פרשת בהעלותך - וואס איז דער ענין פון די חצוצרות?

00:00 נו, מען דערציילט אז אמאל איז געקומען איינער צום רבי נ״ע, צום רבי רש״ב. ער איז געווען א חסיד, אבער נישט קיין חב״ד חסיד, און ביי זיי אין זייער קהילה האט מען זיך געפירט פונקט פארקערט: מען דאוונט מער בזריזות, מען דאוונט גיך. כידוע, עס זענען געווען פון די תלמידי הבעל שם טוב וואס האבן געהאלטן אז עבודת התפילה דארף זיין בזריזות. איז ער געקומען צום רבי רש״ב און האט גערעדט וועגן דעם ענין פון עבודת התפילה. ס׳איז ידוע אז אין חסידות חב״ד האט מען געדארפט דאווענען באריכות. מען איז זיך מתבונן ביים דאווענען, סיי פארן דאווענען און סיי אינעם דאווענען אליין, מיט אריכות ההתבוננות, וואס דאס איז דער דרך פון חסידות חב״ד. איז דער חסיד, וואס איז נישט צוגעוואוינט געווען צום ענין פון תפילה באריכות, האט געזאגט צום רבי רש״ב אז ביי זיי פירט מען זיך צו דאווענען גאר בזריזות. און דער טעם דערפון איז, האט ער געזאגט, מיט א משל אויף עבודת התפילה: אין א וואגן זיצט א מענטש און ער פארט אויפן וועג, און אינדרויסן אויפן גאס שטייען שקצים און זיי ווארפן שטיינער אויפן וואגן. איז וואס דארף מען טאן? פארשטייט זיך אז דער וואגן וועט נישט פארן פאמעלעך, זיך אפשטעלן מיטן וואגן, נאר פארקערט, ער וועט אנהייבן פארן וואס גיכער כדי צו אנטלויפן, אז די שקצים זאלן אים נישט קענען באווארפן מיט שטיינער. אז ער וועט זיך אפשטעלן וועלן זיי אים דאך באווארפן מיט שטיינער; דאס איז גאר געפערלעך. און דער רבי רש״ב האט געזאגט אויף דעם:

01:44 ער האט געמיינט, ער האט געוואלט זאגן מיט דעם משל, אז ביים דאווענען זיצט מען אויף א וואגן, וואס הייסט אז ביים דאווענען וויל דער מענטש צופארן צום אויבערשטן. איז פאראן די שקצים, וואס דאס איז דער יצר הרע, וואס ווארפט אריין מחשבות זרות מיט הרהורים רעים, מיט בלבולים אין דעם דאווענען. און דעריבער דארף מען לויפן גיך. אויב מען שטעלט זיך אפ און מען גייט פאמעלעך, וועט דער יצר הרע אריינווארפן שטיינער, מחשבות זרות, און עס קען קאליע מאכן דעם גאנצן דאווענען. און דערפאר דארף מען אנהייבן לויפן, און דאס איז דער מנהג דערפון, פון די וואס פירן זיך צו דאווענען בזריזות און במהירות. און דער רבי רש״ב האט אויף דעם געענטפערט אז דער משל איז א גוטער משל, במה דברים אמורים? אויב דער גוי שטייט אינדרויסן און ער ווארפט אריין שטיינער אינעווייניג, איז דאן דארף מען לויפן גיך, וועט ער אים איבערלאזן. אבער וואס טוט מען אויב דער גוי איז אריינגעקראכן אין וואגן און ער געפינט זיך צוזאמען מיט דיר אינעווייניג אין וואגן גופא? וועט נישט העלפן לויפן. מען דארף זיך אפשטעלן און ארויסווארפן דעם גוי, און ערשט שפעטער קען מען זיך מאכן אויפן וועג. אז דאס האט דער רבי רש״ב געוואלט פארשטיין געבן דעם דרך עבודת התפילה אין חסידות חב״ד: אז דער גוי, דאס איז דער ״גוי אשר בקרבך״, דער יצר הרע, געפינט זיך אינעווייניג, בנפשי פנימה, אין חלל השמאלי, ווי דער אלטער רבי זאגט אין תניא, און ער רעדט מיט מחשבות זרות. איז דאס וואס דו ווילסט אנטלויפן וועט גארנישט העלפן, ווייל

