פרשת וישלח תשפ"ו- וואס איז א רבי

00:00 אמאל האט ר' יואל כהן, עליו השלום, דערציילט א סיפור, אז בשעת דער רבי ריי"צ, דער פריערדיקער רבי, איז אנגעקומען אין ארץ ישראל אין יאר תרפ"ט, איז דעמאלט געווען אין ארץ ישראל א גרויסער חסיד פון די גרויסע חסידים המקושרים. ער האט געהייסן ר' אלטער שמחוביץ, א באוואוסטער משפיע. ער איז געווען פון די ערשטע תלמידים פון תומכי תמימים. ער איז געווען פון די ערשטע שלוחים וואס דער רבי רש"ב האט געשיקט בשעת ער האט מייסד געווען די ישיבה תורת אמת אין חברון, אין תרע"ב. ער האט געשיקט א קבוצה וואס צווישן זיי איז געווען ר' אלטער שמחוביץ. ער איז געווען פון די בחירי התמימים, [לא ברור] פון תומכי תמימים אין ליובאוויטש. און שפעטער, יארן שפעטער, איז ער געווען אויך [לא ברור] ביי דעם גרויסן באוואוסטן חסיד ר' זלמן הבלין, וואס ער איז געווען דער מנהל, דער ראש ישיבה פון תורת אמת. און אין יענעם יאר, בשעת דער פריערדיקער רבי איז אנגעקומען אין ארץ ישראל אין יאר תרפ"ט, איז ר' אלטער דעמאלט געווען א משפיע אין דער ישיבה. האט ער דערציילט אז בשעת ר' אלטער האט זיך דערוואוסט אז דער רבי ריי"צ, דער פריערדיקער רבי, גייט אנקומען, איז געווען א גרויסע התרגשות. וואס הייסט, אז דער רבי קומט צו גיין אין ארץ ישראל, קומט צו פארן, איז געווען א גרויסע התרגשות, א גרויסע התפעלות. מען האט זיך צוגעגרייט און געגרייט, און מען האט געטאן א גאנצן שטורעם. ר' אלטער, וואס איז געווען א משפיע אין ישיבה, איז אין די וואכן פון ווען מען האט זיך דערוואוסט אז דער רבי קומט, געווען אין

01:36 גאנצן מיט בלבול החושים. וואס הייסט, ער איז געווען אין גאנצן אויסער זיך. ס'איז אים געווען שווער צו געבן שיעורים, ווייל ער איז געווען [לא ברור] פון התרגשות, ער איז געווען אין גאנצן ארויס פון זיך. אזוי איז עס אנגעגאנגען א משך זמן. בשעת דער רבי ריי"צ איז אנגעקומען אין ארץ ישראל, חודש מנחם אב פון יענעם יאר תרפ"ט, איז ר' אלטער מיטגעגאנגען מיט דעם רבי'ן און געווען מיט אים די גאנצע נסיעה, [לא ברור], און איז געווען מיט אים די גאנצע צייט. און שפעטער, בשעת דער רבי ריי"צ איז צוריקגעפארן, דאס איז געווען אין מיטן אב, נאך חמשה עשר אב, ארום צוואנציג אב, דער רבי ריי"צ איז אוועקגעפארן צוריק, איז ר' אלטער שוין צוריקגעקומען און האט זיך גענומען נאך אמאל צוריק צו די סדרים, צוריק צו דער ישיבה, צוריק צו דער ארבעט. און ס'האט געדויערט נאך א פאר טעג ביז ער האט געקענט קומען צו זיך און זיין ביי זיינע חושים. האבן די תלמידים דערציילט, אז בשעת ער האט זיך גענומען נאך אמאל לערנען און געבן שיעורים, און האט גענומען לערנען דעם מאמר חסידות וואס ר' אלטער פלעגט לערנען מיט די תלמידים, האט ער גענומען לערנען עטליכע שורות. און פלוצלינג, אין מיטן לערנען, גיט ער א זאג צו די בחורים, זאגט ער: „קינדערלעך, איר האט געזען א פנים, איר האט געזען אויגן, איר האט געזען א נאז, איר האט געזען א מויל, איר האט געזען הענט. ניין, קינדערלעך, איר האט געזען ג־טלעכקייט, איש אלקים. דאס איז אלץ געווען — יעדע תנועה וואס מען האט געזען — דאס איז אלץ ג־טלעכקייט, דאס איז אלץ אלקות,

