אחרי מות - וואס איז דער חטא פון בני אהרן?

00:00 מען זעט אז דער גרויסער חסיד ר' הלל פאריטשער, פון די חסידים הראשונים, איז געווען פון די גרעסטע חסידים פון דעם מיטלער רבי'ן. כידוע, לויט סיפורי הדורות, איז ר' הלל געקומען צום אלטן רבי'ן, אבער ער האט נישט זוכה געווען אים צו זען פנים אל פנים. און דערנאך איז ער געקומען צום מיטלער רבי'ן. ר' הלל, בשעה ער איז נתקרב געווארן צו חסידות, איז ער שוין געווען אן אדם גדול, אן אדם קדוש, אן איש רוחני. ער איז געווען בכלל, עד כדי כך, ווי חסידים דערציילן, אז בשעה ער איז נאך געווען א קליין קינד, צוויי יאר אלט אדער דריי יאר אלט, האט זיין טאטע ר' מאיר אים געברענגט צו ר' מאטעלע טשערנאבלער. ר' הלל פאריטשער'ס טאטע, ר' מאיר, איז געווען א חסיד פון ר' מאטעלע טשערנאבלער. זיין טאטע האט אים געברענגט צו ר' מאטעלע'ן, און דער קינד איז געווען א קליין קינד, א צוויי־יאריג קינד. בשעה ער האט געזען דעם הייליגן צדיק ר' מאטעלע, האט ער אנגעהויבן אזוי צו ציטערן און האט געשריגן: „זא, זא, זא, זא“, אזוי ווי דער אויסשפראך פון „פייער“. און ר' מאטעלע האט געזאגט אז דער קינד זעט זאכן וואס קיין נארמאלער, פשוטער קינד זעט נישט. ער האט געזען די שכינה וואס רוט אויף דעם צדיק מיט רוח הקודש. און ער האט געזאגט אז אויף דעם אידן וועט זיך האלטן א גרויסער חלק פון רוסלאנד. האט מען געזען אז ר' הלל, פון געבורט אן, נאך אלס א קליין קינד, איז געווען א הויכער.

01:32 האט ער געהאט אביסל איינגעבויגן די פלייצע. דער טאטע האט געבעטן א ברכה, און ר' מאטעלע האט געזאגט אז דאס וואס ביי אים איז אביסל איינגעבויגן די פלייצע, דאס איז ווייל ער טראגט אויף זיך אפשר א האלב אדער א שליש פון די לאַסט פון רוסלאנד אדער פון אוקראינע, וואס ער טראגט אויף זיינע פלייצעס. און אזוי איז טאקע געווען, אז ר' הלל, שפעטער די גאנצע יארן, איז ער געווען דער שד"ר וואס האט געדארפט ארומפארן אין די קאלאניעס א יאר, א האלב יאר, ארומפארן אין אלע שטעטלעך וואו עס זענען געווען די קאלאניעס פון חסידים, און דארטן פלעגט ער חסידות זאגן און משפיע זיין. כידוע, דאס איז אין סיפורי הדורות, די פרטים. און דא כאפן מיר איינע פון די זאכן וואס מיר זעען אז ר' הלל האט געוואלט ארויסברענגען: וואס איז געווען דער גרויסער הייליגער חידוש וואס דער אלטער רבי, דער מיטלער רבי, דורך זייער חסידות האט אים געגעבן? עס זענען דא צוויי פתּגמים, צוויי פתּגמים וואס די רביים דערציילן אז ר' הלל האט געזאגט בשעה ער האט זיך גענומען לערנען דעם תניא, בשעה ער האט גענומען לערנען חסידות, און בשעה ער איז נתקרב געווארן צום אלטן רבי'ן און שפעטער צום מיטלער רבי'ן. איין פתגם איז וואס ר' הלל האט געזאגט ווען ער האט געלערנט דעם תניא: אז ביז ער האט געלערנט תניא, האט ער געמיינט אז ער איז שוין צוגעקומען צו דער מדרגה פון צדיק. מיט זיין עבודת השם און זיין מדרגה האט ער געהאלטן