03:11 ער געפינט זיך, דער גוי געפינט זיך צוזאמען מיט דיר אין וואגן. דערפאר, אין עבודת התפילה דארף מען זיך אפשטעלן, זיך מתבונן זיין, און ארויסווארפן דעם גוי, דעם נפש הבהמית, און ארייננעמען דעם נפש האלקית. און דער גאנצער ענין נעמט אריכות אין זמן, אריכות ההתבוננות, אריכות המלחמה אין עבודת התפילה. וואס אין איינע פון די פרשיות, אין פרשת בהעלותך, געפינען מיר דעם ענין פון די חצוצרות. דער אויבערשטער זאגט צו משה רבינו אז ״עשה לך שתי חצוצרות כסף״. דער אויבערשטער הייסט משה רבינו אז ער זאל מאכן צוויי חצוצרות פון זילבער, פון כסף, ״והיו לך למקרא העדה ולמסע את המחנות״. למעשה האט מען גענוצט די חצוצרות פאר כל מיני צוועקן. בשעת מען האט געדארפט פארן אויף די נסיעות און געדארפט צוזאמענקלייבן דעם עולם, האט משה רבינו געמאכט די חצוצרות. און דערנאך שטייט ווייטער אז מען האט זיי אויך גענוצט בשעת ״וכי תבואו מלחמה בארצכם על הצר הצורר אתכם״. בשעת עס איז געווען א זמן מלחמה, רחמנא ליצלן, וואס עס איז געקומען מלחמה, ״על הצר הצורר אתכם״, ״והרעותם בחצוצרות״, האט מען געדארפט בלאזן מיט די חצוצרות. ״ונזכרתם לפני ה׳ אלקיכם ונושעתם מאויביכם״, אז דאס האט געברענגט אז דער אויבערשטער זאל זיך דערמאנען און ראטעווען פון דעם צר הצורר. און דערנאך ווייטער, ״וביום שמחתכם ובמועדיכם ובראשי חדשיכם״, איז אויך געווען דער ענין פון בלאזן מיט די חצוצרות, ״והיו לכם לזכרון לפני אלקיכם, אני ה׳ אלקיכם״. אז דאס איז די פרשת החצוצרות אין פרשת בהעלותך, אין היינטיגן סדר. וואס איז דאס? וואס איז דער רעד אין דער פרשה, ווי די מפרשים זאגן

04:57 אז דאס קומט בהמשך צו די נסיעה פון בני ישראל במדבר. און דא אין פרשת בהעלותך הייבט זיך אן די נסיעה, וואס אידן פארן אוועק פון הר סיני. אידן פארן אוועק פון מתן תורה, פארן אוועק פון דער תקופה, פון דער רייכער תקופה וואס אידן זענען געווען ביים הר סיני, וואס אונזערע עלטערן האבן מקבל געווען די תורה, געבויט דעם משכן און די אלע גרויסע עניינים. מען זעט וואס איז געווען, וואס הייבט זיך אן איצט: די נסיעה. דאס איז דער ״ויהי בנסוע הארון״, די צווייטע העלפט פון דער פרשה וואס מ׳לערנט אין היינטיקן סדר בהעלותך. איז במילא, בשעת די תורה רעדט פון דער נסיעה, אז בני ישראל פארן קיין ארץ ישראל, איז דא די זאך, הייסט דער אויבערשטער צו משה רבינו, דעם ענין החצוצרות. וואס מען זעט אז דער ענין החצוצרות איז אפשר גאר אן ערהאבענער ענין. דאס גופא וואס דער לשון אין פסוק איז ״עשה לך שתי חצוצרות״ — לך, משלך — אז ס׳איז אן ענין מיוחד וואס דער אויבערשטער גיט דאס אוועק צו משה רבינו. און דאס דוכט אז עס איז ״לך״, איז דיינע זאך, ס׳איז אן ענין פארבונדן מיט משה רבינו. ווי די חז״ל זאגן, אז בשעת משה רבינו איז נפטר געווארן, זענען די חצוצרות נישט געבליבן צוזאמען מיט דעם. דאס הייסט אז די חצוצרות איז אן ענין מיוחד, אן העכערער ענין, און דאס איז געווען פארבונדן דווקא מיט משה רבינו, גאר א ספעציעלער ענין. דארף מען פארשטיין וואס איז דאס ענין החצוצרות, און וואס איז דער ענין וואס מ׳האט גענוצט די חצוצרות אויף די אלע זאכן, ווי די מפרשים

06:22 פרעגן. דער אור החיים הקדוש פרעגט: וואס האט מען געדארפט צוקומען צו חצוצרות? פארן פון דעם משכן און גיין אין מדבר, ווען דער עמוד הענן איז געגאנגען — וואס האט מען געדארפט צוקומען צו חצוצרות? מ׳האט דאך געזען אז דער ענן הכבוד איז זיך געהויבן, האט מען געוויסט אז מ׳דארף פארן. און אז ער האט זיך געלאזט האט מען געוויסט אז מ׳דארף זיך אפשטעלן. וואס האט מען געדארפט צוקומען צו חצוצרות, פרעגט דער אור החיים הקדוש? און אויך, וואס איז דער ענין החצוצרות ביי מלחמה, ״והרעותם בחצוצרות״, אז בזמן המלחמה מ׳האט געדארפט צוקומען צו די חצוצרות? און דערנאך ״וביום שמחתכם ובמועדיכם״ — וואס איז דאס דער גאנצער ענין החצוצרות, און די אלע זמנים מיוחדים, וואס איז דער ענין שבזה? וואס אויב מ׳גיט א קוק אין פנימיות התורה, איז דא אין דעם ביאורים פלאים. אויף איינעם פון זיי, דער של״ה הקדוש איז מבאר אז דער ענין החצוצרות איז אן ענין רוחני. וואס ער איז מבאר, דער גאנצער ענין דא איז דער ענין פון הכנעה ושפלות. די חצוצרה, דאס איז די דוגמא פון שופר. דאס הייסט, חצוצרה דאס איז אזא מין סארט כלי זמר, אנדערש פון א כנור, אנדערש פון א פידל, אנדערש פון אנדערע סארטן כלי זמר, וואס זיי האבן זיך א ספעציעלע נעימות, און מ׳ווייסט ווי אזוי זי גייט ארויסגעבן דעם ניגון. מה שאין כן חצוצרה איז דוגמא שופר, דאס איז א קול פשוט. דאס איז א קול, א שטארקער קול, דאס איז א קול וואס דאס ברעכט. איז א קול וואס פילט א שווערע ביטול, על דרך ווי מ׳זאגט

