פרשת זכור, ווי אויסמעקן דעם אייגענעם עמלק - הרב אשר פרקש

00:02 היינטיגע פרשה, די וואך ליינט מען דאך פרשת זכור. חסידים דערציילן א סיפור וועגן דעם חסיד הידוע והמפורסם רבי הלל פאריטשער, וואס ער איז געווען פון די חסידים הראשונים. ער איז בעצם א חסיד וואס דורך אים איז רבי הלל נתקרב געווארן צו דעם אלטן רבי'ן, שפעטער צום מיטעלן רבי'ן. איז איינע פון די סיפורים וואס מ'דערציילט, אז רבי הלל, בכלל, איז שוין געווען אן איידעלער, גרויסער צדיק, איש קודש, א הייליגער איד, נאך פאר דעם. אמאל האט פאסירט אז רבי הלל איז געפארן אויפן וועג, און ווי אמאל פלעגט זיין, האט מען זיך אפגעשטעלט אין א קרעטשמע, אין א פלאץ אכסניה. און ס'זענען דארט געווען אידן פון כל מיני ערטער, אידן פון כמה וכמה קהילות, פון כמה וכמה שטעטלעך, פון ארום און ארום דארטן אין רוסלאנד. און מ'איז געבליבן דארטן אויף שבת, און שפעטער ממשיך געווען נאך שבת ווייטער אויפן וועג. רבי הלל איז געווען דארטן יענעם שבת. זענען דארטן געווען אידן צוזאמענגעקומען און געדאווענט, געווען א מנין. יענע וואך איז געווען די וואך פון פרשת זכור. ווי מ'קומט צו קריאת התורה, איז צוגעגאנגען אן איד וואס ער איז געווען דער בעל קריאה, האט געליינט די פרשה. ער האט געליינט די סדרה פון דער וואך פריער, און שפעטער האט מען ארויסגענומען די צווייטע תורה און האט געליינט פרשת זכור. און רבי הלל האט באמערקט, קוקנדיג אויפן פנים פון דעם בעל קריאה, האט ער נישט געוואוסט וואס ער איז. אן איד שטייט און ליינט מיט אן ערנסטקייט, מיט א חיות. אבער ווען ס'איז געקומען צו ליינען פרשת זכור, האט ער געזען ווי יענער איד איז געווארן ווי א פלאם פייער. דער פנים איז געווארן להבים, און ער איז געווארן רויט, און ער

02:02 האט געזאגט די קריאה פון פרשת זכור מיטן גאנצן הארץ, מיט אן אומגעהויערן ברען, אן אומגעהויערן חיות. ער איז זייער נתפעל געווארן פון דעם. ער האט נישט געזען אן איד אזוי ליינען דאס מיט אזא כוח, מיט אזא ברען, מיט אזא התלהבות. ווען ער האט געענדיגט ליינען, איז רבי הלל צוגעגאנגען צו יענעם אידן און האט אים געפרעגט ווער ער איז. נו, יענער איד האט געהייסן רבי זלמן זעזמער. האט ער געפרעגט: וואס האסטו געזען, אז דו האסט אזא שנאה צו עמלק? פון וואנען קומט, פון וואנען קומט דיר די שנאה, די אומגעהויערע שנאה צו עמלק? פרעגט, עמלק איז שוין נישט פאראן. דער רמב"ם זאגט דאך: כבר אבד זכרם. [לא ברור] די גאנצע ענין עמלק דאך שוין נישט שייך. וואס איז אזוי דער געוואלד? וואס איז אזוי גרויס די שנאה? וואס, וואס איז דא? איך קען נישט פארשטיין. וואס, וואס גייט דא פאר? נו, אז רבי זלמן זעזמער האט זיך אוועקגעזעצט און האט מסביר געווען רבי הלל'ן וואס איז דאס עמלק. האט אים געגעבן צו פארשטיין: וואס איז דאס עמלק? וואס איז דאס עמלק? וואס עמלק מיינט? און האט אים געטייטשט, אז עמלק דאס איז נישט קיין היסטאריע. עמלק דאס איז נישט קיין פאלק וואס איז געווען אמאל, נו. יא, עמלק דאס איז א זאך וואס געפינט זיך ביי יעדן אידן ביי זיך, און אויף אישי פנימי. און ס'איז דא דער „מלחמה לה' בעמלק מדור דור“. דער אינערער עמלק, איז שוין אויף אים א מלחמה האלטן. און האט אים געגעבן צו פארשטיין דעם גאנצן ענין, ביז אז רבי הלל האט פארשטאנען: יא, ס'איז דא אן עמלק, ס'איז דא וועגן עמלק, ס'איז אן

