וישב י״ט כסלו - שמייסן די פערד און חלום יוסף - הרב אשר פרקש

00:01 י״ט כסלו, דאס איז דער טאג פון דעם יום ההילולא פון דעם מעזריטשער מגיד, פון י״ט כסלו תקל״ג. דעמאלט איז געווען די הסתלקות פון דעם הייליגן מעזריטשער מגיד. כ״ו יאר שפעטער איז געווען י״ט כסלו, דער חג הגאולה, ווען דער אלטער רבי איז ארויסגעגאנגען פון תפיסה. און איינע פון די סיפורים וואס דער רבי האט איינמאל דערציילט אין א פארברענגען פון י״ט כסלו, פון דעם יאר [לא ברור], איז א סיפור וואס איז פארגעקומען בשעת דער אלטער רבי איז געווען ביי דעם מעזריטשער מגיד. דער אלטער רבי האט געפארן צום מעזריטשער מגיד, און ס׳זענען ידוע כמה וכמה סיפורים פון יענע נסיעות. איז איינע פון די סיפורים, אז בשעת דער אלטער רבי איז געווען ביי דעם מעזריטשער מגיד, און נאך א משך זמן האט ער געדארפט פארן צוריק אהיים, האט דער אלטער רבי געוואלט גיין צו פוס. דער מנהג וואס איז געווען ביי חסידים הראשונים, ווען זיי האבן געוואלט פארן צום רבי׳ן און צוריק אוועקפארן פון רבי׳ן, האט מען נישט געוואלט פארן; גיין דארף מען גיין צו פוס. דאס איז געווען אן ענין פון עליה לרגל, מיט דער גאנצער חיות. דער אלטער רבי האט אויך געוואלט גיין צוריק אהיים צו פוס. חוץ פון דעם וואס ביי [לא ברור] איז יא געווען א חשש פון עניות וכו׳. איז, בשעת דער מעזריטשער מגיד איז געוואויר געווארן פון דעם, האט ער אים געזאגט אז ער דארף נישט גיין צו פוס. ער דארף אכטונג געבן אויף זיינע כוחות, ווייל

01:45 ער וועט דארפן א סך עבודה, א סך יגיעה, וואס ער וועט דארפן שפעטער דורכגיין, מיט די ענינים פון התנגדות וואס ער האט געהאט, און ער וועט דארפן אויפבויען די שיטה פון חסידות חב״ד; וועט ער דארפן האבן א סך כוחות. און במילא האט דער מעזריטשער מגיד געבעטן, און ער האט בסדר געווען פאר אים ספעציעל, אז עס זאל קומען א וואגן, א מרכבה, און ער זאל פארן מיט דעם וואגן. און אזוי איז טאקע געווען: דער מעזריטשער מגיד האט פאר אים באשטעלט דעם וואגן, און ער האט געשיקט דעם זון, זיין בן יחיד, דעם הייליגן ר׳ אברהם המלאך, ער זאל גיין מיט אים צוזאמען, אים באגלייטן ביז צום וואגן. און אזוי איז געווען: ר׳ אברהם המלאך איז מיטגעגאנגען מיט דעם אלטן רבי׳ן ביז צו דעם פלאץ וואו עס איז געווען דער שוק של חמורים, דאס פלאץ וואו מען האט געדארפט ארויפגיין אויפן וואגן. בשעת דער אלטער רבי האט זיך געהאלטן ביים געזעגענען פון זיין חבר, זיין חברותא — כידוע, ר׳ אברהם המלאך איז געווען א חברותא פון דעם אלטן רבי׳ן, ווייל דער מעזריטשער מגיד האט מסדר געווען אז דער אלטער רבי זאל לערנען נגלה, גמרא, מיט ר׳ אברהם המלאך, און ר׳ אברהם המלאך זאל לערנען חסידות און קבלה מיט דעם אלטן רבי׳ן — און בשעת ער האט זיך געהאלטן ביים געזעגענען, האט ר׳ אברהם המלאך אים געזאגט, און עס זענען ידוע דערפון צוויי פתגמים: איין לשון איז, אז ער האט אים געזאגט: ״מען דארף שמייסן דעם פערד, אז ער זאל וויסן אז ער איז א פערד.״