07:55 בנוגע צום שופר, אז דער שופר רופט אין זיך אויף דער וואכונג, אז ער פילט אז ״היתקע שופר בעיר ועם לא יחרדו״, פילט א שווערע ביטול. ביי חצוצרה איז אויך על דרך זה. נאר וואס איז דער חילוק צווישן חצוצרה און שופר — אבער על כל פנים, דער ענין בכלל איז אז זיי זענען אין דעם זעלבן צד השוה. און ווי עס מבאר דער של״ה הקדוש, דער ענין החצוצרות איז דער גאנצער רמז אין דער פרשה, אז דאס איז די עבודה פון עבודת השם מיט מלחמת היצר. אז ער מבאר דעם ענין פון ״וכי תבואו מלחמה בארצכם על הצר הצורר אתכם״, אז דאס רעדט פון דער עבודה פון אידן בשעת דער מלחמה, מלחמת היצר. און דאס איז דער רמז ענין המלחמה, ״וכי תבואו מלחמה בארצכם על הצר הצורר אתכם״. און בשעת ״הצר הצורר״, דאס איז דער יצר הרע, און בשעת אן איד שטעלט זיך דאווענען, איז דערמאלט וועלט ער אים מיט צרות, מחשבות און זארגן און זאכן, וועלט ער אים מיט צרות, בלבולים און הרהורים רעים דווקא בשעת תפילה. און אויף דעם זאגט מען אז ״וכי תבואו מלחמה בארצכם על הצר הצורר אתכם״. אז בשעת אן איד שטעלט זיך דאווענען, אז שעת צלותא שעת קרבא. דער מאמענט פון דאווענען איז דער מאמענט פון מלחמה. די מלחמה פון די מידות מיט יצר הרע, מיט נפש הבהמית, איז דערמאלט קומען צו גיין די מחשבות זרות און הרהורים רעים. און ווי מ׳זעט במוחש, אז בשעת מ׳רעדט פון דברים בטלים און פון וועלטליכע עניינים, איז דערמאלט נישט דא קיין סך בלבולים. דווקא בשעת עס קומט צו גיין זמני הטהרה, נאך דער זמן

09:28 תפילה, און דעמאלט באקומט ער די תאווה אז ער וויל זיך אריינרעדן דברים בטלים. און אז ווען ער וויל זיך אריינרעדן דברים בטלים, פאלן אים אריין מחשבות זרות, קומען עניינים המבלבלים, עס קריכן אריין אין קאפ און לאזן אים נישט לערנען און לאזן אים נישט דאווענען. איז אויף דעם זאגט די תורה, די סדרה: „וכי תבואו מלחמה בארצכם על הצר הצורר אתכם והרעותם בחצוצרות“. אז בשעה ס׳ווערט א מלחמה, דארף מען וויסן אז מען דארף בלאזן בחצוצרות. אז דורך דעם פעלט ביי זיך דער ענין פון שברון, פון ביטול, פון הכנעה ושפלות. און דער רבי ברענגט עס אויך, וואס שטייט אין תניא, אין פרק כ״ח, וואו דער אלטער רבי רעדט בנוגע צו מחשבות זרות. אז בשעה א איד שטעלט זיך דאווענען, פאלן אים אריין בלבולים און מחשבות זרות בשעת תפילה, זאגט דער אלטער רבי, וואס דארף ער דעמאלט טון? ער דארף זיך אוועקשטעלן מיט א שטאלץ און ממשיך זיין זיין דאווענען, ביז עס איז מצליח דערמיט, און נישט נפעל ווערן, נישט אריינגיין בדין ודברים, נישט אריינגיין אין טענות מיט דעם יצר הרע. ער זאל זיך נישט אריינלאזן מיט דעם יצר הרע, מיט אלע טענות אהין און אהער, ווייל דעמאלט וועט ער אריינפאלן אין מחשבות זרות. נו וואס? נו, ווי דער אלטער רבי זאגט, אז דער יסוד איז, ער זאל נישט צוהערן צו די אלע בלבולים, זיך אוועקשטעלן מיט א שטאלץ און דאווענען מיט א גרויסער חיות. און דער אלטער רבי איז מבאר, אז בשעה א מענטש פרובירט דאס צו טון און ער זעט אז עס גייט אים נאך

