די השפעה פון שבת בראשית על כל השנה כולה - הרב אשר פרקש

00:05 אין א פארברענגען פון שמחת בית השואבה, די יאר תשי״ג, האט דער רבי דערציילט אן אינטערעסאנטן סיפור. אז ס׳איז געווען אין יאר [לא ברור], שמחת תורה, האט דער רבי רש״ב פארברענגט אין ליובאוויטש. און ס׳איז געווען א גרויסער עולם, און ס׳איז געווען א גרויסע שטופעניש. און דער רבי האט גערעדט. און אינמיטן דעם מאמר, אדער די שיחה, האט ער גערעדט מיט פארמאכטע אויגן. און ווייסט, אזוי איז דער טיש אויך צובראכן. ס׳איז געווען א גרויסע שטופעניש, און מען האט געוואלט ארויסנעמען דעם טיש, אבער נישט געוואלט מען זאל שטערן אינמיטן ווי דער רבי רעדט. דער רבי רש״ב האט געהאלטן אינמיטן רעדן. האט מען שטילערהייט אראפגענומען א שטיקל נאך א שטיקל, נאך א פיסל, און אזוי האט מען ארויסגענומען דעם טיש פון דעם פלאץ, פון דעם אולם, פון דעם ארט וואו ס׳איז געווען די פארברענגען. בשעת דער רבי רש״ב האט געענדיגט זאגן דעם מאמר אדער די שיחה, געעפנט די אויגן, האט ער געזען אז ס׳איז נישט דא דער טיש. גייט ער און פרעגט: „וואו איז דער טיש?“ ער האט גאר נישט פארשטאנען אז מען האט אים געדארפט ארויסנעמען. און דער רבי רש״ב האט געזאגט אז דאס דערמאנט אים אן א סיפור. ער דערציילט א סיפור אויפן רבי לוי יצחק בארדיטשעווער, אויפן הייליגן בארדיטשעווער. און אין די טעג איז געווען זיין יארצייט. ער דערציילט אויפן בארדיטשעווער, אז ער האט געלערנט הלכות שחיטה און האט גענומען א קבלה אויף שחיטה און אלע זאכן. און בשעת ער איז געקומען שחט׳ן דעם ערשטן עוף, האט ער גענומען דעם עוף אין דער לינקער האנט און גענומען דעם מעסער אין דער רעכטער האנט, און האט אנגעהויבן זאגן די ברכה פון שחיטה. נו, ווען דער הייליגער בארדיטשעווער פלעגט זאגן א ברכה, דאס איז געווען מיט א גרויסע התלהבות, מיט א גרויסן ברען, מיט א גרויסע חמימות. און האט מיט גרויס כוונה פארמאכט די אויגן און געזאגט די ברכה באריכות און מיט א גרויסע כוונה. און בשעת ער האט געענדיגט זאגן די ברכה, איז שוין דער הון פון דער האנט ארויסגעפלויגן. נעלם געווארן. געבליבן אן דעם הון. ער האט געעפנט די אויגן, גייט ער און זאגט: „וואו איז די הון?“ ער האט געזאגט: „וואו איז די הון?“ ס׳הייסט, וואו איז דער הון, וואו איז דער תרנגול? נעלם געווארן. יא. און ווי אנדערע דערציילן, אז ער האט שפעטער מער נישט געוואלט טאן שחיטה צוליב דעם [לא ברור]. דאס איז דער סיפור וואס דער רבי דערציילט. יא, וואס איז די זאך ביים רבי׳נס סיפור, וואס דארף זיין מיט א הוראה אין עבודת השם? ער טייטשט, אז די הוראה אין עבודת השם פון דעם סיפור איז, אז בשעת מען רעדט וועגן דעם הון, וועגן דער הון, וועגן דעם תרנגול, דאס איז דאך ביי יעדן גייט עס אויף דעם נפש הבהמית. און דער נפש הבהמית האט אלע סארטן, אז ער זאל זיין ווי א בהמה און ער זאל זיין ווי אן עוף. און דאס איז א רמז אויף דעם נפש הבהמית, אדער דעם נפש השכלית, דעם נפש הטבעית, וואס געפינט זיך ביי יעדן. און די עבודת השם איז, אז מיר דארפן דינען דעם אויבערשטן מיט נפש האלקית. און דער נפש האלקית דארף א שפיר זיין אויף דעם

