לך לך - גיין צו… זיך אליין - הרב אשר פרקש

00:02 אַמאָל איז געקומען אַ חסיד צום רבי מהר״ש, און ער האָט זיך געקלאָגט אויף זיך און געזאָגט אַז ער איז אַ בעל תחבולות. יעדער זאַך וואָס ער טוט, וואָס ער רעדט, אַלץ טוט ער באופן פון ערמומיות. דאָס הייסט, אַז ער איז נישט קיין גלאַטער, נישט קיין גלייכער מענטש. האָט אים דער רבי מהר״ש געזאָגט, אַז דער תיקון פון דעם ענין איז צו טאָן זעקס הונדערט תעניות, [לא ברור]. דער מענטש איז אין גאַנצן נתפעל געוואָרן, און האָט געזאָגט: „וואָס הייסט?“ ער האָט נישט פאַרשטאַנען תעניות. אין דרך החסידות איז דאָך אַ תענית נישט געווען קיין ענין. האָט אים דער רבי מהר״ש געזאָגט: „וואָס מיינסטו?“ „איך מיין פאַסטן, נישט עסן פון אינדערפרי ביז ביינאַכט?“ „נישט דאָס איז דער ענין פון תענית. דאָס הייסט דאַן, ווי מ׳רופט דאָס אָן היינט, גיין מאַכן אַ דיעטע. נישט דאָס איז דער ענין. תענית מיין איך עבודה. דאָס הייסט, אַז יעדן טאָג זאָלסטו טראַכטן פופצן מינוט וועגן זיך. בלויז פופצן מינוט אַ טאָג. ווען איך מיין טראַכטן וועגן זיך, איז דאָס נישט דער ענין פון טראַכטן חסידות. נו, פשוט טראַכטן טאַקע וועגן זיך. טראַכטן וואָס טוט זיך מיט זיך.“ און דאָס איז געווען דעם רבי מהר״ש׳ס ענטפער. און אַז ס׳זענען דורכגעגאַנגען צוויי יאָר, איז דער מענטש נשתנה געוואָרן מן הקצה אל הקצה, ונהפך לגמרי. דער רבי ריי״צ דערציילט אַז ער האָט דאָס געהערט פון דעם רבי רש״ב, און דער רבי רש״ב האָט געזאָגט — ער האָט געזען דעם אידן און ער האָט געזאָגט אַז נישט נאָר איז ער נשתנה געוואָרן אין די כוחות הנפש, נאָר

02:10 ביי אים איז געווען אַ שינוי ממהות למהות. יאָ, ווען דו וואָלסט אים געזען, אַזױ האָט דער רבי רש״ב געזאָגט צו זיין זון, דעם רבי ריי״צ, דעם פריערדיקן רבי׳ן, ווען דו וואָלסט אים געזען, וואָלסטו נתפעל געוואָרן פון דעם שינוי המהות וואָס ס׳איז געוואָרן אין דעם אידן. ווען דער רבי ריי״צ האָט דערציילט דעם סיפור, האָט ער געזאָגט: ס׳איז דאָך דאָ אַ לשון אין דער גמרא. די גמרא זאָגט „זאת אומרת“. וואָס איז דער טייטש „זאת אומרת“? דאָס איז אַז פון יעדער סיפור דאַרף זיך אַרויסלאָזן עפּעס. פון דעם סיפור דאַרף מען אַרויסנעמען אַ הוראה, אַז אַ איד דאַרף טראַכטן יעדן טאָג פופצן מינוט וועגן זיך. וואָס דער ענין פון היינטיקער פרשה, פרשת לך לך, וואָס אין פסוק „לך לך מארצך וממולדתך ומבית אביך“, איז דאָך ידוע די שאלה וואָס מ׳פרעגט: דאָס וואָרט „לך“, וואָס מיינט דאָס? וואָס קומט צו זאָגן דאָס וואָרט „לך“? לכאורה איז דאָס וואָרט „לך“ איבעריק. ס׳האָט געקענט שטיין „לך“. וואָס איז דאָס דער „לך לך“? בכלל, דער ערשטער ציווי און די ערשטע הוראה וואָס דער אויבערשטער האָט געזאָגט צו אברהם אבינו איז דער פסוק „לך לך מארצך וממולדתך ומבית אביך אל הארץ אשר אראך“. וואָס איז דאָ דער ענין? וואָס איז ידוע, דאָס איז געווען פון די עשרה נסיונות, און לכמה דעות איז דאָס דער ערשטער פון די עשרה נסיונות: דער נסיון פון גיין אַרויס, „לך לך מארצך וממולדתך ומבית אביך“. דאָס איז געווען די ערשטע הוראה צום ערשטן אידן וואָס דער אויבערשטער האָט אים געזאָגט, אַז ער דאַרף אַרויסגיין פון זיין לאַנד, פון זיין שטאָט, פון זיין