10:55 אלץ נישט, אז דאס זענען „טורדות מחשבתו בחזקה“, די מחשבות זרות לויפן אים נאך, און זיי יאגן אים, און זיי זענען טורדות מחשבתו בחזקה. זאגט דער אלטער רבי, וואס איז די עצה? די עצה איז אז „ישפיל עצמו לפני ה׳“. דער מענטש דארף זיך אראפ, זיך משפיל זיין, זיך אראפנידערן לפני ה׳. עס פעלט ביי זיך א ביטול און הכנעה, „יכניע עצמו ברוח הכנעה ושפלות“, און זיך בעטן ביים אויבערשטן. דער אלטער רבי זאגט: „ולמענו יעשה כי חלק ה׳ ממש עמו הוא“. ער זאל בעטן דעם אויבערשטן, אז דער אויבערשטער זאל אים ראטעווען פון די „מים הזדונים“. און דאס אליין, אט דאס געשריי, וואס א קינד שרייט צו א טאטן, ער בעט ביי אים: „טאטע, ראטעווע מיר, העלף מיר“, און דאס אליין גיט אים כח אז ער קען זיך מתגבר זיין אויף די מחשבות זרות, רעים ורעים. און דאס איז וואס דער של״ה הקדוש איז מסביר, וואס מיר האבן געזען אין די פסוקים אין סיפור החצוצרות. אז דער ענין החצוצרות, דאס איז דער ביטול והכנעה, וואס מען דארף האבן אין אלע מאמענטן: סיי ביי „הקהילו“, בשעה אידן קומען צוזאמען, עניינים פון אסיפת ציבוריות; סיי בשעת „למסע המחנות“, בשעה אידן פאנגען אן גיין אין די מדבר; און סיי „והרעותם“, ווען עס איז א זמן פון מלחמות, מלחמת היצר, וואס עס מבלבלט דעם מענטשן. ביי די אלע זאכן דארף זיין דער ענין פון „והרעותם בחצוצרות“. און דאס איז וואס דער של״ה הקדוש, דער המשך הפסוקים: „וביום שמחתכם ובמועדיכם ובראשי חדשיכם“ — דאס איז דאך אלע זמני שמחה. וואלט איר

12:29 געקענט מיינען אז מילא זמנים פון מלחמה, שווערע זמנים, איז דעמאלט דארף מען מספיד זיין, דעמאלט דארף מען האבן דעם ביטול, דעם לב נשבר. משא״כ אז ברוך השם עס איז דא קיין מלחמה נישט, עס איז דא שלום ושלוה, על דרך זה בעבודת השם מזמן השמחה, אז א איד איז משפיע און משכיל, אז דאס זענען זמנים, העכערע זמנים, העכערע צייטן — זאגט מען דא, אז אויך דעמאלט דארף זיין דאס „ותקעתם בחצוצרות“. אויך דעמאלט דארף זיין אט דער ענין, דאס געשריי, דער לב נשבר, דער ביטול, די הכנעה ושפלות, אז מען זאל נישט אריינפאלן אין קיין גאוה און קיין ישות פון דעם וואס איינער געפינט זיך אין אזא זמן. פון העכערע זמנים, זמני השמחה, דעמאלט קענען זיין עניינים וואס קענען מבלבל זיין דעם מענטשן, און אויך דעמאלט דארף ער שטיין מיט דער תנועה פון הכנעה ושפלות. און דאס איז בכללות הביאור וואס עס זאגט דער של״ה הקדוש. דער רבי האט אמאל גערעדט וועגן דעם אין א פארברענגען פון שבת פרשת בהעלותך, אויסגעטייטשט די פסוקים על פי [לא ברור]. און דאס איז פארבונדן מיט דעם ענין פון ווי דאס קומט ארויס אין עבודה, אין עבודת השם. וואס דא קומט צוגעריכט נאך א ווארט, וואס דער ענין פון די „והרעותם בחצוצרות“ אין זמני המלחמה, ברענגט צוגעריכט דער רמב״ן. ברענגט ער דאס, דער רמב״ן, זיין השגה איז אויפן רמב״ם, ברענגט ער אט דעם ענין בקשר צו עבודת התפילה. אז דער רמב״ן קריגט דאך אויפן רמב״ם. כידוע, אז בנוגע דעם ענין פון עבודת התפילה, אז דער רמב״ם פסק׳נט דאך אז תפילה איז מדאורייתא. און

