פרשת בא - קום צום פרעה אדער גיי צו פרעה?!

00:00 דובר 1 החסיד ר' שלום מאראזאוו עליו השלום איז געווען דער משפיע אין תומכי תמימים המרכזית אין 770. ער איז געווען דער יונגסטער זון פון דעם באוואוסטן חסיד ר' חוניא מאראזאוו. ר' חוניא מאראזאוו איז געווען א חסיד פון רבי'ן רש"ב, פון רבי'ן, פון זיין זיידן. ער איז געווען א גבאי, מזכיר, סיי ביי דעם רבי'ן רש"ב און סיי ביי דעם פריערדיקן רבי'ן. און ר' שלום, דאס איז געווען פון זיינע יונגסטע קינדער. איך האב זוכה געווען צו זיין ביי אים משך זמן און האב געהערט פון אים כמה וכמה סיפורים. איינע פון די סיפורים איז פארבונדן מיט דעם טאג פון י' שבט, דעם יום ההילולא פון דעם רבי'ן ריי"צ, פון דעם פריערדיקן רבי'ן, און דעם יום התחלת הנשיאות, דער טאג וואס דער רבי האט מקבל געווען די הנהגה פון נשיאות אין י' שבט תשי"א. און נאך א הקדמה: ר' שלום מאראזאוו איז געווען א קליין יינגל אין יאר תרפ"ז. דאס איז געווען די יאר וואס דער פריערדיקער רבי איז ארויס פון תפיסה י"ב תמוז. שלום איז דעמאלט געווען א גאנצער קינד פון פיר יאר אלט. תשרי תרפ"ח איז דער פריערדיקער רבי אוועקגעפארן פון רוסלאנד. און דעמאלט איז געווען די צייט וואס דער פריערדיקער רבי האט פארלאזט רוסלאנד. יענעם תשרי, שמחת תורה, א סך חסידים זענען געקומען זיך געזעגענען. ס'איז געווען א זייער גרויסע התרגשות. חסידים האבן נישט געוואוסט ווען מ'וועט זיך טרעפן נאך אמאל. דער רבי איז אוועקגעפארן פון רוסלאנד, און ס'איז געווען זייער, זייער, זייער אנגעצויגן, זייער א נישט קיין גרינגע תקופה. ר' שלום איז דעמאלט געווען א גאנצע פיר יאר אלט, און

01:54 דובר 1 זיין טאטע, ר' חוניא, וואס ער איז געווען דער גבאי פון פריערדיקן רבי'ן, איז געווען דעמאלט אין סיביר, איז געווען דעמאלט אין תפיסה. איז געווען די מאמע אליין מיט די קינדער. איז אויפן מארגן פון שמחת תורה געווען א סך חסידים וואס זענען געווען דעמאלט, זענען אריינגעגאנגען איינער נאך דעם אנדערן כדי זיך געזעגענען פון דעם רבי'ן ריי"צ. ס'איז געווען א סך דורכגייענדיקע און ס'איז געווען א גרויסע התרגשות. צוליב דעם מצב המיוחד וואס די משפחה מאראזאוו האט געהאט, וואס דער טאטע איז געווען אין סיביר און ער איז געווען דער גבאי פון פריערדיקן רבי'ן, האט מען געגעבן א ספעציעלע רשות אז די מאמע מיט די קינדער זאלן אויך אריינגיין זיך געזעגענען. הגם דעמאלט איז נישט געווען דער סדר אז מ'האט מקבל געווען פרויען אויף יחידות, אבער צוליב דעם ספעציעלן זכות האט זי געקענט אריינגיין. זי איז אריין מיט די קינדער. שלום איז געווען א קליין יינגל, ווי מ'האט געזאגט, און אין זיין נידערן האט ער נישט געוואלט ארויסגיין. דער קינד האט זיך געעקשנט, געשטאנען אין דעם צימער, און דער עולם האט געווארט. ס'איז געווען א גרויסער עולם און דער רבי האט שוין געדארפט פארן. איז דעמאלט דער פריערדיקער רבי געזאגט צום קינד, צו שלום: „זארג נישט, מ'וועט זיך נאך זען, מ'וועט זיך נאך טרעפן.“ שפעטער איז ער ארויסגעגאנגען. דאס איז געווען וואס דער רבי האט אים דעמאלט געזאגט. ווי מ'ווייסט, איז רובם ככולם פון די חסידים, אדער א גרויסער חלק פון די חסידים וואס זענען דארטן געווען, האבן זיך נישט געקענט טרעפן שפעטער מיט דעם רבי'ן ריי"צ, ווייל ער איז אוועקגעפארן און

