פרשת נח - דער מבול אלץ הכנה צו ימות המשיח

00:00 ס'איז געווען א גרויסער חסיד, א רב, אין די צייטן פון רבי מהר"ש, און ער האט געהייסן ר' זלמן ניימארק, ר' זלמן סטרדובער. ער איז געווען דער רב פון סטרדוב, געווען א חסידישער איד, געווען א גרויסער תלמיד חכם. און דערציילט דער רבי אין דעם יומן פון די רשימות, וואס ער האט געהערט פון זיין שווער, דעם פריערדיקן רבי, וועגן דעם חסיד, דעם רב ר' זלמן ניימארק, אז ס'איז געווען אין די צייטן פון רבי מהר"ש, ווען ס'איז געווען אמאל א גאנצע עלילת דם. ס'איז א סיפור וואס גייט אין עמקות; מען האט געוואלט באשולדיגן דעם רבי מהר"ש אין דעם וואס ער העלפט די יונגע בחורים באקומען א פטור פון צבא אין רוסלאנד. און שפעטער האט דער רב ר' זלמן ניימארק גענומען אויף זיך דעם גאנצן ענין, די גאנצע אשמה, דעם גאנצן שולד, און איז געזעסן אין תפיסה, כמה זמן ער איז געזעסן. און ער האט געזאגט: ווען איך האב געהערט אז רבי מהר"ש'ס שעות זענען ביי מיר היקר, דאס הייסט, אין אנדערע ווערטער, ער האט נישט געוואלט אז מען זאל אריינמישן דעם רבי מהר"ש אין דעם גאנצן ענין, כדי נישט אוועקצונעמען פון זיין הייליקער צייט. און ביי רבי מהר"ש איז יעדער שעה, יעדער מינוט א גאנצע זאך פון ווערד. האט ער גענומען אויף זיך דעם גאנצן ענין. און עס ווייזט אויס אז עס איז געווען א זאך וואס די רבנים [לא ברור] געווען. שפעטער, ווען ער איז שוין ארויסגעגאנגען פון תפיסה, איז געווען אין דעם יאר תרנ"ב, דאס איז שוין געווען עטליכע יאר

01:45 נאך דער הסתלקות פון רבי מהר"ש, איז ער דעמאלט געקומען צו א חתונה אין ליובאוויטש. יענע חתונה איז געווען די חתונה פון רבי מהר"ש'ס טאכטער, הרבנית חיה מושקא, און זי האט דעמאלט חתונה געהאט מיט ר' משה הארנשטיין. און די חתונה האט מסדר געווען איר ברודער; דער טאטע איז נישט געווען, דער רבי מהר"ש איז אוועק יונג. און דער רבי רש"ב האט אויך מסדר געווען אלע עניני החתונה. די חתונה איז געווען אין ליובאוויטש, א גרויסע שמחה. און דעמאלט האט דער רבי רש"ב ביי יענער חתונה געזאגט חסידות, און געזאגט חסידות מיט א גרויסער הרחבה. א גאנצע נאכט האט מען פארברענגט. און יענע נאכט האט דער רבי רש"ב, נשמתו עדן, גערעדט א מאמר חסידות אויף דעם מאמר חז"ל: ״כל הנהנה מסעודת חתן ואינו משמחו עובר בחמשה קולות.״ און ער האט דעמאלט מבאר געווען דעם מאמר חז"ל על פי חסידות, און א גאנצע נאכט האט ער ארומגערעדט אויף דעם ענין. דאס איז געווען גאר א טיפער מאמר; דאס איז געווען פון די ערשטע גילויים וואס חסידים האבן זיך דערוואוסט פון דעם רבי רש"ב, זיין עומק, זיין טיפקייט, זיין רייכקייט און זיין ספעציעלן אופן ווי ער האט גערעדט חסידות. עס זענען דא כמה סיפורים אויף יענער חתונה, אבער מיר דערציילן דאס בקשר צו יענעם חסיד, אז ער איז געזעסן א גאנצע נאכט ביי יענעם פארברענגען און געהערט דעם מאמר חסידות. ס'איז שוין געווארן פארטאג, ס'איז שוין געווארן אין דער פרי, סוף נאכט, ווען דער רבי רש"ב האט געענדיקט זאגן די חסידות. איז ר' זלמן ניימארק ארויסגעגאנגען מיט אזא גרויסער התפעלות, און האט געמאכט א געשריי, געזאגט: ״און משיח לא איכפת לי.״