02:05 נפש הבהמית. יא, און מיטנעמען דעם נפש הבהמית אין די עבודת השם, אין די עבודת התפילה, אין די עבודת התשובה. ער טייטשט, ווען מען גייט אין עבודת השם, איז דאס א [לא ברור] ווי דינען דעם אויבערשטן. יא. איז אמאל קען זיין, אז א מענטש איז זייער פארטיפט מיט זיין נפש האלקית. ער איז זייער פארטיפט אין עבודת השם, אין עניני קדושה, און דער נפש [לא ברור], וואס איז ער? ער איז נאר צוגעקוקט, און דער נפש, דער בעל־חי, דער הון, נפש הבהמית, די בהמה, איז אנטלאפן. אז דאס הייסט, אז מען האט אים נישט מזכך געווען און מברר געווען, דעם גוף ונפש הבהמית. דער נפש הבהמית איז נעלם געווארן, און ס׳איז נישט געפועל׳ט אויף אים, ס׳איז גארנישט געפועל׳ט אויף אים.

03:51 בנוגע צו עבודת השם, בנוגע צום ענין פון חודש תשרי, איידער מען רעדט בנוגע צו חודש תשרי, איז דאך א זמן פון די הייליגע טעג, ראש השנה, עשרת ימי תשובה, יום הכיפורים און סוכות, הושענא רבה, שמיני עצרת, שמחת תורה. דאס זענען אלעס ימים נוראים, הייליגע טעג, טעג פון קדושה, טעג פון דביקות, פון עבודת השם. אבער אמאל קען זיין, אז מען איז דעם גאנצן חודש תשרי געווען פארנומען מיט עניני קדושה, אבער דער נפש הבהמית, דער בעל־חי, איז אנטלאפן. אז דאס הייסט, מען האט אים נישט מברר געווען און נישט מזכך געווען, אים נישט מיטגענומען אין דער עבודה. און מען דארף געדענקען, אז דער גאנצער תכלית העבודה פון חודש תשרי איז, אז מען דארף [לא ברור] אויך דעם גוף ונפש הבהמית. [לא ברור] דעם הון שחט׳ן, [לא ברור] אים ארויפציען [לא ברור] לרשות הקדושה. און דאס איז דער ענין פון שבת בראשית. איז דאך ידוע דער פתגם פון רבותינו נשיאינו, [לא ברור]

05:55 נאך א ווארט פון דעם בעל שם טוב, וואס דער רבי האט גערעדט בשם הבעל שם טוב, וואס ער האט גערעדט פון אן ענין. און דער רבי ברענגט דאס אין זיין שיחה פון טוב של יוד, ברענגט ער א סיפור בקבלה רבי מפי רבי, אז דער הייליגער בעל שם טוב האט געזאגט, אז בראשית, שבת בראשית, איז בראשית — ראשית חכמה יראת ה'. אז שבת בראשית ליגט דערין פון ראשית חכמה יראת ה'. און פון דעם שבת בראשית איז מען מקבל כח אויף דעם חיות פון כל השנה כולה, אין אלע ענינים, סיי די ענינים גשמיים, סיי די ענינים רוחניים, און די ענינים פון שמחה פון כל השנה כולה. און ער ברענגט אויך אין דער שיחה בשם הצמח צדק, אז ווי מען שטעלט זיך אוועק שבת בראשית, אזוי גייט עס א גאנץ יאר. וואס איז דאס דער ענין פון שבת בראשית? לכאורה, שבת בראשית איז דאך שוין נאך אלע ענינים וואס זענען דורכגעגאנגען: די גאנצע ענין פון ראש השנה, עשרת ימי תשובה, יום הכיפורים, און די טעג צווישן יום הכיפורים און סוכות, און נאך די ימי הסוכות, הושענא רבה, שמיני עצרת און שמחת תורה. עס זענען דאך שוין אלע ענינים דורכגעגאנגען. איז ממילא וואס איז דאס דער ענין פון שבת בראשית, און ווי קען מען זאגן, אז ווי מען שטעלט זיך אוועק שבת בראשית, אזוי גייט עס א גאנץ יאר? דער רבי פרעגט דאס אין דער שיחה און איז דערויף מבאר דעם ענין. און איינע פון די נקודות וואס דער רבי גייט אמאל פארברענגען פון שבת בראשית, אז מען געפינט אין דעם ענין פון שבת בראשית, אז דאס איז שבת, און דאס איז דער צייט נאך שמחת תורה, דער זמן פון ״ויעקב הלך לדרכו״.

