וספרתם לכם - די עבודה פון ספירת העומר - הרב אשר פרקש

00:03 עס איז געווען א חסיד וואס האט געהייסן רבי גבריאל נושא חן. ער איז געווען פון די אלטע רבי׳נס חסידים. ער האט געוואוינט אין וויטעבסק. דער רבי ריי״צ דערציילט די מעשה פון דעם חסיד אין זיינע סיפורים: ער איז געווען א איד, א גרויסער גביר, און האט געהאט א גוטע פרנסה. צוזאמען מיט זיין ווייב האט ער זיך אסאך פארנומען מיט הכנסת אורחים און מיט נתינת צדקה. און שטענדיק, ווען די שלוחים פונעם אלטן רבי׳ן זענען געקומען פאר די ענינים פון צדקה וואס זענען געווען פארבונדן מיטן אלטן רבי׳ן, האט ער געגעבן ביד רחבה. ער איז געווען פון די וואס זענען געשטאנען בראש הרשימה, פון די וואס האבן געגעבן פאר די צדקות וואס דער אלטער רבי האט געדארפט. איין זאך האבן זיי נישט געהאט: זיי האבן נישט געהאט קיין קינדער. עס זענען שוין אריבער כמעט צוואנציק יאר פון זייער חתונה, און זיי האבן נישט געהאט קיין קינדער. זיי זענען געווען זייער צובראכן דערפון, ווי אזוי די יארן גייען אריבער. עס איז געקומען א תקופה ווען די פרנסה איז שוואך געווארן. עס זענען געווען חובות, מ׳האט אנגעהויבן פארלירן, און עס איז געקומען צו א מצב אז ער האט שוין נישט געקענט געבן דעם סכום וואס ער פלעגט יעדעס מאל געבן פאר די עניני צדקה פונעם אלטן רבי׳ן. עס זענען געקומען צו אים די שלוחים פונעם אלטן רבי׳ן, איינצוזאמלען דאס געלט, און ער האט שוין נישט געהאט וואס צו געבן. עס איז געקומען צו א מצב אז פשוט ער האט נישט געהאט וואס צו געבן. ער האט זיך זייער געשעמט; ער האט געהאלטן פון די שלוחים, און די שלוחים האבן אויך געהאלטן פון אים, און זיי האבן אים נישט געוואלט ברענגען אין אזא מצב. זיין ווייב האט געוואוסט פון דער גאנצער זאך, און עס האט איר אויך זייער וויי געטאן אז זי קען זיך נישט משתתף זיין אין דער צדקה. איז זי געגאנגען, פון איר אייגענעם רצון — איר מאן האט איר נישט געבעטן — און אליין גענומען די תכשיטים וואס זי האט געהאט. עטלעכע תכשיטים זענען געווען זייער טייערע תכשיטים, וואס איר מאן פלעגט איר קויפן פון צייט צו צייט. און זי איז געגאנגען און האט פארקויפט

02:40 אלעס, און דערפון האט זי געהאט א זאק פול מיט גאלדענע מטבעות. זי האט גענומען די גאלדענע מטבעות און זיי גערייניקט, זיי אויסגעוואשן מיט וואסער, מיט וואס מ׳האט געדארפט, ביז זיי זענען געווארן זייער בליצנדיק. די מטבעות האבן ממש אויסגעזען ווי נייע מטבעות וואס זענען ערשט ארויסגעקומען פון בית המטבע. זי האט גענומען די אויסגערייניקטע מטבעות, זיי אריינגעלייגט אין א זאק און געברענגט צו איר מאן. זי האט געזאגט אז זי וויל געבן איר חלק אין דער צדקה פונעם אלטן רבי׳ן. בשעת זי האט געארבעט, גערייניקט און געמאכט אז די מטבעות זאלן שיינען און האבן דעם גלאנץ, האט זי די גאנצע צייט מתפלל געווען: „רבי, העלף, אז אונזער מזל זאל אויך שיינען, און אז מיר זאלן האבן אלע ברכות וואס מיר דארפן.“ ווען איר מאן האט דאס געזען, איז ער געווען זייער איבערראשט. עס איז געווען די שאלה צי מ׳זאל דאס שיקן דורך די שלוחים, אדער צי ער זאל אליין גיין צום אלטן רבי׳ן און אים איבערגעבן דעם זאק אין דער האנט. ער האט גענומען אלע מטבעות, זיי צוריק אריינגעלייגט אין זאק, און איז געגאנגען קיין ליאזנא, צום אלטן רבי׳ן, איבערצוגעבן די מטבעות. ווען ער איז אנגעקומען צום אלטן רבי׳ן, איז ער אריין צום אלטן רבי׳ן און האט אוועקגעלייגט דעם זאק אויפן טיש. דער אלטער רבי האט געעפנט דעם זאק און געזען ווי די מטבעות שיינען, וואס פאר א ספעציעלע ליכטיקייט זיי האבן, ממש ווי פרישע, נייע מטבעות. דער אלטער רבי איז זייער נתפעל געווארן און האט אים געבעטן ער זאל אים דערציילן דעם סיפור הדברים, די גאנצע זאך, וואס דא איז געשען. און דער חסיד האט אים דערציילט ווי זיין מצב אין פרנסה איז געפאלן און ער האט נישט קיין געלט וואס צו געבן. און זיין פרוי, ברצונה הטוב, איז געגאנגען און האט פארקויפט אירע צירונגען, אירע תכשיטים, און זי האט

