?פרשת דברים ושבת חזון - ווער זיינען די קיני קניזי וקדמוני פעלקער

00:00 דאס איז געווען אין די יארן תקפ"ה. דער מיטלער רבי איז דעמאלטס געווען אין דייטשלאנד, און ער האט דעמאלטס באזוכט, דאס איז געווען אין חודש תמוז בערך, דעם גרויסן גאון ר' עקיבא איגר. און אויך דעם גרויסן גאון ר' משה פון ניקאלשבורג. ער איז דעמאלטס געווען אין קארלסבאד און האט זיי באזוכט. און עס איז דא אן אינטערעסאנטער בריוו פונעם מיטלער רבי, וואו ער דערציילט כמה וכמה פרטים וואס זענען דעמאלטס פארגעקומען, וואס זיי האבן דורכגערעדט צווישן זיך, ווי דער מיטלער רבי און ר' עקיבא איגר. ווי ער זאגט אויף אים אז מצד אחד איז ער געווען א גדול בישראל, ומצד שני האט ער זיך נוהג געווען בפשטות ובעניוות, מיט דער גאנצער פשטות ווי ער פירט זיך אין ענינים גשמיים, און אויך האט ער בכלל די וועלט שפל בערכו לתכלית. און ווי שיין ער האט אים אויפגענומען. זיי האבן גערעדט וועגן חסידות, און ר' עקיבא איגר האט שטארק מחבב געווען דעם מיטלער רבי. און ווי איר ווייסט, איז דאס שפעטער אפילו געווען, נאכדעם דערציילט מען ביי חסידים, אז דער אייניקל פון ר' עקיבא איגר, וואס דאס איז געווען ר' לייבל איגר, וואס איז געווען שפעטער פון די חסידים פון קאצק, און ער איז געווען דער מייסד פון דער לובלינער שושלת. ר' לייבל איגר, ער איז דאך געווען א זון פון ר' שלמה איגר און אן אייניקל פון ר' עקיבא איגר. אז ר' שלמה איגר, ווי איר ווייסט, איז נישט געווען אזוי נאה מיט חסידות. א שיינקיין,

01:41 דער זון ר' לייבל איז געווארן א חסיד. דערציילט מען א סיפור בזה. מען דערציילט אז בשעה ר' לייבל איגר איז צוריקגעקומען, דער טאטע איז געווען אויף אים ברוגז, וואס ער איז געווארן א חסיד, האט ר' עקיבא איגר געפרעגט: „וואס ביסטו אויף אים ברוגז? ווי טוט ער נעגל וואסער? ווי האט ער געטאן פאר דעם נעגל וואסער? ווי טוט ער יעצט נעגל וואסער?“ האט ער אנגעהויבן מאכן נעגל וואסער, ער גיסט אסאך וואסער. „וועלכע טלית קטן האט ער געהאט פאר דעם וואס ער איז געווארן א חסיד, און וואספארא טלית קטן האט ער יעצט?“ א גרעסערע טלית קטן, א וואלענע טלית קטן. פריער האט ער געלייגט נאר רש"י, יעצט לייגט ער רש"י און רבינו תם. האט אים ר' עקיבא איגר געזאגט: „וואס ביסטו ברוגז אויף אים? איז נישט נאר נישט געווארן ערגער, ער איז געווארן נאך פרימער, נאך מער ירא שמים'דיקער, איז דאך זיכער א גוטע זאך.“ אבער על כל פנים, דערציילט מען אז בשעה דער מיטלער רבי איז געווען ביי ר' עקיבא איגר, האבן זיי גערעדט אין ענינים. ר' עקיבא איגר האט אים געזאגט ענינים אין תורה, און דער מיטלער רבי האט אים געזאגט ענינים פון פנימיות התורה, אין תורת החסידות. על דרך זה איז געווען ביי ר' משה פון ניקאלשבורג, אז זיי האבן דארטן גערעדט ענינים אין תורה. און אויך איז אראפגעשריבן אין אגרות קודש פונעם מיטלער רבי די פרטי הסיפור, די פרטי הדברים, און אויך כמה וכמה פון די עניני תורה וואס זיי האבן גערעדט. איז פאראן א מאמר וואס עס איז פאראן א קבלה, אז דאס איז געווען פון די מאמרים וואס