03:26 מען דארף שוין נישט משיח. דאס הייסט, אין אנדערע ווערטער, ער האט געמיינט צו זאגן: אט איז שוין משיח דא. און ער האט געזאגט, אז ער וויל נאר נכלל ווערן אין עצמות. ווייל אז מ'איז שוין גרייט נאך אזא חסידות, וויל מען דאך ווערן איין זאך מיטן אויבערשטן אליין, און סיי פאר מיר, סיי פאר אים, [לא ברור], נכלל ווערן אין עצמות, און דאס איז דער מבוקש, דאס איז דער גאנצער מבוקש וואס איז ארויסגעקומען פון דעם מאמר חסידות. שפעטער האט מען זיך געשטעלט גיין אין מקוה, ס'איז שוין געווען אין דער פרי, און אלע האבן זיך געשטעלט כדי צו גיין אין מקוה. און דער רבי, נשמתו עדן, דער רבי רש"ב, איז קם אויף און געגאנגען אליין; חסידים האבן געווארט אינדרויסן. און ר' זלמן ניימארק האט דעמאלט געזאגט — ס'איז געווען אזא התפעלות פון דער תורה פון דער חסידות, פון דעם גילוי — אז ער האט געזאגט: וואס דארף ער די מקוה? פיל מער ווי ער דארף די מקוה, דארף די מקוה אים. און ער האט געזאגט דעם לשון פון דעם רמב"ם, אז דער רמב"ם זאגט אין סוף הלכות מקוואות, אז טומאה וטהרה זענען גזירת הכתוב. ער האט אלץ געוואלט ארויסברענגען, ארויסדריקן זיין געוואלדיגע התפעלות און התרגשות וואס האט אים דורכגענומען אין אט דעם מאמר. יארן שפעטער האט דער רבי אין א בריוו געשריבן דעם פרטי סיפור צו ר' זלמן ניימארק'ס אייניקל, וועלכער האט דעמאלט געלעבט אין ירושלים, ארץ ישראל, און ער האט געשריבן דעם סיפור, הדברים,

05:00 דאס וואס ער האט געהערט פון זיין שווער, פון פריערדיקן רבי'ן, און האט צוגעגעבן, אז דער יסוד הדבר פון דעם סיפור איז מיוסד אויף דעם וואס שטייט אין רמב"ם. דער רמב"ם זאגט דאך, אין סוף הלכות מלכים, אז לא נתאוו החכמים לימות המשיח, נישט אויף כדי צו קענען זיין גרויסע הערשער, און נישט כדי צו קענען אונטערנעמען וכו' וכו'. דער איינציגער טעם וואס חכמים נתאוו לימות המשיח, איז כדי צו זיין פנויים בתורה וחכמתה, לדעת את ה' בלבד. ווי דער רמב"ם זאגט דאך אין דעם באוואוסטן סיום, רמב"ם הלכות מלכים ומלחמותיהם, און דער רמב"ם פירט אויס, אז דער גאנצער רצון וואס מען האט געוואלט משיח'ן, איז כדי צו קענען לערנען תורה און דינען דעם אויבערשטן, „ולא יהיה עסק כל העולם כולו אלא לדעת את ה' בלבד“. און „יהיו ישראל חכמים גדולים, ויודעים דברים הסתומים“, שנאמר, „ומלאה הארץ דעה את ה' כמים לים מכסים“. און במילא דאס איז געווען די נקודה וואס ער האט געזאגט, אז דורך דעם לימוד החסידות האט מען שוין משיח'ן, און דער גאנצער ענין פון משיח איז דאך „ומלאה הארץ דעה את ה'“, און דאס האט מען דורך דעם לימוד החסידות. וואס אין דעם היינטיגן סדר פון פרשת נח רעדט זיך דאך, בניגוד צום ענין פון „ומלאה הארץ דעה את ה'“, דער ענין פון דעם מבול. וואס דער סיפור המבול, ווען מיר לערנען די פרשה על פי פשטות הענינים, איז דער סיפור המבול געווען אן עונש פון דעם וואס „השחית כל בשר את דרכו על הארץ“. און דער אויבערשטער האט געזאגט אז ער גייט משחית זיין די ערד, „והנני משחיתם את הארץ“, אז ער גייט חורבן מאכן