03:20 דאס איז ג־טלעכקייט.“ און ער איז געווארן אזוי אין התרגשות, אז מען האט ממש געקענט זען אין אים [לא ברור]. אין אונזער סדרה געפינען מיר דעם פסוק: עס שטייט אז יעקב אבינו איז אנגעקומען קיין ארץ ישראל, שטייט „ויצב שם מזבח ויקרא לו אל אלהי ישראל“. לכאורה פשוט, דער רש"י ברענגט צוויי פירושים. וואס איז געווען? יעקב אבינו איז אנגעקומען קיין ארץ ישראל און האט אויפגעשטעלט דעם מזבח, „ויקרא לו אל אלהי ישראל“. ווער האט גערופן וועמען? יעקב אבינו האט גערופן דעם מזבח — ווער האט גערופן וועמען? דא קומען פירושים אין דעם. און דער רש"י ברענגט פון דער גמרא, די גמרא מגילה, די גמרא ברענגט רבי אחא, וואס ער זאגט: וואס איז דער טייטש „ויקרא לו אל אלהי ישראל“? שהקדוש ברוך הוא קרא ליעקב אל. דער אייבערשטער האט גערופן יעקב אבינו מיטן נאמען „אל“. און וואס איז „אל אלהי ישראל“? מי קרא להקדוש ברוך הוא אל? מי קרא ליעקב אל? אלהי ישראל. דער אלהי ישראל, דער אייבערשטער, ער האט גערופן יעקב אבינו אויך מיטן נאמען „אל“. דאס איז א גמרא מפורשת, גמרא מסכת מגילה. וואס איז דער פשט? ווי טייטשט מען דאס? וואס איז דער טייטש פון וואס מען זאגט „ויקרא לו אל אלהי ישראל“? וואס מיינט דאס, אז יעקב אבינו ווערט אנגערופן בשם „אל“? אין דעם ענין, דאס איז איינער פון די ענינים וואס רעדט זיך ארום אין חסידות, אין מאמרים. אין חסידות זענען פאראן מאמרים וואס רעדן וועגן דעם ענין. און דאס גיט צו פארשטיין דעם עמקות הענין פון דעם צדיק, פון דעם…

04:58 רבי, ווי דער ענין איז, על פי דער אדער דער מדרש, און על פי כמה ענינים וואס מען זעט אין מאמרי חז״ל און על פי קבלה און חסידות. פריער וויל איך מקדים זיין א ווארט פון דעם הייליגן בארדיטשובער אויף דעם פסוק. וואס דער הייליגער בארדיטשובער ברענגט: וואס איז דער טייטש דא, „ויקרא לו אל אלקי ישראל“? דער הקדוש ברוך הוא קרא ליעקב אל. און דערנאך איז דער מדרש מסביר: „מי קראו אל? אלקי ישראל.“ וואס איז דער מדרש? וואס וויל ער מבאר זיין? וואס איז די שאלה, „מי קראו אל“? און ער ענטפערט: „אלקי ישראל.“ זאגט דער הייליגער בארדיטשובער זייער א געשמאקן טייטש. ער טייטשט, עס איז דאך ידוע, עס איז א זאך וואס ער ברענגט אויך זייער אסאך אין דעם קדושת לוי, [לא ברור]. דאס איז א תורה וואס ער זאגט פון דעם מעזריטשער מגיד. [לא ברור] תורות הרב המגיד, און אויך [לא ברור] דעם בעל שם טוב. און דאס איז אויף דעם פסוק [לא ברור], וואס שטייט, דער פסוק זאגט דארט, [לא ברור] דוד המלך. ער ברענגט דעם פסוק וואס ער זאגט: „צדיק מושל יראת אלקים.“ דער כח פון דעם צדיק. „צדיק מושל יראת אלקים.“ דער פשוטער טייטש איז, אז א צדיק פירט אן מיט אלע זיינע ענינים דורך יראת אלקים. ווייל ער איז א ירא שמים, א ירא אלקים, און זיין ממשלה, זיין הנהגה, זיין מלוכה, דאס פירט דער צדיק דורך יראת אלקים. א טייטש דערויף. עס איז דאך נאך א טייטש אין דעם.