02:54 אז זיין עבודת השם — ווייל ער איז געווען אן איש קדוש, אן איש רוחני — האט ער געהאלטן אז ער איז במדרגה פון צדיק. בשעה ער האט געלערנט דעם תניא, דעם ספר של בינונים, האט ער דערהערט און האט געזאגט: „דא לא צדיק.“ „דא לא צדיק“ — „דא לא“ אויף רוסיש מיינט „ווער ווייסט“, ס'איז נישט שייך, ס'איז נישט מעגליך, ס'איז נישט שייך בכלל במציאות. „דא לא צדיק“ — א צדיק זיכער נישט; הלוואי א בינוני, הלוואי כאטש זיין לכל הפחות דער בינוני וואס דער אלטער רבי מיינט אין תניא, אז דער בינוני איז א מענטש וואס זיין מחשבה, דיבור ומעשה איז כדבעי, לויט „כי קרוב אליך הדבר מאד בפיך ובלבבך לעשותו“, די אלע ביאורים וואס ווערן מבואר אין דעם ספר של בינונים, ספר תניא קדישא. דאס איז איין פתגם. דערנאך איז דא נאך א פתגם וואס דער רבי ברענגט אין דער שיחה, אז ר' הלל פאריטשער האט געזאגט אז פאר דעם וואס ער איז געקומען צום אלטן רבי'ן, פאר ער האט גענומען לערנען תניא, חסידות, האט ער געקוקט אויף זיך, אויף דעם וואס ער האט א גוף, און דער גוף און דער נפש הבהמית און די אלע ענינים פון מידות רעות און די אלע ענינים פון ווילדע תאוות — אלץ קומט דאך מצד דעם ענין פון דעם נפש הבהמית, פון דעם גוף וואס איז מעלים ומסתיר, וואס שטערט. האט ער מפתח געווען, אויפגעעפנט ביי זיך, אויפגעבויט ביי זיך א שטארקע שנאה צום גוף, צום חומר הגוף, ווייל ער האט געזען אז דער חומר הגוף נעמט זיך, אדער די אלע ענינים פון חסרונות און די

04:20 אלע מדות רעות און די אלע תאוות און די אלע ענינים וואס, וואס, וואס ברענגט ביי דעם מענטשן, די אלע ענינים וואס, וואס שטערט אים אין עבודת השם. און ממילא האט ער זיך משתדל געווען צו ברעכן דעם גוף און טון תעניות און סיגופים און כל מיני ענינים, אזוי מחליש זיין דעם חומר הגוף. ווי נאר ער האט אנגעהויבן לערנען חסידות, בפרט האט ער געלערנט חסידות חב״ד, און דער אלטער רבי האט אים געלערנט דעם הקדמה פון „מבשרי אחזה אלוקה“: אז חסידות איז מבאר, אז דער גוף האדם איז גאר א משל אויף אלקות. און יעדער אבר און יעדער פרט אין גוף האדם, דאס איז א משל אויף צו פארשטיין דורך דעם ג־טליכקייט. יא, מען דארף כאפן ווי אזוי צוזאמענגעשטעלט דער נפש מיט דעם גוף, דער חומר מיט דער צורה, די גשמיות מיט רוחניות, ווי ס׳איז געבויט דער גוף האדם מיט אלע, יעדער פרט, ווי א כלי של נפש. און די אברי הגוף איז „מבשרי אחזה אלוקה“, וואס דאס איז דעם אלטן רבינ׳ס ג־טליכער משל אויף צו פארשטיין די העכסטע און די טיפסטע ענינים אין ג־טליכקייט. אז „מבשרי“ — א מענטש פון זיין בשר הגוף, פון זיין אייגענעם גוף און נפש, קען דורך דעם צוקוקן זיך און פארשטיין ענינים פון אלקות — איז דא ביי אים דער גוף געווארן [לא ברור]. און ווי ער האט זיך אויסגעדריקט, אז דער גוף איז ביי אים געווארן אזוי ווי א פארגרעסער־גלאז, א משקפת, אז זאכן וואס מיט דעם קוקט מען, זאכן וואס מען פון דער ווייטנס קען מען

05:41 דאס זען פון נאנט. יא, דאס הייסט אז דער גוף איז ביי אים געווארן כאילו א פארגרעסער־גלאז. אויף דרך ווי א מענטש וויל זען א זאך וואס איז גאר ווייט, וויל ער דאס זען פון נאנט, נוצט ער אזא מין פארגרעסער־גלאז, א משקפת, און פון דעם קען ער זען א זאך פון דער ווייטנס, ווערט ביי אים גרויס און נאנט. אויף דרך אזוי איז דא מציאות אדם, גופו ונפשו, דאס איז א משל אויף אלקות, דאס מאכט אז אלקות ווערט נענטער צו אים. און דאס האט אים ארויסגעברענגט דעם דרך ארץ און דעם [לא ברור] קוק אויף דעם גאנצן ענין פון דעם מציאות אדם, גופו ונפשו. און ער האט אנגעהויבן חביבות האבן צום גוף, און דער גוף זאל זיין א געזונטער גוף, און נישט דאך צו פייניגן אים מיט תעניות און סיגופים, נאר אדרבה, ווי די ידועה הקדמה פון בעל שם טוב, וואס דער גוף [לא ברור], די עבודה צו טון דארף מען מיט דעם גוף, און מאכן פון דעם גוף א כלי צו אלקות. וואס אין דעם סדר, וואס איז [לא ברור] אין דער פרשת אחרי: „אחרי מות שני בני אהרן בקרבתם לפני ה׳ וימותו“. מען הייבט אן פרשת אחרי מות, וואס דא האט מען די עבודה פון דעם כהן גדול ביום הכיפורים, דעם גאנצן הייליגן טאג, דעם יום הקדוש, און די תורה דערציילט די אלע פרטים און פרטי פרטים. אויף דעם הייליגן טאג פון „ועניתם את נפשותיכם“, וואו דער כהן גדול איז אריינגעגאנגען לפני ולפנים, און די אלע פרטי עבודה