03:22 דאס הייסט, מען איז געשטאנען דארט לעבן דעם פערד און וואגן, און ר׳ אברהם המלאך האט אים געזאגט דעם פתגם: ״מען דארף שמייסן דעם פערד, אז ער זאל וויסן אז ער איז א פערד.״ און דער צווייטער נוסח: ״מען דארף שמייסן דעם פערד, אז ער זאל ווערן אויס פערד.״ בשעת דער אלטער רבי האט דאס געהערט, האט דער אלטער רבי געזאגט: ״איך הער דא א נייעם דרך עבודה.״ און [לא ברור] דער מעזריטשער מגיד האט אים געשיקט אז ער זאל פארן מיט דעם וואגן, ווייל ער האט געוואלט ער זאל לערנען דעם פתגם. ער הערט דא א נייעם דרך עבודה. דערפון זענען פאראן כמה נוסחאות, וואס ער האט געמיינט מיט דעם נייעם דרך עבודה, אבער על כל פנים, דאס איז געווען די נקודה. און דער אלטער רבי האט געזאגט: ״אויב אזוי בלייב איך אין מעזריטש.״ און ער איז צוריקגעגאנגען קיין מעזריטש, און געבליבן נאך עטלעכע וואכן זיך צו פארטראכטן אין דעם דרך עבודת השם. דאס איז איינע פון די יסודות׳דיגע סיפורים אין דעם ענין פון חסידות, וואס דער אלטער רבי האט מקבל געווען אין מעזריטש, פון דעם מעזריטשער מגיד און פון זיין בן יחיד ר׳ אברהם המלאך. וואס בנוגע צו די צוויי פתגמים, ״שמייסן דעם פערד אז ער זאל וויסן אז ער איז א פערד״, און ״שמייסן דעם פערד אז ער זאל ווערן אויס פערד״, זענען אין דעם פאראן כמה וכמה ביאורים פון רבותינו נשיאינו. איינע פון די נקודות,

04:54 דער ביאור איז פארבונדן אויך מיט דער היינטיקער סדרה פון פרשת השבוע. וואס דער ענין פון שמייסן די פערד, אז זי זאל וויסן זי איז א פערד, און שמייסן די פערד, אז זי זאל ווערן אויס פערד, איז דאס די צוויי דרכים אין עבודה וואס עס רעדט חסידות: דער ענין פון אתכפיא און דער ענין פון אתהפכא. דאס הייסט, אז אין עבודת השם זענען דא צוויי דרגות, צוויי שלבים. בשעת די נשמה קומט אראפ דא למטה, און זי טוט זיך אן אין דעם גוף און דער נפש הבהמית, איז דער גוף און דער נפש הבהמית פארגליכן צו א פערד, על דרך דער ענין פון א סוס, פון א חמור, פון א בהמה. וואס דאס איז דער נפש הבהמית, וואס ער איז א חומרי און א גשמי, חמור מלשון חומר, ער איז א פערד. און מיט דעם ארבעט מען, און מען דארף מזכך זיין דעם גוף ונפש הבהמית. און דער אלטער רבי איז מבאר אין תניא, אז די נשמה, א נשמה וואס איז א חלק אלוקה ממעל ממש, איז יורד למטה דא אין דער וועלט, אין עולם הזה הגשמי, און איז זיך מתלבש בגוף ונפש הבהמית, איז דאס ניט כדי לתקן את עצמו, כי הנשמה עצמו אינו צריך תיקון. די נשמה איז געקומען צו מתקן זיין איר עולם. דער גאנצער טעם פון ירידת הנשמה למטה איז כדי לברר ולזכך ולהעלות את הגוף ונפש הבהמית וחלקי העולם, און צו מאכן פון דער וועלט א דירה להשם יתברך. און דאס איז דער ענין פון שמייסן די פערד. דאס הייסט, מיטנעמען דעם גוף און דעם נפש הבהמית, און מיט

06:29 דעם אפט זיך מיט אים אנפירן, און מען דארף מזכך זיין. און אין דעם ענין פון עבודה, אין דעם זענען פאראן צוויי מדרגות. עס איז פאראן די מדרגה פון אתכפיא, דער ערשטער שלב אין עבודה. וואס אתכפיא מיינט, אז דער גוף און נפש הבהמית זענען נאך אלץ נישט נזדכך געווארן. זיי שטייען נאך בכל התקף. נו וואס? בדרך אתכפיא. זיך מבטל זיין, יא, מהפך זיין, איז כופה דעם גוף און נפש הבהמית, אז ער זאל טאן ניט וואס ער וויל טאן, נאר טאן וואס דער נפש אלוקית, וואס דער אויבערשטער וויל, רצון העליון. בדרך כפייה, על כל פנים כופה זיין די רצונות פון דעם גוף און נפש הבהמית, אז ער זאל טאן כפי רצון העליון. וואס דאס איז די ערשטע דרגה אין עבודה, וואס רופט זיך אן ביטול היש. ער ברעכט זיין אייגענעם ישות און די אייגענע רצונות, און הגם אז ער שטייט נאך בכל התקף. כלשון דער אלטער רבי אין תניא, פרק כ״ז, יא, אז ״בעודו בתוקפו וגבורתו״. אז ווי דער נפש הבהמית געפינט זיך נאך בעודו בתוקפו וגבורתו, איז דאך מען זיך מתגבר, און מען כופה זיך בדרך אתכפיא, יא, זיך אפכופה זיין אין ענין פון מחשבה, זיך אפהיטן פון מחשבות זרות און הרהורים רעים, על דרך זה אין ענין פון דיבור, און על דרך זה אין ענין פון מעשה. וואס דאס איז דער ערשטער שלב אין עבודה. און דערנאך קומט מען צו א טיפערער עבודה, פון שמייסן די פערד אז זי זאל ווערן אויס פערד. וואס דאס איז דער ביטול פון דעם נפש הבהמית בדרך אתהפכא, לביטול במציאות. אז דער גוף