03:32 דובר 1 שפעטער אוועקגעפארן פון מדינה ההיא און געפארן קיין פוילן, שפעטער געווען אין אמעריקע. און ווי די חסידים זענען ארויסגעגאנגען פון רוסלאנד יארן שפעטער, האבן רובם פון די חסידים זיך נישט געקענט טרעפן פנים אל פנים מיט דעם רבי'ן ריי"צ. ר' שלום מאראזאוו, וואס ער איז געווען א בחור, איז מיט א קליינע קבוצה יחידים אנגעקומען אין אמעריקע ראש חודש שבט, א טאג אכט פאר דער הסתלקות פון דעם רבי'ן ריי"צ. אין יאר תש"י, ממש א טאג אכט פאר דער הסתלקות, זענען זיי אנגעקומען אין אמעריקע. איז דאס געווען, אה, זענען אנגעקומען דארטן. און ס'איז געווען, אה, פינף, זעקס בחורים. און ס'זענען געווען בחורים וואס קומען פון רוסלאנד, און זיי זענען געווען אין, אין פאריז, אין, אה, אז זיי זענען ארויסגעגאנגען פון רוסלאנד, און שפעטער, אום ענדע, באקומען דעם רשות, דעם רשיון, אפצוקענען ארויספארן פון רוסלאנד און אנקומען קיין אמעריקע. איז געווען א שאלה, צי מ'זאל אריינגיין אויף יחידות צו דעם רבי'ן ריי"צ. כידוע, דער פריערדיקער רבי איז שוין געווען — תש"י, דער פריערדיקער רבי איז געווען זייער נישט געזונט, זייער שוואך. גוף הקדוש איז געווען מלא יסורים, פון יארן לאנג. און, אה, זיך זען מיט'ן רבי'ן, דאס איז געווען נאר אז מ'זאל אריינגיין אויף יחידות, מ'זאל אריינגיין פנים אל פנים, אז מ'קען זען דעם רבי'ן ריי"צ. איז געווען א פראגע, איז געווען א שאלה, צי זיי זאלן אריינגיין זיך טרעפן מיט'ן רבי'ן. אה, פון זיי איז שלום, איינער פון די בחורים. ער האט געהאט ביי זיך א שקלא וטריא. פון איין זייט האט ער געפילט אז מ'דארף מאכן

05:28 דובר 1 הכנות, אריינגיין נאך יחידות, איז ער... דער פריערדיקער רבי, דער רבי ריי״צ, דערציילט אין זיינע רשימות, אין זיינע סיפורים, וויפיל חסידים האבן זיך געגרייט אריינגיין נאך יחידות. איז ביי אים געווען א גאנצע שאלה צי ער זאל מאכן הכנות. וואס איז, אריינגיין גלייך נאך יחידות? וואס האבן זיך געגרייט א משך זמן? פון דער צווייטער זייט, ס׳איז געווען א שאלה צי זאל ער אריינגיין אין די קומענדיגע טעג, און ער האט נישט געוואוסט וואס צו מאכן מיט דעם. האט ער געפרעגט דעם משפיע, יענעם משפיע. צום סוף האט מען אים געשיקט, ער זאל פרעגן ביי דעם רבינ׳ס איידעם. ס׳האט געהייסן דעמאלט דער רמ״ש, וואס דאס איז געווען שפעטער דער רבי, אז ער זאל זיך מבאר זיין ביי אים זיינע שאלות. איז ר׳ שלום אריינגעגאנגען צו דער משרד, וואס דער רבי האט דעמאלט געהאט, דער משרד פון מרכז לעניני חינוך, ס׳האט געהייסן. אריינגעגאנגען צום רבי׳ן אין משרד, רבי׳ן אין אפיס, יא, ס׳האט געהייסן דער רמ״ש, און ער האט אים געזאגט וואס איז זיין שאלה. ער האט געזאגט אז פון איין זייט איז מען מציע, אז ער זאל אריינגיין נאך יחידות אט־אט אין די טעג. פון דער צווייטער זייט, וויל ער מאכן הכנות; ער פילט אז ער איז נישט גרייט. האט אים דער רבי געזאגט אז אדרבה, אז עס איז דא א געלעגנהייט אריינצוגיין, דארף מען אריינגיין, ווייל שפעטער קען מען נישט וויסן וואס וועט זיין. דאס איז געווען דער לשון, אז ער האט געהערט, אליין געהערט פון ר׳ שלום.