03:33 אמת'ע זאך. יא, ס'איז דא וואס צו פייטן. ווי אזוי מעקט מען אויס עמלק? און דאן האט אים רבי זלמן זעזמער געזאגט: פאר דעם דארף מען גיין צום רבי'ן. האט אים גענומען צום אלטן רבי'ן, און שפעטער איז געווען דער המשך הסיפור, וואס רבי הלל באם סוף האט זיך נישט געקענט זען מיטן אלטן רבי'ן. כידוע, רבי הלל האט פרובירט כמה פעמים זיך טרעפן מיטן אלטן רבי'ן און האט נישט מצליח געווען. און צום סוף, יא, איז, איז אין דעם גאנצן סיפור הדברים, וואס אין קיין עמלק [לא ברור], שפעטער איז ער געווארן א חסיד פון דעם אלטן רבי'ן, פון די גרעסטע חסידים. וואס איז דא דער סיפור פון עמלק? וואס איז דאס דער עמלק? און וואס איז דער ענין? וואס, וואס, וואס זאגט חסידות וועגן דער גאנצער ענין עמלק? [לא ברור] חסידות. די רייד פון מלחמת עמלק איז אין תורת החסידות. ס'איז דאס איינע פון די זאכן וואס ווערט באהאנדלט באריכות ובמזמז בריבוי פרטים, דעם ענין עמלק. סיי פארשטיין וואס איז דאס די קליפה פון עמלק. ס'איז נישט קיין פשוט'ע זאך. דאס איז גאר א טיפע קליפה, גאר א טיפער ענין אין דעם וואס דאס מיינט ביי יעדן איינעם ביי זיך. ולהידך גיסא, וואס איז די עצה עמלק? חסידות איז נישט נאר דאס אלץ וואס איז די מחלה. נאר חסידות לערנט אונז אויך וואס איז די תיקון פון עמלק, ווי אזוי מ'זאל דאס מתקן זיין. איז על כל פנים, וועלן מיר אנרירן עטליכע נקודות אין דעם ענין עמלק, ווי אזוי ס'ווערט גערעדט אין מאמרי חסידות. וכלי דוך ידוע [לא ברור]

05:02 די גאנצע רינגען פון די אומות ישראל. די תורה רעדט וועגן אומות ישראל, די שבע אומות בפרט. וואס זיינען די אלע זאכן וואס די תורה רעדט? דורך דעם וואס די תורה איז נצחית, איז יעדער זאך וואס עס רעדט זיך אין דער תורה פאראן ביי יעדער אידן בנפש. איז פאראן די גאנצע רינגען, איז פאראן די רינגען פונעם כיבוש ארץ ישראל און כיבוש שבעה עממין. די רינגען מיט די שבעה עממין גייט אויף די שבע מידות רעות. ידוע, ביי יעדער אידן, ביי יעדער מענטשן, זיינען פאראן שבע מידות, די שבע מידות פונעם נפש, און עס זיינען פאראן די שבע מידות רעות פונעם נפש הבהמית. די שבע אומות, די שבע מידות רעות. וואס איז דאס? עס איז דא כל מיני ענינים פון מידות רעות, פארבונדן מיט אהבות זרות, יראות זרות, ענינים פון מידות רעות אין נפש: קנאה מיט שנאה, מיט כעס, מיט תאוות, מיט רציחה, מיט כעס. יעדער איינער יודע איניש בנפשיה וואס זיינען די מידות רעות וואס מ'האט ביי זיך, וואס מ'דארף מתקן זיין. און דאס איז דער כיבוש פון די שבע אומות. א איד דארף ביי זיך ארבעטן אויף זיך, איבערמאכן זיינע שבע מידות רעות און מאכן פון זיי מידות קדושה. וואס דאס איז דורך עבודת השם, דורך עבודת התפילה, דורך התבוננות, וואס א איד איז זיך מתבונן און לערנט און דאוונט. ווי אזוי מאכט ער איבער אז זיין אהבה, זיין ליבשאפט צו עולם הזה, זאל ווערן אין היפך, צו ליב האבן דעם אויבערשטן. און זיין פחד פונעם עולם הזה, וואס ער האט מורא, שמא יחסר לחמו, ער האט מורא וואס וועט זיין וועגן זיין