03:59 „בית אביך אל הארץ אשר אראך“. איז מבואר אין אור החיים הקדוש בשם דעם אלשיך, אַז דער טייטש „לך לך“, וואָס דער אויבערשטער האָט אים געזאָגט, „לך“ מיינט אַז ער זאָל צוקומען לשורש נשמתו. דאָס הייסט, דער אויבערשטער זאָגט צו אברהם אבינו, אַז דורך דעם וואָס ער וועט אַרויסגיין „מארצך וממולדתך ומבית אביך“, איז דורך דעם וועט ער צוקומען „לך“, צו דעם אמת׳ן „לך“; ער וועט צוקומען צו דעם אמת׳ן שורש נשמתו. יעדער איד, זיין שורש הנשמה, דאָס איז דער עצם הנשמה וואָס איז אַ חלק אלוקה ממעל ממש. די נשמה איז אַ חלק פון דעם עצם. און ווי דער הייליקער בעל שם טוב זאָגט בשם ר׳ סעדיה גאון: „העצם כשאתה תופס במקצתו, אתה תופס בכולו.“ אַז אַ איד איז אַ חלק פון דעם עצם, און בשעת מ׳תופס דעם חלק, געפינט זיך אין דעם חלק דער גאַנצער עצם. דאָס הייסט אַז אַ איד איז אַ שטיק געטלעכקייט, און דאָס איז דער אמת׳ער מהות פון אַ אידן. און דער אויבערשטער זאָגט צו אברהם אבינו, „לך“, אַז דורך דעם אַרויסגיין פון „ארצך וממולדתך ומבית אביך“, איז „לך“ — וועסטו צוקומען צו דעם אמית׳ן שורש נשמתך. און ווי ער זאָגט דאָ אין תהלים, אַז דיינע עבודות וועלן מאיר זיין אין פאַר זיין שורש למעלה. דאָס הייסט, אַז בשעת אַ מענטש געפינט זיך דאָ למטה, אַ בשר ודם, אַ מענטש גשמי וחומרי, געפינט זיך דאָ אין עלמא דשקרא, און לכאורה, וואָס מאַכט אַ פעולה, אַ מעשה דאָ למטה? איז אַ זאַך וואָס איז אין גאַנצן [לא ברור]. און דאָ זאָגט מען אַז בשעת אַ איד טוט אַ מעשה,

05:50 בשעת אַ איד טוט אַ פעולה קטנה, יאָ, בעולם הזה הגשמי, מיט זיין גוף הגשמי, טוט ער אויף אין אַלע עולמות. און דאָס איז דורך דעם וואָס ער גייט אַרויס פון זיינע מדידות והגבלות, פון זיינע חומריות, פון זיינע „ארצך, וממולדתך, ומבית אביך“. מיט דעם „לך“ איז ער זיך מקשר מיט „לך“, מיט זיין אמת׳ער עצמיות, מיט זיין אמת׳ן שורש הנשמה. און דורך דעם, מיט זיינע עבודות, די פעולות וואָס ער וועט טאָן דאָ למטה — און דאָ זאָגט דער אויבערשטער צו אברהם אבינו, און על דרך זה, מעשה אבות סימן לבנים, אַז ביי יעדן איד, דורך די פעולות וואָס ער טוט דאָ למטה, מאַכט ער אַז זיינע פעולות זאָלן מאַכן אַ רושם למעלה, און דורך דעם איז ער מגלה זיין אייגענע נשמה. און דאָס איז וואָס ער זאָגט ווייטער: „אל הארץ אשר אראך“. „אשר אראך“, ווי ער זאָגט, „אראך ואגלה אותך בעצמי“. יאָ, אַז דורך דעם „אראך“ — וואָס דער טייטש פון „אל הארץ אשר אראך“ איז: איך וועל דיר באַווייזן, איך וועל דיר באַווייזן דיין אייגענע עצם. „אל הארץ אשר אראך“, זאָגט דער אויבערשטער צו אברהם אבינו, יאָ, „אראך ואגלה אותך בעצמי“. אַז דורך דעם וואָס אברהם איז זיך מוסר נפש און גייט אַרויס פון „ארצך, וממולדתך, ומבית אביך“, וועסטו דורך דעם צוקומען צו דיין אמת׳ער עצמיות, מגלה זיין דיין אמת׳ער עצמיות. און דער ענין, דאָס איז ראשית העבודה. איז מבואר אויך אין רבי׳נס מאמרים, און אויך אין דער תורה פון בעל שם טוב, וואָס