03:01 דער מיטלער רבי האט דעמאלטס געזאגט זייענדיק אין דייטשלאנד צו ר' עקיבא איגר אדער צו ר' משה, צו איינעם פון די גאונים. האט ער גערעדט אט דעם ענין, וואס איז פארבונדן מיט די פרשה וואס מען לערנט אין די טעג, די וואכן, וואס דאס איז דער ענין וואס האט ארומגערעדט [לא ברור]. על כל פנים, א נקודה פון דעם מאמר. דער מאמר איז א לענגער מאמר, כדרכו פונעם מיטלער רבי. און ווי דער רבי האט אמאל געזאגט, איז שווער צו זאגן אז דער מיטלער רבי האט געזאגט אט דעם גאנצן מאמר צו ר' עקיבא איגר. זיכער נישט דעם גאנצן מאמר; אפשר האט ער געזאגט נאר אין א ווארט, אין א נקודה, און שפעטער האט ער געזאגט, האט ער געשריבן דעם גאנצן אריכות המאמר. אבער ווי מען האט גערעדט נאר אין א נקודה, ווייל דאס איז א נקודה עיקרית און א נקודה חשובה, און דאס איז א זאך וואס דער רבי האט זיך אין דעם אסאך געקאכט. בפרט אין די טעג וואס מען געפינט זיך איצט, אין די טעג פון די דריי וואכן, בין המצרים, און די ניין טעג, וואס מען דארף מחזק זיין די ענינים פון לעבן מיט גאולה, לעבן מיט משיח. זעט מען דאס קלאר אין אט דעם מאמר, אז א יסוד מושתת אין [לא ברור] צו דער גאולה. וואס דאס איז בהקדים וואס מען געפינט אין היינטיקער פרשה, פונקט אין דער פרשה וואס מען לייענט אין די טעג פון די ניין, פון די דריי וואכן, פרשת

04:16 פרשת מטות, פרשת מסעי און פרשת דברים, רעדן וועגן ענינים פון עבר הירדן און וועגן דעם ענין של כיבוש הארץ בכלל. דאס ברענגט אונז צו שבת חזון. אין די דריי פרשיות רעדט מען וועגן ענינים של כיבוש הארץ, און נאך כמה וכמה ענינים. דער של״ה הקדוש מבאר אז אין די פרשיות זענען פאראן כמה ענינים וואס זענען קשור מיט גלות וגאולה, מיט דעם ענין פון ערי מקלט וכיוצא בזה. דער ענין וואס מען הערט אפט סיי אין פרשת מטות, סיי אין פרשת מסעי און סיי אין פרשת דברים, איז וועגן כיבוש הארץ, אבער אויך וועגן דעם וואס איז נאך חוץ לארץ. אין פרשת דברים רעדט די תורה איבער די השתלשלות פון די פרשיות, וואס הייבט זיך אן אין פרשת חוקת. אבער דא דארף מען וויסן נאך כמה פרטים. בשעה זיי זענען אנגעקומען צום גבול פון מואב, האט מען געדארפט דורכגיין דורך מואב. דער אויבערשטער האט געזאגט: נישט אנרירן דעם גבול פון מואב. פארוואס האט מען נישט געטשעפעט מיט מואב? דאס שטייט אין מדרש. דער בעל הטורים פארבינדט עס מיט דעם, אז פון מואב וועט ארויסקומען רות, און פון איר וועט ארויסקומען משיח. דערפאר האט מען נישט געטשעפעט מיט זיי. און נאכדעם איז דאס אויך געווען מיט עמון. דער אויבערשטער האט געזאגט נישט אנצוהייבן מיט זיי קיין מלחמה. על דרך זה איז אויך געווען מיט אדום. דאס זענען דריי ממלכות, און דאס איז נאך חוץ לארץ. כדי אריינצוגיין קיין ארץ ישראל און צו פארקירצן דעם וועג, האט מען געדארפט דורכגיין דורך ארץ אדום, ארץ מואב און ארץ עמון. דער אויבערשטער האט געזאגט נישט אנצורירן זיי; מען האט געדארפט גיין ארום. דאס האט פארלענגערט דעם גאנצן וועג אין מדבר, אבער מען האט נישט געטשעפעט מיט די דריי מלכים. ווער זענען די דריי מלכים און די דריי אומות? וועגן דעם רעדן מיר יעצט.