07:56 ״הלך לדרכו״, ווי מ'פלעגט זאגן. דער סדר איז געווען אין ליובאוויטש, עס איז געווען דער סדר ביים רבי רש״ב, און נאך פריערדיגע רבי'ס, רבותינו נשיאינו, אז נאך שמחת תורה הייבט זיך אן דער ענין פון ״ויעקב הלך לדרכו״. דאס הייסט, אז א איד גייט ארויס לדרכו, אין זיין דרך אין עבודת השם, אין חיי היום־יום. יעדער איינער וואס זיין שליחות און זיין עבודה אין עולם איז צו מאכן פון דער וועלט א דירה לו יתברך. איז שבת בראשית, דאס איז דער ערשטער שבת. און זייענדיג שבת בראשית דער ערשטער שבת, און דאס איז דער שטעל וואס א איד שטעלט זיך אוועק אין דעם נייעם מצב, ווי א איד שטעלט זיך אוועק אין שבת בראשית, און דער שטעל גיט אים כח און דאס שטעלט אים אוועק, ווייל דאס וועט זיין דער סדר הנהגה על כל השנה כולה. וואס איז דא אין שבת בראשית, דעם כח וואס גיט א אידן זיך אוועקצושטעלן אויף אזא אופן, אז דאס זאל השפיע זיין על כל השנה כולה? אויף דעם זאגט דער רבי, דאס איז בעצם דער ערשטער פסוק אין דער פרשה. פרשת בראשית הייבט זיך אן, דער ערשטער פסוק, וואס איז ״בראשית ברא אלקים את השמים ואת הארץ״. יא, וואס ״בראשית ברא אלקים את השמים ואת הארץ״ רעדט פון דעם ענין פון בריאת העולם. און בריאת העולם, אין דעם אופן פון ״ברא״, וואס ״ברא״, ווי דער רמב״ן ברענגט אויפן פירוש פון פסוק, אז דאס איז דער ענין פון בריאה יש מאין. יא, אין אופן, ווי דער רמב״ן טייטשט, אז דער לשון בריאה באווייזט יש מאין. דאס הייסט, אז די גאנצע מציאות פון בריאה, את השמים

09:37 וכל צבאותיהם ואת הארץ וכל צבאותיה, ווי רש״י זאגט, אז די אלע עניני הבריאה מיט כל פרטי פרטיה, איז דאס ״בראשית ברא אלקים״, דאס ווערט באשאפן יש מאין. יא, דבר מלא־דבר, יא, א מציאות חדשה. ווערט דאס באשאפן בכל רגע ורגע. ווי ס'מבואר אין תורת הבעל שם טוב הידועה, וואס דער אלטער רבי ברענגט דאס אין שער היחוד והאמונה, אויך אין אגרת הקודש הידועה, סימן כ׳, וואס ברענגט דארטן די תורת הבעל שם טוב הידועה, וואס דער בעל שם טוב האט מגלה געווען דעם ענין פון ״לעולם ה׳ דברך נצב בשמים״. אז דער אויבערשטער באשאפט די וועלט יש מאין, איז דאס נישט דער פשט ווי די וועלט מיינט, אז דער אויבערשטער האט באשאפן יש מאין נאר איין מאל אין ששת ימי בראשית, און דערנאך איז די וועלט געבליבן א יש, נאר בכל רגע ורגע איז דאס אן התהוות. יא, יעדן רגע ורגע. און דער בעל— דער אלטער רבי איז מבאר באריכות אין שער היחוד והאמונה דעם טעם הדבר, אז וויבאלד דאס איז יש מאין, א דבר חדש, א דבר חדש דארף מען מהווה זיין בכל רגע ורגע. א זאך וואס דאס איז באשאפן געווארן יש מאין, איז, ווען ס'וואלט זיך שוין געווען פריער דער יש, מען דארף עס מער נישט באשאפן, משנה זיין, יא, מאכן אן אנדער ציור, אן אנדער תמונה, איז דאס דארף מען מער נישט דעם, דעם רגע וואס מען דארף דאס אויפבויען. און נאכדעם וואס ס'איז שוין געמאכט, קען דער אומן גיין, ער דארף נישט בלייבן דארטן. וויבאלד דאס איז א דבר חדש, איז א דבר חדש א זאך וואס בעצם האט עס נישט קיין [לא ברור]. איז נאכדעם...