07:38 דער הייליגער בעל שם טוב טייטשט, וואָס ער ברענגט אַ וואָרט פון ר׳ סעדיה גאון אויף דעם ענין. אַז ר׳ סעדיה גאון זאָגט, אַז דער עיקר תכלית בריאת האדם בעולם איז כדי לשבור, יאָ, די חומריות, לשבור מדותיו, יאָ. און אויף דעם זאָגט דער בעל שם טוב, אַז דאָס איז דער ענין פון „לך לך“, וואָס דער אויבערשטער האָט געזאָגט צו אברהם אבינו. דאָס הייסט, אַז בשעת דער אויבערשטער האָט אויסגעקליבן אברהם אבינו, און ער איז געוואָרן דער ערשטער איד — און דאָס איז סך הכל פרשת „לך לך“, כידוע — אַז דער ענין פון אברהם אבינו אין פרשת נח, איז אברהם אבינו שוין געווען, איז געשריבן, עס שטייט געשריבן נאָך פאַר דעם וואָס דער אויבערשטער האָט אים אויסגעקליבן. דאָס איז נישט די גרויסקייט פון נח, ווען מ׳זעט אַז די תורה דערציילט נישט גאָרנישט וועגן אברהם אבינו, וואָס זענען געווען זיינע עבודות. הגם אַז אברהם אבינו האָט געהאַט מערערע עבודות, ווייל דער מדרש דערציילט ריבוי סיפורים וועגן אברהם אבינו, זיינע כוחות, זיין מסירת נפש מיט זיינע ענינים און זיינע עסקנים, און איבער די אַלע זאַכן, אפילו כי אין תורה שטייט גאָרנישט וועגן דעם. ערשט אין פרשת לך לך הייבט זיך אָן אַ נייע זאַך: „ויאמר ה׳ אל אברם לך לך מארצך וממולדתך“. דאָ הייבט זיך אָן דער ענין פון אברהם אבינו. איז וואָס מ׳הערט, דעמאָלט הייבט זיך אָן דער ענין, דאָ קומט די גאַנצע עבודה פון אברהם אבינו. הגם ער איז געווען אַ צדיק גדול און האָט געטאָן ריבוי ענינים, ווי באַלד דאָס איז געווען פאַר דעם „ויאמר ה׳ אל אברם לך לך“, איז דאָס געווען אַן עבודה וואָס איז געווען מצד

09:02 אברהם אבינו, נישט אין דעם פשוט׳ן ענין פון אַ איד. בשעת דער אויבערשטער האָט אויסגעקליבן אברהם אבינו — „אתה הוא ה׳ האלקים אשר בחרת באברם“ — די בחירה איז געקומען מלמעלה. און דעמאָלט האָט דער אויבערשטער געזאָגט: „לך לך“, גיי אַרויס פון זיך, גיי אַרויס פון „ארצך וממולדתך ומבית אביך“, און דעמאָלט „לך“ — וועט ער קענען מגלה זיין דעם שורש הנשמה, „אראך ואגלה אותך בעצמי“, מגלה זיין אין ארציות דעם עצם איד. און דורך דעם וועלן זיינע אַלע עבודות, וואָס ער טוט פון איצט און ווייטער, מאַכן אַ רושם למעלה ולמטה. און מיט דעם וועט ער קענען זיך פאַרבינדן מיטן אויבערשטן, איבערמאַכן די וועלט און מאַכן די וועלט אַ דירה ליוצר. וואָס מיט דעם ווערט פאַרענטפערט, יאָ, די שאלה איז כידוע: פאַר וואָס דערציילט די תורה נישט וועגן אברהם אבינו ביז איצט? נאָר איצט הייבט זיך אָן די סיפור הדברים פון אברהם אבינו. וואָס די נקודה איז אין דעם ענין, אַז דער קשר פון אַן איד מיטן אויבערשטן האָט זיך אָנגעהויבן פון דעם וואָס דער אויבערשטער האָט אים אויסגעקליבן, נישט פון זיין אייגענע עבודה. און דאָס איז דער ענין וואָס די תורה דערציילט נישט די אַלע סיפורי הדברים פון אברהם אבינו ביז „לך לך“, ווייל מ׳קען מיינען אַז דאָס וואָס אברהם אבינו איז געווען, איז געקומען מצד זיין אייגענע עבודה, מצד זיינע אייגענע ענינים וואָס ער האָט געטאָן. יאָ? ביי נח איז דאָס אַזוי געווען. יאָ? „כי אותך ראיתי צדיק לפני“ — דער אויבערשטער האָט געזען נח אַ צדיק לפני, און דערפאַר האָט ער