06:36 פרנסה אדער [לא ברור], מאכט ער איבער אז ס'זאל זיין א פחד הוי׳, יראת הוי׳, אמת'ע אידישע יראת שמים. און על דרך זה יעדער מידה דארף מען ארבעטן אויף דעם און מתקן זיין. דאס איז די רינגען פון עבודת המידות. אויף דעם זאגט מען אז ס'איז דא דער ענין פון עמלק. דער ענין פון עמלק, דאס איז ראשית גוים עמלק. פון די אלע מידות רעות איז עמלק דער ראשית גוים עמלק. וואס איז דאס דער ענין פון קליפת עמלק, ראשית גוים עמלק? ווייסט מען אז ס'רעדט זיך וועגן כמה וכמה ענינים, על כל פנים די נקודות עיקריות וואס ס'רעדט זיך אין מדרשים, במאמרי חז"ל, ובפרט אין תורת החסידות. ס'רעדט זיך אז דער ענין פון עמלק איז „אשר קרך בדרך“, קאלטקייט. דער ענין פון „קרך בדרך“, וואס עס דערציילט דער מדרש, אז עמלק איז געווען בשעה ווען זיי קומען צו גיין ארויס פון מצרים. די גאנצע וועלט איז געווען אין פחד און שרעק. די גאנצע וועלט האט מורא געהאט פונעם עם ישראל. „תפול עליהם אימתה ופחד, בגדול זרועך“, ווי ס'שטייט אין קריעת ים סוף. ס'איז געווען א מורא'דיגע פחד, געפאלן אויף אלעמען. און ס'איז געווען א חמימות ביי אידן. אידן זיינען געשטאנען מיט א מורא'דיגע ליבשאפט, א מורא'דיגע אהבה, א מורא'דיגע דביקות אין אויבערשטן. „משכני אחריך נרוצה“, ווי ס'שטייט. זיי האבן געהאט ביי יציאת מצרים, אידן האבן געשטאנען אין ספירת העומר, איז געווען א מורא'דיגע צמאון און דביקות, וואס אידן האבן געוואלט כל רגע ורגע: ווען וועט זיין מתן תורה? איז געקומען צו גיין דא בדרך, שטייענדיג אויפן וועג ארויסגיין פון מצרים, „קרך בדרך“. עמלק, הוא עמלק, וויל מאכן

08:25 קאלט. ער וויל מאכן... נו, ווי אזוי מאכט עמלק קאלט? אויף דעם זאגט מען: עמלק בגימטריא ספק. עמלק, וואס איז די קליפה פון עמלק? עמלק קומט נישט צו גיין מיט הרע גלוי. עמלק קומט נישט צו גיין און זאגן: טו עבירה. דאס איז עמלק. עמלק, וואס ער מאכט, איז דער ספק. עמלק בגימטריא ספק. ער מאכט א ספק: ווער זאגט אז דאס דארף זיין? און זיכער איז דאס דער דרך? אפשר נישט. אפשר איז דאס נישט גערעכט. ער מאכט א ספק אין דער עבודה. און פון ספק ווערט קאלטקייט. דער ענין עמלק, זאגט דער רבי, [לא ברור]. וואס מיינט עס, ווער איז עמלק? עמלק איז געווען אן אייניקל פון עשו. ווער איז געווען עשו? מיינט מען, ער איז געגאנגען מיט א [לא ברור] און מיט א שטריימל? עמלק'ס צייטן, זיינען געווען איכרים און פועלים. מענטשן שטעלן זיך פאר, ער איז געגאנגען אין אזא בגד, [לא ברור]. ניין, דאס איז נישט קיין איכר, דאס איז נישט איינער וואס ארבעט אויפן פעלד, א פועל. מיינט עס עשו, עס איז עמלק. עס קען זיין אז עמלק איז געגאנגען מיט א שטריימל, מיט אזא זופיצע. עס קען זיין געגאנגען מיט לבושים, חסידישע לבושים. ער איז דער זון פון יצחק, אן אייניקל פון אברהם. [לא ברור] עשו. וואס איז דער ענין? וואס מיינט עס? [לא ברור] אז עס איז עמלק דווקא אמאל פאראן דווקא ביי מענטשן וואס זיינען יראי אלקים, פרומע, שומרי תורה ומצוות. זיי האבן אלע פרטים אין אידישקייט, אין תורה ומצוות, שומרים תורה ומצוות, אלע תורה ומצוות, און זיי האבן אלע הידורים. און פונדעסטוועגן איז פאראן די קליפת עמלק. פאראן קאלטקייט. קאלטקייט דארף מען נישט צולאזן זיך אין [לא ברור].