14:08 ער ברענגט דעם פסוק „ועבדתם את ה׳ אלקיכם“. לויט דעם רמב״ן, וואס דער רמב״ן קריגט זיך אויפן רמב״ם, שרייבט דער רמב״ן אז עבודת התפילה איז נאר מדרבנן. די פסוקים וואס די גמרא ברענגט, „ועבדתם את ה׳ אלקיכם“ און „ולעבדו בכל לבבכם“, וואס ברענגט זיך פון ספרי, אז עבודה שבלב זו תפילה, איז נאר אן אסמכתא. „ועבדתם“ מיינט כל עבודת ה׳. נאר אן אסמכתא איז די מצוה פון עבודת התפילה. אזוי פסק׳נט דער רמב״ן, און אזוי פסק׳נען רוב ראשונים; אזוי ווערט געברענגט להלכה למעשה אין שולחן ערוך, אז תפילה איז נאר מדרבנן. אבער פון דעסט וועגן שרייבט דער רמב״ן, אז עס איז דא א מצות עשה דאורייתא, „והרעותם בחצוצרות“. בשעת ער רעדט בנוגע די מצוה פון עבודת התפילה, זאגט ער אבער אז בשעת צרה, בזמן הצרה, איז די עבודת התפילה מדאורייתא. ווען עס איז דא א צרה, בזמן הצרה, דעמאלט זאגט די תורה „וכי תבואו מלחמה בארצכם על הצר הצורר אתכם“ — ער ברענגט דעם פסוק פון היינטיקער סדרה — און ער זאגט אז דא איז דאס אן ענין של דאורייתא. ווען עס איז דא מלחמה און „הצר הצורר“, דעמאלט דארף מען [לא ברור]. און דעמאלט זאגט די תורה „והרעותם“. דער ענין פון „והרעותם“, דאס איז דער ענין פון עבודת התפילה, און עס דארף זיין חצוצרות צוזאמען מיט דעם „והרעותם“. און דער רמב״ן טענה׳ט אז דאס איז א מצות עשה מדאורייתא, אז בזמן הצרה ווערט תפילה א מצוה מדאורייתא. אויף דעם האט דער רבי אמאל גערעדט אין א י״ט כסלו פארברענגען, בהמשך [לא ברור], דאס גייט אויף עבודת התפילה. אז פון דעם נעמט מען ארויס [לא ברור]. בנוגע

15:46 דעם ענין פון עבודת התפילה, אז בשעת א צרה זאל עבודת התפילה זיין א דאורייתא. דאס הייסט, אז להלכה פסק׳נט מען אז תפילה איז דרבנן. אזוי פסק׳נט דער אלטער רבי אין שולחן ערוך, לויט דעם רמב״ן. דער רמב״ן איז פון די פוסקים וואס קריגן זיך אויפן רמב״ם, וואס ער האלט אז תפילה איז נאר מדרבנן. זאגט דאך אבער דער רמב״ן: ווען איז תפילה דרבנן? דאס איז א געווענלעכע תפילה, בכל יום. בשעת ווען א איד איז אין א צרה, בזמן פון צרה, דעמאלט ווערט תפילה מדאורייתא. איז לפי זה, האט דער רבי געזאגט, אז א איד וואס לערנט חסידות, און חסידות גיט אים די [לא ברור] וואס איז אין גדלות ה׳, אין אלע ענינים פון גדלות ה׳, אין ממלא כל עלמין, סובב כל עלמין, וואס איז אין תפילה, אין די אלע גרויסע ענינים וואס דאווענען רעדט ארום די גדולה פונעם אויבערשטן. „כי נשגב שמו לבדו, הודו על ארץ ושמים“, „וירם קרן לעמו“, מיט די אלע פסוקים נפלאים וואס פסוקי דזמרה ברענגען ארויס אין גדלות נפלאה, און צוזאמען דערמיט דער ענין פון שפלות. דער רמ״א אין הלכות תפילה ברענגט גדלות הא־ל ושפלות האדם. מען זעט זיין שפלות, זיין ריחוק, זיין ביטול׳קייט, ווי ער איז שקוע ומושקע אין ענינים גשמיים, ענינים חומריים, ענינים המבלבלים, ענינים פון מחשבות זרות וכו׳ וכו׳. און דאס פועל׳ט ביי דעם מענטשן דעם ענין פון צרה, צרה. דעמאלט זעט ער אז

17:22 דעם עומק הענין, ווי אז די נפש הבהמית און דער יצר הרע, דאס איז דער אמת פון צרה צרורה. און ווי דאס איז דער אמת פון צרה צרורה, ווערט ביי אים די תפילה מדאורייתא. און דער רבי האט דעמאלט געזאגט אז לפי זה קומט אויס, אז א איד וואס לערנט חסידות און וואס איז אין עבודת התפילה — חסידות תובע׳ט תוספת — איז דעמאלט קען זיין א מציאות אז ביי אים די עבודת התפילה הפשוטה וועט זיין א דאורייתא, די גאנצע תפילה. אז תפילה איז מדרבנן, אבער דא, דורך דעם ענין, פועל׳ט דאס אז תפילה זאל זיין מדאורייתא. און אויף דעם ענין, אין פרשת יתרו, וואס איז ידוע, וואס איז געווען איינע פון די טענות וואס איז געווען קעגן גדולי תורת החסידות ביי אדמו״ר הזקן. דעמאלט ווען ער האט מפיץ געווען די ענינים פון חסידות אין רוסלאנד און אין ווילנא און אין ווייסרוסלאנד, דארט וואו עס זענען נישט געווען אזוי די וואס זענען געווען מנהיגים פון חסידות, איז געווען פון די טענות הכי גדולות וואס מען האט געהאט אויף חסידות, דאס וואס מען איז מאריך און מען קאכט זיך און מען מאנט אזוי פיל דעם ענין פון עבודת התפילה, און מען איז מקצר דעם ענין פון לימוד התורה לטובת עבודת התפילה. און די טענה איז געווען: לימוד התורה היא דאורייתא. תלמוד תורה, די אלע ענינים חמורים ונפלאים וואס שטייען אין לימוד התורה בכל רגע ורגע, תלמוד תורה כנגד כולם. און דאך גיט מען זיך אפ מיט עבודת התפילה, וואס איז מדרבנן. פון וואס האבן חסידים אזוי פיל