07:05 פון די קטורת און מיט די קרבנות און די עבודה וואס דער כהן גדול האט געטון ביום הקדוש, הייבט זיך אן דער סדר מיט די ווערטער „אחרי מות שני בני אהרן בקרבתם לפני ה׳ וימותו“. די תורה דערציילט אונז, אז ווען עס קומען די הוראות און די ציוויים און די הדרכה פון דעם אויבערשטן, ווי אזוי דארף זיין די הנהגה ביום הכיפורים, ס׳איז געווען נאך דעם וואס „מות שני בני אהרן“ — די צוויי קינדער פון אהרן הכהן זיינען געשטארבן, „בקרבתם לפני ה׳“ — זיי האבן געוואלט ווערן נענטער לפני ה׳, ווערן נאנט צום אויבערשטן, „וימותו“, און זיינען געשטארבן. און שפעטער זאגט דער אויבערשטער, דער אויבערשטער זאגט צו אהרן הכהן, אז „בזאת יבוא אהרן אל הקודש“, „ואל יבוא בכל עת אל הקודש“. און מיט דעם לערנט מען זיך ארויס פון דעם חטא וואס איז געווען לבני אהרן, וואס בזה איז געווען אז זיי האבן [לא ברור] צום קודש הקדשים אין אן אופן אז זיי האבן אריינגעגאנגען דארט [לא ברור]. „בקרבתם לפני ה׳“, איז ממילא „וימותו“. איז דאס [לא ברור] חטא, ס׳איז געווען בלתי רצוי. אויף צו דאס מתקן זיין, איז אויף דעם דארף זיין דער גאנצער סדר עבודה, וואס „ואל יבוא בכל עת אל הקודש“, און „בזאת יבוא אהרן“, און פעם בשנה, און די גאנצע עניני הכניסה. [לא ברור] אז דאס לא נשמע, לא נשמע [לא ברור]. אדרבה, דאס [לא ברור] תוספת חיים, [לא ברור] למפרשים, איך רעד מבוסס [לא ברור]. און דאס איז א ידועה שאלה: וואס איז דער טעם [לא ברור]? לגבי בני אהרן, וואס איז די כוונה?

08:37 [לא ברור] איך וויל וויסן וואס דאס איז. גם לגבי חטא בני אהרן [לא ברור]. ותראה, [לא ברור]. ראשית בכלל, וואס האט דאס צו טון? דאס רעדט דאך וועגן ענינים. אז כן, מען דארף ווייזן די עבודה פון יום כיפור [לא ברור] — וואס האט דאס צו טון? און דאס איז אין קריאת התורה פון יום כיפור. [לא ברור] אז דאס איז דער גאנצער ענין פון יום כיפור. אין יום הקדוש קריאה [לא ברור] בני אהרן. וואס האט דאס צו טון, צו וויסן דעם סיפור הדברים, וואס איז געשען מיט שני בני אהרן, וואס דאס איז געווען בלתי רצוי? [לא ברור]. וואס האט דאס צו טון מיט אונז? צווייטנס, דאס איז דאך געווען מענטשן [לא ברור]. וואס לערנט מען ארויס פון די ענינים אויף דער עבודה פון כל אחד ואחד? און שלישית, דער קשר צווישן די פירושים: וואס איז געווען דער חטא, וואס האבן זיי געטון? עס זענען כמה וכמה ביאורים וואס איז געווען דער חטא בני אהרן. איין ענין איז געווען הורו הלכה בפני רבם; רש״י ברענגט בשם [לא ברור] אז זיי האבן געזאגט א הלכה בפני רבם — איין חטא. צווייטנס, שתויי יין נכנסו למקדש, וואס דאס איז משמע פון די פסוקים פון פרשת שמיני. אויך איז געווען מחוסרי בגדים, זיי האבן נישט געהאט די בגדי כהונה וואס זיי דארפן האבן. זיי האבן נישט נשאו נשים ולא ילדו בנים. ס׳זענען כל מיני טעמים, ביאורים, מדרשים, אבער [לא ברור].

10:12 אין פרשת שמיני שטייט אז זיי האבן מקריב געווען אש זרה. וואס איז דער פשט, וואס איז דא געשען? לויט דעם פשוט'ן פשט האבן זיי מקריב געווען אש זרה. עס זענען דא מדרשים דערויף, אבער וואס איז דער פשט? בפרשת אחרי מות שטייט: „בקרבתם לפני ה' וימותו“. אדרבה, זיי זענען נתקרב געווארן לפני ה'. וואס איז דא געווען בלתי רצוי? בקרבת ה' איז דאך א גוטע זאך. דער אור החיים ברענגט דעם ענין. וואס הייסט „בקרבתם לפני ה'“? וואס איז דער פגם דערין? אדרבה, דאס איז לכאורה א גוטע זאך. וואס איז דער חטא, און וואס איז דער ענטפער? דאס איז א לימוד, א הוראה ברורה, פאר יעדער איינעם פון אונז. דער ערשטער דבר איז צו ברענגען די באקאנטע מאמרי קודש. דער אור החיים ברענגט דעם גאנצן ענין, און דאס איז אויך נישט פשוט. בני אהרן זענען געווען הויכע נשמות, און דאס איז דער פשט אין דעם פסוק: „בקרובי אקדש“. ווען דאס איז געשען, האט משה רבינו געזאגט: „הוא אשר דיבר ה' לאמר בקרובי אקדש ועל פני כל העם אכבד“. זיי זענען געווען פון די קרובים און מכובדים. ווי רש"י זאגט: „עכשיו רואה אני שהם גדולים ממני וממך“. משה רבינו האט זיכער געמיינט אז זייער דרך איז געווען אויף א הויכער מדרגה. וואס איז דער פשט? זיי זענען געווען הויכע נשמות, מיט א שטארקן רצוא.