08:05 און נפש הבהמית ווערן אין גאנצן מזדכך במציאות, און זיי ווערן א מרכבה לקדושה. אז כל מציאותו איז דאס מער ניט למלאות רצון העליון, ״בכל לבבך״ — בשני יצריך, אז דער נפש הבהמית אליין האט אהבת השם. דאס איז עבודה בדרך אתהפכא. וואס האט די צוויי פארמען עבודה? יא, וואס דאס איז דער ענין וואס געפינט זיך אין היינטיקער סדרה, אין פרשת השבוע, אין פרשת וישב, יא, לויט די ביאורים וואס דער אלטער רבי, דער בעל הגאולה פון י״ט כסלו, איז מבאר אין היינטיקער סדרה. וואס אין היינטיקער סדרה רעדט זיך וועגן דעם ענין פון יוסף הצדיק. און די תורה דערציילט, הייבט זיך אן פרשת וישב, הייבט זיך אן דער ענין פון גלות. אנגעהויבן פון פרשת וישב הייבט זיך אן די מעשה, דער סיפור, ווי אזוי אידן זענען אריינגעקומען אין גלות מצרים. אנגעהויבן פון יוסף הצדיק. יוסף הצדיק איז געווען דער ערשטער וואס ער האט, יא, דורך דעם גאנצן סיפור פון היינטיקער סדרה, אראפגעקומען קיין מצרים: ״ויוסף הורד מצרימה״. און פון דעם ״ויוסף הורד מצרימה״ האט זיך אנגעהויבן דער ענין פון גלות מצרים, און שפעטער זענען אראפגעקומען די ברידער, און שפעטער אראפגעקומען יעקב אבינו. און ביז עס האט זיך אנגעהויבן דער גאנצער ענין פון גלות מצרים, וואס דאס גייט ווייטער אין די קומענדיקע סדרות. דער גאנצער ענין פון גלות מצרים האט זיך אנגעהויבן פון א חלום. און דאס איז דער אנהייב פון היינטיקער סדרה. אז יוסף הצדיק האט ער געהאט א חלום, און ער איז געגאנגען צו זיינע ברידער,

09:36 און ער האט זיי דערציילט דעם חלום. וואס איז געווען דער חלום פון יוסף הצדיק? דאס דערציילט די פרשה: „והנה אנחנו מאלמים אלומים בתוך השדה“. יוסף הצדיק דערציילט, ער געפינט זיך בתוך השדה. און וואס טוט מען בתוך השדה? מען איז מאלמים אלומים בתוך השדה. זיי האבן געקליבן זאנגען, אלומים, שיבולים פון תבואה, און מען איז מאלמים אלומים. וואס דאס הייסט, מען נעמט צוזאמען די זאנגען, און מען בינדט זיי צוזאמען, מען מאכט פון זיי גרייכעס. און ווי רש״י זאגט, [לא ברור], אזוי זיי שטארק צוצובינדן. און דאס איז דער „מאלמים אלומים בתוך השדה“. און דערנאך, „והנה קמה אלומתי וגם נצבה“. פלוצלינג, דערציילט יוסף הצדיק, די אלומה, זיין בינדל פון תבואה וואס ער האט צוזאמענגעבונדן, האט זיך אויפגעשטעלט אין מיטן: „קמה אלומתי וגם נצבה“. און „והנה תסבינה אלומותיכם ותשתחוין לאלומתי“. די אלע אלומות פון די אלע שבטים האבן ארומגערינגלט די אלומה פון יוסף, און זיי האבן זיך אלע געבוקט צו איר. און כמובן, ווי די סדרה דערציילט, האט דאס ביי זיי מעורר געווען א קנאה וכו׳, און שפעטער איז געווען א צווייטער חלום, פון „השמש והירח ואחד עשר כוכבים משתחוים לי“. און דאס האט צוגעברענגט שפעטער די קנאה פון די ברידער, און דאס האט געברענגט שפעטער צו מכירת יוסף און דעם גאנצן ענין פון גלות מצרים. זאגט דער אלטער רבי, דער בעל הגאולה, אין איינע פון זיינע תורות אין תורה אור: דער גאנצער סיפור הדברים, דער חלום פון יוסף הצדיק, איז דאך כמובן וגם פשוט, אז דאס איז אן ענין עיקרי בעבודתן