06:12 דער גאנצער ענין שטייט אין פרשת חוקת, און נאכדעם קומט עס ווידער אין פרשת דברים. בפרט זאגט דער אויבערשטער אז מען זאל זיי נישט אנרירן. דאס איז מבואר אין מדרשים. דער אור החיים הקדוש אין פרשת דברים ברענגט דעם ענין: די דריי לענדער, די דריי מדינות און די דריי אומות, האט דער אויבערשטער צוגעזאגט צו אברהם אבינו. דאס זענען קיני, קניזי וקדמוני. אין פרשת לך לך, ביי ברית בין הבתרים, האט דער אויבערשטער צוגעזאגט אברהם אבינו צען אומות. דער אויבערשטער האט צוגעזאגט אז זיין זרע וועט באקומען די לענדער. און ווען מען קוקט אין די סיפורי הדברים, זעט מען אז זיי האבן באקומען נאר זיבן אומות. דאס שטייט אין פרשת משפטים און אין נאך כמה פרשיות. זיי האבן באקומען די זיבן אומות: הכנעני, החיתי, האמורי, הפריזי, החיוי, הגרגשי והיבוסי. אבער די קיני, קניזי וקדמוני, די דריי אומות וואס שטייען אין פרשת לך לך, האבן זיי נישט באקומען. דאס איז מבואר אין מדרש: די דריי מדינות און די דריי אומות זענען ארץ אדום, ארץ עמון און ארץ מואב. קיני, קניזי וקדמוני זענען די דריי פעלקער. אין יענער צייט זענען זיי נאך נישט נכבש געווארן; מען איז נישט אריינגעגאנגען אין די דריי מדינות. דער אויבערשטער האט געזאגט נישט אנצורירן מואב, על דרך זה עמון און על דרך זה אדום. אויף דעם איז די הבטחה אז אין ימות המשיח וועט מען זיי באקומען.

08:03 און דאס קומט אין פרשת שופטים: ״כי ירחיב ה׳ אלקיך את גבולך״. ווען וועט דאס קומען, אז דער אויבערשטער וועט מרחיב זיין דעם גבול? די תורה זאגט: ״כאשר נשבע לאבותיך״. דער רבי רעדט וועגן דער שבועה און זאגט, אז די הבטחה באציט זיך נישט נאר אויף די זיבן אומות הכנענים, נאר אויך אויף די אנדערע דריי מדינות: אדום, עמון און מואב. עס שטייט: ״מן המדבר והלבנון, עד הנהר הגדול נהר פרת״. דאס הייסט, אז דער גבול פון ארץ ישראל וועט זיך אויסשפרייטן ביז נהר פרת, און דאס נעמט אריין אויך די דריי אומות, קיני, קניזי וקדמוני. די שאלה איז אבער: וואס איז דער ענין? די זיבן אומות זענען דאך געווען אין ארץ ישראל, און ארץ ישראל איז אן ארץ קדושה אויך בזמן הזה. און די דריי אומות, קיני, קניזי וקדמוני, וואס איז מיט זיי? ערשט לעתיד לבוא וועלן די דריי אויך ווערן ארץ הקודש. וואס איז דער חילוק צווישן די זיבן אומות און די דריי אומות? דאס דערקלערט דער רבי על דרך החילוק וואס עס שטייט אין תניא און אין חסידות צווישן די כחות הנפש. [לא ברור]