11:57 זייערע נשמות האבן געהאט א רצוא לפני ה', א גרויסן צמאון צום אויבערשטן. זיי זענען געווען אויף אזא מדרגה, אז ווען עס איז געווען דער תוקף פון התגלות אלקות אין די שמיני למילואים, איז אראפגעקומען דער אש, דער פייער מן השמים. וואס א גרויסער צמאון צו אויסגיין צו ג־טליכקייט, צו ווערן איין זאך מיטן אויבערשטן און נישט מער זיין אין א גוף! און דאס איז דער חטא פון בני אהרן, וואס זיי זענען נשתוקקו בדביקות, עריבות, מתיקות, נשיקות, ווי דער אור החיים שרייבט די אלע לשונות. יא, עס איז געווען א גרויסע דביקות, עריבות, מתיקות און נשיקות. וואס האט ביי זיי געפעלט? אזא גרויסע אהבה, ביז עס האט ארויסגעברענגט די כלות הנפש. זיי זענען אויסגעגאנגען ווי א ליכט, און די נשמה — דאס איז דער פשט מסירת נפשו — איז ביי זיי ארויסגעגאנגען און אויפגעפלאמט צו ג־טליכקייט. דאס איז א הייליגע זאך, אבער דאס איז דא געווען דער חטא: „בקרבתם לפני ה' וימותו“. דער אור החיים זאגט, דער עצם צמאון און קירוב, דאס איז די גרויסע עבודה, דאס איז א הויכע מדרגה, דאס איז די עבודה פון צדיקים וגדולים. דער חסרון, דער חטא, איז אבער געווען דער „וימותו“: אז זיי זענען אויסגעגאנגען מיט כלות הנפש. און דאס איז נישט די כוונה. ווייל דער אויבערשטער וויל נישט אז דער מענטש זאל זיך אויפהייבן פון דער וועלט. דער אויבערשטער וויל אז ער זאל זיין דא למטה און ארבעטן מיט דעם גוף און דער נפש הבהמית, און מאכן פון דעם גוף און פון דער וועלט, און פון דעם אייגענעם

14:02 גוף און פון דער אייגענער וועלט, א דירה לו יתברך. און דאס איז דער תכלית הכוונה. ביי זיי איז געווען דער „וימותו“, און דאס איז שוין נישט די כוונה. און מיט דעם קען מען פארשטיין די דוגמא פון רבי עקיבא: „נכנס בשלום ויצא בשלום“. די גמרא דערציילט וועגן „ארבעה נכנסו לפרדס“. אין גמרא חגיגה שטייט אז פיר תנאים זענען אריינגעגאנגען לפרדס, און יעדער איינער איז אריינגעגאנגען אין הויכע ענינים און מדרגות אין אלקות, אין קבלה, אין ספירות און אין ענינים פון דביקות. און נאר ביי איינעם פון זיי איז געווען די כוונה בשלימות: רבי עקיבא, דער „נכנס בשלום ויצא בשלום“. ער איז אריינגעגאנגען אויפן ריכטיגן וועג און ער איז ארויסגעגאנגען. דאס הייסט, ביי אים איז געווען רצוא און שוב צוזאמען. דער רצוא, דאס איז דער צמאון: דאס הארץ, די נשמה, ציט זיך צו ג־טליכקייט. דאס איז א זייער הייליגע זאך, דאס איז א זייער וויכטיגע זאך. א איד דארף האבן דעם רצוא. אבער מען דארף קענען, נאך דעם רצוא, נאך דעם צמאון, שפעטער אראפברענגען די ענינים צוריק דא אין דעם גוף. און ווי עס שטייט אין ספר יצירה: „אם רץ לבך, שוב לאחד“, אדער „שוב למקום“ — עס זענען דא צוויי גירסאות אין ספר יצירה. אבער דאס מיינט אין פשוטע ווערטער: „אם רץ לבך“ — א איד באקומט א רצוא, דער צמאון, דער רצוא,