04:54 דערמיט געקויפט די מטבעות. די מטבעות האט זי אויסגערייניקט און אויסגעפוצט, אז זיי זאלן שיינען, און ער זאל זיי קענען ברענגען צום רבי׳ן, אז מ׳זאל דאס נוצן פאר די צדקה־צוועקן. ווען דער אלטער רבי האט דאס געהערט, האט ער אים געזאגט: פון אלע זאכן וואס אידן האבן געברענגט פארן משכן, איז די איינציקע זאך וואס האט געשיינט געווען דער כיור. עס שטייט דאך אז דער כיור איז געווען פון די מראות הצובאות. דאס איז טאקע געווען פון די אידישע פרויען, ווייל די נשים צדקניות אין בית יעקב האבן געגעבן זייערע מראות הצובאות, זייערע שפיגלען וואס זיי האבן געהאט און וואס האבן געשיינט. די שפיגלען האט משה רבינו גענוצט צו מאכן דערפון דעם כיור. וועגן די מראות הצובאות האט דער אויבערשטער געזאגט: „אלו חביבין עלי מן הכל.“ על דרך זה, האט דער אלטער רבי געזאגט, איז מיר טייער דאס וואס זי האט געטאן דא: זי האט גענומען די מטבעות, זיי אויסגעפוצט אז זיי זאלן שיינען, און האט אוועקגעגעבן דאס גאנצע געלט. און דער אלטער רבי האט געזאגט אז אין דעם זכות פון דער מצוה וואס זי האט געטאן, זאל טאקע זייער מזל אנהייבן שיינען פונדאסניי. דער אלטער רבי האט אים געזאגט ער זאל גיין און פארקויפן דעם עסק וואס ער האט ביז איצט געהאט, און ער זאל זיך אנשטאט דעם מתעסק זיין מיט אבנים טובות און מרגליות. דער אלטער רבי האט

06:28 אים צוגעזאגט, ווי אויך א ברכה אויף א עשירות מופלגה, אויף אריכות ימים ושנים טובות, ער צוזאמען מיט זיין פרוי. און אז זיי זאלן האבן קינדער אויך, און ער זאל נושא חן זיין בפני כל רואיו, כל הבריות. און די אלע ברכות פונעם אלטן רבי'ן זענען טאקע מקוים געווארן בשלימותם. ר' גבריאל איז צוריק אהיים געפארן, און ער האט טאקע געטאן וואס דער רבי האט אים געהייסן. ער האט פארקויפט זיין עסק וואס ער האט געהאט ביז יעצט, און ער האט זיך אנגעהויבן מתעסק זיין מיט תבואה און מרגליות, און האט געהאט א געוואלדיגע הצלחה, למעלה מדרך הטבע, אן עשירות מופלגה. און א יאר שפעטער איז ביי אים געבוירן געווארן א קינד, און שפעטער זענען ביי אים געבוירן געווארן נאך קינדער. און דערנאך האט ער נאך געלעבט נאך אסאך יארן; סיי ער, סיי זיין פרוי, האבן געלעבט איבער הונדערט יאר, יעדער איינער. די פרוי האט נאך איבערגעלעבט ר' גבריאל'ן מיט נאך א פאר יאר. און, ווי מ'רופט ר' גבריאל נושא חן, איז דאס די ברכה וואס דער אלטער רבי האט געזאגט, אז ער זאל נושא חן זיין ביי כל הבריות. ביז אהער. די רבי'ס דערציילן דעם סיפור; עס איז אין די רשימות, דער רבי ריי"צ ברענגט דעם סיפור. ברענגט ער בהמשך לזה, אז עס איז געווען אמאל ביים צמח צדק, עס איז געווען א פארברענגען אין דעם זמן הספירה, אזוי ארום שבועות, געווען א פארברענגען פונעם צמח צדק. און דער צמח צדק, עס איז געווען אמאל אז אסאך חסידים זענען געקומען, צו געהן אויף א גרויסע התעוררות. דער צמח צדק האט