11:08 וואס איז געשען געווארן ביז איצט איז נישט גענוג. דארף מען בכל רגע ורגע מחדש זיין די התעוררות. איז במילא פארשטענדליך, ווי באלד דאס איז די נקודה פון שבת בראשית, דאס איז דער נאמען פון דעם שבת, שבת בראשית. און ס׳גייט אויף דעם ערשטן פסוק, דאס ערשטע ווארט פון דעם פסוק, בראשית ברא אלקים, איז דאס הייסט אז דאס גיט אים כח זיך צו שטעלן פארן גאנצן יאר. אז בשעה אז א איד שטעלט זיך און ער טראכט זיך אריין אין דעם פסוק בראשית ברא אלקים את השמים ואת הארץ, און ער זאגט זיך מיט די תורה פונעם בעל שם טוב, אז דער ענין פון בריאה איז דאס בכל רגע ורגע, איז במילא פארשטענדליך אז די גאנצע מציאות פון וועלט איז מער נישט ווי געטליכקייט. איז במילא דאך מוטל מעצמו, אז יעדער ענין אין וועלט געפינט זיך כדי צו קענען העלפן א אידן אויפטאן אין דעם אויבערשטנס [לא ברור]. איז במילא נישט שייך ס׳זאל זיין קיין שום זאך וואס זאל שטערן א אידן זיין עבודה. בשעה אז א איד גייט ארויס אויף דער וועלט, נאך שבת און נאך שמחת תורה, נאך די גאנצע ימים טובים וואס איז געווען פון נאר אין עניני קדושה, גייט ער ארויס אויף דער וועלט און טרעפט זיך מיט א גרויסער וועלט פון טבע, אלקים בגימטריא הטבע, וואס ברייט זיך אין [לא ברור]. א וועלט וואס איז טבע, טבע העולם איז פארדעקט אלקות בחיצוניות. עס קוקט אויס ווי א וועלט וואס פארשטעלט אויף געטליכקייט. איז א איד ווייסט אז בראשית

12:42 ברא אלקים, אלקים בגימטריא הטבע, אז די מציאות פון טבע איז בשפע בכל רגע ורגע פון דעם אויבערשטן יש מאין מאפס המוחלט. איז במילא די גאנצע מציאות וועלט איז אלקות. איז במילא נישט שייך קיין שום זאך אין דער וועלט זאל פארשטעלן אדער מבלבל זיין אדער שטערן א אידן פון קענען ממלא זיין זיין שליחות אין דער וועלט און קענען משלים זיין די כוונה העליונה פון נשמה, הקדוש ברוך הוא, לעשות לו יתברך דירה בתחתונים. במילא, בשעת א איד האט די נקודה וואס שבת בראשית לערנט מען די פרשה. במילא לערנט מען די פרשה. ווי דאס בעל התניא, דער רבי, האט געזאגט, אז נישט נאר ענינים איז נאך נישט נאר לערנען די פרשה, נאר דארפן נאך לעבן מיט דער צייט, לעבן מיט דער פרשת השבוע. בשעת א איד לערנט אין בראשית ברא אלקים את השמים ואת הארץ, גיט אים דאס א כח אז ער זאל קענען גיין אויף דער וועלט און מקיים זיין מצוות און לערנען תורה [לא ברור] מיטן גרעסטן תוקף. יא. און פארשטיין אז וועלט קען נישט מאכן מניעות ומעכבים זיין אויף געטליכקייט. איז דאס איין נקודה עיקרית אין דעם גאנצן ענין פון שבת בראשית, וואס ווי מ׳שטעלט זיך אוועק שבת בראשית, אזוי גייט דאס א גאנצן יאר. די גאנצע בריאה וואס איז בשפע נגלה בכל רגע ורגע, בכל יום ויום, יש מאין [לא ברור] בכל יום ויום. און דער ענין, יא, ווי דער רבי האט צוגעגעבן, איז נישט נאר אין ענינים גשמיים, נאר אויך ענינים רוחניים, נישט נאר ענינים רוחניים, אויך אין גשמיות. צו זיין עובד השם אין עבודה רוחנית און אין ענינים גשמיים פעלט אז ביי א