15:18 דער געפיל, דער הרגש פון דארשט, פון אויסגיין, דער אויסגלוסט, דער וויל זיך ציען צום אויבערשטן, „אם רץ לבך“, ציט זיך צו אלקות, אבער „שוב לאחד“. דאס איז א גוטע זאך. אבער „שוב לאחד“. דער אחד, דאס איז דער אחד פון ה', „ה' אחד ושמו אחד“: דער אל״ף־חי״ת־דל״ת, אראפברענגען דעם אויבערשטן אין די זיבן רקיעים וארץ און אין די ד׳ רוחות העולם, אויפמאכן זיין ג־טלעכקייט אין וועלט. און ווען „רץ לבך“ דארף א איד וויסן: וואס וויל דער אויבערשטער? איך וויל נישט מער ווערן אין אלקות, און דער ליכט וויל נישט מער ווערן אין אבוקה; איך וויל ווערן איין זאך מיטן אויבערשטן. וואס וויל אבער דער אויבערשטער? דער אויבערשטער וויל אז „נתאוה הקדוש ברוך הוא להיות לו דירה בתחתונים“. און דאס איז וואס דער סדר זאגט אונז: „ואל יבא בכל עת אל הקודש“. א איד דארף נישט שטענדיג לויפן צו דעם קודש. דארף זיין דער צמאון, דארף זיין דער דביקות, אבער דאס דארף זיין מיט דער תוצאה אז ער זאל אראפברענגען צוריק דעם אויבערשטן למטה, און שפעטער מאכן פון דעם א דירה לו יתברך. בפרט בבוקר, הלילה — דאס מיינט מיט דברים גשמיים — און מאכן פון די גשמיות, פון דער וועלט, א דירה לו יתברך, כלי צו אלקות. און דאס איז די הוראה. אגב, דאס רעדט זיך וועגן העכערע מדרגות, אבער די הוראה צו יעדן אידן איז אין די ביידע קצוות. ס׳מוזן זיך ביידע האבן: זיך דער צמאון צו ג־טלעכקייט. א איד דארף בפירוש האבן ביי זיך דעם תנועה פון די „בקרבתם לפני ה׳“, ווילן ווערן נאנט צום אויבערשטן. און לאידך גיסא דארף בלייבן אבער די צווייטע קצה, אז דאס וויסן

16:44 זיין אז דעם אויבערשטנס רצון איז דירה בתחתונים, און ממילא דארף מען נעמען דעם גאנצן צמאון, און די גאנצע תשוקה, און די גאנצע דביקות, און דאס אריינוויקלען אין ענינים גשמיים, און פעולות גשמיים, און תורה ומצוות גשמיים, און ארבעטן מיט דעם גוף, מיט א געזונטן גוף, און מאכן פון דער וועלט און פון דעם גוף א דירה פאר דעם אויבערשטן דורך דער עבודה פון תורה ומצוות, ווי ס׳מבואר אין שולחן ערוך און אין תורה און תורת החסידות, וואס יעדער דרך עבודה. נאר אט דא ווערט די שאלה וואס א מענטש קען פרעגן צו זיך: לכאורה, ווי אזוי קומען דא די ביידע זאכן צוזאמען? ווען די תורה זאגט אז מ׳דארף זיך נישט איינוויקלען אין צמאון, נאר זיין פארבונדן מיט דעם עולם הגשמי, „שוב“, דאן וואס דער אויבערשטער וויל דא אין דער וועלט, קריך נישט אין די הימלען, דארף זיך נישט איינדריקן אין צמאון, צי זיך מיט אנדערע ענינים; לעב אויף דער וועלט, טו וואס דער אויבערשטער וויל — נו, איין זאך. איז קומט דאס דורך פיל? פארקערט זאגט מען אז ס׳דארף זיין מער ניט ווי רצוא, א מענטש דארף שטענדיג שטיין אין א צמאון און אהבה — איז איין זאך. דא איז א סאך שווערער צו לעבן מיט צוויי קצוות. פון איין זייט זאגט מען אז עס מוז זיין א צמאון, ס׳מוז זיין א דביקות. א איד דארף בפירוש האבן זיך „בקרבתם לפני ה׳“. ער דארף שטיין אין א תנועה פון אהבה און פון דביקות, און מעורר זיין ביי זיך דעם צמאון הנפשי, אן עבודה פנימית, ס׳מיינט אז ער דארף זיך מתבונן זיין אין גדולת

18:03 ה׳, און מעורר זיין אהבה לה׳, פון „בכל לבבך ובכל נפשך ובכל מאדך“. ס׳דארף בפירוש זיין א ענין פון „בקרבתם לפני ה׳“. דאס הייסט איין זאך. און לאידך גיסא זאגט מען: דארף צוריקקומען צו „שוב“, אויפמאכן דא למטה. דאס איז א שווערע זאך, צו בפירוש לעבן מיט די ביידע קצוות צוזאמען. ווי אזוי ארבעט מען? איז דא א זייער אינטערעסאנטע תורה פון רבי לוי יצחק בארדיטשעווער, פון דעם קדושת לוי, אין פרשת אחרי. דאס גיט אונז א ביאור אין די גאנצע סוגיא. וואס דער קדושת לוי פרעגט: וואו איז מרומז דער ענין פון „הורו הלכה בפני רבו“? איינע פון די שיטות, וואס ס׳ברענגט זיך אין די מפרשים, רש״י ברענגט עס אויך אין פרשת שמיני, אז איינע פון די חטאים וואס איז געווען ביי בני אהרן איז געווען „הורו הלכה בפני רבו“. דאס הייסט אז ביי זיי האט געפעלט דער ביטול, דער דרך ארץ, דער כבוד צו משה רבינו, אז זיי האבן גערעדט בפני משה רבינו ענינים פון הלכה, ווי ס׳געווען אין פרשת שמיני. פרעגט דער בארדיטשעווער: וואו שטייט עס אין די ווערטער „בקרבתם לפני ה׳“? זאגט ער אז דער פשט פון דעם פסוק איז אזוי: א איד דארף וויסן זיין אז בשעה ער וויל ווערן נאנט צו דעם אויבערשטן, „בקרבתם לפני ה׳“, א מענטש וויל האבן דביקות, ער וויל מסירות, נשיקות, און מע זאגט, ער וויל האבן א דביקות, א קירוב צו דעם אויבערשטן. ער וויל ווערן העכער און קדוש און נאנט צו אלקות. איז דער דרך ווי אזוי מ׳קען ווערן נאנט צום