06:29 אבער דער טייטש פון דעם מעזריטשער מגיד אויף דעם פסוק „צדיק מושל יראת אלקים“, ברענגט ער מיט וואס חז״ל זאגן אויף דעם טייטש פון „צדיק מושל יראת אלקים“, אז ווי עס שטייט אין דער גמרא, אז דער הקדוש ברוך הוא גוזר וצדיק מבטל. דער אויבערשטער זאגט זאכן און דער צדיק האט א כח צו מבטל זיין דעם אויבערשטנס גזירות. „צדיק גוזר והקדוש ברוך הוא מקיים“ — די אלע מאמרי חז״ל וואס ברענגען ארויס דעם כח פון דעם צדיק, וואס ער קען איבערמאכן דעם אויבערשטנס גזירות. און דאס איז דער כח פון צדיקים, וואס עס גיט זיך אמאל, רחמנא ליצלן, [לא ברור]. קען דער צדיק דורך זיין גזירה, דורך זיין ציווי, משנה זיין דעם אויבערשטנס רצון? פרעגט זיך א שאלה: ווי קען דער — דאס איז דער רצון עליון — ווי קען דער צדיק דאס משנה זיין? אויף דעם זאגט דער פסוק „צדיק מושל יראת אלקים“. דער צדיק האט א ממשלה, האט א שליטה, אויך אין ענינים, אפילו פון יראת אלקים; דאס זענען זאכן וואס דער אויבערשטער האט גוזר געווען. דער צדיק האט אין זיך דעם כח, אז ער קען משנה זיין, כביכול, דעם אויבערשטנס רצון. וואס איז דער כח? און ער איז מסביר: דאס גופא איז דער רצון פון דעם אויבערשטן. ער ברענגט א משל, ער ברענגט עס אויך פון דעם [לא ברור] בעל שם טוב. א טאטע זאגט א פלפול, א ענין שכל, א טיפערן ענין, און ער זאגט דאס צו זיין קינד, צו זיין אייגענעם קינד. און דאס קינד וואס ער זאגט—

07:46 [לא ברור], דער קינד פרעגט דעם טאטן א קשיא אויף דעם טאטן׳ס סברא. און ער פרעגט אים אפ און ער ברעכט די סברא. נישט נאר דער טאטע ווערט נישט ברוגז אויפן קינד וואס האט אים אפגעפרעגט, נאר אדרבה, דער טאטע ווערט שמח בשמחה גדולה, און דאס איז מלא תענוג און נחת רוח, אז דאס קינד האט אים געקענט אפפרעגן. און דאס גופא איז דער רצון פון דעם טאטן. דער טאטע וויל אז דאס קינד זאל אים אפפרעגן די סברא, זאגן א טיפערע סברא און מאכן ליכטיג. דאס אליין איז דער רצון פון דעם טאטן. אויף דער זעלבער וועג, דער אויבערשטער שטעלט אוועק א גזירה אין א דרך מסוימת, מאכט ער דא א גזירה. דער צדיק, וואס ער ברעכט די גזירה, רופט ארויס א טיפערן פנימיות׳דיגן רצון, איז מגלה דעם פנימיות הרצון, אז דאס גופא איז וואס דער אויבערשטער וויל. און דאס איז „צדיק מושל יראת אלקים“, אז דער הקדוש ברוך הוא גוזר וצדיק מבטל, האט ער דעם כח. און דאס גופא איז דער רצון, תענוג און נחת רוח פון דעם אויבערשטן, אז דער צדיק מיט זיין כח, און זיינע תפילות, און זיינע בקשות, מיט זיינע ענינים, זאל מבטל זיין די גזירה. אבער וואס? דאס ווארט איז אבער, עס איז דאך נישט חס ושלום אז דער צדיק איז א שטארקער פון דעם אויבערשטן כביכול. נאר דאס גופא, מען זאגט, איז דער רצון אליין. אויף דאס גופא, וואס דער צדיק האט אין זיך דעם כח, אפילו אויף יראת אלקים, אויף, אויף