08:04 געהייסן, מ'זאל זינגען דעם ניגון פונעם אלטן רבי'ן. און בשעת זיי זענען געווען, און בשעת דעם פארברענגען, האט דער צמח צדק איבערגעחזרט א תורה וואס ער האט געהערט פונעם אלטן רבי'ן, וואס דער אלטער רבי האט געחזרט בשם דעם מעזריטשער מגיד אויפן פסוק „וספרתם לכם“. און דער אלטער רבי האט געטייטשט „וספרתם“ פון לשון אבן ספיר. „וספרתם“ מיינט ציילן, אבער „וספרתם“ איז אויך פון לשון אבן ספיר, שיינען, ספירות ובהירות. און ער האט געזאגט: „וספרתם לכם“ — מ'דארף מאכן שיינען, „וספרתם“, מאכן ליכטיג און בהיר, דעם „לכם“, זיך אליין. מ'דארף זיך אליין מאכן ליכטיג. און דערנאך האט ער ממשיך געווען נאך כמה פרטים, יא, „שבע שבתות“, די שבע מדות. מ'דארף ארבעטן און מזכך זיין די אייגענע מדות, זיי זאלן זיין „שבע שבתות תמימות תהיינה“ וכו'. אבער דער יסוד איז געווען, בהמשך דעם סיפור, אז דאס וואס די מטבעות האבן געשיינט, די שיינענדיגע מטבעות, יא, דאס אלעס איז דער ענין פון שיינען, „וספרתם לכם“. אז וואס איז די עבודה פון ספירת העומר? אז א מענטש דארף נעמען דעם „לכם“, זיך אליין, די אייגענע מדות, די אייגענע נפש הבהמית, די אייגענע זאכן, די אייגענע כחות הנפש, און די עבודה פון ספירת העומר איז „וספרתם“, פון לשון ספירות ובהירות — מאכן זיך ליכטיג. אויפן פסוק „וספרתם לכם ממחרת השבת, מיום הביאכם את עומר התנופה, שבע שבתות תמימות תהיינה“ איז דאך דא א קושיא. דער הייליגער אור החיים הקדוש ברענגט אויף די פרשה: וואס איז דער פשט, וואס מ'זאגט „וספרתם“? און מ'זאגט

09:54 „וספרתם לכם“ — וואס איז דער טייטש „לכם“? עס שטייט דאך, מ'דארף אויספארשן וואס איז דער טייטש „לכם“, אז יעדער איינער דארף ציילן וכו'. אבער דער אור החיים הקדוש ברענגט בשם הזוהר, אז דער ענין פון „וספרתם לכם“, דאס איז דאך פארבונדן מיט דעם וואס אידן זענען ארויסגעגאנגען פון מצרים. זיי זענען געווען אין די מ"ט שערי טומאה. יא, וואס אידן זענען געווען שקוע אין מצרים, אין דער גאנצער טומאת מצרים, זענען זיי געווען שקוע אין מ"ט שערי טומאה. איז די עבודה פון ספירת העומר געווען „וספרתם לכם“, אז נאך דעם וואס זיי זענען ארויס פון מצרים, כדי זיי זאלן קענען מקבל זיין די תורה. דער אויבערשטער האט געוואלט געבן אידן תורה תיכף ומיד. מצד דעם אויבערשטן איז דאך געווען, ווי ס'שטייט אין פסוק: „בהוציאך את העם ממצרים תעבדון את האלקים על ההר הזה“. ווען אידן זענען ארויס פון מצרים, „תעבדון את האלקים“ — דער אויבערשטער איז געווען גרייט צו געבן תורה צו אידן. אבער אידן זענען נישט געווען גרייט. זיי האבן זיך געדארפט אויסרייניגן. דאס איז געווען דער „וספרתם לכם“. און דאס איז געווען די „שבע שבתות“. יא, דאס איז אז דורך די זיבן וואכן, די זיבן וואכן וואס זענען כנגד די זיבן מדות, וואס אידן האבן געארבעט אויף זיך, זיך מזכך זיין, אויסרייניגן זיך, יא, אין די „שבע שבתות תמימות“, דורך דעם זענען זיי געווארן טאקע ליכטיג, כלים צו קבלת התורה. און דערפאר שטייט „וספרתם לכם“: „לכם“ הוא מצדכם, אזוי טייטשט דער...