19:39 אויבערשטן, דאס מוז גיין דורך דעם רבי'ן, דורך דעם צדיק, דורך משה רבינו. אזוי האט דער אויבערשטער אויסגעשטעלט די וועלט: ס'פאראן דער ממוצע המחבר, „אנכי עומד בין ה' וביניכם להגיד לכם את דבר ה'“. בשעה אז א איד וויל ווערן נאנט צו דעם אויבערשטן, איז דער איינציגער וועג דאס צו טאן אין דעם ריכטיגן אופן, אז דאס גייט דורך דעם „אנכי עומד“, דורך משה רבינו, וואס דאס איז די נשמה הכללית. ער איז דער ממוצע המחבר, פארבינדט די נשמה מיט דעם אויבערשטן. ווי ס'איז מבואר באריכות אין תניא, פרק ב', און אויך דער רבי איז מסביר באריכות מיט דעם משל, ווי אזוי עס דארף זיין: ס'זענען דא די נשמות הכלליות, ראשי אלפי ישראל, וואס זיי זיינען דער מוח און זיי מקשר זיין אלע איברים. יעדער איד איז אזוי ווי אן איבר; ס'פאראן איברים שבראש, איברים שבגוף און איברים שברגל, ביז ציפורניים, וואס יעדער נשמה איז על דרך ווי איינער פון די איברים און איינער פון די חלקים פון גוף. און זיי אלע זיינען מחובר צו דעם מוח, און דער מוח איז א מחבר צו דעם [לא ברור]. וואס על דרך זה, דער ענין איז התקשרות, וואס דארף זיין אזוי, אז א איד דארף וויסן, אז אלע ענפים, יעדער איד איז אזוי ווי אן ענף, וואס דארף זיין מחובר צו דעם אילנא דחיי. אילנא דחיי, דאס איז די צדיקי הדור, די נשיאי ישראל. און דורך די התקשרות פון די ענפים צו דעם שורש, צו דעם אילנא דחיי, צו דעם צדיק, ער איז דער מחבר צו

21:06 דעם אויבערשטן. און דאס איז געווען דער חטא פון בני אהרן. דער חטא פון בני אהרן, הורו הלכה בפני רבם, מיט דעם פשט, ווי דער הייליגער [לא ברור] טייטשט עס, אז זיי האבן געוואלט „בקרבתם לפני ה'“ אן דורך משה רבינו. מען דארף נאר פאלגן משה רבינו און טאן דאס וואס משה רבינו לערנט, און אזוי דאס טאן. מיר זיינען הייליגע מענטשן, הייליגע נשמות, נשמות קדושות, נשמות גבוהות, ווי ס'זענען געווען נדב ואביהוא. מ'קען דאס אליין דורכטאן, מ'דארף נישט קומען צו א רבי'ן. און דאס, וואס איז געווען „בקרבתם לפני ה'“ אן דורך א רבי'ן, איז דערפאר געווען דער „וימותו“. און דאס איז דער פשט אין פסוק: אז דער „וימותו“ איז געווען, אז זיי האבן געהאט א רצוא אן א שוב, ווייל זיי האבן געוואלט לויפן צו אלקות, אבער זיי האבן נישט געטאן דאס אין דעם ריכטיגן אופן, ווייל זיי האבן נישט געוואלט פאלגן משה רבינו, וואס ער איז דער וואס לערנט און ווייזט דעם דרך אין עבודה, ווי אזוי צו מאכן דעם חיבור פון דער נשמה מיט דעם גוף, ווי אזוי דער אויבערשטער וויל. און דאס איז וואס דער פסוק זאגט. ווי דער רבי טייטשט עס הרי אין די פסוקים אין היינטיקער סדרה: „וידבר ה' אל משה, דבר אל אהרן“, אז „אחרי מות שני בני אהרן“ — דארטן הייבט זיך אן פריער „וידבר ה' אל משה, דבר אל אהרן“. ס'איז דא א משה רבינו. און משה רבינו, ער גיט איבער דבר ה' און ער זאגט צו אהרן הכהן ווי אזוי דארף זיין די הנהגה. אז „אחרי מות שני