09:48 עשר אומות. און דאס איז עשר כחות הנפש. און דער רבי מסביר אין תניא אז זה לעומת זה עשה אלקים. אז אין קדושה זענען דא עשר כחות הנפש. און די עשר כחות הנפש אין קדושה ווערן צעטיילט אין צוויי קבוצות, צוויי גרופעס: ס'זענען די חכמה בינה דעת, און דאס איז ג' מוחין, און ס'זענען די ז' מדות. און דאס זענען די מדות וואס דער אדם באשטייט. און דאס איז אין קדושה, אין נפש האלקית, איז חכמה בינה דעת, וואס דאס איז צו פארשטיין גדלות הקב״ה, און דערנאך די מדות: אהבת השם און יראת השם, רחמים — אלע זיינע מדות. און דאס זענען די ז' מדות דקדושה. איז לעומת זה עשה אלקים, אז ס'פאראן אויך נאך אן עולם, ס'פאראן אויך קליפה און טומאה. ס'איז דא אויך עשר. און דער רבי רופט זיי אין תניא ״עשר כתרין דמסאבותא״ — די צען כתרין, די צען כחות הטומאה. און אין טומאה איז אויך פאראן די צוויי קבוצות. ס'פאראן די ז' מדות רעות, קליפה. און דאס איז חסד דקליפה, גבורה דקליפה. און דאס זענען די ז' אומות. יעדער איינער פון די אומות באדייט איינע פון די ז' מדות רעות. די דברים של תאוות און תענוגים, און דאס איז חסד דקליפה, אהבה זרה. די אלע אהבות — זה לעומת זה. און דאס רופט זיך כנעני. און כנעני מרמז אויף דעם ענין פון אהבה, תאוות. אלעמאל איז כנעני, ווי דער מוסר נעמט, און דאס איז הכנעה דקליפה און תאוות. אלעמאל איז די דברים של חסד דקליפה. חתי מלשון חטא — דאס איז כנגד פחד, און דאס איז פחד לעומת זה, פחד פון בלא תועלת און פון דמיונות, און פון יחץ לב האדם, די אלע ענינים פון פחדים.

11:36 פון בלתי רצוי. נאכדעם איז פאראן דער ענין פון תפארת דקליפה, רופט זיך אמורי, מלשון ״יתאמרו כל פועלי און״, מלשון תפארת, גדולה. און דאס איז די גאוה וישות וואס איז פאראן אין קליפה. און על דרך זה יעדער איינער פון די אומות. חתי, אמורי — דא פריזי. דאס איז פריקת עול, מלשון פריזי. חוי, מלשון חויא. דאס זענען שקצים. דאס איז אויך קליפה. יבוסי — דאס זענען דברים של יסוד דקליפה. דאס שטייט אין ספרי קבלה. יעדער איינער פון די אומות מרמז אויף איינע פון די ז' אומות, ביז גרגשי. גרגשי גייט אויף מלכות דקליפה, גרגשי מלשון הרגש, און דאס איז שפלות און עצבות דקליפה. עצבות דקדושה — דאס איז דער היפך, און דאס זענען די דברים פון גרגשי. און דאס זענען די צען אומות, די צען מדות רעות. אז אויב מ'זאגט אז די צען אומות זיינען צעטיילט אין צוויי חלקים: אז אויף דעם איז מען געקומען צו גיין היינט אין ארץ ישראל, צו כובש זיין די ז' אומות. ווי שוין אז מיר רעדן פון דעם, וואס דאס איז די עבודה וואס רופט זיך אין לשון הקבלה והחסידות עבודת הבירורים. אז די עבודה בעולם הזה, די נשמה קומט אראפ דא למטה, אז זי טוט זיך אן אין גוף און נפש הבהמית. און ס'פאראן, ווי מיר זאגן, ס'פאראן די צען מדות רעות, און כנגד דעם איז די צען מדות טובות. איז די עבודה בעולם הזה, די עבודה כל ימי חייו, ימי שבעים — וואס דאס איז צען מאל שבע — זיבעציג יאר דער מענטש לעבט אויף דער וועלט, צו מתקן זיין, מהפך זיין ומברר זיין אלע די צען אומות, די צען מדות רעות. ארבעטן אויף די מדת התאוה, די מדת הכעס, און אויף די