10:25 אים אויסגעקליבן. איז דאס געקומען דורך נח'ס מעלות, נח'ס עבודה, נח'ס צדיקות, ירא שמים, דורך זיין הנהגה, יא, תמים וכו'. אבער דאס איז נישט דער אמת'ער ענין פון אברהם. דער ענין פון אברהם איז, אז דער אויבערשטער קומט צו אים מלמעלה, אז עס איז נישט פארבונדן מיט זיינע מדידות און הגבלות, נאר אז דער אויבערשטער איז נתגלה געווארן צו אברהם אבינו, און ערשט דעמאלט, „ויאמר ה' אל אברם לך לך“ — גיי ארויס פון זיך. און דעמאלט איז אלע דיינע ענינים [לא ברור], און פון דעמאלט איז צוגעקומען דער קשר פון אברהם מיטן אויבערשטן. און דא זאגט מען: „לך לך מארצך וממולדתך ומבית אביך“. וואס זענען די דריי ענינים פון „מארצך וממולדתך ומבית אביך“? איז מבואר אין חסידות, אז אין עבודת השם, יא, דאס זענען דריי ענינים וואס מ'זאגט צו א אידן, אז בשעה ער וויל זיך פארבינדן מיטן אויבערשטן, און ער וויל צוקומען „אל הארץ אשר אראך“, צוקומען צו דעם אמת'ן „לך“, מקשר זיין זיין נשמה מיט זיין שורש, מיט אלקות, מיט ג־טליכקייט, דארף ער ארויסגיין פון זיין אייגענעם דמיון און מצב. ווייל דאס איז ראשית העבודה, יא, און התחלת העבודה איז דער ענין פון „לך לך מארצך“. און בלשון הידוע, ווי עס זאגט אין פסוק אין תהלים, „שכחי עמך ובית אביך“. אז די ערשטע תנועה, דער ערשטער צוגאנג, איז, ווי עס ווערט מבואר כמה וכמה מאל אין חסידות, יא, די ערשטע תנועה אין עבודת השם דארף זיין דער ענין פון ארויסגיין, „שכחי עמך ובית אביך“, אפלאזן זיינע רגילות, זיינע הנהגות. און אין דעם זאגט ער דא דריי ענינים: „מארצך וממולדתך ומבית אביך“. וואס זענען

12:06 די דריי ענינים פון „מארצך וממולדתך ומבית אביך“? וואס דא זאגט מען, אז דאס דארף זיין דער ערשטער ארויסגאנג, ארויסגיין פון זיך אליין. איז בנוגע דעם ווארט „ארצך“, זענען פאראן אין חסידות עטלעכע טייטשן. דער ערשטער טייטש, איינער פון די טייטשן, איז „ארצך“ מלשון ארציות, ערדיגקייט. דער ענין פון ארציות און חומריות. וואס דער ענין פון חומריות, דאס איז די חומריות כללית, די כלליות'דיגע גראבקייט, די כלליות'דיגע הגשמה, וואס איז דא מצד חומר הגוף ונפש הבהמית. וואס די ארציות, חומריות, לאזט נישט דעם אידן אז ער זאל האבן א געפיל און א הרגש אין ג־טליכקייט. דארף מען ארויסגיין פון דעם „ארצך“, פון דעם אייגענעם חומריות כללית, הגשמה כללית. וואס דער ביאור אין דעם הגשמה כללית איז מבואר, דער רבי רש"ב איז מבאר אין איינעם פון די בריוו. ברענגט ער א סיפור, אז דער מיטעלער רבי, ווען ער איז געווען א קליין קינד, א יונג קינד, איז ער געשטאנען אמאל און געדאוונט באריכות, ווי א קליין קינד, [לא ברור], געדאוונט אין אריכות מיט דמעות, בכיות. און ער האט געזען אז [לא ברור], אז ער האט געדאוונט באריכות ווי א גרויסער. מ'האט אים געפרעגט: וואס איז אזוי מיוחד געווען דא? האט דער מיטעלער רבי געזאגט, אז ער האט געטראפן פשט אין דעם פסוק: „ה' אלקי שועתי אליך ותרפאני“. וואס דער פשוטער טייטש איז, „ה' אלקי שועתי אליך ותרפאני“ — ג־ט, מיין ג־ט, יא, איך האב זיך געבעטן ביי דיר, איך האב מתפלל געווען ביי