06:57 דובר 1 ארוזוב, ער האט דערציילט די מעשה, אבער איך האב געהערט פון אים אליין, אז דער רבי האט געזאגט אז ער זאל אריינגיין. אז עס איז דא א אפשרות אריינצוגיין איצט נאך יחידות, דארף מען אריינגיין, ווייל וואס וועט זיין שפעטער קען מען נישט וויסן. אבער ווען איך גיי מאכן הכנות? האט אים דער רבי געזאגט: די הכנות קען מען מאכן שפעטער אויך. דאס איז געווען דארט אויך. שפעטער האט אים דער רבי געזאגט נאך א פאר זאכן, אינטערעסאנטע זאכן. אפשר על כל פנים בקיצור. דער רבי האט אים געזאגט איין נקודה. וועלכע ברכה צו מאכן, האט ער געפרעגט, ווען מ׳זעט דעם רבי׳ן דאס ערשטע מאל: צי מאכן די ברכה „שחלק מחכמתו ליראיו“ — אה, „שנתן מחכמתו ליראיו“? איך געדענק נישט דעם לשון פונקט פון דער ברכה וואס מ׳זאגט אויף א חכם, אויף א צדיק. און דער רבי האט אים... דער רבי איז אהין און צוריק, שקל וטריא. אבער ער האט אים געזאגט צום סוף: אפשר דער רבי איז העכער פון דעם. אבער פון דער צווייטער זייט, שהחיינו דארף מען זיכער זאגן. אז אויף דעם רבי׳ן שהחיינו דארף מען זיכער זאגן. און אז איר זאגט דעם שהחיינו, זאלט איר זאגן הויעך אויפן קול, אז דער רבי זאל ענטפערן אמן. שפעטער האט אים דער רבי געזאגט אויך, ווען ער גייט אריינגיין ביינאכט, זאל ער זיך טובל׳ן אין מקוה פריער. ווען מ׳גייט אריין נאך יחידות, זאל מען זיך נאך אין מקוה וואסערן רייניגן. אזוי, מיט דעם מקוה, זאל מען נאך... דאס האט דער

08:25 דובר 1 רבי אים געזאגט. און דעמאלט דערציילט ר׳ שלום, אינטערעסאנט: ווען ער איז געקומען די נאכט פון יחידות, די בחורים זיינען געשטאנען אין צימער, אין דעם צימער. זיי האבן געווארט אריינצוגיין נאך יחידות, ס׳איז געווען א גרויסע התרגשות. און דער רבי איז פונקט אריינגעגאנגען דארטן. און דער רבי — דער רבי, וואס מיר זאגן דעם רמ״ש — דער מוז געווען האבן געזען ווי עס שטייט, דאס הייסט, התרגשות. האט ער זיי געזאגט: „איך זע ס׳איז דא א גרויסע התרגשות. אפשר וועט איר דעם מקוה שפעטער.“ [לא ברור] אפשר לאזט דעם מקוה אויף שפעטער. אזוי האט ער דערציילט. שפעטער האט אים דער רבי געזאגט אויך, אז ער זאל אריינגיין מיט א גארטל. ווען מ׳גייט נאך יחידות, גייט מען מיט א גארטל. עס איז געווען א גאנצע [לא ברור] ביי

12:15 דובר 2 אז דאס איז געווען די לעצטע וואך פון חיים חיותו בעלמא דין פונעם פריערדיקן רבי׳ן, אין דער עולם הזה הגשמי. האט ער פארשטאנען וואס דער רבי האט אים דעמאלט געזאגט, אז ווי בעסער אריינגיין איצטער, ווייל שפעטער וועט מען נישט וויסן וואס עס וועט זיין. דאס איז געווען דער לעצטער חודש וואס מ׳האט געקענט, און די ברכה וואס דער פריערדיקער רבי, דער רבי ריי״צ, האט אים געזאגט אלס קינד, אז ער וועט זיך נאך זען — און ער האט זוכה געווען צו זיין מיטן רבי׳ן אין יענעם לעצטן מאמענט, אין יענער יחידות פון ד׳ שבט תש״י. אבער דעם המשך האט ער דערציילט, ר׳ שלום, אז מיט עטליכע יאר שפעטער איז ער אמאל געווען אין א פארברענגען, תשיב, י״ג. ס׳איז געווען אין א פארברענגען, אז א שבת׳דיגן פארברענגען. דער רבי האט א ביסל געזאגט לחיים, און מיטאמאל האט דער רבי זיך אויפגערופן אויפן קול. דער רבי האט געזאגט: „שלום ארוזוב איז דא?“ און דער רבי זאגט: „נו, האט שוין געענדיגט מיט די הכנות?“ דאס איז געווען וואס דער רבי האט געזאגט. ער זאגט, דער עולם האט געמיינט אז ער רעדט וועגן הכנות צום דאווענען. ר׳ שלום פלעגט דאווענען שפעט, פלעגט מאכן אפאר הכנות צום דאווענען, דאווענען באריכות. איז דער עולם האט געמיינט אז די הכנות, האט זיך גערעדט וועגן הכנות צום דאווענען. אבער ער האט פארשטאנען וואס דער רבי האט אים דעמאלט געזאגט. דער רבי האט אים געזאגט, אז דאס וואס ער האט אים געזאגט פריער, אז אין תש״י האט אים דער