11:09 של ישראל. תורה איז נצחית, און די תורה דערציילט דעם חלום נישט סתם צו דערציילן א שיינע מעשה, נאר אין דעם געפינט זיך א חסידות עמוק ביותר, בפרט אין דעם ענין פון גלות און גאולה. וויבאלד אז אין דעם סיפור און אין דעם חלום פון יוסף הצדיק, מיט דעם האט זיך אנגעהויבן דער גאנצער המשך הסיפור פון גלות מצרים. ממילא דארף מען זאגן, אז אין דעם סיפור און אין דעם חלום שטעקט, ליגט דער גאנצער ענין און פנימיות העבודה פון א איד אין גלות. וואס בשעת מיר רעדן דעם ענין פון גלות, איז דאס כמובן נישט נאר דער גלות מצרים וואס איז געווען יעמאלט, נאר דער מדרש זאגט: „כל הגלויות נקראו על שם מצרים“. און דער ענין פון ירידת ישראל לגלות, דאס איז מרמז אויף די ירידה פון יעדער נשמה וואס קומט אראפ אין גוף און נפש הבהמית. ווי דער אלטער רבי איז מבאר, אז די נשמה, דער נפש האלקית, קומט אראפ למטה, פון איגרא רמה, „נשמה שנתת בי טהורה היא“. די נשמה, זייענדיק למעלה, די נשמה איז געווען פריי, איז זי געווען אין א [לא ברור] בתכלית. [לא ברור] דאס איז דער מצב פון גאולה. און ווען זי קומט אראפ למטה, אין גוף און נפש הבהמית, דאס איז דער ענין פון גלות. און כל הגלויות נקראו על שם מצרים. מצרים איז לשון מיצרים וגבולים, די מיצרים וגבולים פון גוף און נפש הבהמית. און בכללות איז די גאנצע וועלט וואס מען רופט „השדה“. דער שדה איז דווקא, ווי עס שטייט אין פרשת עשו: „עשו איש שדה“, א מענטש פון פעלד.

12:47 דער שדה פון עשו. דאס איז דער שדה פון רשות הרבים. דאס איז שדה דלעומת זה, דער שדה פון קליפה וסטרא אחרא. און דאס געפינט זיך, די קליפות העולם, די וועלט, די רשות הרבים. און אויך בגשמיות, וואס דער פירוש פון שדה: אין שדה וואקסן זאנגען, שיבולים, וואס יעדע שיבולת וואקסט אויף א באזונדער גריבל, אויף א באזונדער פלאץ. ער איז נפרד. שיבולים נפרדים, וואס יעדער איינער וואקסט באזונדער, איינער אפגעריסן פון דעם אנדערן. און דאס איז די קליפות פון עלמא דגשמיות, וואס מען רופט עס רשות הרבים, וואס רבים איז דער ענין פון פירוד. עלמא דפרודא איז [לא ברור]. דאס הייסט תורה דפרודא. עס האט אין זיך חלוקות, פירוד, אפגעריסן פון אחדות, אפגעריסן פון אחדות השם, אפגעריסן פון דעם ענין פון ביטול צו גדלות. און דאס איז דער ענין פון שדה, די וועלט, די רשות הרבים, וואס דארט איז אן ענין פון נפרדות, פון פירוד, ישות, בפרט אין נפש הבהמית. און דאס איז די ניצוצות הקדושה, וואס זענען אראפגעפאלן בשבירת הכלים. די ניצוצות הקדושה וואס געפינען זיך אין עניני עלמא, אין ענינים גשמיים, וואו די ניצוצות געפינען זיך באופן של פירוד, באופן פון רבים, באופן פון נפרדות, וואס אפגעריסן איינער פון דעם אנדערן. און מיר דארפן זיי פאנאנדערנעמען, דעם כלי, דעם אחדות. און דאס זאגט יוסף הצדיק אין דעם חלום: „והנה אנחנו מאלמים אלומים בתוך השדה“. אז אונזער עבודה, עבודה פון נשמות, עבודה פון שבטים — די שבטים זענען כללות נשמות ישראל, י״ב שבטים, שבטי י־ה, שבטי י־ה — אז נשמות ישראל קומען אראפ למטה אין שדה, אין שדה דלעומת זה, אין רשות הרבים, אין גלות, בפרט בזמן הגלות, וואס זמן הגלות איז דווקא דער ענין פון „חושך יכסה ארץ וערפל לאומים“, דער ענין פון