22:26 בני אהרן“, און האט מען געזען אז ס'איז געווען א גוטער רצון, דער רצון פון „בקרבתם לפני ה'“, דער רצון פון קרבת ה', אז אזוי דארף זיין. אבער אז זיי ווילן דאס טאן אן א רבי'ן, איז דעמאלט דער „וימותו“; קען מען צוקומען צו א מצב פון כלות הנפש, און דעמאלט איז אינגאנצן נישט כפי הכוונה, און דאס איז א חטא. איז דורך דעם וואס מ'איז זיך מקשר צו משה רבינו, משה רבינו וואס ער גיט אונז דעם אופן און דרך ווי אזוי דארף זיין די עבודה, דוקא דער אופן אמיתי פון דעם אויבערשטן. בשעת ס'איז דא דער ביטול צו דעם צדיק, צו דעם נשיא, וואס ער ביי אים איז „אנכי עומד בין ה' וביניכם להגיד לכם דבר ה'“, א צדיק, א נשיא, וואס ער איז איבערגעגעבן אינגאנצן צו רצון אלקים. ער קען געבן דעם ריכטיגן שיקול הדעת, ווי אזוי דער צמצום פון דעם רצוא זאל זיין אין אן אופן, אז פון דעם זאל אראפקומען שפעטער א שוב; זאל אראפקומען נישט נאר, חס ושלום, אן אפרייסן די נשמה פון גוף, נאר אדרבה, ברענגען א תוספת חיות אין דעם גוף אין עבודת ה', א געזונטן גוף און א געזונטע נשמה. און דער שוב זאל נישט זיין אין אן אופן, חס ושלום, אז דער שוב, דער עולם הזה, זאל אראפשלעפן אין ענינים פון חומריות און גשמיות און [לא ברור] און קליפה וסטרא אחרא און תאוות עולם הזה, נאר אדרבה, קענען האבן די ריכטיגע שליטה אויף עניני הגוף, אויף אז דער גוף

23:43 זאל ווערן א דביקות צו ג־טלעכקייט אויפן ריכטיקן אופן. און דאס קומט מען דווקא דורך אט די התקשרות פון א חסיד צום רבי. און דאס איז וואס דער פסוק זאגט אונז אין היינטיקער סדרה. איז במילא, די הוראה וואס מ׳לערנט פון היינטיקער פרשה איז א הוראה נפלאה, וואס איז נוגע אין עבודה פון יעדן איינעם. און דאס איז די ריכטיקע מזיגה, די מזיגה נכונה, וואס דארף זיין אין עבודת השם. אז פון איין זייט מאנט מען ביי אידן, אז ס׳דארף ביי אים זיין בפירוש דער „בקרבתם לפני ה׳“, דער צמאון און דער דביקות. און דאס איז דורך דעם וואס מ׳לערנט חסידות און מ׳איז זיך מתבונן אין גדלות השם און עבודת התפילה, וואס דעמאלט איז מען זיך מתבונן אין אלקות, וואס רופט ביי אים ארויס אהבת השם. און די אהבת השם איז אויף אן אופן פון „בכל לבבך, בכל נפשך, בכל מאדך“, אפילו אויף א ריזיקע אין גאנצן פון די כלים. און צוזאמען דערמיט איז דאס אויף א געזונטן אופן. אז דאס איז נישט דער פשט, אז דאס ברענגט אים צו א מצב פון א טרענונג פון דער וועלט. אדרבה, ער לערנט זיך אויס ווי אזוי [לא ברור], א נשמה אין א געזונטן גוף, און מאכט פון דער וועלט א דירה לו יתברך. און אט די מזיגה נכונה קען מען אויפטאן דווקא בשעת ס׳איז פאראן די ריכטיקע איבערגעגעבנקייט צו משה רבינו. וואס בהשגחה פרטית לערנט מען שטענדיג די סדרה אין די תקופה פון ספירת העומר. וואס דער ענין פון ספירת העומר איז

25:02 ממש אט דער ענין. אזוי קומט עס בהשגחה פרטית אז אלע מאל לערנט מען די ענינים אין דעם זמן פון ספירת העומר. וואס אין ספירת העומר זעט מען אט די ביידע ענינים. פון איין זייט זעען מיר אין ספירת העומר: דאס איז דער זמן פון צמאון, דער זמן פון תשוקה. דער גאנצער ענין פון ספירת העומר, דאך ידוע, מ׳ברענגט עס אראפ פון דעם ר״ן, אז די סיבה פארוואס מ׳ציילט ספירה, ווייל די אידן זיינען געשטאנען מיט א תשוקה און א צמאון צו דעם גילוי פון מתן תורה, האבן זיי געציילט די טעג: ווען וועט מען שוין קומען צום מתן תורה? וואס דאס איז די תנועה פון דעם צמאון. צוזאמען דערמיט, וואס איז די עבודה פון ספירת העומר? [לא ברור] דער חידוש אז ספירת העומר איז דווקא צוזאמען מיטן גוף. עומר, דאס איז מאכל בהמה, וואס מ׳נעמט דאס משעורים, און דאס איז די עבודה פון דווקא נעמען דעם גוף און דעם נפש הבהמית און זיי מברר ומזכך זיין, און מאכן זיי כלים, אז זיי זאלן זיין ראויים צו דער קבלה פון דעם אור פון תורה. און דאס איז פארבונדן אויך מיטן זמן, ווי די גמרא זאגט, תלמידי רבי עקיבא. וואס דער זמן פון ספירת העומר איז דאך א זמן פארבונדן מיט תלמידי רבי עקיבא. וואס תלמידי רבי עקיבא איז געווען ביי זיי דער ענין וואס — וואס מיינט דאס? וואס איז געווען דער חטא פון תלמידי רבי עקיבא? מ׳איז מבאר אין חסידות די פנימיות הענינים, אז ביי זיי איז געווען א רצוא,