09:03 משנה זיין גזירותיו של הקדוש ברוך הוא. אויף דעם גופא איז דער פנימיות א רצון פון דעם אויבערשטן אליין. דאס איז נישט חס ושלום דער צדיק מצד עצמו. און דאס איז וואס די גמרא זאגט דא: הקדוש ברוך הוא קראו ליעקב א־ל. כידוע, אז דער נאמען א־ל, דאס איז איינע פון די שמות הקדושים, אבער דער טייטש פון דעם נאמען א־ל איז מלשון חוזק, מלשון כח. אזוי ווי „אילי הארץ“. יא, דאס איז א לשון פון תקיף, כח. און דאס איז וואס מען זאגט: הקדוש ברוך הוא קראו ליעקב א־ל. דער אויבערשטער האט געגעבן יעקב דעם כח א־ל, אז ער איז אן א־ל, האט אין זיך דעם תוקף און דעם חוזק, אויף משנה זיין און מבטל זיין גזירותיו פון דעם אויבערשטן. און אויף דעם זאגט מען: אבער מי קראו א־ל? הקדוש ברוך הוא. אויף דעם גופא, וואס דער צדיק האט אין זיך דעם כח, דאס איז נישט קיין אייגענער כח חס ושלום. דאס איז דער כח אלקי וואס דער צדיק באקומט. און דאס אויך, דאס נעמט — דאס אליין נעמט זיך פון דעם אויבערשטן. און ווי דער הייליגער בארדיטשובער ברענגט א געזונטן, א זיסן ווארט, וואס דער טייטש, דאס איז דער טייטש, פארוואס מען רופט דעם אויבערשטן „מלך מלכי המלכים“. וואס איז דער טייטש „מלך מלכי המלכים“? מען רופט דעם אויבערשטן מיט די דריי נעמען: מלך, מלכי המלכים. זאגט דער בארדיטשובער: מלכים, דאס איז די ענינים, דאס איז די ענינים פון גזירות וואס דער אויבערשטער מאכט אויף דער וועלט. מלכים, דאס איז די אלע עניני השפעות און טבע און,

10:19 און ברכות און גזירות און ענינים וואס טוען זיך אפ אין דער וועלט, וואס נעמט זיך פון דעם, פון מלכים. און דאס איז, מלכים דא מיינט מען די כוחות, די כוחות אלקיים וואס געפינען זיך אויף דער וועלט; דאס מאכן, פון דעם קומען ארויס די אלע השפעות לטובה אדער חס ושלום למוטב. די מלכי המלכים, דאס איז די צדיקים, אז זיי האבן דעם כח אויף משנה זיין כל מילין. צדיק מושל ביראת אלקים. צדיק מבטל וואס דער אויבערשטער האט געזאגט. איז דער צדיק דער מלכי המלכים. ער איז דער מלך איבער די מלכים און ער קען דאס משנה זיין און משנה זיין, מבטל זיין. אבער דער אויבערשטער אליין איז דער מלך מלכי המלכים. דער אויבערשטער, ער איז דער מלך איבער די מלכי המלכים. ער גיט דעם צדיק אט דעם כח. און דאס איז דער טייטש פון דעם הייליגן בארדיטשובער ווארט אין איינע פון די סדרות. אין חסידות איז מבואר דער ענין נאך מער. אין א מאמר פון רבי'ן מהר״ש, פון תורת ל״ג, ער שטעלט זיך אויף דעם און איז דאס מסביר באריכות, אבער על כל פנים די נקודה דא אין ענין. און דאס איז מיוסד אויף דעם וואס מען געפינט אין זוהר אויך על דרך זה. וואס דער זוהר זאגט, אז דא די מצוה פון עולה זיין לרגל. די תורה זאגט, אז „יראה כל זכורך את פני האדון ה׳“. זאגט דער זוהר, איצט אז ס׳איז נישט דא דער בית המקדש, זכרון דעם בית המקדש, ווי אזוי איז מען מקיים די מצוה פון עלייה לרגל? זאגט דער זוהר, אז דאס