13:29 דובר 2 דער רבי האט געזאגט, אז די הכנות צו יחידות קענען מאכן שפעטער, ווי דאס איז געווען ביים רבי'ן אליין. נאך איידער ער איז שוין פארטיק געווען מיט די הכנות, האט זיך שוין אנגעהויבן די הכנה צו יענער יחידות. און דאס איז א סיפור פארבונדן מיט י' שבט. דערנאך האט ר' שלום ארוסוב דערציילט. אינטערעסאנט. האט ער דערציילט, דאס האט ער געהערט פון אים אליין. אז נאך דעם הסתלקות פון דעם פריערדיקן רבי'ן, ס'איז געווען דעם רבי ריי״צ'ס הסתלקות, איז געווען א חודש נאך י' שבט, בערך חודש אדר אדער עפעס אזוי, איז ער געוואלט אריינגיין צום רבי'ן אויף יחידות. שוין דעמאלט איז געווען דער רבי, דאס איז געווען נאך פאר קבלת הנשיאות. ווי ס'איז ידוע, דער רבי האט נישט געוואלט אננעמען די נשיאות ביז א יאר שפעטער. אבער ווי ר' שלום האט געזאגט, נאך א געהערט פון אים אליין, מפיו, אז בחורים, דער רבי האט זיך פארנומען מיט זיי גלייך פון אנפאנג. דער רבי האט אליין עפעס געזאגט אז אזוי: אז פאר בחורים, מיט בחורים קען מען נישט אפלאזן. אז מיט די בחורים גייט, גייט, זעט זיך איבער. און מען האט עס געזען גלייך במוחש. ער דערציילט אז אדר, הייסט גלייך א חודש אדער וואס נאך דעם הסתלקות פון דעם רבי ריי״צ, האט ער געוואלט אריינגיין אויף יחידות צום רבי'ן. און ער איז, אה, באקומען רשות אריינצוגיין. און ער איז געשטאנען אינדרויסן פון טיר און האט נישט געוואוסט וואס צו טאן. וואס איז געווען זיין ספק? דער רבי האט אים דאך געזאגט, ביים רבי'ן גיי א גארטל. פאר דער יחידות פון רבי ריי״צ האט ער געזאגט, אז

14:50 דובר 2 ער זאל טראגן א גארטל. פון דער צווייטער זייט, דער רבי האט אים געזאגט, אז ער זאל פרעגן ר' שמואל וויטען. ר' שמואל וויטען האט אים געזאגט, אז בחורים טראגן נישט קיין גארטל. דא גייט ער אריינגיין צום רבי'ן אויף יחידות. ס'איז געווען גאר א שאלה. יא א גארטל, נישט א גארטל, וואס זאל ער טאן? האט ער געפרעגט ר' חדקוב, דאס איז געווען דער מזכיר, דער גבאי פון דעם רבי'ן. האט ער געפרעגט ר' חדקוב, ער ווייסט נישט וואס צו טאן. אריינגיין מיט א גארטל, אן א גארטל. איז ר' חדקוב אריין צום רבי'ן, פאר ר' שלום איז אריינגעגאנגען. און ער דערציילט אים, אז ר' שלום ארוסוב, שלום ארוסוב, שטייט אינדרויסן. ער וויל אריינגיין, אבער ער ווייסט נישט, צי ער זאל טראגן א גארטל. האט דער רבי געשמייכלט און דער רבי האט געזאגט: „נו, אז ס'קוועטשט, אז ס'קוועטשט.“ דאס הייסט, קלאר, אז ער זאל זיך נישט שטערן, זאל ער טראגן דעם גארטל אונטער דעם רעקל. און אזוי איז טאקע געווען דער מנהג, און ס'איז טאקע ביי בחורים זיך איינגעפירט. עד היום הזה, מען טראגט דעם גארטל, מען גייט אריין אויף יחידות, אדער מען גייט אויפן אהל הקדוש, מען גייט אריין אין רבי'נס צימער, גייט מען מיטן גארטל אונטער דעם רעקל. דאס איז א סיפור געהערט פון ר' חיים שלום ארוסוב בקשר צו י' שבט. מיר גייען אין דער זמן, די השגחה פרטית, וואס מיר רעדן אין דעם שבת פרשת בא, י' שבט. און דאס איז דאך דער זעלבער שבת ווי ס'איז געווען די הסתלקות

16:04 דובר 2 פון דעם רבי ריי״צ, כידוע. אז אין יענעם יאר, תש״י, איז י' שבט אויסגעפאלן אין שבת. און ווי דער רבי שרייבט אין דער רשימה, ווען ער גייט אן דעם יום ההסתלקות, שרייבט דער רבי, אז געווען ערב שבת קודש האט ער אריינגעברענגט דעם מאמר באתי לגני. פאר דער שקיעה האט ער אריינגעברענגט דעם מאמר באתי לגני צו דעם רבי'ן, שוין אנגעטאן מיטן ספאדיק, מיטן שטריימל, מיט די לבושי שבת, און האט געהאלטן אינמיטן הספד על זיין [לא ברור], און פתח אליהו. צווישן הודו און פתח אליהו האט ער געהאלטן. דאס איז געווען די לעצטע מאל אז דער רבי האט זוכה געווען זען זיין שווער, דעם פריערדיקן רבי'ן. האט אים איבערגעגעבן דעם מאמר און דער פריערדיקער רבי האט געמאכט א סימן פון שביעות רצון. און שבת קודש בבוקר, אין דער פרי, ארום אכט אזייגער, א פינטל פאר, אין דער פרי איז געווען די הסתלקות פון דעם פריערדיקן רבי'ן, פון דעם רבי ריי״צ, שבת פרשת בא. און ווי דער רבי שרייבט אין דער רשימה, אז פרשת בא, דער רבי שרייבט צו דעם לשון הזוהר: פרשת בא אל פרעה, דא אתפריעו ואתגליין כל נהורין. אז פרשת בא אל פרעה, דער ענין פון פרעה איז, ווי דער זוהר טייטשט, אז פרעה איז מלשון גילוי, דער גילוי פון אלע אורות עליונים. איז וועגן דעם איז מיין רעדן א ביסל ארויסברענגען דעם ענין פון בא אל פרעה, און וואס איז דאס דער קשר מיטן טאג, דעם הייליגן טאג פון י' שבט, די יומא דהילולא פון דעם פריערדיקן רבי'ן און דער יום פון קבלת הנשיאות פון דעם רבי'ן. ווען א געהער