11:31 אור החיים הקדוש. מצד דעם אויבערשטן, ער איז שוין געווען גרייט צו געבן די תורה גלייך ביי יציאת מצרים. אבער וויבאלד די אידן זענען נאך נישט געווען גרייט, האבן זיי זיך נאך געדארפט מזכך זיין, אויסרייניגן זיך פון די שמוץ און די טומאה. איז דערפאר „לכם“ — איר דארפט זיך אליין גרייטן, און דערפאר האט ער נאכדעם געגעבן דעם ענין פון, אה, קבלת התורה, דער ענין פון דער ספירת העומר אלס הכנה צו קבלת התורה. און דער אור החיים הקדוש לייגט צו, אז דאס איז דער טייטש „וספרתם“. דאס ווארט „וספרתם“ איז מלשון, אה, „אבן ספיר“. ער זאגט, דער אור החיים הקדוש זאגט ער, אז וויבאלד די אידן האבן געדארפט ווערן ווי די לוחות. און אויף די לוחות שטייט דאך „סנפירינון“, אז זיי זענען געווען געמאכט פון ספיר, פון דעם סארט אבן. וואס איז אבן ספיר? א אבן וואס האט ספירות, א ליכטיקייט. און די אידן, כנסת ישראל, זענען דעם אויבערשטנס לוחות, און האבן זיך געדארפט אויסרייניגן, ארויסנעמען פון זיך אלע טומאות וחלאות, כדי, כדי צו זיין אויסגערייניקט, אז זיי זאלן ווערן אבן ספיר. איז דאך דאס טאקע, אז דאס איז די עבודה פון ימי הספירה. אין ימי הספירה דארף די עבודה זיין „וספרתם לכם“. מיר דארפן אויסרייניגן און באופן „וספרתם“ מאכן שיינען, מאכן ליכטיג, בהירות אין דעם „לכם“, אין דעם אייגענעם, אין דעם אייגענעם „לכם“, אין די אייגענע מידות. און דער טייטש איז מאכן ליכטיג. און ווי — פארשטייט דאס פון דעם סיפור וואס מיר, וואס מיר — וואס מיר דערציילן, פון דעם, פון דעם סיפור וואס מיר דערציילן פון

13:06 „וספרתם לכם“. אז דאס איז דער טייטש מיט — אז די מצוות און די עבודת השם, בפרט מצוות צדקה, מצוות החסד, דארף מען דאס טאן באופן אז זיי זאלן שיינען, זאל זיין א ליכטיגקייט. וואו א מענטש קען געבן געלט, קען געבן צדקה, אבער קען געבן צדקה באופן, ווי ס׳שטייט אין רמב״ם, ער קען זיין „ופניו כבושות בקרקע“, גיט צדקה, אבער מוז געבן, דארף געבן. אבער וואס איז דער ענין פון „וספרתם לכם“? די ליכטיקייט, שיינען, בהירות, ספירות. דאס הייסט אז בשעת דו גיסט א אידן צדקה, בשעת דו טוסט א טובה א אידן, זאל דאס זיין באופן פון „וספרתם“, מיט א בהירות, מיט א ליכטיקייט, מיט א שיינקייט. און דאס איז וואס מיר זעען דא, אז ניט נאר געגעבן די געלט, זי האט אוועקגעגעבן די אייגענע תכשיטים, און פון דעם האט זי געקויפט די מטבעות. און די מטבעות האט זי נאך אויך אויסגעארבעט, אז זיי זאלן זיין ריין ליכטיג. וואו דאס איז דער ענין פון מאכן א מצוה מיט א סדר, פנים יפות, מיט א ליכטיקייט, מיט א ווארעמקייט, מיט א שיינקייט און מיט א מסירות נפש, מיט א פריילעכקייט. און דאס איז דער ענין פון „וספרתם לכם“. וואס אין עבודת השם, בפרט בימים האלו, איז דאס דער ענין וואס מיר זאגן אז אין זמן פון ספירת העומר איז דאס די עבודה פון תיקון המידות. און דאס — די עבודה פון תיקון המידות, וואס א מענטש דארף די שבע מידות, שבע — שבע שבועות, דאס איז דאך כנגד די שבע מידות. און יעדע ענין פון די שבע מידות איז כלול משבע: חסד שבחסד, גבורה שבחסד, וכו׳ וכו׳. וואס

14:37 דאס, די עבודה פון תיקון המידות, איז דער טייטש אין תיקון המידות „וספרתם“: ניט נאר מתקן זיין, נאר ס׳זאלן זיין טאקע ליכטיגע מידות. בשעת מ׳טוט א טובה א אידן, זאל עס זיין מיט א געשמאק, מיט א ווארעמקייט און מיט א פריילעכקייט. וואו דאס איז דער דרך החסידות וואס לערנט אונז אויס וואס עס דארף זיין די אמת׳ע עבודה פון תיקון המידות. אויפן פסוק „וספרתם לכם ממחרת השבת“ רעדט זיך דא אין חסידות. און דאס איז וואס דער אלטער רבי ברענגט, אז דער טייטש „וספרתם לכם“ — אז ס׳דארף אריינשיינען ספירות און בהירות פון די עשר ספירות, די ספירות של מעלה, דאס איז דעם אויבערשטנס עשר ספירות. וואו דאס איז — די עשר ספירות של מעלה דארפן אריינשיינען אין דעם מענטש. בשעת אז א מענטש אין די, אין די, אין די, אין די, אין די וואכן פון ספירת העומר ארבעט אויף זיינע אייגענע מידות, און ער מזכך זיינע מידות און ארבעט אויף זיך, אז ער זאל האבן מידות טובות, און ער זאל — בפרט אין אלע ענינים פון בין אדם לחבירו, אז ער פירט דורך די זמן, דעם זמן וואס אין די טעג, ווי ס׳רעדן חז״ל, אז דאס איז דער עיקר זמן פארבונדן מיט תיקון המידות. דאס איז דאך דאס, דאס, דער ענין הידוע פון תלמידי רבי עקיבא, וואס ביי זיי איז געווען דער ענין פון „לא נהגו כבוד זה בזה“. און דא פארלאנגט זיך אז אין די טעג דארף זיין די עיקר עבודה אין מזכך זיין זיינע מידות בין אדם לחבירו, ארבעטן אויף דעם ענין פון אהבת ישראל. און אין דעם