06:31 כביכול די וועלט, ברענגען דעם מבול און מוחה זיין את כל היקום, און נח און בניו האבן איבערגעלעבט אין דער תיבה און אויפגעמאכט א נייע וועלט. אז ווען מיר לערנען דעם סיפור המבול על פי פשטות הענינים, קוקט אויס אז דאס איז גאר אן ענין של עונש. אויף דעם קומט צו גיין דער אלטער רבי, כידוע, אין תורה אור, אין מאמר „מים רבים“, און אין ספרי חסידות, וואס מען איז מבאר, אז דער גאנצער ענין המבול איז גאר געווען א פארקערטער ענין. דאס איז נישט קיין ענין פון עונש, על כל פנים נישט נאר אן ענין פון עונש; דאס איז גאר אן ענין פון לטהר את הארץ. ווארום אויב דער אויבערשטער וואלט געוואלט ברענגען אן עונש, האט ער דאס געקענט טאן באופן אחר לגמרי. עס איז געבליבן פאר א גאנץ יאר, מיט פערציג טעג פון מבול, מיט וואסער, מיט טובות און מיט די אלע ענינים — דאס איז געווען איבעריג. אז דער אויבערשטער וויל פטור ווערן פון דער וועלט, קען ער דאס מאכן איינס, צוויי, דריי, און אויפהערן באשעפן זי; עס דארף נישט קיין גאנצע מעשה. מוז מען זאגן, אז עס איז געווען עפעס א טיפערער ענין. וואס דאס איז וואס עס ווערט מסביר אין חסידות, אז דער ענין פון דעם מבול איז פארבונדן מיט מקוה. אז דאס איז על דרך דעם ענין המקוה. וואס די מקוה איז דאך אן ענין פון ארבעים סאה, און די מקוה איז מטהר. על דרך זה, די ארבעים יום פון דעם מבול, דאס איז על דרך די ארבעים סאה פון א מקוה, אז דאס איז געווען לטהר את הארץ. וויבאלד די וועלט איז געווען פול מיט השחתה, די וועלט

07:58 איז געווען שמוציג דורך די חטאים ועוונות וואס זענען דעמאלט פארגעקומען. במילא האט מען געדארפט מטהר זיין די וועלט, מזכך זיין די וועלט, אז די וועלט זאל ווערן אן איידעלערע, מער מזוככ'דיקע, און מען זאל קענען מיט איר ארבעטן און מזכך זיין דאס. אז דערפאר האט דער אויבערשטער געברענגט וואסער, א מקוה, מטהר צו זיין דאס אלץ. אבער דא רעדט זיך די שאלה: פארוואס רופט מען דאס אן „מי נח“? לכאורה, נח איז דאך פארקערט, ער איז ניצול געווארן פון דעם מבול; ער איז נישט געווען א חלק פון דעם מבול. ווי רופט מען דעם מבול „מי נח“? אז דא קומט צו גיין דער פנימיות הענין, אז דער מבול איז געווען גאר אן ענין פון נייחא, גאר אן ענין פון מנוחה. דאס איז, כאמור, דער מבול האט געברענגט טהרה צו דער ערד, מזכך געווען די וועלט און געמאכט א נייע, פרישע וועלט, „עולם חדש“, ווי דער מדרש זאגט: „נח עולם חדש ראה“. דאס האט באנייט די וועלט, באפרישט די וועלט און געמאכט א מזוככ'דיקע וועלט; זי זאל ווערן איידעל, זי זאל זיין מער כלי אז מען זאל קענען שפעטער מיט איר ארבעטן און מאכן פון דער וועלט א דירה לה' יתברך. ווי עס ווערט אין חסידות מבואר, אז דער גאנצער סיפור המבול, דאס איז געווען כדי מען זאל קענען שפעטער ארבעטן און מזכך זיין די וועלט און צוגרייטן די וועלט פאר מתן תורה, מיט די אלע המשך הענינים וואס זענען פארגעקומען אין די סיפורי התורה, נאך פרשת נח, לך לך וכולי, אברהם און ישראל, מיט די אלע פרטי הסיפורים.