13:43 דיר, „ותרפאני“, אז דו זאלסט מיך געזונט מאכן. אבער דער מיטעלער רבי, אלס קליין קינד, האט געטייטשט דעם פסוק אנדערש. ער האט געטייטשט „ותרפאני“ מלשון רפיון, רפיון ידים, שוואך. און ער האט געזאגט: „ה' אלקי“, ג־ט, מיין ג־ט, „שועתי אליך“, איך בעט זיך ביי דיר. וואס בעט איך זיך ביי דיר? „ותרפאני“ — שוואך מיר אפ מיין חומריות, שוואך מיר אפ מיין חומר הגוף ונפש הבהמית. און אזוי איז ער מבאר, דער רבי רש"ב איז מבאר דעם סיפור, אז דאס רעדט וועגן דעם חומריות הכללית. מיר רעדן נישט דא וועגן ענינים פרטים. יא, יעדער איינער האט דאך זיינע ענינים פרטים וואס דארף א תיקון זיין, א תיקון אויף מידות, א תיקון אויף שכל. יעדער מענטש האט דאך זיינע ענינים פרטים, זיינע חסרונות פרטים וואס דארפן א תיקון זיין. אבער פאר אלץ איז דא די חומריות כללית. אז דאס וואס דער מענטש, יא, במשך ימי חייו, איז ער צוגעוואוינט צו חיים גשמיים, חיים חומריים, אפילו עניני היתר, אבער די הגשמה, דאס פועל'ט אין נפש אז ער ווערט באנומען פון ארציות, חומריות, א גראבקייט כללית, הגשמה כללית, וואס עניני חומר, עניני עולם הזה, איז ביי אים בדרך פשיטות, איז ביי אים בתוקף, יא, וממילא האט ער פון דעם א הרגש, א געפיל. און בשעת עס קומט צו ענינים רוחניים, פילט ער נישט קיין הרגש פון ג־טליכקייט און אלקות. כדי צו קענען אויפנעמען דעם הרגש אין ג־טליכקייט, איז די ערשטע זאך דארף זיין „לך לך מארצך“ — ארויסגיין פון די ארציות,

15:22 פון די נידעריקייט, פון די גרובקייט, פון דעם חומר הכללי, דער חומריות כלליות, וואס דאס איז מגשם דעם מענטשן און לאזט אים נישט קומען צו א דערהער און א געפיל אין אלקות. און נאך איז פארהאן א צווייטער טייטש אין חסידות. דער פריערדיקער רבי ברענגט אמאל, דער רבי ברענגט אין דעם א מאמר, אז „ארצך“ איז אויך אן ענין פון שפלות, ארץ. וואס איז ארץ? „הכל דשין עליה“. דאס איז דער ערד, אלעס טרעט אויף איר. איז דער ענין פון „ארצך“ דער ענין פון שפלות, אבער שפלות דקליפה. שפלות דקליפה איז וואס דער מענטש פילט ביי זיך נידעריק. דער מענטש קוקט אויף זיך אויף א נידעריקן אופן. יא, דאס איז שפלות לעומת זה. ובלשון ווי ס׳רעדט חסידות, אין דעם מיטעלן רבינ׳ס מאמרים ברענגט זיך אויף דעם דער לשון פון א „סקופה הנדרסת“. אז אמאל דער מענטש פילט זיך ביי זיך אז ער איז ווי א סקופה הנדרסת. א סקופה איז דאס ביים טיר, וואס יעדער טרעט דערויף. אז דער מענטש פילט זיך אזוי, אז ער איז כאילו גארנישט, מי אני ומה אני, שפלות המציאות, נידעריקייט המציאות, איז דאס פלא במעלה פון שפלות? דאס איז אן ענין פון שפלות, שפלות דקליפה. דאס לאזט נישט דעם מענטשן, ער זאל קענען זיין שייך צו עבודת השם. ווייל בשעת דער מענטש פילט אז מי אני ומה אני, שפלות של עולם הזה, איז במילא פילט ער אז ווי קען איך זוכה זיין צו נתינת התורה ומצוות? ווי קען איך, אז מיין תורה און מיין עבודה, מיין עבודה, דאס זאל עפעס אויסמאכן למעלה? איז במילא, דווקא זאגט דער פסוק און זאגט, אז