16:04 בפרט אז מען זאגט „וספרתם לכם“, ניט נאר אז ס׳זאל זיין אן ענין פון מידת הטבע, נאר טאקע מיט א געשמאק, מיט א ווארעמקייט, מיט א ליכטיקייט, טאן א טובה א אידן מיטן גאנצן הארץ. און אויף דעם איז די עבודה פון „וספרתם לכם“. ברענגט זיך טאקע אין חסידות אויפן פסוק „משכני אחריך נרוצה“. דער פסוק אין שיר השירים זאגט: „משכני אחריך נרוצה, הביאני המלך חדריו, נגילה ונשמחה בך“. אין דעם פסוק אין שיר השירים איז מרומז די עבודה פון די טעג פון פסח, ספירת העומר און שבועות, מתן תורה. דער פסוק זאגט „משכני“, הייבט ער אן „משכני“ לשון יחיד. דערנאך זאגט ער „אחריך נרוצה“, „נרוצה“ לשון רבים. שיר השירים איז דאך א משל אויף כנסת ישראל און דעם הקדוש ברוך הוא, א איד, כנסת ישראל, מיטן אויבערשטן, דער ענין פון איש ואשה. און דאס איז דער ענין פון מתן תורה, וואס דעמאלט איז געווען די חתונה, די נישואין פון הקדוש ברוך הוא מיט כנסת ישראל. דער פסוק זאגט וואס איז געווען דער סדר. פריער איז געווען „משכני“, לשון יחיד. „משכני“ גייט מלמעלה, דער אויבערשטער ציט צו א איד. דערנאך „אחריך נרוצה“, אידן לויפן, דא שטייט לשון רבים. דערנאך זאגט ער „הביאני המלך חדריו“, אז דער מלך ברענגט אריין אין חדריו, „נגילה ונשמחה בך“. וואו זיינען דא די ענינים? עס רעדט זיך ארום אין חסידות, אז דאס זיינען דריי ענינים, דאס זיינען די דריי זמנים: דער זמן פון פסח, דער זמן פון ספירת העומר

17:50 און דער זמן פון חג השבועות. אין חג הפסח איז געווען דער ענין פון „משכני“. דער אויבערשטער האט צוגעצויגן אידן. אידן זיינען געווען אין גלות מצרים, ווי מען זאגט, אין מ״ט שערי טומאה. אידן זיינען געווען שקוע אין חומריות, אין גשמיות, אין דעם חושך, אין דער גאנצער זוהמא און טומאה פון מצרים. דער אויבערשטער איז געקומען צוגיין, „נגלה עליהם“, ווי עס זאגט אין דער הגדה, „נגלה עליהם מלך מלכי המלכים הקדוש ברוך הוא בכבודו ובעצמו“. דער אויבערשטער אליין, בכבודו ובעצמו, איז אראפגעקומען אין מצרים, אין ערות הארץ, און האט די אידן ארויסגעשלעפט, „משכני“. ס׳איז געווען אן התעוררות מלמעלה, וואס בלשון החסידות איז אן אתערותא דלעילא. ס׳איז געווען א גילוי אור וואס איז געקומען צוגיין דעם זמן פון חודש ניסן, חג הפסח, ווען עס איז געווען „נגלה עליהם“. עס איז געווען א התגלות אלקות. די התגלות אלקות מלמעלה האט זיך דערגרייכט אין דער נשמה, אין דער נפש האלקית. א אידישע נשמה, בשעת עס איז דא אן התעוררות מלמעלה, בשעת ס׳שיינט דער אור פון געטליכקייט, אלקות־ליכט, דערהערט דאס די נשמה, פילט דאס. די נפש האלקית, די נשמה פון אלע אידן, אין יענעם מאמענט, אין יענעם זמן פון יציאת מצרים, האט דערהערט, האט געפילט דעם „משכני“, די אהבה וואס דער אויבערשטער האט זיך באוויזן. און ממילא איז ביי זיי געווען א רצון, און זיי האבן געוואלט אנטלויפן פון מצרים. און דאס טאקע איז לשון יחיד: די נפש האלקית, די נשמה, די אידישע נשמה, האט זיך דערוועקט, דערהערט, דערפילט די התגלות אלקות וואס איז געווען אין דעם זמן פון חג