10:40 כח אין די חיות אין עבודת השם. און דער ספק: ווער זאגט אז די עבודה איז עבודה? דאס רייבט ער אויס. אזוי איז קליפת עמלק: ער קומט צו גיין אפילו צו עבודת אלקים, און ער זאגט: ווער זאגט אז די עבודה איז עבודה? עמלק איז אין דעם „מי אני ומה אני“, אפילו: ווער זאגט אז די עבודה איז ווערט? ער ווארפט אריין א ספק, ער ברענגט א קאלטקייט. דאס איז דער ענין פון עמלק; דאס איז פאראן ביי יעדן איד אין אלע מדריגות. ווי עס שטייט אין פסוק: „מלחמה לה׳ בעמלק מדור דור“. טייטשט חסידות: וואס איז דער טייטש „מדור דור“? „דור“ איז מלשון שורה, דור דור. די גמרא זאגט „דור דור“, שורה שורה. „מדור דור“ מיינט פון שורה צו שורה. אין יעדער שורה, אין יעדער מדריגה, אין יעדער סארט, איז פאראן זיין עמלק. עס איז פאראן די קאלטקייט, עס איז פאראן דער ספק. און עס איז פאראן נאך טיפער, ווי דער רבי מבאר: עמלק איז מלשון „ומלק“. אין פרשת ויקרא: „ומלק את ראשו ממול ערפו“. די תורה זאגט, ווען מען איז מקריב א קרבן פון תורים אדער בני יונה, „ומלק את ראשו ממול ערפו“. „ומלק“ איז דער ענין פון שחיטה: שנייד אים אפ, רייס אים אפ. „ממול ערפו“ — ביים עורף, דארט דארף מען שניידן. און דאס איז דער ענין פון „ומלק“, דאס איז די מלשון עמלק. וואס מיינט דאס אין דער עבודה רוחנית? טייטשט דער אלטער רבי: א מורא׳דיגער ענין. „ומלק“ — אפשניידן דעם קאפ פון דעם גוף. דער קאפ לערנט, ער ווייסט, ער ווייסט וואס עס שטייט אין ספרים הקדושים, ער ווייסט וואס עס שטייט אין די מאמרי חז״ל, ער ווייסט וואס עס שטייט אין תורה, ער ווייסט וואס עס שטייט אין חסידישע ספרים. אין ידיעה איז

12:48 מען, ברוך השם, רייך אין ידיעה. ער ווייסט, ער פארשטייט, ער ווייסט אלע ווערטלעך, מיט די פתגמים, מיט די תורות, מיט די ענינים. ער ווייסט אלעס. אבער ער האט געמאכט א חציצה, א „ומלק“ — אפגעשניטן. דאס איז עמלק. עמלק קומט צו גיין און שניידט אפ דעם ראשו, רייסט אפ דעם קאפ. לערנען, פארשטיין, אבער עס זאל בלייבן אין קאפ. נישט אראפקומען אין הארץ, עס זאל נישט אראפקומען אין די מדות שבלב, עס זאל נישט פועל זיין מחשבה, דיבור ומעשה. עס קומט אראפ אין הארץ — קאלטבלוטיג. אזוי, א ביסל ווייסט ער. ער מיינט נישט, עס איז נישט פועל. וואס ווילסטו? עס איז א נס. עס איז א נס. יא, מען מאכט קאלט. ער איז נישט דאס. וואס ווילסטו? עס איז נישט פועל. וואו איז די ווארעמקייט? וואו איז די צוקאכטקייט? וואס איז דא געשען? ער מאכט... אוי, דאס איז דער ענין פון קליפת עמלק: „ומלק את ראשו“. „ממול ערפו“, זאגט דער אלטער רבי. „ערפו“, דאס איז דער עורף. ווי לאנג די עבודה איז אין עורף, בחינת אחוריים. עס איז דא פנים און עס איז דא עורף. פנים איז פנימיות. ווי לאנג א איד איז פנימיות, ווי לאנג א איד האט א חיות, א כח, א לעבעדיקייט, ווי לאנג די עבודת השם איז פנים בפנים מיט א פנימיות, קען עמלק נישט אריינקומען. עס שטייט אין פסוק: עמלק איז געקומען צו די „נחשלים אחריך“. ווי לאנג א איד, זיין עבודת השם איז בחינת אחוריים, עורף, ער שטייט אין חיצוניות, אין אחוריים, זיין עבודת השם איז א ביסל — יא, ער האט זיך נאך נישט אריינגעלייגט מיט א פנימיות.