09:20 פון עם ישראל. און דאס איז איינע פון די סיבות דערפאר, פארוואס בשעת מ׳דאוונט מוסף, מ׳זאגט די תפילת מוסף פון ראש השנה, אין איינע פון די ערשטע מאמענטן פון דער תפילה, און עס איז רצון — דעמאלט זאגט מען אין תפילת מוסף דעם ענין פון נח: „וגם את נח באהבה זכרת, ותפקדהו בדבר ישועה ורחמים.“ ווי קומט דא אריין דער סיפור פון נח אין מוסף, בשעת מ׳רעדט וועגן דעם, אז דער הקדוש ברוך הוא איז מלך? אין דעם איז מרומז דער גאנצער ענין: וואס האט דער מבול געטאן, ווי אזוי האט ער מסדר געווען די וועלט און צוגעגרייט די וועלט, אז עם ישראל זאל קענען שפעטער זיין דער „ובנו בחרת מכל עם ולשון“. און דער ענין פון טהרה איז אלץ צוגעקומען דורך דער תיבה פון נח. איז, כאמור, ווען מ׳זאגט דעם ענין פון תיבת נח, איז דאס בדרך פון דעם ענין פון א מקוה. געפינען מיר אין מקוה צוויי ענינים. דא קומט אריין א ביאור נפלא וואס דער רבי האט געזאגט אין תשרי — וואס איז, אויב איך געדענק, געווען תשרי תשמ״ו — אז דער רבי האט דעמאלט געזאגט זייער א געשמאקע שיחה און אריינגעברענגט א נייעם עומק, א נייע רייכקייט, אין דעם גאנצן ענין פון תיבת נח. ווען מ׳איז מדמה די תיבת נח צו מקוה, געפינען מיר דאך אין מקוה צוויי ענינים. עס איז פאראן אין מקוה אן ענין פון טהרה, זיך מטהר זיין פון טומאה, אבער עס איז דאך ידוע אז אין מקוה איז אויך פאראן דער

10:47 ענין פון תוספת טהרה. ווייל אין מקוה גייט מען נישט נאר מצד דעם ענין פון טהרה מטומאה, נאר אין מקוה גייט אויך א מענטש וואס ער איז טהור און ער וויל באקומען א תוספת טהרה. ווי מ׳ברענגט אויף דעם די דוגמא פון דעם כהן גדול, אז דער כהן גדול איז יום הכיפורים געגאנגען אין מקוה נישט איינמאל, כמה וכמה פעמים, פינף מאל. יעדעס מאל וואס ער איז געגאנגען אין מקוה איז צוגעקומען א נייע טהרה. כמובן, עס איז נישט געווען קיין טהרה מטומאה, נאר דאס איז געווען כדי עס זאל זיין א תוספת טהרה, און דאס איז דער גאנצער עומק, דער גאנצער תוכן פון דעם ענין פון מקוה, ווי דאס איז מבואר אין הלכה אפילו אין הלכות יום הכיפורים. על דרך זה, ווען מ׳זאגט אז אין דעם ענין פון מקוה זיינען פאראן די צוויי ענינים — מקוה אלס טהרה מטומאה און מקוה אלס א תוספת טהרה — איז, וויבאלד מ׳איז מדמה דעם ענין פון דעם מבול צו מקוה, געפינען זיך דאך אויך צוויי ענינים. ווייל מיר געפינען א מדרש נפלא. דער מדרש אין אונזער סדרה זאגט וועגן דעם ענין פון תיבת נח דברים כאלו. ער זאגט אז בשעת תחילת בריאת העולם, בשעת דער אייבערשטער האט באשאפן די וועלט, שטייט דאך „ורוח אלקים מרחפת על פני המים“. אז די וועלט איז געווען מלא מים, היה העולם מים במים. זאגט דער מדרש אין אונזער סדרה, אז בשעת דער אייבערשטער האט באשאפן די וועלט, נאך פאר בריאת האדם, וואס איז געווען דער שבח פון דעם אייבערשטן?