19:26 הפסח. ממילא איז דאס געווען א בריחה, אן אנטלויפן; די אידן זיינען אנטלאפן פון מצרים. אבער דאס איז נאר געווען ביי דער נפש האלקית. דער אלטער רבי זאגט אין תניא, בפרק ל״א, ס׳איז געווען א בריחה של הנפש האלקית, זיי זיינען אנטלאפן צום אויבערשטן. אבער די נפש הבהמית איז דאך געווען שקוע. די נפש הבהמית איז נאך נישט נשתנה געווארן. זי איז נאך געבליבן אין איר מעמד ומצב. און דערנאך איז דאך די עבודה פון הכנה צו מתן תורה, פון „אחריך נרוצה“, „נרוצה“ לשון רבים: נישט נאר די נפש האלקית, נאר אויך די נפש הבהמית. וואס דאס איז די עבודה פון תיקון המידות, די נפש הבהמית, אין איר מזכך זיין, אויסארבעטן כל מידה ומידה, מזכך זיין די מידות, אז ס׳זאל זיין אן אמת׳ע אהבת השם, אן אמת׳ע אהבת ישראל. על דרך זה, כל מידה ומידה, יראת השם, מדת התפארת, מדת הרחמים. על דרך זה, כל מידה ומידה מזכך זיין, אויסארבעטן און אויסאיידלען. דאס איז די עבודה פון ספירת העומר, צו מאכן ליכטיק זיך אליין, צו לייגן ליכט אין דער נפש הבהמית. און דאס איז פשט אין „נרוצה“ לשון רבים: עס איז נישט נאר די נפש האלקית. ספירת העומר איז די פעולה אין דער נפש הבהמית. און פון דעם קען מען פארשטיין אויך דעם טעם, פארוואס איז קרבן העומר א קרבן פון שעורים. בכלל, אלע מנחות זיינען פון חיטים. עס זיינען דא נאך מנחות פון שעורים, מנחת סוטה; דאס פירט זיך אויך ארום אין מסכת סוטה, אין ספירת העומר, אבער דאס איז קשור איינער מיטן צווייטן. מנחת סוטה איז א מנחה פון שעורים, ווייל דאס

21:16 אומרת הגמרא בסוטה: זי האט געטאן א מעשה בהמה, לפיכך קרבנה מאכל בהמה, שעורים. און די גמרא זאגט אין סוטה: דאס וואס שעורים איז מאכל בהמה — בדרך כלל איז א מנחה חיטים, לחם אדם. אבער וויבאלד זי האט געטאן א מעשה בהמה, דארף מען ברענגען א קרבן פון מאכל בהמה, פון שעורים. פארוואס אבער איז דער עומר פון שעורים? אויף דעם איז מבואר אין חסידות, על פי הזוהר, אז דאס איז תוכן הענין פון דעם תיקון פון דער נפש הבהמית. די עבודה פון ספירת העומר איז צו נעמען די נפש הבהמית און איר מתקן זיין, זי רייניקן, זי לייכטן און מזכך זיין, מתקן זיין, כולו לה׳ בכל צרכיו. די נפש הבהמית דארף האבן אהבת השם ויראת השם; מען ארבעט אויף די מידות. דאס איז די עבודה פון ספירת העומר. דער פסוק זאגט: ״אחריך נרוצה״, לשון רבים. די עבודה פון ספירת העומר איז מתקן צו זיין די מידות פון דער נפש הבהמית. דער פסוק זאגט ״אחריך נרוצה״ — לויפן. נרוצה איז מיט כח, מיט ברען, מיט התלהבות, ווייל דאס איז די עבודה פון דער נפש הבהמית. די נפש הבהמית איז דאך א בהמה. דער טבע פון א בהמה, די מידות, דער ענין פון דעם יצר, איז דוקא מיט התלהבות. בדרך כלל איז דער טבע פון א מענטש שכלי, און וויבאלד ער איז שכלי, איז ביי אים אלץ בהתיישבות, במתינות. דאס איז דער טבע האדם. משא״כ דער טבע הבהמה איז דער טבע המידות. וואס זענען מידות? דאס זענען רגשות, התלהבות, מיט כח, מיט ברען. און דאס איז דער חילוק פון נפש האלקית און נפש הבהמית. נפש האלקית איז ״לב חכם לימינו״; דאס איז אן ענין פון חכמה, פון מוח, פון שכל. ביי דער נפש האלקית קומט די עבודה בהתיישבות, במתינות. נפש הבהמית, כשמה כן היא, איז א בהמה; דאס קומט נאר מיט התלהבות. ווען זי וויל עפעס, איז עס מיט א כח הטבע, כח