16:59 דאס איז, כדי צו זיין שייך צו אלקות, איז דער ערשטער דבר „לך לך מארצך“, גיי ארויס פון דער גרובקייט, פון דער גשמיות. „לך לך מארצך“, און פון דער צווייטער זייט, גיי ארויס פון שפלות של עולם הזה, וואס די נפש הבהמית, דער יצר הרע, וויל אריינלייגן: מי אני ומה אני, דו ביסט א שופר, א נדרס׳ע זאך, א גרובע זאך, און ממילא ביסטו נישט שייך צו אלקות. דאס זענען צוויי ענינים. דאס, איך בין נישט כדאי דערצו, דאס לאזט נישט, אז דו זאלסט קענען האבן א קשר מיט אלקות. און מכלל דעם איז, „ארצך“ איז מלשון רצון, רצונות, רצונות זרים, רצונות של עולם הזה, וואס די רצונות לאזן נישט דעם מענטשן, ער זאל קענען האבן א קשר צו אלקות. דאס איז דער ענין פון „מארצך“. און אחר כך איז דער ענין פון „ממולדתך“. „מולדתך“ מיינט כאילו מולדת, ענינים וואס דער מענטש איז רגיל אין זיי, ענינים פון רגילות. און רגילות אין ענינים לא רצויים וואס דער מענטש איז רגיל אין זיי. און עס ווערט געבראכט אין חסידות, אז דער ענין פון „מולדתך“ איז מלשון דעם ענין פון מידות, מידות רעות. און דער אדמו״ר מבאר אין תניא אז די מידות ווערן אנגערופן תולדות. די מוחין ווערן אנגערופן אבות. דער אדמו״ר זאגט אין תניא פרק ג׳ אז אב ואם איז חכמה ובינה, דער שכל איז די אבות, דאס איז ווי די עלטערן, טאטע און מאמע, און פון זיי ווערן געבוירן די קינדער. אזוי איז דער שכל דער אבא ואמא, און פון דעם ווערן געבוירן אלע מידות. איז דאס „ממולדתך“, דאס זענען די מידות רעות וואס דער מענטש האט. „ומבית אביך“, ווי מיר האבן פריער געזאגט, אביך. אביך בפשט איז דער ענין וואס דער מענטש לערנט פון זיין פאטער, פון שטוב, פון די ענינים וואס דער מענטש באקומט דורך רגילות פון דער היים. אדער לפי מה שדיברנו קודם, דער ענין פון „בית אביך“, אביך איז די מוחין, דאס איז דער שכל, די השקפות ודעות און ענינים לא רצויים וואס דער מענטש האט מצד שכלו. קומט דער פסוק און זאגט: דאס איז דער סדר הענינים מלמטה למעלה. לויט דעם פארשטייט מען פארוואס עס שטייט אזוי. עס איז דא א חקירה און א שאלה: פארוואס

19:02 שטייט דא „מארצך, וממולדתך, ומבית אביך“? לכאורה איז דער סדר הענינים, אז דער ערשטער דבר דארף מען ארויסגיין פון בית אביך. דאס איז דער סדר: קודם גייט דער מענטש ארויס פון שטוב, אחר כך גייט ער ארויס פון שטאט, מולדתך, און אחר כך גייט ער ארויס פון ארצך. דאס איז די חקירה און שאלה. אבער לפי הביאור בעבודת השם איז דאס דער סדר העבודה מלמטה, פון נידעריקע ענינים צו העכערע ענינים. דער ערשטער דבר איז „לך לך מארצך“, ארויס פון דער ארציות, פון דער חומריות, פון דער גשמיות כלליות, וואס איז דא אין דער נפש הבהמית. דער מענטש דארף צעברעכן דעם חומר הכללי. דאס איז די ערשטע תנועה בעבודה, כדי צו קענען זיין שייך צו אלקות. און אחר כך דארף מען ארבעטן אויף די מידות זיינע, וואס דאס איז דער ענין פון „ממולדתך“. און אחר כך דארף מען ארבעטן אויף „מבית אביך“, דער ענין פון מוחין, די השקפות ודעות לא רצויות. דאס איז דער סדר הענינים בעבודה. און דאס זאגט דער פסוק, אז בשעת עס איז דא דאס „לך לך מארצך וממולדתך ומבית אביך“, און דער בעל שם טוב זאגט, אז דער ענין, נאכ׳ן שובר זיין די חומריות, שובר זיין די מידות רעות, דאס „לך לך“, ארויסגיין פון זיך, דורך דעם קומט מען צו דער הליכה, צו דער אמיתית ההליכה, צו „אל הארץ אשר אראך“. וואס איז דער טייטש פון ארץ? איך האב געטיילט די ענינים וואס ארץ איז. ווי מיר האבן גערעדט, דער ענין הגשמיות. אבער דא איז די „ארץ אשר אראך“ ניט די גשמיות, די ארציות און חומריות, די גרובע גשמיות, גשמיות וואס שטעלט זיך אויפן קעגנזאץ פון אלקות, נאר פארקערט: דא די ארציות, די איידעלע גשמיות, די גשמיות וואס ניצט מען פאר „נתאווה הקדוש ברוך הוא להיות לו דירה בתחתונים“, אז פון די ענינים גשמיים. חסידות איז געווען, אז א מענטש דארף נישט, ווי מיר האבן גערעדט אין דער סיפור, נישט פאסטן חס ושלום כפשוטו און צעברעכן דעם גוף, נאר פארקערט. דער זאך זיין