14:29 דארט קען זיין דער עמלק. עמלק קומט, שניידט אפ, און ער וויל נישט אז ער זאל אראפברענגען די עבודה בפועל. ווי לאנג א איד איז אין [לא ברור], ווי לאנג א איד איז פנים בפנים, איז נישט דא קיין עמלק. אבער בפועל, ידע איניש בנפשיה, מיר ווייסן אז מיר האלטן נאך נישט ביי דעם פנים בפנים. און ממילא קומט צו גיין דער עמלק, און ביי יעדן איינעם קומט ער צו גיין לפי ערכו. יא, ווערט דערציילט אז דער פריערדיקער רבי האט אמאל גערעדט, נאך זייענדיק אין רוסלאנד. ער איז געווען אין פעטערבורג, אין לענינגראד. דער פריערדיקער רבי האט גערעדט אמאל א מאמר, און ער האט גערעדט זעקס מדריגות פון עמלק. אין מאמר האט ער אלץ געטייטשט: זעקס מדריגות אין קליפת עמלק. גערעדט נאך איידעלער, נאך איידעלער. דער עמלק ביי יעדן איינעם, ווי עס איז דא ביי א איד, ביי א איד אין עבודת השם, ביי א לומד תורה. ער האט געטייטשט און געטייטשט, טיפער און טיפער. און עס ווערט דערציילט ביי חסידים, אז נאך שבת, מיטן אנהויב פורים, איז געקומען צו גיין איינער פון די גרעסטע חסידים וואס זענען געווען אין יענער צייט. ער איז געקומען צום פריערדיקן רבי, אויף פורים ביים פריערדיקן רבי. דערציילט מען אז דער פריערדיקער רבי, ווען יענער חסיד איז געקומען אויף יחידות, האט דער פריערדיקער רבי אים געזאגט: „נו, ווען דו וואלסט געווען שבת, וואלט איך גערעדט א זיבעטע, א זיבעטע מדריגה אין עמלק.“ אזוי האט דער פריערדיקער רבי געזאגט. קען זיין, דער חסיד האט געוואוסט ווי ער האט יעצט אויפגענומען דעם ווארט, און דער פריערדיקער רבי האט געוואוסט וועמען ער...

15:57 צו וואס זאגן. דער חסיד האט געוואוסט ווי ער זאל יעצט אויסנעמען. אבער דאס הייסט, אז ס׳איז דאך דער עמלק ביי יעדן איינעם לפי ערכו. איז ממילא, מען דארף וויסן וואס איז דאס דער עמלק, וואס איז דער „ראשית גוים“, וואס איז דער מקור הקליפה, די גסות הרוח, די ישות, וואס חסידות רעדט אסאך וואס דאס איז. ווי אזוי קריכט מען ארויס פון עמלק? בפרט אז ביי עמלק שטייט דא דער לשון, עס שטייט ברייט אין ספרים, [לא ברור], דער ענין פון „יודע את רבונו ומכוין למרוד בו“. איז דאס ברענגט זיך אונזער עמלק. „יודע את רבונו ומכוין למרוד בו“. דאס איז, אין אנדערע ווערטער, כלל, די עצה אויף אלע מידות רעות איז דער ענין פון דעם: א מענטש דארף וויסן, נאר פארשטיין וואס איז דער ענין פון דעם, איז התבוננות, לימוד החסידות, זיך מתחזק זיין אין דעם גדלות הקדוש ברוך הוא. מען איז מעורר אהבת השם, יראת השם, איז דאס מתקן די מידות. דאס איז דער תיקון פון אלע מידות רעות. אבער עמלק איז דאך „יודע את רבונו“ — ער ווייסט, אבער ער איז „מכוין למרוד בו“. וואס איז דאס ביי אונז, ביי יעדן איינעם פון אונז? איז, ווי מען האט גערעדט פריער, ער לערנט א קאפיטל, און ער ווייסט, און ער פארשטייט. אבער עמלק האט געמאכט ביי זיך א החלטה. עמלק איז מיט א החלטה; [לא ברור] וואס האט געמאכט די החלטה, וואס האט געמאכט אז א החלטה, וואס דאס איז כאילו: „איך לערן אמאל נאך אמאל, ולא נגע ולא פגע. דאס וועט מיך נישט שטערן.“