11:34 איז צו רבי שמעון בר יוחאי. „מאן פני האדון ה׳? דא רבי שמעון בר יוחאי.“ אזוי אויך איז דאס? א מענטש וויל זיך טרעפן און זען מיט דעם „פני האדון ה׳“, וואס איז געווען אין דעם בית המקדש. איז נאך א כח, און דאס איז דורך דעם צדיק, דא רבי שמעון בר יוחאי. וואס אין גאנצן דער ענין איז אליין א שאלה: וואס איז דער פשט, „מאן פני האדון ה׳? דא רבי שמעון בר יוחאי“? און ווי דער רבי האט גערעדט פון דעם אמאל און געברענגט, אז בעצם שטייט דאס גאר אין ירושלמי אויך. דער רבי האט אמאל געזאגט, אין בדיחותא, אז דא מענטשן וואס זיי דארפן דווקא א מקור אין נגלה. ער האט געזאגט, אז אין דער גמרא שטייט עס, ירושלמי. וואס ירושלמי זאגט, אז ער ברענגט א פסוק אויך, „בהיכל קדשו“, און ער זאגט דא רבי אליעזר דקיסרי. ער ברענגט א נאמען פון איינע פון די אמוראים. וואו הוא רבי אליעזר? ער ברענגט א נאמען פון איינע פון די אמוראים וואס זענען געווען דארטן, געוואוינט אין קיסרי. און ער שרייבט אז דאס איז דער, דער „וה׳ בהיכל קדשו“, דער צדיק, דער תנא, דער אמורא, אין זיין בית המדרש. איז אז דא זעט מען טאקע אז דא איז א מין וואס טאקע איז מסביר אין דעם. איז מבואר אין חסידות, מיוסד אויף דעם וואס מ׳געפינט, אז מ׳געפינט אז ס׳איז א כמות פעמים וואס רבי שמעון בר יוחאי רעדט וועגן זיך, וועגן זיין גדלות. מ׳געפינט דאס אויך אין גמרא. וואו איז די גמרא וואס זאגט אז רבי שמעון בר יוחאי האט געזאגט אז

12:53 „יכולני לפטור את כל העולם כולו מן הדין“. און אזוי געפינט מען אז רבי שמעון בר יוחאי זאגט אויף זיך: „אנא סימנא בעלמא“. כאילו אז אין גאנצן איז מען אלץ מיט רבי שמעון. וואס, וואס, וואס, ווי קומט דאס? האבן מיר געפונען ביי צדיקים הגדולים אז זיי האבן גערעדט וועגן זיך אין אן ענין פון גדלות. חס ושלום אז עס איז געווען פון גאווה און ישות. ווי אז מען גייט צוריק אין תורה, משה רבינו, „ונחנו מה“, די אלע לשונות וואס ער זאגט, [לא ברור]. ער רעדט וועגן זיינע מעלות; משה האט געשריבן די תורה, די אלע ענינים. איז מבואר אין חסידות דערין, אדרבה: דער צדיק רעדט וועגן צדיקים אמיתיים. רביים זענען נשמות גבוהות, נשמות דאצילות, וואס זענען אינגאנצן בטל און דבוק צום רבונו של עולם. איז דער גודל הביטול און גודל הדבקות אין אזא מין אופן, אז זיי זענען אינגאנצן, זייער גאנצע הייל און שטעל, זייער אייגענע מציאות, זיי זענען — כל מציאותם, כל מהותם איז אחדות מיט אלקות. ער האט נישט אין זיך קיין שום נקודה פון זיך און איך און ישות און מציאות און רצונות פרטיים. ער איז אינגאנצן, אינגאנצן דבוק ומיוחד מיט אלקות, אזוי ווי דגים שבים. וואס דער דג שבים איז, אז ער האט קיין אייגענע מציאות ניט; זיין גאנצע מציאות איז פון דעם ים. ווי מען ברענגט אין הלכה, אז מען קען זיך טובל זיין אפילו ב-, ב-, בעינו של דג. עס איז געברענגט דערין אין דער הלכה א מחלוקת, אין, אין, אין משנה. אבער עס איז דא דער פרט וואס זאגט אז מען קען זיך טובלען אין דגים מצד דעם, אז זיי זענען אין מציאותם וואסער.