18:50 מהדר אין ענין פון עבודת התפילה אפילו אויף חשבון לימוד התורה? וואס דאס איז איינע פון די ביאורים. פארשטיין דעם עומק הענין, אז עבודת התפילה, בשעה אז די תפילה איז כדבעי למהוי, און מען דערהערט אז דער יצר הרע, די נפש הבהמית, דאס איז די צרה צרורה, און דעמאלט ווערט ביי דער תפילה דער ענין פון „והרעותם בחצוצרות“: ארויסברענגען ביי זיך די התעוררות, דעם ביטול און די הכנעה, כדי צו געווינען דעם יצר הרע און די בלבולים און מחשבות זרות. און דעמאלט זאגט מען ווייטער: „ונזכרתם לפני ה׳ אלקיכם ונושעתם מאויביכם“. איז דעמאלט ווערט די תפילה א הכנה צו תורה. וואו דעמאלט קען א איד פועל׳ן אויף טאג־טעגלעך דורכן זיין ביי תורה נאך דער תפילה. און דא קומט אריין, רעדנדיק וועגן די חצוצרות, אז דא קומט צו גיין א פסקא, א ביאור נפלא, וואס איז דא פון דעם מעזריטשער מגיד אויף דעם פסוק. ער זאגט א ביאור נפלא. ווייל אויף דעם ביאור שטייט אזוי אין תורה של הרב המגיד, אז דאס איז אן ענין וואס ברייט זיך שפעטער ביי רבותינו נשיאינו. דאס איז איינע פון די תורות וואס רבותינו נשיאינו האבן גערעדט און איבערגעחזרט און מסביר געווען בפרטי פרטיות. און ביים צמח צדק איז דא זיין א רשימה, תהלים קאפיטל צ״ח, וואס דארט, אויף דעם פסוק „בחצוצרות וקול שופר הריעו לפני המלך ה׳“, ברענגט דער צמח צדק די תורה של הרב המגיד און איז דאס מסביר בפרטיות. [לא ברור] מיט א ו׳ אין דערמיט. דאס איז פונעם צמח צדק, וואס איז באריכות נתבארט אין מעזריטשער מגיד.

20:20 אבער וואס איז נאך דא בקיצור? דעמאלט איז אויף דער זעלבער תורה אויך פאראן נאך א ביאור באריכות גדולה ביותר, אריכות נפלאה, פון דעם רבי׳ן נשמתו עדן, פונעם רבי׳ן רש״ב, אין המשך תער״ב. וואס איך וויל אייך זאגן, ווער ס׳האט אמאל געלערנט המשך תער״ב, איז שוין א האלבער המשך תער״ב, דאס מיינט הונדערטער, הונדערטער, הונדערטער דפים. יא, און דאס אלץ איז א ביאור אויף דער תורה פון הרב המגיד, אויף „שתי חצוצרות כסף“. די תורה פון הרב המגיד איז א קורצע תורה. און אויך אין [לא ברור]. יא, און גייט א קוק אין המשך תער״ב, אין די הונדערטער, הונדערטער דפים, אלץ קומט צו פארשטיין, יא, שורה נאך שורה, די תורה פון הרב המגיד. אבער א קוק אויף דעם: וואס איז דער נקודת התורה? א תורה נפלאה ביותר, און נוגע בפרט בימינו אלה. וואס מיר געפינען זיך אין א זמן וואס מיר פארן דורך א צרה צרורה, ממש כפשוטו, איז ממילא דאס איז זיכער א זמן צו מעורר זיין זכותם של ישראל און מעורר זיין רחמים רבים. וואס, וואס, וואס, בתור מאמר המוסגר, אז דער רבי האט דעם ענין גערעדט, וואס מיר האבן גערעדט די גאנצע אריכות וועגן חצוצרות, וואס דער רבי האט גערעדט אין א שיחה אויף א שבת בהעלותך, וואס איז געווען עטליכע טעג נאך דער מלחמה, נאך די ששת הימים־מלחמה, וואס דעמאלט איז געווען א נצחון למעלה מדרך הטבע.