17:29 ער האלט מסתמא ביי זיך: „איך ווער נישט נתפעל.“ קען זיין ער זעט א גילוי אלקות, [לא ברור], ער זעט א חסד פון אייבערשטן, ער זעט, און פונדעסטוועגן מאכט ער ביי זיך: „אלץ פיין און גוט, אבער איך גיי נישט נתפעל ווערן פון דעם. איך בלייב ביי מיר.“ [לא ברור] דעם קאלטקייט, „איך האב נישט געלאזט אז דאס זאל מיך דערנעמען.“ און דער ענין דא, „יודע את רבונו ומכוין למרוד בו“, איז ווי אזוי קען דאס מתקן זיין? וואס שטייט אין מאור עינים, שרייבט ער בנוגע קליפת עמלק, אז דאס איז דער גאנצער ענין פון עמלק. דערפאר איז משה רבינו געווען דארף אז ער זאל גיין מלחמה האלטן קעגן עמלק. ווייל משה רבינו איז [לא ברור], משה רבינו איז רעיא מהימנא. זיין גאנצע מציאות איז דאס. דערפאר געפינט מען, די תורה זאגט: „בחר לנו אנשים“, אנשי משה. „בחר לנו“ — דאס איז דא נישט קלאר. משה רבינו רופט יהושע בן נון, און וואס רעדט ער צו יהושע בן נון? „בחר לנו“? „בחר לך“! נו, „לנו“ איז דאס דער ענין פון אנשי משה. עס דארף זיין א מענטש פארבונדן מיט משה רבינו, ווייל משה רבינו איז דער ענין פון דעם. דערפאר: „והיה כאשר ירים משה ידו וגבר ישראל“. די גמרא זאגט: „וכי ידיו של משה עושות מלחמה?“ די גמרא פרעגט: יא, משה רבינו איז געשטאנען ביי מלחמת עמלק און האט געהאלטן, „ירים משה ידו“, די הענט האט ער געהאלטן ארויף, און דעמאלט „וגבר ישראל“. פרעגט די גמרא אין

19:09 ראש השנה, רש״י ברענגט דאס: „וכי ידיו של משה עושות מלחמה?“ זיי זענען מנצח די מלחמה? משה רבינוס הענט קענען עפעס אפטון? וואס איז דאס משה רבינוס הענט, וואס זיי מאכן די מלחמה? „אלא בזמן שישראל מסתכלין כלפי מעלה ומשעבדין את לבם לאביהם שבשמים“ — אידן האבן משעבד געווען את לבם. פרעגט דער מאור עינים, פרעגט ר׳ נחום טשערנאבילער: ווי ענטפערט דאס? פאר וואס איז „ידו של משה“? איז דאך דאס די קשיא: „וכי ירים משה את ידו“ — „וכי ידיו של משה עושות מלחמה?“ וואס ענטפערט מען? „בשעה שישראל מסתכלין כלפי מעלה“. אבער דא שטייט דאך „ידו של משה“. טייטשט ער, דאס רעדט אויף דעם משה וואס געפינט זיך ביי יעדן אידן. דער „ידו של משה“, משה רבינו וואס ער איז [לא ברור], ביי יעדן אידן איז דאס, איז א קשר צו משה רבינו, צו רעיא מהימנא, דער משה וואס איז דא ביי יעדן אידן. און דער אלטער רבי רעדט אין איינע פון די [לא ברור], אין פרשת זכור, טייטשט אויס דעם גאנצן ענין: אז בשעה עס זענען דא די אנשי משה, וואס משה רבינו, זיין גאנצע מציאות איז געווען אמונה ודעת און [לא ברור] דעת עליון, א קשר צום אייבערשטן. און משה רבינו, דאס איז ממש [לא ברור] ביי יעדן אידן. דערפאר „בחר לנו אנשים“, אנשי משה. [לא ברור] דאס איז דער ענין פון משה רבינו, דאס איז א ענין פון ביטול. און בשעה [לא ברור] משה רבינו, דעמאלט קען מען מנצח זיין עמלק. וואס איז די עבודה עצמה בפועל ממש? וואס איז דער כח המנצח, וואס איז די עבודה עצמה? משה רבינו גיט יעדן אדם דורך „זכור“, „זכור“, [לא ברור].