17:35 דובר 2 דער ענין פון „בא אל פרעה“, וואס דאס איז דער נאמען פון דער פרשה, און ווי דער רבי שטעלט זיך אויף דעם אין כמה פעמים, בפרט אין די לעצטע יארן — דאס איז געווען תשנ״א און תשנ״ב — האט דער רבי געפרעגט די שאלה: אז א פרשה, ווי אונזער סדרה, וואס דאס איז לכאורה איינע פון די גרעסטע היסטארישע פרשיות אין דער תורה, די פרשה פון יציאת מצרים, רעדט דאך די פרשה וועגן דעם ענין פון יציאת מצרים מיט אלע ענינים וואס זענען פארבונדן מיט יציאת מצרים. און וואס איז דער נאמען פון פרשת בא? דאס איז א נאמען וואס לכאורה, אויבערפלעכליך, זאגט דאס גארנישט; עס זאגט נישט קיין ענין מיוחד. ווי קומט דאס? דער רבי האט דאך אלעמאל גערעדט אז דער נאמען פון דער פרשה דארף צוזאמנעמען דעם גאנצן מהות. ווי קומט דאס אז אזא חשובה פרשה, און דער נאמען איז „בא“? און וועלכער „בא“? „בא אל פרעה“. און נישט נאר דאס, דאס ברענגט ארויס די שטארקייט פון פרעה: דער רבי שטעלט זיך פשוט אריין צו פרעה און ער דארף זיך מיט אים שלאגן, און פרעה זאגט אז ער וויל גארנישט הערן, ער טרייבט אים ארויס. און דאס איז די פרשה, און דער נאמען פון דער פרשה זאל ברענגען ארויס דעם ענין פון יציאת מצרים? איז דער רבי זיך געשטעלט אויף א זוהר. בעצם איז דאס צוויי זוהרס ווען ער הערט דעם ענין פון פרעה. איין זוהר איז אין אונזער סדרה, פרשת בא, און דער צווייטער זוהר איז אין פרשת ויגש. איז דער ערשטער, וואס ער הערט פון זוהר אין אונזער פרשה, א שאלה וואס דער זוהר פרעגט,

19:03 דובר 2 וואס איז א פשוטע שאלה אין פשוטו של מקרא: וואס „בא אל פרעה“? קום! אז דו שיקסט א מענטש צו א צווייטן, זאגסטו נישט „בא“, זאגסטו „לך“. „לך אל פרעה“ וואלט ער געדארפט זאגן — גיי צו פרעה. זאגט ער אים „בא אל פרעה“, קום צו פרעה. וואס איז דער טייטש „בא“? איז אויף דעם דער זוהר מפרש אין אונזער סדרה, אז משה רבינו האט מורא געהאט צו גיין צו פרעה. משה רבינו האט שטארק מורא געהאט פון פרעה, ווייל פרעה איז געווען די גרעסטע טומאה שבעולם, „התנין הגדול הרובץ בתוך יאוריו“. און דער זוהר טייטשט אז דער תנין הגדול, דאס איז דער נחש הקדמוני, דאס איז דער מקור הקליפות, דאס איז דער כסא שבקליפה. דאס איז די קליפה אין דעם גרעסטן, טיפסטן אופן פון קליפה וואס קען נאר זיין. און משה רבינו, מיט אלע זיינע מעלות, מיט זיין גאנצער קדושה, מיט אלע זיינע מדרגות — משה רבינו איז חכמת הקדושה. חכמת הקדושה, משה רבינו, „כח מה“, „ונחנו מה“, חכמה. האט משה רבינו, מיט אלע זיינע מעלות, מורא געהאט זיך אוועקצושטעלן פנים אל פנים אנטקעגן אזא גרויסע טומאה, דעם כסא פון קליפה, כסא פון פרעה, דעם ענין פון פרעה. ווי ער זאגט אין זוהר, אז ביז איצט די אלע ענינים וואס משה האט געטראפן ביי פרעה, דאס איז געווען ביי יאור. „הנה עומד על היאור“. מיט די יאורים, דאס איז הארות, המשכות, צמצומים, פרטים. דאס איז נישט דער עצם תוקף הקליפה. עס גייט אים ברעכן די קליפה ווי זי שטייט בתוקפה, אין זיין פאלאץ, אין זיין שטוב, און דאס האט משה רבינו מורא געהאט. און וואס האט דער אויבערשטער אים געזאגט?