12:12 זאגט דער מדרש: „היה קילוסו של הקדוש ברוך הוא עולה מן המים.“ דאס הייסט, עס איז געווען מלא מים, מים במים, און דורך דעם איז געווען „קילוסו של הקדוש ברוך הוא עולה מן המים“. דאס איז געווען אין אנהייב. שפעטער, בימי שלישי, „יקוו המים מתחת השמים אל מקום אחד ותראה היבשה“, כדי עס זאל קענען זיין בריאת האדם. און ביים שלישי איז די יבשה ארויסגעקומען, כדי עס זאל קענען זיין בריאת האדם, און דער מענטש זאל קענען וואוינען אויף דער וועלט און דינען דעם אייבערשטן. בשעת עס איז געקומען דער מבול, האט דער אייבערשטער געזען אז דער מצב פון די מענטשן דארף זיך ענדערן. דער אייבערשטער האט געזען אז עס דארף ווערן א פארקערטער מצב, אז עס זאל נאך אמאל זיין „קילוסו עולה מן המים“. איז, ווען מ׳קוקט אריין אין דעם מדרש, איז דא א געוואלדיקער ענין אין דעם מבול. נישט נאר איז עס נישט קיין ענין פון עונש אליין; נאך מער, עס איז אפילו נישט נאר אן ענין פון טהרה מטומאה. דער מדרש זאגט דא אן ענין פון קדושה: אזוי ווי ס׳איז געווען בתחילת בריאת העולם „היה קילוסו של הקדוש ברוך הוא עולה מן המים“. מ׳קען זאגן אויף דעם [לא ברור]. עס איז געווען בלויז מים, און דאס איז געווען „קילוסו של הקדוש ברוך הוא“. בשעת מ׳זאגט אז ביים מבול איז ווידער אלץ געווארן מים, איז דאס ווידער געווארן „קילוסו של הקדוש ברוך הוא“. דאס איז דער תוכן פון מבול. דאס איז אן ענין פון קילוס

13:52 של הקדוש ברוך הוא. דאס איז אויך מעין דעם ענין פון מקוה. דער מבול איז געקומען [לא ברור], און אויף דרך זה וועט זיין לעתיד לבוא, בימות המשיח. ואדרבה, עס שטייט: „ומלאה הארץ דעה את ה׳ כמים לים מכסים“. דאס איז אויף דרך דעם משל פון „ומלאה הארץ דעה את ה׳ כמים לים מכסים“; עס וועט זיין „כמים לים מכסים“. אזוי ווי אין תחילת הבריאה איז געווען מים, און עס איז געווען „קילוסו של הקדוש ברוך הוא עולה מן המים“, על דרך זה איז געווען ביי נח: בשעת עס איז געווען דער מצב פון דעם מבול, איז געווארן נאך אמאל „קילוסו עולה מן המים“. און על דרך זה וועט לעתיד לבוא נאך אמאל זיין דער ענין „ומלאה הארץ דעה את ה׳ כמים לים מכסים“. [לא ברור] און דאס מסביר דעם ענין פון תיבת נח. דאס איז פונקט דער ענין וואס וועט זיין לעתיד לבוא. און די פסוקים זאגן אונז וואס עס דארף זיין די הנהגה פון א אידן לעתיד לבוא. עס וועט זיין לעתיד לבוא דער ענין פון „וגר זאב עם כבש ונמר עם גדי ירבץ“, „לא ירעו ולא ישחיתו בכל הר קדשי כי מלאה הארץ דעה את ה׳ כמים לים מכסים“. עס וועט זיין קיין שום ענין פון מחלוקת און מלחמה, נישט נאר צווישן מענטשן, נישט נאר אפילו צווישן אידן, אפילו צווישן בהמות וחיות — זיי וועלן אלע זיין בשלום ובשלוה, „לא ירעו ולא ישחיתו“, כי מלאה הארץ דעה את ה׳. [לא ברור]