13:18 מדת ההתפארות, און אויף די מדת הנצחנות. אויף יעדער איינער פון די צען מדות, וואס דאס איז זיין לעולם הזה, אז מברר זיין, מהפך זיין, מתקן זיין און מפרש זיין את הטוב. און דאס איז די עבודה פון די צען אומות, און מיט דעם איז מען כובש די צען אומות פון ארץ ישראל. און דאס איז כללות העבודה בזמן הזה. ווי שוין אז בסדר רצון וגמולכין. קיני קניזי וקדמוני, דאס זענען די ענינים פון שכל פון דעם לעולם הזה. דער שכל פון דעם לעולם הזה, דאס איז חכמות חיצוניות. ווי עס איז מבואר אין חסידות אז מואב איז דער ארט פון חכמה דקליפה. און דערפאר האט עס אנגערופן מואב. מואב מלשון אב; חכמה ווערט אנגערופן אב. דער אלטער רבי זאגט אין תניא: אב ואם איז חכמה ובינה. איז מואב, דאס איז חכמה דקליפה. און דארטן געפינט זיך די גאנצע חכמה, אבער די חכמה איז פונקט פארקערט פון חכמה דקדושה. חכמה דקדושה איז כח מה און ביטול. חכמה דקליפה איז דער ענין פון גאוה וישות, וואס וויפל ס'איז א חכם, היינו, אויף וואס מער חכמה, אלץ ווערט מען מער [לא ברור], מער מגושם. און דאס איז די חכמה פון מואב, מואב דקליפה. און על דרך זה איז עמון, דאס איז בינה דקליפה. עמון איז — ס'איז נועם. בינה איז דער מקום התענוג. נועם, ווען דער מענטש פארשטייט די זאך אין בינה, אבער וואס ס'ווערט ביי אים דער געשמאק, דער תענוג. און דאס איז נועם, עמון. און דאס איז די בינה דקליפה. איז עמון און מואב, דאס איז די חכמה און בינה פון קליפה. דאס זענען געווארן די קינדער פון לוט, וואס לוט איז מיטגעגאנגען מיט אברהם. און פון לוט איז געווארן — דער לוט איז די סיגים, די פסולת.

14:55 וואס איז זיך צוגעקליבן. און דאס איז נתערב געווארן חול וקדושה, און פון דעם איז געווארן די דריי פון עמון און מואב חכמה און בינה דקליפה. ס׳איז מבואר אין קבלה, חסידות, די דריי פון עמון און מואב דקליפה. וואס מ׳זעט אז דווקא פון דארטן איז ארויסגעקומען די גאולה פון משיח. וואס פון מואב איז ארויסגעקומען רות, וואס איז געווארן די באבע פון דוד המלך. און פון עמון איז ארויסגעקומען נעמה העמונית, וואס פון דארטן איז געקומען די מלכות בית דוד, ווי ס׳ברענגט זיך אין תנ״ך. וואס דאס איז די דריי פון עמון און מואב, חכמה און בינה דקליפה. און דערנאך פון די דריי פון אדום, וואס דאס איז די דריי פון כתר דקליפה. על כל פנים, דאס וואס האט זיך, ווי מיר רעדן, כתר, חכמה, בינה, דוכט זיך מיר, דאס על כל פנים בכללות, דאס איז די מוחין. די מוחין פון קליפה, דאס איז א זאך וואס בזמן הזה איז יא שווער צו מברר זיין. ענינים פון שכל איז א זאך שווערער צו מברר זיין ווי ענינים פון מידות. פארוואס? מ׳פארשטייט, אין מידות זעט מען כללות די גרובקייט. אין מידות קען מען זען וואס איז גוט און וואס איז שלעכט. ס׳איז מער ניכר בגשמי. שכל איז א זאך, אן ענין דק. און מיט די דקות השכל זעט זיך נישט די גשמיות, זעט זיך נישט די ענינים. א מענטש אין שכל, ס׳לאזט זיך נישט זען וואס איז שלעכט אין דעם שכל. האלט דער רבי, ס׳שטייט אין תניא, אז די חכמה פון אומות העולם איז א סך א שווערערע זאך צו מברר זיין, ווייל דער