14:16 ווייל דאס איז כל מציאותם, זיי נעמען זיך פון דארטן, און דאס איז כל מהותם, וואסער איז זייער ענין. איז די צדיקים הגדולים, וואס זענען נשמות גבוהות, פון די צדיקים וואס רופן זיך אזוי ווי נוני ימא, אין ים, פיש פון ים, וואס האבן זיך א תמיד'דיגע דבקות, א תמיד'דיגן ביטול, א תמיד'דיגע איבערגעגעבנקייט, איז במילא זיי זענען אינגאנצן מיוחד מיט אלקות. איז במילא, בשעת זיי רעדן, רעדן זיי נישט זייער גדלות; דאס איז דעם רבונו של עולם'ס גדלות וואס ווערט נמשך על ידם. מצד דעם גודל הביטול איז דאס ניט זייער אייגענע מציאות, דאס איז די אלקות וואס גייט דורך זיי. דער צדיק, ער איז אזוי איבערגעגעבן, אזוי בטל, אזוי מיוחד מיט אלקות, אז במילא אלע זיינע ענינים, דאס איז דער רצון העליון וואס גייט דורך, גייט דורך אים. ער איז ממש איין דבקות, דורך זיינע הנהגות, דורך זיינע מצוות, דורך זיין — דאס איז זיין גאנצער ענין: תכלית הביטול. חס ושלום איז נישט אז אן אייגענע מעלה, אן אייגענע חשיבות; דאס איז זיין גדלות, זיין גאונות, זיין רייכקייט, זיין איידלקייט, זיין גרויסקייט, זיינע מעלות פרטיות, חס ושלום. פונקט פארקערט: ער איז אזוי איבערגעגעבן, אזוי מסור ונתון, אזוי נישט קיין מציאות, אזוי בטל במציאות, אז במילא קענען ענינים פון גדלות זיך אפשפיגלען על ידו, און עס איז גאר ניט וועגן אים אליין. און דאס איז געווען די מעלה פון יעקב אבינו. און דאס איז וואס ער זאגט, „ויקרא לו אל אלקי ישראל“. אז דער רבונו של עולם האט אנגערופן יעקב אבינו „אל“, ווייל ער איז געווארן אזוי דורך זיין—

15:37 עבודה. וואס יעקב אבינו האט געטאן מיט אלע זיינע ענינים וואס ער איז דורכגעגאנגען אין בית לבן און ביי עשו, מיט אלע ענינים, נסיונות וואס ער איז דורכגעגאנגען, האט ער דורכגעמאכט זיין גוף און זיין מציאות, ביז אז ער איז געווארן כל כולו א מענטש, אן איש אלקים, א געטליכער מענטש. אז אלקות האט געקוקט אויף יעקב, און וואו זעט מען? זעט מען אלקי יעקב. מען קורא קל אלקי יעקב. דאס איז געווארן זיין גאנצע מציאות, זיין גאנצע וועזן, זיין גאנצע פראנקייט. און דאס איז די כח וואס די צדיקים הגדולים, וואס זייער ענין איז אראפברענגען אלקות, ממש זיין גדלות דא למטה אויף דער וועלט דורך זייער עבודה. דער רבי מהר"ש גייט שפעטער אריבער און זאגט א געוואלדיגע זאך. דאס ער רעדט ביי די מעלה פון א צדיק. זאגט דער רבי, [לא ברור]. זאגט דער רבי מהר"ש אז באמת, ביי יעדער איד איז פאראן אפילו פון דעם ענין אויך. אז די גמרא זאגט דאך אין בבא בתרא, „ארך ימים ושנים“, [לא ברור] די גמרא וואס די גמרא זאגט דארטן, אז עתידין צדיקים שיקראו על שמו של הקב"ה. הייסט דאך אז דאס איז נישט נאר אן ענין וואס איז געזאגט געווארן נאר אויף יעקב אבינו, רבי שמעון בר יוחאי; דאס איז אן ענין וואס איז געזאגט געווארן אויף גאנץ כלל ישראל. ווייל „עתידין צדיקים“ מיינט מען „ועמך כולם צדיקים“. דאס גייט אויף כלל ישראל. און ווי ברייטן