14:12 אידן אז ער זאל שטענדיג גיין מיט בטחון חזק. און נישט נאר דאס, אז אין עבודת השם זאל ער זיין בשמחה וטוב לבב בכל מעמד ומצב. ווי ס׳מבואר אין אגרת הקודש הידוע סימן י״א, דער אלטער רבי איז מבאר דארטן, אז בשעה א איד איז זיך מתבונן און ער געדענקט און ער האט לנגד עיניו דעם ענין פון נשמה וואס איז יש מאין בכל רגע ורגע, איז במילא דאס איז א זאך וואס העלפט א אידן אז ער זאל קענען זיך אוועקשטעלן בבטחון גמור ובשמחה גמורה וטוב לבב בכל רגע ורגע. וויסן אז ווי באלד די גאנצע מציאות פון בריאה איז דאך דער דבר ה׳ וואס דער כח אלקי איז מהווה, קומט דאך אויס אז חוץ פון דעם אויבערשטן איז דאך נישטא קיין שום זאך. איז דאך במילא עוז וחדוה במקומו. איז במילא זיין עבודת השם איז שטענדיג, יא, בשמחה וטוב לבב, מיט א בטחון גמור, וואו ער ווייסט אז ווי באלד יעדער זאך איז פארבונדן מיט געטליכקייט, מיטן אויבערשטן, איז דאך במילא אין רע יורד מלמעלה, ומלמעלה דאך הכל טוב. אלע ענינים זיינען דאך טוב און אלע ענינים זיינען דאך בחסד. רבו יש לו דאך חסד כל היום און עוז וחדוה במקומו. איז דאך במילא אפילו זאכן וואס בחיצוניות קוקן אויס אז ס׳גייט נישט אזוי ווי מ׳וואלט [לא ברור], אז ס׳זיינען נסיונות. צו ארויסרופן באמת די אמונה און בטחון פון בראשית. און בשעת א איד געדענקט און ער שטעלט לנגד עיניו דעם בראשית ברא אלקים את השמים ואת הארץ, איז במילא אין יעדן מעמד ומצב איז ער שטענדיג בשמחה וטוב לבב. און

15:50 דאס אליין, ווי דער אלטער רבי זאגט דא אין תניא, אז בשעת א איד איז מחזק ביי זיך די אמונה, ברענגט דאס אליין ביי א אידן די אמת'ע שמחה: אז ער זאל דאס זען ניט נאר בהעלם, נאר אז ער זאל עס זען בגלוי. אז דער טבע הנעלם זאל ארויסקומען בגלוי און בטבע נראה ונגלה, אז ער זאל דאס זען בעין [לא ברור] די השפעה אלקית. ס'זאל זיין א געבענטשטע יאר און א הצלחה'דיגע יאר, מיט אלע ענינים פון אורה און ברכה און הצלחה על כל השנה כולה. און דאס איז די נקודה פון שבת בראשית: אז מ'דארף נעמען דעם גאנצן [לא ברור] און דעם גאנצן חיות און דעם גאנצן כח וואס מ'האט גענומען אין די טעג פון חודש תשרי. קומט צו שבת בראשית און זאגט אז מ'דארף נעמען די גאנצע זאך און ארייננעמען אין חיי עולם, אין טבע, אין טאג־טעגליכן לעבן, אין עניני חול [לא ברור]. אז מ'זאל מיטנעמען [לא ברור], מיטנעמען דעם גוף און נפש הבהמית. און אין חיי עולם, אין עניני עולם, אין עניני הטבע, זאל מען זען דעם כח אלקי, דעם אור אלקי, דעם „אתה הראת לדעת כי הוי' הוא האלקים אין עוד מלבדו“. זאל מען דאס זען בכל פרט ובכל צד ובכל שלב. און דאס זאל זיין די גאולה האמיתית והשלימה בקרוב בימינו, אמן. אז מ'זאל זען דעם „ורוח אלקים מרחפת על פני המים“, זה רוחו של משיח. אז דעמאלט וועט זיין „ונגלה כבוד ה' וראו כל בשר יחדיו כי פי ה' דבר“. אז מ'זעט בגלוי דעם דבר הוי' וואס מהוה ומחיה ומקיים בכל רגע

17:18 ורגע. דעם „כי עין בעין יראו בשוב ה' ציון“, „ותחזינה עינינו בשובך לציון ברחמים“. זאל מען טאקע זוכה זיין צו דער גאולה שלימה, און זאל טאקע זיין, אמן כן יהי רצון בקרוב בימינו, אמן.