23:13 העשיה; דאס קומט מיט התלהבות, מיט אן ענין פון טאן. ווען דאס קומט אריין אין עבודת השם, איז דאס ״נרוצה״. ווען די נפש האלקית פועל׳ט אויף דער נפש הבהמית, דארף די נפש הבהמית ווערן אויסגערייניקט און געהייליקט. דעמאלט איז אויך די עבודה פון דעם מענטש מצד דער נפש הבהמית, אויך ״נרוצה״. די נפש האלקית לויפט צוזאמען מיט דער נפש הבהמית, און די עבודה איז בדרך התלהבות און התלהבות גדולה. און דער פסוק ברענגט ארויף אז די עבודה אין די ימי ספירת העומר דארף זיין מיט א התעלות פון התלהבות גדולה. ער ברענגט פון קדושת לוי, דער קדושת לוי פון בארדיטשוב טייטשט דעם תוכן הקרבן, דאס וואס עס איז פון שעורים. מיר האבן פריער גערעדט וועגן דעם וואס עס איז פון שעורים. ער טייטשט דעם תוכן. ער זאגט: וואס איז דער ענין? יציאת מצרים איז געווען אז דער אייבערשטער האט געטאן ניסים ונפלאות. דער אייבערשטער האט מגלה געווען אלע מידות, אלע ספירות. וואס איז געווען דער גילוי פון יציאת מצרים? דאס איז געווען די התגלות פון די עליונות׳דיגע ניסים, פון חסדי ה׳, און על דרך זה די אלע ספירות, די אלע מידות וואס דער אייבערשטער האט מגלה געווען, וואס דורך דעם זענען געווען די עשר מכות און נגוף למצרים, און דערנאך איז געווען רפוא לישראל, יציאת מצרים, חג השבועות און די אלע גילויים נעלים וואס זענען געווען אין ימי הפסח. דאס איז וואס דער אייבערשטער מצדו האט אריינגעשיינט אין נשמות ישראל. קומט צו גיין ספירת העומר, וואס דער אייבערשטער זאגט צו אידן: ״וספרתם לכם״. איך וויל אז איר זאלט מעורר זיין דעם צמאון. איך וויל אז דאס זאל זיין אן עבודה מצדכם. ס׳איז אביסל בדומה צו דעם וואס דער אור החיים הקדוש זאגט, און על דרך זה וואס מיר זאגן אין חסידות. יא, דאס וואס ער טייטשט דעם ״אחריך נרוצה״, אבער ער טייטשט דאס בזה

24:58 אופן: אז אין זמן הפסח איז דאס וואס דער אייבערשטער מאכט אידן ניסים, און עס גיסט זיך אלע ניסים ונפלאות, אלע חסדים און אלע ענינים. קומט צו גיין, די תורה זאגט ״וספרתם לכם״. דער אייבערשטער בעט ביי אידן: איך וויל אז דאס זאל זיין מצדכם. אז איר, מצדכם, ״וספרתם״ — אז אין די ימי הספירה דארף מען זיך מעורר זיין. זאגט דער קדושת לוי, ספירת העומר דארף מען זאגן מיט חיות און מיט התלהבות. און ממילא אין דער עבודה פון ימי הספירה דארף זיין עבודת השם מיט חיות און התלהבות, אז א איד דארף באווייזן, יא, מצדו, אז ער מעסט די ערשטע וואך, מידת החסד, אז ער זוכט און ער וויל דעם אייבערשטן — דאס איז אהבה, מידת החסד והאהבה. אז ער מצדו ארבעט אויף זיך, אז די אהבת השם זאל ביי אים אריינלייכטן אין זיין נשמה. און די צווייטע וואך ארבעט ער אויף מידת היראה, אז די יראה זאל ביי אים אריינלייכטן. און די דריטע וואך ארבעט ער אויף מידת התפארת, וואס דאס איז אז דער אייבערשטער זיך מתפאר. דער אייבערשטער באשיינט זיך און זיך מתפאר און בארימט זיך מיט נשמות ישראל. און אויף די התפארות וואס דער אייבערשטער רימט זיך, זאל אויך ביי אים זיין מצדו, ער זאל זיין שמח מיט דעם וואס דער אייבערשטער איז שמח מיט אים, שמח בשמחת ה׳. און על דרך זה בכל שבוע ושבוע פון די זיבן ספירות דארף זיין די עבודה, אז אויך מצדו זאל ביי זיך מעורר זיין די אהבה און דעם צמאון, אז ער וויל זיין א כלי צו