14:36 נשכחות און פירוד. אך ביסודו איז די נשמה כוונתה ירדה למטה כדי צו מאכן פון דעם עולם הפירוד „מאלמים אלומים“. צו צוזאמענקלייבן די זאכן וואס זיינען נפרד, צו צוזאמענקלייבן די גאנצע רשות הרבים אין פירוד, צו צוזאמענקלייבן נשמות וואס זיינען אריינגעפאלן אין וועלט און זיינען נפרד געווארן איינע פון דער אנדערער, אפגעריסן געווארן פון זייער שורש, אפגעריסן געווארן פון גדלות. און קומט צו גיין א איד, און די תכלית פון א איד איז צוזאמענצוקלייבן די אלע ניצוצי קדושה, די אלע פארלוירענע נשמות וואס זיינען געווארן פארוואנדלט אויף דער וועלט, אין כל מיני ערטער, אין כל מיני פארווארפענע ערטער אויף דער וועלט, אין גלות. קומט צו גיין א איד, און ער דארף „מאלמים אלומים בתוך השדה“, אויפהייבן די ניצוצות הקדושה וואס געפינען זיך אין רשות הרבים און מאכן פון זיי אלע מעין איינס, פון אחד. מאכן פון זיי אלע מעין איינס, פון אחדות. און דאס איז די עבודה פון יעדע נשמה דא אין דער וועלט, וואס אין עבודה בגשמיות איז דווקא די ענינים וואס מ׳האט געזאגט פריער, די ענינים פון כפייה, אפילו א דבר גשמי, וואס אין דעם דבר גשמי, מאכל גשמי, משקה גשמי, א מציאות גשמי פון כסף וזהב גשמיים, געפינט זיך אין דעם א ניצוץ קדושה. אבער ער זעט נישט אין דעם קיין גדלות. ער זעט אין דעם עולם הזה, אין החומרי, ער קען עס הייבן בעבודתו. „כל מעשיך יהיו לשם שמים“, און חלק אחר זה הוא. ער נעמט פון דעם גשמי זאך אין עולם, און ער הייבט עס לשם שמים, און ער טוט זיינע עניני עסק לשם שמים. ער הייבט דערויף

16:08 די ניצוצות הקדושה, אז מ׳מאכט פון זיי אחדות. און דאס איז „מאלמים אלומים בתוך השדה“. און על דרך זה ניצוצות הנשמות. ער טרעפט א אידן אין גאס, און רעדט מיט אים אין אידישקייט, און ער מקרב צו גדלות, און מ׳לייגט תפילין, און ער גייט צו תורה ומצוות, איז „מאלמים אלומים בתוך השדה“. מען געפינט זיך אין דעם שדה פון דעם עולם הזה, אין דעם שדה פון די מציאות, און מען קלייבט צוזאמען נשמות און מאכט פון זיי אחד. ווייל דאס איז דער ערשטער רעיון פון „מאלמים אלומים בתוך השדה“. און אויף דעם זאגט רש״י: „מעמרים עמרים“. דאס הייסט, נישט סתם מען קלייבט זיי צוזאמען אז זיי בלייבן באזונדערע ענינים, נאר זיי ווערן אויף איין בונד צוזאמען, „מעמרים עמרים“. מ׳איז מקשר, און מ׳איז מייחד, ליחוד ה׳ ברוך הוא. ער מאכט פון אלעם איין איינציקע מציאות. מ׳איז מקשר אז די אחדות מיט גדלות זאל ווערן אויף אן אופן פון קיום, אויף אן אופן פון תוקף, אז ס׳זאל טאקע, אמת׳ע אחדות, אז ס׳זאל זיין בקיום נצחי. און דאס גופא איז שיבולים, שיבולים וואס האבן אין זיך זרעים, וואס פון די זרעים וואקסן נאכדעם פירות און פרי פירות. וואס דאס איז וואס קודם האט דער בעל שם טוב געטון מיט אידן, דאך ער טוט מיט אידן און מקרב זיי אויף אן אופן כזה, אז ס׳זאל נישט בלייבן נאר אן איינמאליקער ענין, וואס דו לייגסט תפילין און בלייבסט אויסגעבליבן. דאס זאל זיין באופן פון „זריעה הידועה, טופח על מנת להצמיח“, אז ס׳זאל מאכן פון דעם אידן אז דער איד זאל ווערן א משפיע, וואס פון דעם אידן זאל ווערן פירות ופרי פירות, אין ענינים פון תורה ומצוות. אבער דאס איז נאר, כאמור, די ערשטע