20:38 דובר 2 האט אים דער אויבערשטער געזאגט אז דו זאלסט וויסן, דו גייסט נישט אליין. „בא אל פרעה“ — קום צוזאמען מיט מיר; איך נעם דיך מיט און מיר גייען צו פרעה. און דאס איז די הוראה פון דעם נאמען פון דער פרשה. אז ביז א איד געפינט זיך, פרשת בא, טאקע פרשת בא, וואס דארטן הייבט זיך אן דאס לעבן פונעם אידישן פאלק. דארטן הייבט זיך אן די יציאת מצרים; צבאות ה׳, אידן גייען ארויס, קומען אין דער וועלט און מאכן פון דער וועלט א דירה לו יתברך. פון דארטן הייבט זיך אן די נסיעה במדבר און מדבר העמים און מתן תורה און זמן הגלות און די אלע היסטאריע פונעם אידישן פאלק, פון יציאת מצרים ביז די לעצטע דריי טויזנט דריי הונדערט און עטליכע דרייסיג יאר. זאגט די תורה, זאגט דער אויבערשטער, זאגט די פרשה, די ערשטע ווערטער פון דער פרשה: „בא אל פרעה“. אז מ׳גייט קוקן די ערשטע פאר פסוקים, זעט מען אז ער האט אים גארנישט געזאגט. עס שטייט „בא אל פרעה, כי אני הכבדתי את לבו“, יא, און דערנאך שטייט גארנישט ווייטער. שפעטער שטייט נאך אמאל „ויאמר ה׳“; האט ער אים ערשט גערעדט וועגן מכת ארבה. און דאס איז טאקע דער ווארט. דער ווארט איז דאס גופא, די הוראה וואס די תורה זאגט, דאס דערציילט דער זוהר: אז א איד זאל וויסן, משה רבינו — דער אויבערשטער זאגט צו משה רבינו אז דו זאלסט וויסן, האב נישט מורא. דו זאלסט וויסן, איך גיי צוזאמען מיט דיר, „כי אתך אני“. איך גיי צוזאמען מיט דיר. במילא קענסטו זיך אוועקשטעלן קעגן פרעה, און דו וועסט

22:04 דובר 2 דעם חושך צו ברעכן, און דו וועסט קענען פון דעם אויך איבערמאכן, [לא ברור] אין א איד. און דאס איז דער ערשטער מסר, דער ערשטער הוראה, די ערשטע זאך וואס מיר לערנען ארויס פון דער פרשה. און דער רבי האט גערעדט גאר באריכות אין יאר תשנ״א, פרשת בא תשנ״א. דאס זאל אייך עפעס דערמאנען? תשנ״א, דאס איז געווען די פרשה, דער שבת, וואס איז געווען דער אנהייב פון דער מלחמה. די באוואוסטע מלחמה וואס מ׳רופט אן מלחמת המפרץ. דאס איז געווען א מלחמה מיט א גרויסן פחד; די גאנצע וועלט איז געשטאנען אין פחד, וואס עס וועט זיין. דער ימח שמו׳ס סאדאם כוסעין פון איראק האט געזאגט אז ער גייט ווארפן מיסילס, ער גייט ווארפן טילים אויף ארץ ישראל, און ס׳איז געווען א פחד נורא ואיום. און דער רבי האט דעמאלט גערעדט אפענע ווערטער, אז עס שטייט: ״ארץ אשר ה׳ אלקיך דורש אותה, תמיד עיני ה׳ אלקיך בה מראשית השנה ועד אחרית שנה״. ס׳איז נישט דא וואס מורא צו האבן. מ׳זאל וויסן אז דער אויבערשטער וועט אכטונג געבן, עס וועט גארנישט פאסירן. און מ׳האט געזען שפעטער נסים גלויים ממש. עס זענען געפאלן אלע מיסילס, אלע טילים אויף ארץ ישראל, און ברוך השם, ס׳זענען געווען נסים גלויים, ווי דער אויבערשטער האט אפגעהיטן ארץ ישראל אין דעם גרעסטן נויט, ״תמיד עיני ה׳ אלקיך בה מראשית השנה ועד אחרית שנה״. פרשת בא איז געווען דער אנהייב פון דער מלחמה. האט דער רבי דעמאלט גערעדט אין דעם שבת,