15:38 דאס איז בדיוק וואס ס׳איז געווען אין תיבת נח. אין תיבת נח איז געווען אויף דרך זה: עס איז געווען א דירה צוזאמען, אז דער לייב מיט די אנדערע חיות זענען געווען צוזאמען. און כאטש א לייב איז א חיה רעה, פונדעסטוועגן, ווען מען האט זיי אריינגענומען אין תיבה, איז געווען דארט אן ענין פון גן עדן, פון שלום און פון מנוחה. דאס איז דער מצב וואס שלמה המלך שילדערט, אז עס איז דא שלום ושלוה, און דאס איז אויף דרך ווי עס וועט זיין אין ימות המשיח. און אזוי האט מען שוין געזען אין תיבת נח אן ארט פון גילוי המשיח: ״לא ירעו ולא ישחיתו בכל הר קדשי, כי מלאה הארץ דעה את ה׳ כמים לים מכסים״. ווען עס וועט זיין דעה את ה׳, וועט מען נישט דארפן מחלוקת, נישט כעס, נישט קנאה, שנאה און רציחה. פארוואס וועט דער וואלף קענען זיין מיטן כבש? ווייל עס וועט זיין ״מלאה הארץ דעה״. אזוי איז עס אויך בפשטות צווישן מענטשן. מחלוקת, פאליטיק, מלחמה, כעס, שנאה, רציחה און תאוות — דאס אלעס קומט דערפון וואס עס פעלט דעת. ווען יעדער מענטש זיצט ביי זיך אליין, פעלט דעת. אפילו א קליין קינד ווערט אין כעס ווען עס פעלט אים דעת. ווען עס איז נישטא דעת, ווערט מען פון יעדער זאך אין כעס, עס קומט קנאה, שנאה, תאוות, רציחה און אלע ענינים. אבער ביי ״מלאה הארץ דעה את ה׳״ איז דא דעת, און מען קען זיך פירן

17:11 מיט איין דעת, מען קען געפינען פתרונות און לעבן צוזאמען, און פארשטיין ווי אזוי צו לעבן מיט דער גאנצער וועלט. אויף דרך זה וועט עס זיין ביי ״לא ירעו ולא ישחיתו״. און דאס איז געווען אין תיבת נח. דאס מיינט, אז זי איז געווען ארומגענומען מיט וואסער. דער גאנצער ענין פון מבול האט כמה וכמה מדריגות. בגשמיות איז דער מבול געקומען צו פארלענדן די רשעים וואס האבן משחית געווען די ארץ. אבער אויף א טיפערן אופן איז ער געקומען צו רייניקן און מטהר זיין די ארץ, צו מזכך זיין די וועלט און צוגרייטן די וועלט, אז מען זאל קענען מאכן א דירה לבורא דורך דער עבודה פון תורה ומצוות. און די פנימיות פונעם גאנצן סיפור פון תיבת נח איז א הכנה צו גילוי המשיח. דורך דעם וואס די וועלט איז צוריק געווארן ״מים במים״, האט מען געקענט שפעטער מזכך זיין די וועלט. דאס איז די עבודה פון דער וועלט, וואס דערנענטערט זיך יעצט צום גילוי פון ״לא ירעו ולא ישחיתו״, פון ״מלאה הארץ דעה את ה׳״. אה, מען קען פרעגן א שאלה: עס איז דאך שוין געווען ״מים במים״ בתחילת הבריאה. וואס האט אויסגעפעלט נאך אמאל א וועלט פון וואסער אין דער צייט פון נח? דער תירוץ איז פשוט. דער ענין פון ״מים במים״ ביי דער בריאה איז, אז עס האט נאך נישט אנגעהויבן צו זיין א וועלט פאר זיך. עס איז נאך נישט געווען קיין מציאות פון וועלט. אבער אין דער צייט פון נח איז עס געווען נאכדעם וואס די וועלט איז שוין געווען א מציאות, און צוזאמען דערמיט איז געווען דער ענין פון ״מים במים״. דאס האט געפועלט אז מען זאל קענען אריינברענגען דעה את ה׳ אין דער וועלט, מאכן די וועלט פאר א כלי צו ״לא ירעו ולא ישחיתו״. נישט אז עס זאל אויס וועלט, ווי מען זאגט, נישט אז עס זאל נישט אריינקומען אין עולם הזה, נאר אין דער וועלט, ווי