21:50 און גלייך, דאס איז געווען גלייך פאר שבועות, און יענער שבת בהעלותך איז געווען גלייך נאך שבועות. און דער רבי האט דעמאלט גערעדט באריכות אויף דעם ענין פון בהעלותך, די שתי חצוצרות כסף. יא, דעמאלט האט ער גערעדט דעם ענין. איז בנוגע דעם בהעלותך, דעם ענין פון חצוצרות, די תורה פון הרב המגיד, וואס איז די נקודת התורה וואס דער מגיד זאגט? זאגט ער אזוי: אז דער ענין פון חצוצרות איז דאס מלשון „חצאי צורות“. דאס הייסט, אז ס׳זענען פאראן די ענינים פון חצאי צורות. אז א איד, כביכול, מיטן אויבערשטן, איז דאס באופן פון חצאי צורות. אז יעדער איינער איז א מחצית. [לא ברור] אז ס׳זענען פאראן איין מחצית שלמעלה און איין מחצית שלמטה. אז א איד מיטן אויבערשטן איז דאס צוויי מחציות. זאגט דער מעזריטשער מגיד אויף דעם, בנוגע די שתי חצוצרות: שתי חצאי צורות. און ער זאגט, שטייט געשריבן, דאכט זיך, ערב פון שבועות: „ועל דמות הכסא דמות כמראה אדם“. אז דער אדם למעלה, אדם העליון, ביידע ווערן אנגערופן אדם. דאס הייסט, אז דער אדם העליון, אדם שעל הכסא, און פאראן דער אדם, דער אדם שלמטה, אדם התחתון. זאגט דער מגיד, אז אדם איז צוזאמענגעשטעלט פון דריי אותיות: אל״ף, דל״ת, מ״ם. זאגט ער, וואס איז דאס דער אל״ף? אל״ף גייט אויף דעם אויבערשטן, אלופו של עולם. דל״ת, מ״ם איז דאס די אותיות דם. און דאס גייט אויף דעם מענטשן, וואס איז א בשר ודם. אל״ף, דם,

23:26 דאס הייסט, אז דער אויבערשטער צוזאמען מיט דעם מענטשן ווערט א אדם. אז כל זמן דער מענטש איז א מציאות בפני עצמו, ער איז נאך פארן דאווענען, איז ער א מציאות בפני עצמו, איז דער מענטש א מענטש, א דם, בשר ודם, א חיות פון חומריות וגשמיות. א בחינת דם, [לא ברור]. עס פעלט אבער דער אלקות, עס פעלט אבער די כוונה. דער וואס דאוונט, אבער עס פעלט די נשמה, פעלט דער אל״ף. בשעת ער איז זיך מאחד מיטן אלופו של עולם, און דער אלופו של עולם גייט אויף דעם אויבערשטן, ווערט ער א אדם. און על דרך זה זאגט ער אויך מלמעלה: דער אויבערשטער אליין, פונקט אזוי ווי דער אדם, איז ער אליין, כביכול, א חצי צורה. ער מוז אנקומען צו דעם אלופו של עולם כדי ס׳זאל ווערן האדם. על דרך זה, ״ועל דמות הכסא דמות כמראה אדם״, דער אדם העליון, כביכול. אז דער אויבערשטער אליין, כביכול, זוכט אויף זיך: איך בין א חצי צורה. כל זמן איך בין אליין, אן אידן, זוכט דער אויבערשטער אויף זיך אליין א חצי צורה. נאר נאכדעם וואס ער ווערט נתחבר, דער אויבערשטער ווערט נתחבר מיט אדם, וואס דער אויבערשטער פארבינדט זיך מיט אידן, ערשט דעמאלט ווערט דער אויבערשטער האדם, דער אדם שעל הכסא; ווערט דער אויבערשטער כביכול א צורה שלימה. דאס איז א חידוש נפלא. דער מדרש זאגט, וואס איז דער פשט? ״פתחי לי אחותי רעיתי״

24:56 ״יונתי תמתי״, אז כנסת ישראל רופט ער אן בשם ״תמתי״. זאגט דער מדרש, אז ״תמתי״, דאס איז מלשון ״תאומתי״, איינער פון תאומים. אז אזוי ווי שני תאומים וואס געפינען זיך צוזאמען, וואס יעדער איינער פילט אז ער מוז אנקומען צום צווייטן, און בשעת דער צווייטער איז נישטא, פילט ער זיך כאילו עס איז איין איינציקע זאך. על דרך זה, ״תאומתי״, דער אויבערשטער זאגט אויף אידן אז ער איז כביכול איינס מיט ישראל, אז אזוי ווי עם ישראל איז איינס מיט דעם אויבערשטן. און אויף דעם זאגט מען אז דאס הייסט שתי חצאי צורות, שתי חצאי צורות כסף. וואס איז דער טייטש ״כסף״? כסף איז מלשון ״נכסוף נכספת״, מלשון תאווה, מלשון כיסופין, דער ענין פון אהבה. און וואס איז מען מבאר? אז א איד דארף פילן ביי זיך, און אויף דעם איז דער גאנצער ענין פון אהבה דשעת התפילה, אז א איד דארף ארויסגיין פון אלע זיינע אהבות. ער דארף ארויסגיין פון אלע זיינע ענייני תאווה, אלע רצונות וואס זענען ענייני עולם הזה. וואס א מענטש האט ביי זיך, די אלע רצונות און תאוות, עניינים זרים, ענייני הבל, עניינים חומריים וגשמיים, פון גוף ונפש הבהמית, איש ובית און אלע זאכן. ס׳קומט צו גיין צו דאווענען; דאווענען באדייט, ארויסגיין פון אלע זיינע רצונות. און מען דארף זיין ביי זיך: ״מי לי בשמים ועמך לא חפצתי בארץ״, מער נישט, דער גאנצער רצון זיין נאר דעם אויבערשטן. און אויף דעם קומט דער ענין פון אהבה דשעת התפילה. און וואס איז מען מסביר? אז בשעת א מענטש דארף דאווענען, פילט ער א חשכות גדולה. ברענגט