17:38 מדריגה אין עבודה. דערנאך קומט צו גיין די צווייטע מדריגה אין עבודה. נאך דעם „מאלמים אלומים בתוך השדה“, אויף דעם זאגט מען „והנה קמה אלומתי וגם נצבה“. ס׳איז פאראן די מדריגה פון יוסף הצדיק. יוסף הצדיק איז דאך, כידוע, אז יוסף הצדיק איז געווען במדריגה העכער פון די אלע שבטים, „צדיק יסוד עולם“, וואס זיין עבודה איז געווען שלא בערך צו די אלע שבטים. עד כדי כך, מ׳איז מבאר אין חסידות, אז דאס איז דער פשט „ויכר יוסף את אחיו“, שטייט ווייטער „והם לא הכירוהו“. אז יוסף האט דערקענט זיינע ברידער, און די ברידער האבן אים נישט דערקענט, דאס איז נישט נאר גשמי׳דיק, אז זיי האבן נישט דערקענט אז דאס איז יוסף. נאר דער טעם הפנימי שבזה איז, אז זיי האבן נישט געקענט פארשטיין, נישט געקענט באגרייפן, נישט געקענט דערגרייכן זיין מדריגה אין עבודה. די דרגא פון יוסף הצדיק, וואס זיין ביטול צו גדלות איז געווען מיט אזא הויכע דרגא פון ביטול, א ביטול במציאות, אזא הויכע דרגא פון ביטול, וואס די שבטים האבן דעם דרך אין עבודה פון יוסף נישט געקענט דערגרייכן. איז אויף דעם זאגט דער פסוק, אז נאך די גאנצע עבודה וואס שבטים האבן געטון בערך עצמם, איז ערך דערנאך געווען „קמה אלומתי וגם נצבה“. אלומתו של יוסף, יוסף הצדיק, „צדיק יסוד עולם“, האט זיך אויפגעשטעלט, האט זיך אויפגעהויבן צו א העכערע דרגא אין ביטול. דער ביטול באופן של השתחוואה, דער ביטול במציאות. אויף דעם אופן א ביטול, וואס דאס איז א ביטול וואס נאר יוסף הצדיק קען דערגרייכן צו דעם אופן מצד

19:13 עצמי. אבער והנה, „ותסובינה אלומותיכם ותשתחוין לאלומתי“, אז דורך דעם וואס די שבטים האבן זיך איבערגעגעבן, זיך אונטערגעגעבן, זיך מקשר געווען צו אלומתו של יוסף, און צו יוסף הצדיק, אונטערגעגעבן צו זיין דרך אין עבודה און צו זיין מדריגה, האבן זיי דורך דעם געקענט דערגרייכן די מדריגה פון ביטול במציאות. דאס הייסט, אז הגם די שבטים מצד עצמם איז זייער עבודה געווען אין דעם אופן פון ביטול היש, זיי קענען צוקומען אין דער עבודה פון „ואספת דגנך“, אבער דורך דעם וואס זיי זיינען זיך מקשר געווען צו יוסף הצדיק, אלומתו של יוסף, האט ער געפירט זיי צו א העכערע דרגא פון ביטול, צו דעם ביטול וואס הייסט ביטול במציאות, וואס זיי מצד עצמם טאקע קענען נישט דערגרייכן צו דעם. אבער מצד די התקשרות פון די שבטים צו יוסף הצדיק, הייבט ער זיי אויף צו אזא העכערע דרגא אין ביטול, און דער אופן הביטול איז די מדריגה של יוסף, די מדריגה פון ביטול במציאות. און אט דעם ענין, דאס האט דער רבי אברהם המלאך געזאגט דעם אלטן רבי'ן, אז ס'איז דא „שמייסן די פערד“, אז ער זאל וויסן אז ער איז א פערד. וואס אין דרך העבודה דאס איז ראשית העבודה, העבודה באופן של אתכפיא. ער בלייבט א פערד און ער ווייסט אז ער איז א פערד, און דאס אליין הייבט ער אן בדרך אתכפיא, ער טוט נישט וואס ער וויל, נאר ער טוט די ריכטיגע זאך. אבער שפעטער קומט צו גיין דער העכערער, דער טיפערער דרך אין עבודה, וואס דורך די התקשרות צו

20:38 יוסף הצדיק, צו דעם נשיא, צו דעם רבי'ן, צו דעם צדיק הדור, הייבט ער אויף א אידן אז ער זאל קענען צוקומען צו דער העכערער דרגא אין ביטול, צו דער דרגא פון ביטול במציאות. וואס דאס מיינט אין דרך העבודה, וואס דער ענין איז אין עבודת השם וואס מ'געפינט אין חסידות: אז הגם, גיט א קוק אין תניא, זעט מען אן אינטערעסאנטע זאך. אז פון איין זייט זאגט דער אלטער רבי אין תניא אז ס'איז דא עבודת הבינונים, וואס דאס איז עבודה וואס איז שייך לכל אחד ואחד. „מדת הבינוני היא מדת כל אדם ואחריה כל אדם ימשוך.“ וואס דאס איז דער דרך העבודה פון הבינוני, וואס עבודתו איז באופן של אתכפיא. דער אלטער רבי זאגט אז הגם דער בינוני האט נאך נישט מזכך געווען זיינע מדות, ער האט נאך א מלחמה, ער פירט א מלחמה מיט יצר הרע, וואס ער קען זיין בתוקף ובגבורה, ביז אז עס קען אפילו ארויפפאלן א הרהור רע. פונדעסטוועגן איז ער א איד וואס קען זיך מתגבר זיין במחשבה דיבור ומעשה. יא, אז הגם זיין הארץ חומד, יא, בכל התוקף דער לב ציט זיך צו ענינים גשמיים של עולם הזה, קען ער זיך מתגבר זיין במחשבה דיבור ומעשה בדרך אתכפיא, ער טוט וואס מ'דארף טון, און נישט נאכגעבן די תאוות און די רצונות פון נפש הבהמית. וואס בכללות דאס איז די עבודה וואס איז שייך צו כל אחד ואחד, עבודת השבטים, פון מאלמים אלומים. אבער ס'איז דא א העכערע עבודה, וואס לכאורה דאס איז די עבודה פון עבודת הצדיקים. וואס עבודת הצדיקים, דער אלטער רבי זאגט