18:49 די וועלט שטייט מיט איר מציאות, זאל אין דער מציאות פון וועלט זיך אנטפלעקן דער אמת פון ״מלאה הארץ דעה את ה׳״, דער אמת פון אחדות ה׳, פון ״אין עוד מלבדו״. דאס זאל זיין אינעווייניק אין דער וועלט און אין דער מציאות פון וועלט; דארט זאל זיך אנטפלעקן דער אמת און די מציאות פון דעם אויבערשטן. דער רבי האט אמאל געזאגט ביי א פארברענגען, אז דאס איז וואס מען געפינט ביי רש״י: נאכדעם וואס עס זענען פארביי די טעג פונעם מבול, האט דער אויבערשטער געשוואוירן אז עס וועט מער נישט זיין קיין מבול וואס זאל פארדארבן די וועלט. און ווען די ערד איז געווארן טרוקן, זאגט רש״י: ״גריד כהלכתה״. זי איז געווען טרוקן כהלכתה, אויף דעם מאנטאג. וואס איז דער פשט ״כהלכתה״? בפשטות מיינט עס, אז זי איז געווען גענוג טרוקן אז נח האט שוין געקענט ארויסגיין פון דער תיבה. דאס איז געווען אין חודש חשון, דעם זיבעצנטן טאג. אבער דער רבי האט מדייק געווען, אז די ווערטער און לשונות פון תורה האבן רמזים; רש״י איז אויך מרמז מיט דעם לשון הקודש. אין פנימיות התורה — ״גריד כהלכתה״, ווייל רש״י זאגט דווקא דאס ווארט ״הלכה״. דער ענין פון ״מלאה הארץ דעה את ה׳ כמים לים מכסים״ איז דער גילוי פון פנימיות התורה, דער גילוי פון אחדות ה׳. אבער צוזאמען דערמיט זאגט רש״י ״גריד כהלכתה״. די תורה זאל נישט אויסמעקן די וועלט, נאר די תורה זאל אריינקומען אין דער וועלט פון הלכה, אין דער וועלט ווי די וועלט שטייט מיט איר מציאות. דאס איז דער גאנצער ענין פון הלכה: עס איז דא א וועלט, און אין דער וועלט דארף מען וויסן ווי אזוי זיך צו פירן. דאס איז ״גריד כהלכתה״. דער תכלית הכוונה איז נישט צו בלייבן ביי ״מים במים״ און קיין וועלט זאל נישט זיין. עס זאל טאקע יא זיין א וועלט. און דאס איז די שבועה וואס דער אויבערשטער האט געגעבן, אז עס וועט נישט זיין נאך א מבול.

20:27 און נאכדעם וואס עס איז געווען דער ביטול לאלקות פון דער וועלט, ״מלאה הארץ דעה את ה׳״, איז דער תכלית הכוונה אז ״דעה את ה׳״ זאל שיינען אין דער מציאות פון וועלט, אין די כלים פון וועלט, אז אין דער גשמי׳דיקער וועלט זאל זיך אנזען דער אמת פון ״אין עוד מלבדו״. דאס איז דער אמת׳ער גילוי פון ימות המשיח. בשעת מען שטייט אין דער צייט פון נח, אין חודש תשרי, און מען גייט אריין אין חודש חשון — ווי דער רבי האט אמאל געזאגט, אז חודש תשרי איז [לא ברור], ״מים במים״; תשרי איז כולו קודש, כולו אלקות, כולו יום טוב, כולו קדושה — בשעת מען גייט ארויס פון חודש תשרי און מען גייט אריין אין חשון, וואס חשון איז דער חודש פון די ימי החול, דארף מען נעמען דעם גאנצן ביטול, דעם גאנצן דרך, די גאנצע ג־טלעכקייט אין גילוי פון ״דעה את ה׳״, און דאס אריינברענגען אין דער וועלט, אין לעבן, ווי ״גריד כהלכתה״. מען דארף אנפילן די וועלט מיט אלקות, אז אין דער מציאות פון וועלט זאל זיך אנזען ״מלאה הארץ דעה את ה׳״. נישט אז עס איז נישטא קיין ארץ, נאר אין דער ארץ זאל זיך אנזען ״כמים לים מכסים״. דאס איז די הכנה צום גילוי פון ימות המשיח. און דאס קען מען זען אויך אין דעם וואס דער אויבערשטער האט געזאגט: ״וערבה לה׳ מנחת יהודה וירושלים כימי עולם וכשנים קדמוניות״. דער מדרש זאגט, אז דאס גייט אויף די טעג פון נח. דאס איז דער גילוי פון ״לא ירעו ולא ישחיתו״, דער גילוי

21:43 פון משיח צדקנו. זאל טאקע זיין במהרה בימינו, ומלאה הארץ דעה את ה׳ כמים לים מכסים.