20:54 דעם גוף. און דער רבי האט געזאגט אז דער וועג איז נישט דער וועג פון פאסטן כפשוטו, נאר דער וועג פון בלייבן פיך מילדבר, יא, פון אכטונג געבן דעם מויל, אכטונג געבן דעם דיבור, און טראכטן וועגן זיך פופצן מינוט א טאג. דאס איז דער וועג וואס א מענטש דארף זיך מיטנעמען, זיין מיט תכלית השראת השכינה למטה. און דורך דעם מאכט דער אויבערשטער אז דער שטעל זאל זיין „ארצך“. די חומריות׳דיקע ארציות וועט זיין „הארץ אשר אראך“, אז די גשמיות, וואס מען נעמט גשמיות און מען מאכט פון דעם גשמיות א כלי פאר רוחניות, מאכט פון דעם יש אין, מאכט פון וועלט א דירה לאלקות. און דערנאך איז דא דער וועג פון ארצך, וואס דאס איז דער וועג פון שפלות. אבער דאס איז שפלות דקדושה, דער ענין הביטול איז „ארצך“ חסידות. דער וועג פון ארץ, דער ענין הביטול, יא, וואס א מענטש — דאס איז די גאנצע ראשית העבודה, וואס א מענטש דארף זיך מבטל זיין, זיך איבערגעבן, זיך מעיקר ונפש זיין, זיך איבערגעבן די גאנצע צו אלקות. וואס דאס איז דער וועג פון שפלות דקדושה, דעם ביטול דקדושה, וואס דער ביטול איז דער כלי פאר די אלע המשכות און די אלע ענינים, אז די עבודה פון השם זאל פועל זיין. וואס דער ערשטער ביטול, ראשית העבודה — „ויקרא שם“ — דארף זיין ביי א אידן דער ביטול צו דעם אויבערשטן. און דערנאך איז דא דער וועג פון „ארצך“, לשון רצון. „למה נקרא שמה ארץ? שרצתה לעשות רצון קונה“. מעורר זיין דעם רצון צו אלקות. יא, און דאס

22:11 איז „אל הארץ אשר אראך“, אז דער אויבערשטער וועט אים ווייזן זיין כח ועצמות. אז דורך דעם וועט נתגלה ווערן דער אמת׳ער מציאות פון דעם איד, וועט נתגלה ווערן דער אמת׳ער [לא ברור]. עס איז נתגלה דאס וואס דער איד איז פארבונדן מיט דעם אויבערשטן. און דאס איז די הוראה פון היינטיגער פרשה, וואס די תורה קומט און דערציילט דעם אידן ווי אזוי דארף זיין התחלת העבודה. וואס איז ראשית העבודה, וואס איז דער ראשית וואס דער איד דארף, קומען צום צדק העבודה פון השם. ווי אזוי דער איד הייבט אן דינען דעם אויבערשטן און אריינגיין אין אלקות. איז דער ערשטער, אברהם אבינו, דאס איז א דוגמא פאר גאנצע אידן ווי אזוי דארף זיין זיין עבודה. אז כדי צו זיין א כלי צו אלקות מאנט זיך ביי דעם די אלע ענינים: אז עס דארף זיין „לך לך“, ארויס פון דער אייגענער רגילות, ארויס פון דער אייגענער גרובקייט, פון די אייגענע מכשולים. יא, און אין דעם גופא, יא, די אלע פרטים וואס גערעדט, די „מארצך וממולדתך ומבית אביך“, און דורך דעם הייבט מען אן האבן שייכות צו געטליכקייט, „אל הארץ אשר אראך“, און דורך דעם איז דער „לך“ — עס ווערט נתגלה דיין כח ועצמותך, דער אמת׳ער מציאות פון דעם איד. און דאס איז וואס דער רבי מהר״ש, כמה פעמים איז ידוע, יא, וואס חסידים פלעגן פרעגן ביים רבי׳ן וועגן עניני עבודה פון השם. איז דער סיפור ברענגט זיך אין כמה וכמה מכתבים, אין אגרות קודש פון דעם רבי׳ן. עס זענען דא כמה מכתבים וואס דער רבי איז מציין צו דעם סיפור, יא, איז מציין כמה פעמים, אפילו שרייבט [לא ברור]. דאס איז אין ספר התולדות פון אדמו״ר

