם, שכל העולם וכל היהודים יכירו וידעו, ״לתהלה ולשם ולתפארת״, ״ולתתך עליון על כל הגוים״, שיהיה
21:50 [לא ברור] די וועלט, און תורה ומצוות, און טון עבודת השם, [לא ברור]. דאס איז די מעלה פון ישראל, זיי זיינען עם סגולה. דאס הייסט אוצר גנוז. דער קשר פון די אידן מיטן אייבערשטן איז נישט נאר מצד זייער תורה ומצוות; דאס איז א קשר עצמי. אידן זיינען העכער פון עולם, העכער פון תורה ומצוות, העכער פון דירה בתחתונים, העכער פון אלץ. אידן זיינען מושרש אינעם אייבערשטן אליין, העכער פון אלע עניינים. און דאס ווערט נתגלה ראש השנה. ראש השנה, בשעת מ׳שטייט פאר תקיעת שופר און מ׳זאגט „יבחר לנו את נחלתנו, את גאון יעקב אשר אהב סלה“, און דער אייבערשטער בוחר אידן מצד בחירה עצמית, מצד דעם וואס דער אייבערשטער האט ליב אידן באהבה עצמית, וואס איז העכער פון אלע עניינים. און דאס איז [לא ברור], ווי אזוי אידן קענען מכתיר זיין דעם אייבערשטן פאר א מלך. ווייל אז מיר זיינען העכער פון אלע עניינים, דערפאר קענען אידן זיין די וואס „אמרו לפני“; זיי קענען פועל׳ן ביי דעם אייבערשטן א נייעם רצון, א נייעם תענוג אין דעם ענין המלוכה. און דאס איז די עבודה וואס מ׳דארף טון אין די טעג פון חודש אלול, די לעצטע זמן, ווען דער מלך איז בשדה, מקבל את כולם בסבר פנים יפות ומראה פנים שוחקות לכולם. איז די זמן אויף צוקומען צום מלך, זיך דערנענטערן צום מלך, און מקבל זיין אויף זיך עול מלכות שמים מתוך אהבה, מתוך תענוג, מתוך שמחה. צוגרייטן זיך צו דעם גרויסן טאג פון ראש השנה, [לא ברור], אויף מכתיר זיין דעם אייבערשטן אלס א מלך. און ס׳זאל זיין תיכף „את ה׳ האמרת היום“ מיט די אלע פירושים, „וה׳ האמירך היום“ מיט אלע פירושים, „ולהיות לו לעם סגולה“. אז ס׳זאל נתגלה ווערן אין דער וועלט. און ס׳זאגט דארטן ווייטער „לתהלה ולשם ולתפארת“, אז ס׳זאל נישט בלייבן גנוז, נאר ס׳זאל נתגלה ווערן אין דער וועלט, אז די גאנצע וועלט און אלע אידן יכירו וידעו, „לתהלה ולשם ולתפארת“, „ולתתך עליון על כל הגוים“, אז ס׳זאל זיין
23:42 גילוי מלכותו יתברך בעולם, וגילוי תפארת ישראל ושבחם של ישראל בעולם. והקב״ה יעזור [לא ברור], ושיהיה בגילוי ״ומי כעמך ישראל גוי אחד בארץ״. אמן, כן יהי רצון. וכתיבה וחתימה טובה, ושנה טובה ומתוקה [לא ברור].
23:42 דער גילוי פון מלכותו יתברך בעולם, און גילוי פון תפארת ישראל ושבחם של ישראל בעולם. און דער אייבערשטער זאל העלפן [לא ברור], און ס׳זאל זיין בגילוי „ומי כעמך ישראל גוי אחד בארץ“. אמן, כן יהי רצון. און א כתיבה וחתימה טובה, און א שנה טובה ומתוקה [לא ברור].