22:09 אין תניא, דאס איז די עבודה פון בני עליה, וואס זיי זיינען אינגאנצן איבערגעגעבן צום אויבערשטן. כל עבודתם איז בני עליה. דער אלטער רבי זאגט, וואס איז „בני עליה“? אז דאס איז „חסיד המתחסד עם קונו, עם קן דיליה“, אז כל עבודתם, דאס מיינט בני עליה, פארן אויבערשטנ'ס וועגן, „לצורך גבוה“, ולא לרוות צמאון נפשו. אז אין עבודת השם איז נישט פאר זיך אליין, כדי ער זאל באקומען אהבת השם, כדי ער זאל ווערן נאנט צום אויבערשטן, נאר מיט דער איבערגעגעבנקייט זיך אינגאנצן איבערגעבן צו דער כוונה העליונה, וואס דער הקדוש ברוך הוא וויל. וואס לכאורה דאס איז אן עבודה גדולה ביותר. דער אלטער רבי אליין זאגט אין תניא, דאס איז נישט אן עבודה שייך לכל אחד ואחד. און אף על פי כן, דאס זאגט מען, אז דורך די התקשרות, דורך דעם ביטול, בשעת „ותסובינה אלומותיכם ותשתחוין לאלומתי“, אז א איד גיט זיך איבער צו דעם צדיק, צו דעם רבי'ן, צו דעם נשיא הדור, איז דער צדיק הייבט אויף דעם חסיד, אז זיין עבודה זאל קענען על כל פנים, בשמץ מינהו, עפעס כאטש בשמץ מינהו, אז אין כמה ענינים זאל ביי אים קענען זיין דער ענין אין עבודה פון ביטול במציאות, זיך אוועקגעבן פון גאנצן זיין אייגענעם מציאות, ביז אז דאס ווערט אינגאנצן איין מציאות. וואס דאס איז דער ענין וואס חסידות האט אויפגעטאן אין דעם ענין פון התקשרות פון חסיד צום רבי'ן. וואס דאס איז דער יום טוב פון י״ט כסלו, וואס דאס איז דער חג אשר „פדה בשלום נפשנו“, און דער רבי רש״ב שרייבט

23:42 אין דעם מכתב הידוע בנוגע צו י״ט כסלו, אז דער גרויסער ג־טליכער אויפטו פון י״ט כסלו איז דורך דעם וואס חסידים געבן זיך אוועק צום רבי׳ן. ס׳איז דא אן ענין פון התקשרות פון א חסיד צו דעם רבי׳ן. דאס הייבט אויף א חסיד, אז הגם די עבודה מצד עצמו איז אין עולמות עליונים [לא ברור], וואס דאס איז מער נישט די עבודה בדרך [לא ברור], דאס איז דער ראשית פון דער עבודה. דורך התקשרות פון א חסיד צו דעם רבי׳ן קען מען דערגרייכן צו סאך העכערע דרגות, אז בדברים מסוימים זאל זיין די עבודה בדרך ביטול במציאות. [לא ברור] פון התקשרות וביטול צו גרעסערע דרגות אין דער עבודה, [לא ברור] פון ביטול היצר הצדיק [לא ברור], וואס ער הייבט אן זיך צו אחדות הוי׳ האמיתית, צו די השגה פון יחוד אלקות. וואס דאס איז די סיפור הידוע, די פתקא וואס מ׳האט געזאגט, וואס ברענגט זיך אין דעם תכלית, וואס רביים האבן געזאגט אויף דעם, וואס איז [לא ברור] פון דעם אלטן רבי׳ן פון מעזריטש, וואס איז געווען, ווי מ׳האט געזאגט, תקל״ג. און נאך דעם איז ער איבערגעגאנגען זעקס און צוואנציג יאר ביז עס איז געקומען די גאולה פון י״ט כסלו. האט אויף דעם געזאגט דער רבי מהר״ש צו דעם רבי רש״ב, אז די זעקס און צוואנציג יאר, דאס איז כנגד שם הוי׳. וואס שם הוי׳ איז דער ענין פון יחוד אלקות, די עבודה פון ביטול במציאות. אז דאס איז די מסירות נפש וואס דער אלטער