26:21 אבער עס איז נישט געווען א שוב. ס׳איז געווען דער ענין וואס זיי האבן געהאט ביי זיך דעם רצוא צו אלקות, זיי האבן געהאט א צמאון, אבער עס איז נישט געווען אויפן ריכטיקן אופן. דאס איז געווען דער חטא פון תלמידי רבי עקיבא, וואס ביי זיי איז געווען דער „לא נהגו כבוד זה בזה“. מ׳איז מבאר אין חסידות: וואס איז דער ענין פון „לא נהגו כבוד זה בזה“? אז ביי זיי איז געווען א שטארקער צמאון צו ג־טלעכקייט, ביי זיי איז געווען א שטארקע אהבה, א שטארקער רצוא, א שטארקע המשכה צו אלקות, אבער דאס איז געווען אויף אזא אופן, וואס ביי יעדן איינעם איז געשטאנען ביי אים דער צמאון מיט זיין [לא ברור]. דערפאר האבן זיי נישט געקענט זיך מתחבר זיין איינער מיטן אנדערן. בשעת עס איז דא די ריכטיקע אהבה, די ריכטיקע זאך, [לא ברור], איז דא דער ריכטיקער ביטול, דער ריכטיקער אוועקלייג. איז דעמאלט יעדער איינער קען זען די מעלות פון דעם צווייטן און קען געפינען א זאך, זיך מתחבר זיין מיטן צווייטן. בשעת אבער ער שטייט אין א תנועה פון צמאון און רצוא, איז דעמאלט דערהערט ער ביי זיך נאר זיין געשמאק און זיין צמאון און זיין דרך און זיין געפיל און זיין אופן אין עבודת השם, איז דעמאלט קען ער נישט זען די מעלות פון א צווייטן אידן. דערפון ווערט דער ענין פון „לא נהגו כבוד זה בזה“. און אט דער ענין איז דער תיקון. דער זמן פון ספירת העומר איז דא, וואס מ׳לערנט זיך ארויס פון תלמידי רבי עקיבא.

27:39 אז עס דארף זיין דווקא „ואהבת לרעך כמוך“ אין א ריכטיגן אופן, א געזונטן אופן. עס דארף זיין די ריכטיגע התכללות. יא, די התכללות פון דעם רצוא מיטן שוב, די התכללות פון איין איד מיט א צווייטן, די התכללות המדות, חסד שבגבורה, גבורה שבחסד, ווי מיר זאגן אין ספירת העומר. און דאס איז דווקא בשעת עס איז פאראן די אמת'ע איבערגעגעבנקייט, דער אמת'ער ביטול, וואס דאס איז וואס מען זאגט אין פרקי אבות אין די וואכן פון ספירת העומר. הייבט מען אן פון „משה קיבל תורה מסיני“. עס דארף זיך נאך א איד וויסן אז עס איז דא א משה רבינו. און עס איז פשוט, דער משה בכל דור ודור. און משה קיבל תורה מסיני. [לא ברור] משה רבינו. און משה רבינו קיבל תורה מסיני. און סיני איז דער ענין פון ענוה. און ביטול, דווקא מצד דעם ביטול, קען זיין דער ריכטיגער צוגאנג, די ריכטיגע מזיגה. אז עס זאל זיין דער צמאון בצורה הבריאה. דאס וועט ברענגען, דאס וועט נישט אראפנעמען דעם ממש, דאס וועט אראפברענגען גילוי אלקות בעולם. אז עס זאל זיין דער געזונטער גוף מיט דער געזונטער נשמה. [לא ברור] און דער רבי זאגט אז דאס זאל געבן יעדן איינעם דעם נוסח הידוע. אז עס זאל זיין א קיץ בריא [לא ברור]. און ממש זאל דאס זיין חירותנו, די גאולה. און דאס זאל זיין נאך אין דעם זמן. און כחודש ניסן אויף כל השנה כולה, אז דאס זאל זיין א שנת גאולה. און דאס זאל זיך דערנענטערן בפועל ממש. די גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו. און דאס זאל זיין במהרה בימינו, [לא ברור] עבודת כהן גדול בבית המקדש, בבית המקדש השלישי, שיבנה במהרה בימינו, אמן.