26:27 דעם פסוק וואס שטייט אין מרכבה, דאס איז אלץ וואס שטייט דא אינעם פסוק: ״ועל דמות הכסא דמות כמראה אדם״. שטייט פאר דעם אז עס איז פאראן דער ענן גדול, און עס איז פאראן דער אש מתלקחת. וואס איז מען מבאר? אז בשעת א איד דארף דאווענען, איז ביי אים א ענן גדול. ער קען זיך נישט דאווענען. ער פילט חשכות, דער ענן, דער יצר הרע מיט די בלבולים פון דער נפש הבהמית, דעם חומריות וגשמיות, וואס לאזן אים נישט צו דאווענען. בשעת ער ווערט נישט נתפעל פון דעם, און ער האט ביי זיך עבודה [לא ברור] דעם ענן גדול, ווערט ביי אים אש מתלקחת, ווערט ביי אים ברענען מיט א כח, מיט א חיות, אין אהבה דשעת התפילה. און דאס איז דא ביי אים, דער ענין פון דער אהבה איז איבערגעבן זיך אינגאנצן: ״מי לי בשמים ועמך לא חפצתי בארץ״. און כמים הפנים לפנים, בשעת א איד דארף דערוועקן אט די תנועה, אז ער איז א חצי צורה, און ער וויל מער נישט ווי איינס ווערן מיט דעם אויבערשטן אליין, און ווערן א צורה שלימה, איז דאס כמים הפנים לפנים, פועל׳ט דאס למעלה כיוצא בזה. אז דער אויבערשטער, כל תאוותו, כל תשוקתו, ״אני לדודי ועלי תשוקתו״, די גאנצע תשוקה, דער גאנצער רצון פון דעם אויבערשטן, איז מער נישט ווי כנסת ישראל. דער אויבערשטער אינטערעסירט זיך נישט, ער וויל נישט וויסן פון קיין שום אנדערע זאך נישט. ער וויל מער נישט ווי כנסת ישראל, און די גאנצע וועלט איז מער נישט לצורך זה, כדי אידן זאלן האבן, זאלן האבן די דירה, זאלן זיך קענען פארבינדן מיט דעם אויבערשטן. און דאס איז דער

27:55 דער גאנצער ענין פון „ועשית לך שתי חצוצרות כסף“ — שתי חצאי צורות. און אויף דעם פירט ער אויס, און ער איז מבאר די פסוקים, אז בשעה ס׳הערט זיך אן ביי אידן אָט די נקודה, אז ער איז מער נישט ווי א חצי צורה, און כל רצונו איז נאר אין דעם אויבערשטן, און דאס פועל׳ט [לא ברור], אז ביי דעם אויבערשטן ווערט נתעורר אז כל רצונו איז בישראל. איז במילא, „כי תבואו מלחמה בארצכם על הצר הצורר אתכם“, בשעה ס׳קומט צו א מלחמה און ס׳איז דא דער צר הצורר — סיי בגשמיות, עניני מלחמה, וואס ס׳איז פשוט אין וועלט, און סיי ברוחניות, די מלחמה מיטן יצר — איז דער רבי מסביר: בשעה ס׳ווערט נתעורר ביי דעם אידן די חצוצרות כסף, אז ער איז מער נישט ווי א חצי צורה, און כל רצונו איז נאר אינעם אויבערשטן, [לא ברור], איז במילא „ונושעתם מאויביכם“, פון אמת׳ן אויב, וואס דאס איז די נפש הבהמית און דער יצר הרע. [לא ברור] דער יצר הרע וואס איז אין א וועלט און אין א מענטשן. אבער דאס איז דאך דער „ונושעתם מאויביכם“, וואס מ׳וועט זוכה זיין צו דער ישועה, אז דער אויבערשטער וועט אויסלייזן פון די ענינים. און דערנאך קומט תכלית הענין, [לא ברור], און דערנאך קומט מען צו דעם המשך: „וביום שמחתכם ובמועדיכם ובראשי חדשיכם“, [לא ברור], „והיו לכם לזכרון לפני ה׳ אלקיכם“. אז ס׳ווערט דער יחוד דקודשא בריך הוא ושכינתיה, דער יחוד פון הקדוש ברוך הוא און כנסת ישראל, און מ׳קומט צו צו דעם אמת׳ן אחדות, וואס דאס איז אמת׳ע

29:27 [לא ברור] הגאולה, וואס אידן וועלן זיין — אז ס׳זאל זיין די חצוצרות פון דער מלחמה, דאס זאל זיך ענדיקן, און די אלע חשכות און די אלע העלמות והסתרים. און ס׳זאל זיין בגילוי בעולם, אז אידן מיטן אויבערשטן זיינען צוויי חצאי צורות, און במילא וועט זיין נאר גוט פאר אידן בגשמיות כפשוטו, למטה מעשרה טפחים. און מיר זאלן טאקע זוכה זיין צו דער גאולה שלימה, „וביום שמחתכם ובמועדיכם“ — די אמת׳ע שמחה, די שמחה פון דער גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו. אמן, כן יהי רצון.