20:55 [לא ברור]. כי הנה, עס דער סוד פון פרשת זכור. פרשת זכור, דאס הייסט, אז בשעת עס שטייט ״זכור את אשר עשה לך עמלק״, איז זכור די עצה פטור צו ווערן פון עמלק. דער ענין פון זכירה, געדענקען, דאס איז דער ענין פון זכור. וואס איז דער פשט זכור? ס׳זענען דא כמה וכמה פירושים אין דעם. דער רבי האט אמאל שבת פרשת זכור געברענגט א מורא׳דיגן ענין איבער פרשת זכור. [לא ברור]. רעדן מיר דא וואס דער רבי האט געזאגט. און דאס איז א זאך וואס יעדער איש פשוט ווייסט. דאס איז דער סוד פון פרשת זכור. דאס איז דער פנימיות פון די ווערטער. עס שטייט ווייטער, דער ענין פון זכור: בשעת מיר האבן דעם זכור, דאס אליין איז דער כח און די עצה ווי ארויסצוקומען פון עמלק. וואס הייסט זכור? דער רבי זאגט אזוי: עס שטייט אין ספרים, ״הכר נא את בוראך״. וואס איז די ערשטע זאך וואס א מענטש דארף? דער ערשטער ענין ביי א מענטש איז זיין מציאות: איך בין דא. און בשעת א מענטש דערקענט זיין מציאות, איז די ערשטע מחשבה וואס דארף זיין ביי אים: אז איך בין דא, פארוואס בין איך דא? איך בין דא ווייל ווער האט מיך באשאפן? איך בין דאך נישט געווארן פון זיך אליין. איז איך בין דא ווייל ווער האט מיך באשאפן? ווער האט מיך געמאכט? זאגט דער רמב״ם: ״מאמיתת המצאו נמצאו כל הנמצאים״. יעדע זאך אין דער וועלט געפינט זיך פון אמיתת המצאו. דער אייבערשטער האט מיך באשאפן. דער אייבערשטער, בורא עולם, שמים וארץ, דער אייבערשטער האט מיך באשאפן. איז זכור ערשטנס: געדענקען זיך אליין, איך בין דא.

23:15 דאס איז דער ״מודה אני לפניך״. דאס בין איך, און איך בין באשאפן געווארן — ״מאמיתת המצאו נמצאו כל הנמצאים״. און פארוואס האט מען מיך באשאפן? דער אייבערשטער האט מיך באשאפן. ער האט מיך באשאפן לכבודו. אפילו א נארמאלער מענטש פארשטייט אזא זאך. מען לייגט זיך אריין אין דעם, איז פארוואס האט מען געמאכט אזא ענין אין תורה, ״זכור״? וואס איז דער מטרה? דער מטרה איז ווי די גמרא זאגט: ״אני נבראתי לשמש את קוני״. איך בין באשאפן געווארן צו דינען דעם אייבערשטן. איז דער זכור, דאס איז די גרעסטע און שטארקסטע רפואה און עצה פטור צו ווערן פון קליפת עמלק. בשעת א איד שטעלט זיך אוועק דעם טאג, הייבט ער אן מיט דעם זכור. דאס דארף זיין זכור. מען דארף געדענקען, מען דארף זיך דערמאנען, מען דארף זיך מעורר זיין דעם כח הזכרון. בשעת מען איז מעורר דעם כח הזכרון און מען טראכט אריין, וואס דארף מען טראכטן? דאס איז דער זכור: זיך דערמאנען און געדענקען און נישט פארגעסן. זיך דערמאנען און געדענקען אז איך בין א איד און אז איך באלאנג צום אייבערשטן, און ״מאמיתת המצאו נמצאו כל הנמצאים״. און דעמאלט איז דאך ״אני נבראתי לשמש את קוני״. ווען עס איז דא דער זכור, גיט דאס דעם אידן די גרעסטע שטארקייט, דעם גרעסטן תוקף, אז ער זאל קענען זיך מתגבר זיין אויף קליפת עמלק. מיט דעם אליין, ווען א איד רעדט איבער דעם ענין, ווייסט ער אז ער האט דעם כח איבערצוקומען עמלק. פארוואס האט דער אייבערשטער צוגעלאזט קליפת עמלק? ווען א איד טראכט זיך אריין אז דאס וואס ס׳איז פאראן אזא מין קליפה, דאס וואס ס׳איז פאראן אזא מין זאך פון עמלק, דאס האט דער אייבערשטער באשאפן. ״מאמיתת המצאו נמצאו