23:22 דובר 2 א הוראה וואס איך וויל אייך איבערברענגען, וואס מ׳געדענקט נאך, אז ס׳איז געווען ממש גלוי לעין וואס דער רבי האט דעמאלט גערעדט, נורא נוראות. ער האט גערעדט דעמאלט אויך פון ״בא אל פרעה״. אז א איד זאל וויסן די שטארקייט וואס ער האט. יעדער איד האט אין זיך דעם משה רבינו. משה רבינו, דאס איז ״בכל אחד ואחד״, עס שטייט אין תניא. און יעדער איד האט אין זיך דעם תוקף. אז בשעת מ׳גייט ארויס אויף דער וועלט, בשעת א איד גייט ארויס אין אט דער וועלט, מיט א העלשער קאפ און א הויפן קליפות וואס איז דארט, און ער טרעפט דעם אייגענעם יצר הרע, דעם אייגענעם פרעה שבקרבו, דעם נחש שבנפש, זאל א איד וויסן אז ער איז נישט אליין. א איד דארף נישט שרעקן, ווייל די קליפה, דער רע, דער חושך, באווייזט זיך מיט אזא שטארקייט, אזא תוקף. זאל ער וויסן אז משה רבינו אליין האט מורא געהאט. זאגט מען אים אז ער זאל וויסן: ״אל תירא, כי אתך אני״. וואס איז דא מורא צו האבן? איך גיי צוזאמען מיט דיר. ״בא אל פרעה״ — איך נעם דיר מיט אין האנט, און מיט דעם קען א איד גיין מיט די גרעסטע שטארקייט. ער האט ניט וואס מורא צו האבן פון קיין שום חושך, קען ער גיין אויף דער וועלט און זיך פארנעמען און אויפטאן, און גיין טון, בקרוב זמן, אויך אין אידישקייט: גיין אויפן גאס און אויפזוכן א אידן, און אנלייגן תפילין, און אלע די ענינים פון די פעולות און מבצעים וואס

24:38 דובר 2 ער טוט, און דערמיט באלייכטן די וועלט און צוגרייטן די וועלט צו דעם וואס משיח זאל קומען. און דאס איז לפי דעם וואס מ׳זאגט אויף אין פרשת בא. אין יאר תשנ״ב, און דאס איז געווען דאס לעצטע יאר, לעת עתה, וואס מ׳האט זוכה געווען צו הערן פון רבי׳ן א פארברענגען, אז דער רבי זאל שוין האבן א גאולה שלימה, און מ׳זאל זוכה זיין אים שוין צו הערן [לא ברור]. שבת פרשת בא תשנ״ב האט דער רבי גערעדט נאך אמאל אויף דער זעלבער שאלה, און דאס מאל האט זיך דער רבי געשטעלט בעיקר אויף דעם זוהר אין פרשת ויגש. וואס אין פרשת ויגש זאגט דער זוהר אז דער טייטש, דער טייטש פון פרעה, איז ״דאתפריעו ואתגליין מיניה כל נהורין״. און דער טייטש פון פרעה גאר איז דער ענין פון למעלה, קדושה. יעדער ענין דא למטה האט א שורש למעלה. יעדער ענין וואס איז לעומת זה, אין רע, אין חושך, האט א שורש אין קדושה. זאגט דער זוהר אז פרעה, אז היינט ווי ס׳פאראן דער פרעה, די גרעסטע טומאה, דער תוקף של קליפה, דער גרעסטער חושך, איז דא דער פרעה ווי דאס איז אין ענין הקדושה. פרעה איז לשון פריעה. פריעה, פרעה. פרעה איז דער ענין פון התגלות והתפשטות. דאס איז די מדרגה פון גדלות, וואס דאס איז העכער פון אלע מדידות ומגבלות. דאס איז העכער פון אלע מגבלות, פונקט דער היפך פון אלע מדידות ומגבלות וואס איז דא אין דער וועלט. איז ״דאתפריעו ואתגליין מיניה כל נהורין״. און דער ענין פון פרעה מלך מצרים, דער טייטש איז אז די אלע מדידות ומגבלות וואס

26:04 דובר 2 איז דא מצרים, מיצרים וגבולים, ווערן צובראכן, ביז צום סוף ווערט נתגלה דער ענין פון פרעה. און דאס איז דער [לא ברור] וואס איז געווען ביי יוסף, פרשת ויגש, דא האט דער רבי דערציילט, וואס ווען יוסף הצדיק איז נתגלה געווארן לאחיו. די התגלות פון יוסף עם אחיו, דאס איז געווען א התגלות פון פרעה, „בא אל פרעה“, א התגלות פון בלי גבול, פון גאולה, וואס דאס צייגט אויף [לא ברור]. שפעטער איז אבער געווען דער גאנצער סדר פון גאולה, סוף, דורך געגאנגען. איז דער „בא אל פרעה“ דער ענין למעלה אין קדושה, אז מ׳גייט אריין אין דעם כח, קען מען זיין א כלי צו אויפנעמען די גרעסטע גילויים, די גילויים פון מתן תורה, די גילויים פון דעם אויבערשטן, די גילויים פון משיח, וואס דאס איז די גרעסטע גילויים וואס קען זיין. און דא האט דער רבי דעמאלט גערעדט, אז אויף אט דאס האט משה רבינו געפרעגט: ווי קען א נשמה בגוף, ווי קען א מענטש זיין דא אין דער וועלט למעשה הגשמי, אויפנעמען אזעלכע העכערע ענינים? מ׳קען דאך באקומען כלות הנפש, מ׳קען דאך אויסגיין פון זיך. אז ס׳איז אזא גרויסע התגלות, ווי קען דאס אויפנעמען א נשמה בגוף? און מ׳ווייסט דאך אז דער תכלית הכוונה איז אז ס׳זאל זיין א נשמה בגוף דווקא. די אלע גילויים דארפן אראפקומען דא למטה. איז אויף דעם זאגט דער אויבערשטער צו אים: דו זאלסט וויסן, דו ביסט נישט אליין. „בא אל פרעה“. דער אויבערשטער נעמט אים ביי דער האנט און ער גיט אים די כוחות, אז