17:08 פסוק „כל הנקרא בשמי ולכבודי“ וכו׳, די פסוקים וואס די גמרא ברענגט. אז אידן וועלן לעתיד לבא אלע אנגערופן ווערן בשם, בשם, בשם הוי׳, דעם אויבערשטנס נאמען, שמו של הקב״ה. וואס איז דער הסבר בזה? וואס, א איד זאל הייסן שמו של הקב״ה? זאגט דער רבי מהר״ש, דער אלטער רבי זאגט אין תניא, אז מ׳געפינט אז די מלאכים ווערן כמה פעמים אין דער תורה אנגערופן מיטן אויבערשטנס נאמען. יא? מ׳געפינט כמה פעמים אין, אין, אז מ׳זאגט הוי׳, איז נתגלה געווארן, יא, מלאך הוי׳ וכו׳, כל מיני שמות. אז דאס גייט אויף די מלאכים. שטייט אין תניא, דער אלטער רבי מבאר, אז דער צדיק, דער, סליחה, דער מלאך, בשעה וואס ער טוט זיין שליחות, איז דער מלאך אנגערופן על שם הוי׳. „ותקרא שם ה׳ הדובר אליה“. ס׳איז דא כמה פסוקים וואס מ׳געפינט אז דער מלאך אליין ווערט גערופן מיטן נאמען הוי׳. ווי קומט דאס אז דער מלאך, דער מלאך איז דאך א נברא, ווי קען מען אנרופן א נברא בשם הוי׳? פרעגט דער אלטער רבי אין סוף תניא, קונטרס אחרון. אבער דער אלטער רבי מבאר, אז דאס איז א גדר פון שליחות. אז היות מ׳זאגט ביי שליחות, „שלוחו של אדם כמותו“, און בשעה וואס דער שליח טוט זיין שליחות, איז ער אנגערופן על שם המשלח, ווייל ער פירט דורך די [לא ברור] פון דעם משלח. אז די מלאכים בעת שליחותם ווערן אנגערופן על שם המשלח. בשעה וואס דער מלאך איז נישט בעת שליחותו, חס ושלום, איז ער א נברא, און א נברא קען מען נישט אנרופן, חס ושלום, מיטן אויבערשטנס

18:44 נאמען. אבער בשעה וואס ער איז בשליחותו, איז בטל צו דער שליחות, שלוחו של אדם כמותו, ווערט דער מלאך אנגערופן על שם המשלח, על שם הוי׳. זאגט דער רבי מהר״ש, הייבט זיך אן א כל שכן וקל וחומר: אויב א מלאך, וואס ער איז א נברא, קען מען בעת שליחותו אנרופן מיטן אויבערשטנס נאמען, כל שכן וקל וחומר א איד וואס טוט א מצוה, וואס מצוות זיינען דאך רצון העליון, און ווי די חז״ל זאגן, „כבדו את המצוות שהן שלוחיי“. יעדע מצוה איז א שליח כביכול פון דעם אויבערשטן. און כדי די מצוה זאל זיין א מצוה, מוז זיין א איד. אז א גוי וועט לייגן תפילין, קלעפט נישט, ווייל ער איז נישט אין דער מצוה. נאר א איד וואס ער טוט די מצוה, מאכט ער אויף די מציאות פון די מצוה, ווערט דאס א מצוה. „כבדו את המצוות שהן שלוחיי“, קומט אויס אז די מצוה פון דעם אידן, וואס ער טוט די מצוה, ווערט כל מציאותו על שם המשלח. הייסט דאס אז ער ווערט אנגערופן בשם הוי׳. און דערפאר זאגט מען אז אלע אידן וועלן זיין אנגערופן מיט דעם ענין. הייבט זיך אן די שאלה לכאורה: אויב אלע אידן זיינען שם הוי׳, וואס זאגט מען ערשט לעתיד לבא? „ועמך כולם צדיקים“ — אז ס׳גייט אויף לעתיד לבא? אויב אזוי, איצטער, ווען א איד טוט א מצוה, בזמן הגלות, איז ער דאך אויך אנגערופן על שם הוי׳. איז דער תירוץ, איינע פון די ענינים וואס ער זאגט איז [לא ברור]. אבער לפועל איז דאס אלץ בהעלם