16:23 פסולת איז דארטן מעורב בדקות. א מענטש לערנט חכמות חיצוניות, זעט זיך נישט וואס איז שלעכט. אבער ווי ס׳איז כתוב אחר כך, אויף די [לא ברור] אין דעם שכל, ווי ס׳איז כתוב אחר כך, סוף, פון דעם, רחמנא ליצלן, איז א סך שווערער זיך צו פטר׳ן. און א סך מאל די ענינים אין שכל איז אזוי דק, אזוי איידל, אז מ׳כאפט גארנישט אז ס׳איז א שלעכטע זאך, אז ס׳האט נישט אין דעם קיין שום שלעכט. דערפאר האט מען אזוי פיל אויפגעטאן און גערעדט, שטענדיק [לא ברור] דארף זיין אפגעהיטן פון חכמות חיצוניות, ווייל דאס קען נאך ווי א מענטש פון גאטלעכקייט גאר אוועקפירן. ווי ס׳איז מבואר אין תניא פרק ח׳, און באריכות אין מאמרי חסידות רעדט מען וועגן דעם ענין. און דערפאר זאגט מען, אז דער ענין פון מוחין איז בזמן הזה קען מען נישט אויפטאן דעם בירור בתכלית השלמות. ערשט לעתיד לבוא וועט זיין די עבודה פון בירור המוחין. דאס הייסט אין אנדערע ווערטער, אז דער עיקר תכלית העבודה בעולם הזה בזמן הזה איז דער ענין פון טאן אין זיכוך המדות. יעדער איינער ווייסט די מדות רעות וואס ער האט, די תאוות, און ענינים פון כעס, און רציחה, און קנאה, און כבוד, און כולי, די אלע מדות רעות וואס יעדער מענטש האט אין זיך, בנפש, און אויף דעם דארף זיין די עבודה בזמן הזה, אין כל משך זמן הגלות. די שבע, די שבע אומות, אויף מברר זיין די שבע מדות, יעדער איינער אלע פון זיינע, אויף מזכך זיין זיי און מהפך זיין דאס צו קדושה, און מאכן פון

17:44 דעם ארץ ישראל. און דאס איז דא דער פסק הידוע פון דעם רבי׳ן צמח צדק: ״מאך דא ארץ ישראל״. יעדער איינער בנפש פנימה דארף איבערמאכן פון זיינע מדות רעות און מאכן פון דעם ארץ ישראל. אבער לעתיד לבוא, ווען קען מען מברר זיין אויך די מוחין? דער גילוי פון משיח וואס וועט זיין ״ומלאה הארץ דעה את ה׳ כמים לים מכסים״. דער גילוי הדעת, דער גילוי המוחין, דער גילוי פון חכמת תורה חדשה, און דאס וועט עפענען ביי אידן א נייע סוג, א נייעם קוק, און מיט דעם וועט מען קענען זען דעם דקות הרע וואס איז פארהאן אין די מוחין, און קען מען מתקן זיין אויך די ג׳ ענינים פון קיני, קניזי וקדמוני. און דאס איז וואס מ׳זאגט, אז לעתיד לבוא ״ירחיב ה׳ אלקיך את גבולך״, אז דעמאלט וועט זיין דער בירור המוחין, און ממילא וועט זיין דער גילוי המוחין, און דערפאר וועט זיין דער גילוי פון תורה חדשה, סודות התורה. אזוי ווי רש״י זאגט אין שיר השירים, אז לעתיד לבוא גייט מען מגלה זיין די סודות, מצוות פון ישראל, [לא ברור] פון ישראל, די גרעסטע סודות פון פנימיות התורה, אז דעמאלט וועט מען קענען אויך מזכך זיין און מתקן זיין אויך די סיגים און פסולת וואס איז דא אין די מוחין די לעומת זה. אז דאס איז דער כיבוש אין עולם, אז דער גשמי פון קיני, קניזי וקדמוני, אויף איבערנעמען די כתר, חכמה, בינה, דער חכמה בינה דעת פון די לעומת זה, מאכן פון אים קדושה. און דאס איז געווען [לא ברור] בשנים האחרונות. דאס רעדט זיך אין דעם ענין פון