25:09 רבי האט געהאט אויף זיינע חסידים, אז דאס זאל זיין דער געפיל, דער הרגש, אויך אין ענינים פון יחוד אלקות, אין ענינים פון דעת עליון, אין ענינים פון ביטול במציאות. וואס דאס מיינט, אז גם כאמור, מי הוא זה ואיזה הוא, וואס קען דערגרייכן צו אזא השגה, אזא דרגה אין ביטול? פונדעסטוועגן זעט מען אויך אז חסידות רעדט וועגן די ענינים. חסידות רעדט נישט נאר וועגן יחודא תתאה, חסידות רעדט אויך וועגן יחודא עילאה. חסידות רעדט נישט נאר וועגן ביטול היש, נאר אויך וועגן ביטול במציאות. חסידות איז דאס מבאר ומאריך, און ברענגט כמה וכמה ענינים אין דער עבודה שבזה. וואס דאס איז דורך די התקשרות, וואס דאס איז דער כח ההתקשרות פון א חסיד צום רבי׳ן. וואס דאס איז וואס מ׳זאגט אז דער ענין פון א רבי׳ן, דאס איז רעיא מהימנא. יא, א רבי איז א רעיא מהימנא, רועה נאמן של ישראל. אז גם מצד עצמו איז א איד [לא ברור] ווי זיין רבי וואס ער רעדט אויף חסידות. דאס הייסט אז די עבודה איז [לא ברור] ביטול היש. פונדעסטוועגן, דורך די התקשרות פון חסיד עם רבי און רבי עם חסיד, איז דער רבי מגלה ביי א חסיד דעם ענין פון רעיא מהימנא, אז מ׳המשיך בזה דעם ענין פון ביטול. און נישט נאר דער ביטול היש, נאר אויך דער ביטול פון נאך א דרגא, ווי ביטול במציאות, אז מ׳זאל קענען דערהערן אחדות הוי׳ האמיתית, קענען דערהערן דעם אמת, דעם אמת, דעם אמת, דעם ביטול אין אלקות, און זיך איבערגעבן בתכלית צו דער כוונה העליונה. וואס דאס

26:32 איז וואס מ׳מבארט דעם ענין פון א חסיד. וואס א חסיד איז — איז א חסיד המתחסד עם קונו, עם קן דיליה. אז ער לייגט זיך אוועק אין גאנצן אויף א זייט, [לא ברור]. ער לייגט זיך אוועק אין גאנצן אויף א זייט און איז זיך מתחסד עם קונו, עם קן דיליה. ער גיט זיך איבער צו דער כוונה העליונה. ער גיט זיך איבער צו דער כוונה העליונה, וואס נתאוה דער קדוש ברוך הוא להיות לו דירה בתחתונים. און ווי דער רבי רש״ב האט געזאגט, אז פון י״ט כסלו, די גאולה פון דעם אלטן רבי׳ן, וואס ס׳האט זיך אנגעהויבן דער זמן פון קיום ההבטחה פון יפוצו מעינותיך חוצה, וואס יעדער איינער, יעדער איינער, יעדער איינער וואס האט א שייכות צו חסידות, האט זיך די שליחות און די עבודה פון יפוצו מעינותיך חוצה, זיך איבערגעבן צו דער כוונה העליונה, אויפמאכן פון דער וועלט א דירה לו יתברך, און פארשפרייטן דעם אור החסידות, די אחדות הוי׳ האמיתית וואס חסידות האט מגלה געווען, וואס דאס איז די הכנה צו דער אחדות הוי׳ האמיתית וואס וועט נתגלה ווערן בקרוב בימינו, אמן, אין דער גאולה האמיתית והשלימה לימות משיח צדקנו. וואס דעמאלט וועט אויך זיין, וואס ״ומלאה הארץ דעה את ה׳ כמים לים מכסים״, וועט ״ונגלה כבוד ה׳ וראו כל בשר יחדיו כי פי ה׳ דיבר״. און דעמאלט וועט מקויים ווערן, ווי ס׳מבואר אויך אין דער פרשה, דער ענין פון ״ויהי לי שור וחמור״ — חמור, זה מלך המשיח. איבערמאכן דעם חומר, איבערמאכן די חומריות, און מאכן פון דעם אז ס׳זאל ווערן ״חמור זה מלך המשיח״, אז דער עולם הזה הגשמי זאל ווערן א דירה לו יתברך, און דער אור

28:06 אלקי, גילוי אלקות, זאל מער זיין דא אין וועלט, און מ׳זאל טאקע זוכה זיין צו זען בעין בעין [לא ברור], אז ס׳זאל זיין פאר יעדן איינעם, פאר יעדן אידן [לא ברור]. דאס איז בלימוד החסידות ובדרכי החסידות [לא ברור].