20:13 בזמן הזה. דער גילוי פון די אלע [לא ברור] לעתיד לבא. ובפרט אז ס׳שטייט אויך, אז איצטער טוט ער א מצוה, איז דאס א ענין בגלות, אין חושך. דער גאנצער גילוי, [לא ברור]. אז לעתיד לבא וועט דאס נתגלה ווערן, און דעמאלט וועט זיין דער גילוי פון אלע ענינים, און מ׳וועט זען בגילוי ווי דער איד איז שמו של הקדוש ברוך הוא, מצד דעם וואס ער איז דעם אויבערשטנס שליח, און דורך די שליחות ברענגט ער דעם אויבערשטן דא אראפ אין דער וועלט. ובמילא, לפי זה ווערט פארענטפערט די קשיא: ווי האט דאס די גמרא געזאגט אויף די אבות, אז יעקב אבינו — קורא להקב״ה, קורא הקב״ה ליעקב א־ל? אויף דעם זאגט מען אז לעתיד לבא וועלן אידן הייסן שמו של הקדוש ברוך הוא. אבער יעקב, דהיינו די אבות, די גמרא זאגט דאך במפורש אז די אבות האבן זוכה געווען צו זיין „מעין עולם הבא“ כבר בעולם הזה, „בכל, מכל, כל“. אז די אבות האבן שוין איצטער געהאט דעם ענין פון זיין עולם הבא. דערפאר ביי די אבות האט מען שוין איצטער געקענט אנרופן מיטן נאמען א־ל. דאס איז געווען מיוחד ביי די אבות און ביי די צדיקים הגדולים, וואס האבן זוכה געווען צו זיין מעין עולם הבא בעולם הזה, און דאס איז דער ענין. דאס קומט אונז אויך לערנען נפלאות צו יעדן אידן, און ס׳איז מלא דעם פסוק. אז דאס איז דער ענין פונעם צדיק, רבי, וואס ער איז דער „איש האלקים“, וואס ער איז מחבר אידן מיט ג־טלעכקייט, „אנכי עומד בין ה׳ וביניכם“. און דערפאר זאגט מען אז דער צדיק איז — קורא הקב״ה ליעקב א־ל — אז ער אליין איז, איז, איז פארבונדן מיט אלקות, און ער ברענגט, ער ברענגט

21:54 דעם אויבערשטן צו אונז, ובמילא איז „קורא ליעקב א־ל“ שוין איצטער. אבער באמת, ביי יעדן אידן, דורך זיין עבודה אין תורה ומצוות, האט ער אין זיך, על כל פנים בהעלם, דעם ענין, און לעתיד לבא וועט עס ארויסקומען בגילוי. און מ׳שטייט אין אזא גרויסער תקופה, וואס אלע [לא ברור] קומען ארויס, די תקופה פון שבת וישלח, און די ימים הסמוכים צו י״ט כסלו, ראש השנה לחסידות, וואס איינע פון די ענינים, וואס דער אלטער רבי האט מגלה געווען, איז דער ענין פון דעם צדיק, פון רבי: אז כדי צו באקומען, און כדי צו האבן א שייכות, כדי צו קענען ארויסרופן זיין דביקות און זיין התקשרות און זיין התחברות, איז דורך שליחות, [לא ברור], דורך דער שליחות דא למטה, „שלוחו של אדם כמותו“. איז דורך דעם וואס מ׳איז מקושר און מ׳איז צוגעבונדן צו דעם צדיק, צו דעם נשיא הדור, צו דעם יעקב שבדורנו, און דעם משה שבדורנו, איז די התקשרות און די דביקות מיט ג־טלעכקייט, ביז עס וועט זיין די תקופה פון „כי כולם ידעו אותי“, און מ׳וועט זוכה זיין, [לא ברור], בגילוי, דעם בית המקדש השלישי און די גאולה השלימה דורך משיח צדקנו.