27:30 דובר 2 ס׳זאל קענען זיין א נשמה בגוף דא למטה, א גוף גשמי, א גוף מוגבל, מיט שכל גשמי, מיט הגבלות גשמיות, און צוזאמען דערמיט קען מען אויפנעמען די גרעסטע התגלות, די גרעסטע התפשטות, די [לא ברור], די אלע גרעסטע, טיפסטע גילויים. און אט דער ענין, ווי דער רבי האט געזאגט, איז פארבונדן אויך מיט דעם ענין פון יו״ד שבט. ווייל דער גאנצער ענין פון יו״ד שבט איז, ווי ס׳רעדט זיך אין דעם מאמר „באתי לגני“, אז מ׳שטייט אין דעם זמן הגאולה, און ס׳וועט זיין אט דער „באתי לגני“, וואס דאס גייט אויף די התגלות פון דעם אויבערשטן, עיקר שכינה בתחתונים, וואס קומט אראפ „לגני“, „לגנוני“, למקום שהיה עיקרי בתחילה, די התגלות פון עצמות ומהות, די התגלות פון די העכסטע ענינים, דא למטה למעשה הגשמי. און דאס איז דער תפקיד פון אונזער דור, וואס אונזער דור איז דור הגאולה. און אט קומט משיח, [לא ברור]. דעם בזבוז האוצרות, די התגלות פון פנימיות התורה, די התגלות פון תורה בכלל וואס איז אין אונזער דור אזוי גרויס, איז בפשטות די הכנה אחרונה צו דעם גרויסן גילוי אלקות וואס מ׳שטייט און ווארט אז אט קומט משיח. און דא ווערט די שאלה: אונזער דור, אזא שוואכער דור, אזא טונקעלער דור, שוואכע מענטשן, ווי קענען מיר אויפנעמען אט די אלע ענינים? איז אדרבה, פון דער היינטיקער סדרה דארפן מיר וויסן: „בא אל פרעה“. דו גייסט נישט אליין. דער אויבערשטער נעמט אונז ביי דער האנט, און דער רבי גיט אונז די כוחות, דער משה רבינו שבכל דור, יעדער איינער באקומט די כוחות, אז ס׳זאל זיין די גדולה מיט נשמות בגופים, א געזונטע נשמה אין

29:06 דובר 2 א געזונטן גוף, זאלן מיר קענען אויפנעמען אט די אלע העכסטע ענינים, נעלים, וואס אט ווערט נתגלה, די אוצרות גדולים פון דער גאולה האמיתית והשלימה. און דאס איז די הוראה וואס מ׳נעמט פון דער היינטיקער סדרה. צו דער היינטיקער [לא ברור] דארף מען וויסן זיין, דער רבי האט אין יענער שיחה פון תשנ״ב דעמאלט גערעדט פייערדיגע ווערטער און געזאגט אז יעדער איד פון אונזער דור דארף וויסן זיין: מ׳שטייט אין דער [לא ברור]. פון איין זייט איז צייט, צייט איז א הגבלה. פון דער צווייטער זייט [לא ברור], דעם בלי גבול אין זמן. מ׳שטייט אין אזא זמן יקר ביותר, וואס דארף מען אויסנוצן יעדע סעקונדע, וויסן זיין אז אין יעדער פעולה וואס מיר טוען אין תורה ומצוות, בפרט אין דעם ענין פון יפוצו מעינותיך חוצה, די הפצה פון תורה וחסידות, אז דאס איז די הכנה אחרונה צו דעם גילוי המשיח וואס אט קומט משיח. און די אלע ענינים וואס גייען ארום אין דער וועלט, די מלחמות עם נכרישע, עם די אומות העולם וואס זענען קעגן אידן, וכולי וכולי, איז ווי דער רבי האט דעמאלט גערעדט אין דעם מדרש: אז דער אויבערשטער זאגט צו אידן, „אל תתייראו, כל מה שעשיתי לא עשיתי אלא בשבילכם; הגיע זמן גאולתכם“. דער גאנצער חושך העולם וההסתר, דאס איז ממש די הכנה אחרונה כדי צו צוברעכן די לעצטע מצרים, דעם פרעה, צוברעכן די קליפה פון פרעה, און ס׳וועט זיין אט א קלארקייט, ביז עס וועט נישט בלייבן קיין שום זכר פון דעם גאנצן פרעה נכרישע. און דעריבער זאלן מיר זוכה זיין דאס פריער, די גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, תיכף ומיד ממש.