19:01 מיטלער רבי'ן, און דאס לערנען חסידות. קיינמאל און קיינמאל [לא ברור] ווי אין זמן הזה. און דער רבי האט מגלה געווען אין די לעצטע יארן, בפרט אין תש"נ־נ"א, און אין [לא ברור], און דער רבי האט גערעדט אין שבת שלח־לך, און אין יענער תקופה, אין חודש חשון, און ס'זיינען געווען זייער רייכע שיחות, אז דער רבי האט גערעדט וועגן דעם ענין. און דער רבי האט געזאגט, אז וויבאלד, ווי איך האב גערעדט, דער רבי האט אין דער לעצטער תקופה גערעדט אז אונזער דור איז דער דור הגאולה, דער דור וואס איז מסיים די עבודת הבירורים, און דער דור וואס גרייט זיך שוין צו צום גילוי המשיח, איז ממילא בדורנו זה איז שוין א מערערער דגש אין עולם פון מוחין, אז די וועלט איז גרייט צום גילוי המשיח. און ממילא דארף מען זיך שוין גרייטן אריינצוגיין אין דער וועלט פון משיח. און דערפאר, אז ביז איצט האט מען געארבעט נישט נאר אין דער עבודת המדות, נאר אויך אין דער עבודת המוחין, פון קיני, קניזי וקדמוני. און דער רבי האט אמאל געזאגט, אז דערפאר האט מען אויפגעדרוקט אזוי פיל ספרי חסידות, מאמרים פון אבותינו נשיאינו. און א סך פון די מאמרים, בפרט מאמרים פון דעם מיטלער רבי'ן, וואס דארט רעדט זיך וועגן ענינים פון מוחין כשלעצמם. און דער רבי האט געזאגט, רצון, עניני אמונה, [לא ברור], די טיפע ענינים אין חסידות, איז איצט, ווען מען גייט צו משיח'ן, איז נישט גענוג נאר דער תיקון המדות, נאר עס דארף זיין אויך די עבודה פון תיקון המוחין, מיט פשוט לערנען תורה, חסידות, פנימיות התורה, און

20:22 אויף אן אופן פון פלפול התלמידים און דיבוק חברים, מיט עומק, הרחבה און הבנת הדעת, זיך מתעמק זיין, זיך אריינלייגן, זיך פארטיפן אין עניני חסידות, גאר אויף א גאר א ברייטן אופן. און דאס האט דער רבי געמיינט ביי אונז אין יענער תקופה. און נאך געווען א זאך, איך האב פריער [לא ברור], אין דער תקופה פון די דריי וואכן, און דער רבי ברענגט פון דעם צמח צדק, אז דער צמח צדק זאגט, ווען עס גייט די תקופה, די טעג, אז אויף דעם זאגן מיר אז זיי פארבינדן דעם ענין פון קיני, קניזי וקדמוני, און זיי, די דריי אומות, זענען אויך פארבונדן מיט די הפטרות וואס מיר ליינען אין די וואכן. אז די ערשטע דריי הפטרות זיינען די דריי דפורענותא, און דערנאך קומען די זיבן הפטרות, וואס זיי זיינען די ז' דנחמתא. די אלע זיבן הפטרות ליינען מיר פון נאך תשעה באב ביז ראש השנה. זאגט דער צמח צדק, אז דאס איז אנטקעגן די אלע עשר אומות. די ז' דנחמתא, דאס זיינען די זיבן אומות וואס מ'האט שוין אנגענומען; דערפאר איז דאס די ז' דנחמתא. אבער די ג' דפורענותא, די דריי וואכן וואס מיר ליינען די שווערע הפטרות, הפטרות פון מוסר, הפטרות פון פורענות, איז דאס די ג' מוחין. און דערפאר איז די עבודה מהפך צו זיין די ג' דפורענותא דורך דעם ענין פון לימוד פנימיות התורה, ג' מוחין. און וואס זאגט דער צמח צדק, אז פון