23:41 מהר״ש, אין דף צוויי און זיבעציג. יא, ספר התולדות פון אדמו״ר מהר״ש האט דער רבי אליין צוגעגרייט. דאס איז דער איינציגער ספר התולדות פון רבי׳ס זין, היינו, וואס דער רבי אליין האט צוגעגרייט, מיט פוסנאטעס, האט געארבעט אויף דעם און [לא ברור]. יא, און דא, נו, דער רבי איז כמה פעמים מציין, יא, צו אידן וואס פרעגן דעם דרך אין עבודה פון השם, יא, אין עבודה פון השם, ווי אזוי, וואס דארף זיין דער סדר העבודה. איז דער רבי מציין כמה וכמה פעמים צו דעם סיפור אלס דער יסוד מוסד אין עבודה פון השם. יא, וואס לערנט מען כמה ענינים. ערשטנס, די זהירות אין בריאות הגוף, היי, אז מען דארף זיין אפגעהיטן, היי, אין דעם ענין פון [לא ברור], אין דעם ענין פון טהרת הנפש והגוף, חס ושלום, דאס מענטש גשמיות. דארף אפהיטן בריאות הגוף, וואס איז פון די יסודות החסידות. דער רבי, דאס מאכט ער כמה וכמה פעמים ווען ער ברענגט דעם סיפור. און לעיקר, וואס איז יא די עבודה? די עבודה אין ענין טהרת הנפש והגוף איז אין ענין דיבור, היי, אפהאלטן דעם דיבור, בלייבן פיך מילדבר. און אין דעם גופא איז דא די עבודה פון טראכטן פופצן מינוט וועגן זיך. וואס דער ענין פון טראכטן פופצן מינוט וועגן זיך איז אויך די הדגשה. אז עס זענען דא מענטשן וואס גייען ארום א גאנצן טאג און טראכטן וועגן זיך, אבער דעמאלט איז דער טראכטן וועגן זיך דער טראכטן פון גשמיות און גאוה און דער טראכטן וועגן זיך. אדרבה, אפילו אין קדושה, אין זהירות פון תשובה, דאס [לא ברור].

25:00 נישט קיין וועג אין עבודה. וואס דאס איז עבודת השם, דארף זיין בשמחה. אבער פופצן מינוט א טאג דארף מען אפגעבן צו טראכטן טאקע וועגן זיך, און טראכטן וועגן דעם תכלית ירידת הנשמה למטה. און דאס מוז ביי אונז זיין אין דעם ענין פון דעם לך לך. אז עס איז דא אויך די ירידת הנשמה, דעם חלק אלוקה ממעל ממש. [לא ברור] און די נשמה, די רוחניות'דיגע, וואוינט דא למטה. דער אויבערשטער האט מוריד געווען די נשמות פון אצילות, פון די העכסטע מדריגות, ווי מ'ברענגט אין די מאמרים פון לך לך. אז דאס גייט אויף ירידת הנשמות פון עולמות העליונים דא למטה, אין עולם הזה התחתון. און דורך אט די ירידה [לא ברור]. איז דאס חס ושלום נישט קיין ירידה פאר ירידה, נאר אין די ירידה קומט מען צו צו די גרעסטע עלייה. אז דורך דעם ענין פון לך לך קומט מען צו די גרעסטע עלייה. און דאס איז דער ענין פון די עבודת האדם: ווען מ'הייבט אן די יאר נאך תשרי, קומט צו גיין פרשת לך לך און זאגט אונז ווי אזוי עס דארף זיין דער סדר עבודה אין עבודת האדם, ביז מ'קומט צו צו דעם ערשטן לך, דער ערשטער הליכה. וואס דאס איז דער „ילכו מחיל אל חיל, יראה אל אלקים בציון“. און מיר דארפן זוכה זיין אז דורך די עבודה פון „ילכו מחיל אל חיל“, [לא ברור], זאלן מיר בקרוב ימינו זוכה זיין צו דעם „יראה אל אלקים בציון“, צו דער גאולה השלימה. און מיר זאלן זוכה זיין זיך זען מיט משיח צדקנו, אמן כן יהי

26:22 רצון. ווי עס רעדט די פרשה, וועלן קומען די אלע, נישט נאר די שבעה אומות, נאר אויך די עשרה אומות, די קיני, קניזי וקדמוני. ווי ס'ברענגט חסידות, אז דאס גייט אויף די ג' מוחין חב"ד, וואס וועלן זיין דא למטה בתכלית השלימות אין דער גאולה השלימה.