26:22 די ענינים. און בשעה א איד ארבעט אויף זיך אין די ימי הספירה, אז דאס איז ״אחריך נרוצה״, אז אויך די נפש הבהמית זאל זיך מזדכך זיין און זיין א כלי לקדושה, איז דעמאלט קומט צו גיין דער זמן פון מתן תורה, נאך די שבע שבתות תמימות. און מען זוכה צו ״הביאני המלך חדריו״, וואס דאס איז דער ענין פון דעם גילוי פון מתן תורה, וואס דער אייבערשטער פירט אריין אידן לחדריו. דער אייבערשטער פירט אריין אידן אין א גילוי פון ״נגילה ונשמחה בך״, בך בעצמך, מיט מתן תורה, די ענינים וואס זענען נמשך געווארן במתן תורה, וואס דעמאלט א איד צוזאמען מיטן אייבערשטן ווערט איין און איינציקע זאך. און דאס איז די גרעסטע התקשרות פון א איד מיטן אייבערשטן ביי מתן תורה, וואס דאס קומט דורך דער עבודה פון יציאת מצרים וספירת העומר. פון דעם איז פארשטאנדיק אז דער זמן און די עבודה וואס זי דארף זיין אין דעם זמן, אין די וואכן פון ספירת העומר, איז דאס דער ענין פון ״וספרתם לכם״. אז א איד דארף ארבעטן אויף זיך, און מאכן באשיינען זיינע מידות. און אויפן פון ״לכם״, פון זיך אליין, זיינע אייגענע מידות, זיין אייגענע נפש הבהמית — ״נרוצה״ זאל ווערן ביי אים א הזדככות פנימית פון זיינע כוחות הנפש און נפש הבהמית. און דורך דעם איז מען זוכה צו דעם גילוי פון מתן תורה און די אלע גילויים וואס מען באקומט שפעטער. וואס אין עבודה בפועל איז דאס דער ענין: אז בשעה א איד שטייט אין די ימי הספירה, איז

27:53 דעמאלט נוגע ביי אים דער ענין פון תיקון המידות, וואס דאס מיינט וואס מען דארף ארבעטן אויף תיקון המידות. און אין תיקון המידות גופא איז די עיקר עבודה — עס דארף זיין מיט א ליכטיקייט. נישט נאר טון א טבע, נישט נאר מאכן א מצוה, נאר עס דארף זיין מיט דער ליכטיקייט, מיט דער ווארעמקייט, מיט דער לעבעדיקייט, האבן א געשמאק צו טון תורה ומצוות. און דאס איז דער ווארט הידוע וואס עס ברענגט זיך אין חסידות. דער סיפור הידוע וואס דער אלטער רבי האט געזאגט, און דאס האט ער מקבל געווען בשם הבעל שם טוב, וואס דער בעל שם טוב האט געזאגט צו איינעם פון די תלמידים, די ערשטע תלמידים פונעם בעל שם טוב, וואס האט געהייסן ר׳ מרדכי הצדיק. דאס איז געווען פון די תלמידי הבעל שם טוב, די ערשטע תלמידי הבעל שם טוב וואס זענען געווען אין רוסלאנד. און דער בעל שם טוב האט אים געזאגט אז א נשמה קומט אראפ אויף דער וועלט זיבעציג, אכציג יאר כדי צו טון א טובה א אידן בגשמיות ובפרט ברוחניות. אז דער תכלית ירידת הנשמה למטה איז אז א איד דארף אראפקומען דא למטה אויף דער וועלט, צו טון א טובה א אידן בגשמיות ובפרט ברוחניות. און אין דעם גופא דארף זיין אז מען זאל האבן א געשמאק. [לא ברור] האט געחזר׳ט דעם ווארט, דעם ווארט וואס דער בעל שם טוב האט געזאגט, אז מען קען לערנען חסידות און עבודה איז דא פיל, שעות לאנג. און דער תכלית פון דעם גאנצן לימוד החסידות און

29:32 עבודה איז, אז מען זאל האבן א חוש און א געשמאק אין טון א טובה א אידן. און אויף דעם קומט די תורה פונעם בעל שם טוב: אז א נשמה קומט אראפ זיבעציג, אכציג יאר אויף דער וועלט, צו טון א טובה א אידן בגשמיות ובפרט ברוחניות. און דאס איז דער זמן, און דער זמן פון ספירת העומר איז — מען דארף זיך אויסארבעטן, אבער מען דארף מאכן ליכטיג. און ליכטיג מאכן, אז אויך די נפש הבהמית זאל אויסגעארבעט ווערן, צו ליב האבן דעם אייבערשטן, ליב האבן אידן, ליב האבן תורה, און אזוי אלע אנדערע מידות, אויסארבעטן די מידות. אז עס זאל זיין מיט א חיות, מיט א געשמאק און מיט א שמחה. און דערמיט גרייט מען זיך טאקע צו קבלת התורה בשמחה ובפנימיות. און גרייט זיך טאקע מען זאל זוכה זיין צו מקבל זיין נישט נאר די תורה ווי זי איז געווען ביז איצט, נאר מען זאל טאקע זוכה זיין בקרוב ממש צו מקבל זיין די ״תורה חדשה מאתי תצא״, וואס שטייט בנוגע צו דער תורה של משיח. מען זאל זוכה זיין אין די טעג, די גרויסע טעג וואס שטייען יעצט פאר ל״ג בעומר, אז עס קומט צו חג השבועות, זאל מען טאקע זוכה זיין צו מקבל זיין די תורה חדשה, פנימיות התורה, תורה של משיח, און עס זאל זיין טאקע במהרה בימינו אמן.