21:42 דעם קומט ארויס אז אדרבה, דארפן די דריי וואכן זיין בשורשם גאר העכערע ענינים ווי די זיבן. די זיבן, דאס איז די זיבן מדות; דאגעגן די דריי וואכן זיינען פארבונדן מיט די ג' מוחין. און דאס גופא, די זיבן — פארוואס איז דאס בהעלם, דער שמחה? זיי זיינען נאך נישט בגלוי; ווי מיר האבן געזאגט, די ג' מוחין זיינען נאך נישט נתברר געווארן, זיינען נאך בהעלם. און דאס איז אונזער עבודה, מהפך זיין און מגלה זיין די ג' מוחין, חכמה בינה דעת. און דאס טוט מען נאר דורך דעם וואס מיר לערנען חסידות חב"ד. און דאס האט דער רבי גערעדט אין יענער תקופה, אז ס'דארף זיין דוקא אין די דריי וואכן, ביתר שאת וביתר עוז, מיט התמדה, מיט חיות, אין לימוד פנימיות התורה, אין לימוד ג' מוחין, חכמה בינה דעת, דורך עיון און עמקות, זיך פארטיפן אין עניני חסידות, און דוקא דאס איז מהפך דעם חושך הגלות, מהפך צו נהורא. און דאס איז אויך מרומז אין דעם וואס מיר געפינען אז ה' מנחם אב, אינמיטן פון די ניין טעג, איז דער יארצייט, פון דעם אריז"ל הקדוש, וואס דער אריז"ל האט מגלה געווען די סודות פון פנימיות התורה. און דוקא ה' מנחם אב, אינמיטן פון די ניין טעג, איז דער יארצייט פון דעם אריז"ל. וואס דאך דער ענין פון אריז"ל איז געווען די התגלות פון פנימיות התורה, מכין זיין די וועלט אויף משיח'ן, ווי עס רעדט זיך [לא ברור], וואס האט געהאט דעם ניצוץ פון רשב"י, וכולי וכולי, די גאנצע

22:58 גדלות וואס איז דא אין דעם אריז"ל. און דערפאר שטייט אז דער ענין פון דעם אריז"ל, דאס איז ה' מנחם אב, דער יום החמישי פון חודש החמישי, אזוי ווי רשב"י, [לא ברור] די ספירה החמישית, די שבוע החמישי, הוד שבהוד; אזוי אויך דער רשב"י, דער אריז"ל, הוד שבהוד. איז ממילא איז דער זמן גרמא, אז איצט אין דער תקופה, אין די טעג, וואס מ'דארף דאך מחזק זיין און מהפך זיין חושך לנהורא, מרירו למיתקא. און מיט דעם אין די פרשה, וואו עס רעדט זיך דאך וועגן די ענינים פון קיני, קניזי וקדמוני, צו מאיר זיין, און צו ברענגען די גאולה שלמה, און אט קומט משיח, דארף מען זיך צוגרייטן. און ס'וועט זיין [לא ברור], ווי ס'איז דער נורא'דיגער גרויסער פרט, מיט דעם בעיני בשר. און דער כלי לזה איז דורך לימוד פנימיות התורה, און בפרט די ענינים פון קיני, קניזי וקדמוני, לערנען חסידות, און אויף אן אופן פון חכמה בינה דעת, און דערנאך אויך מתקן זיין די אייגענע מדות. און דאס וועט מאכן אז מ'זאל זוכה זיין תיכף בקרוב ימינו צו דער גאולה האמיתית והשלמה ביאת משיח צדקנו, און דעמאלט וועט זיין [לא ברור], און מ'זאל דאס תיכף פריילעך זען בעיני בשר. יהפכו ימים אלו לששון ולשמחה ולמועדים טובים.