25:05 כל הנמצאים״, איז דאך אויך דער ענין באשאפן געווארן פונעם אייבערשטן. נו, פארוואס האט דער אייבערשטער צוגעלאזט אז ס׳זאל זיין עמלק, און דעם קרירות, און דעם קאלטקייט, און דעם ספק? כדי אז ביי מיר זאל נתעורר ווערן א טיפערער קשר, איך זאל זיך מתגבר זיין אויף דעם גאנצן ענין, ס׳זאל זיין דער זכור. און בשעת עס איז דא דער זכור, מיט דעם דערמאנט מען זיך און מען לעבט איבער מיט א חיות, מיט א לעבעדיקייט, איז דעמאלט אויס עמלק. און דעמאלט ווערט דער ״מחה אמחה״, דער ״תמחה״, ווערט דער מחיית עמלק בתכלית השלמות. און דאס איז דער הוראה וואס מיר לערנען פון פרשת זכור. און די ימים הסמוכים צו חג הפורים, וואס דער גאנצער ענין פון פורים — דערפאר לייענט מען דאך פרשת זכור פאר פורים — ווייל דער ענין פון פורים איז דאך המן, אז ער איז געווען מזרע עמלק. דער גאנצער ענין וואס מיר לערנען פון דער פרשה, דער ענין פון פורים, איז וואס די תורה דערציילט אונז: אז ס׳איז דא דער המן האגגי, און ס׳איז דא דער מחשבת המן האגגי, וואס דאס איז די מחשבה פון עמלק וואס איז נאך געבליבן, וואס איז דא ביי יעדן איינעם. ״הקורא את המגילה למפרע לא יצא״. דער בעל שם טוב זאגט אז איינער לייענט די מגילה ווי אן אלטע מעשה, למפרע — למפרע טייטשט דער בעל שם טוב, אז ער לייענט די מגילה ווי עפעס וואס איז געשען למפרע, א שיינע היסטאריע, א שיינע סיפור. מען דערציילט, ווען דער מיטעלער רבי איז געווען א קינד, האט ער געהערט די מגילה פון

26:34 איין טאג, ווען דער אלטער רבי איז נישט געווען אין ליוזנא פורים, און דער מיטעלער רבי האט געלייענט די מגילה און געווען דער בעל קורא, האט [לא ברור] געהערט די מגילה. זאגט ער צום מיטעלער רבי: „א שיינע מעשה, א שיינע היסטאריע.“ פרעגט ער ביי אים: „וואס, איז דאס דאס ערשטע מאל דו הערסט די מגילה? עס זענען שוין יארן וואס דו הערסט די מגילה.“ זאגט ער: „ווען דער טאטע לייענט די מגילה, הערט זיך נישט קיין מעשה. עס הערט זיך אן אנדערע מעשה. עס הערט זיך נישט קיין מעשה, עס הערט זיך א לעבעדיגע זאך.“ [לא ברור] מרדכי און אסתר [לא ברור] נשמות. יעדער איד האט א חלק פון דער מגילה. זי איז באמת א לעבעדיגע מעשה וואס באלאנגט צו יעדן איינעם. המן, דאס איז דער עמלק שבנפש; דער המן איז אבער דער וואס איז ביי יעדן אידן. און ס׳איז דא דעם המן־עמלק, דעם המן. איז ממילא, דאס איז דער ענין יעצט וואס מיר נעמען פון דער היינטיגער סדרה, פון דער היינטיגער פרשה, פרשת זכור: אז מיר זאלן זיך פארבינדן מיט משה רבינו, „אנשי משה“. אז א איד גייט בכוחו של משה רבינו — „בחר לנו אנשים“, אנשי משה — וואס משה רבינו גיט אונז אריין דעם דעת, גיט אונז אריין דעם ביטול, און מאכט אונז אז מיר זאלן געדענקען, און מען לעבט איבער דעם „זכור“. אז איך בין א איד, און מען געדענקט אז [לא ברור] נמצא כל הנמצאים, און מען געדענקט אז „אני נבראתי אלא לשמש את קוני“. מען לעבט איבער מיט א זכרון — דאס גיט

28:04 אונז דעם כח אז מיר קענען מקיים זיין „מחה אמחה“, „תמחה את זכר עמלק“, מבטל זיין דעם גאנצן עמלק. און די גמרא זאגט: „שלש מצוות נצטוו ישראל: למנות עליהם מלך, להכרית זרעו של עמלק, ולבנות בית הבחירה.“ ווי חסידות טייטשט, דאס „למנות עליהם מלך“, דאס איז די עבודה פון קבלת עול מלכות שמים. דאס איז די ערשטע עבודה, „ראשית העבודה ועיקרה ושרשה“, ווי דער אלטער רבי זאגט אין תניא. די ערשטע זאך דארף זיין „למנות עליהם מלך“, דערפאר קבלת עול מלכות שמים, יראת שמים. און דערנאך דארף זיין די „להכרית זרעו של עמלק“, איבערמאכן [לא ברור], דעם „ראשית גוים עמלק“, אויסמעקן דעם גאנצן עמלק אשר בקרבך. און דערנאך „לבנות בית הבחירה“, בויט מען דעם בית המקדש. און מיר זאלן טאקע זוכה זיין צו בויען דעם בית המקדש השלישי במהרה בימינו. עס זאל טאקע זיין די אמת׳ע שמחה אין דעם בנין בית השלישי, און דעמאלט וועט זיין די אמת׳ע שמחה פון „ליהודים היתה אורה ושמחה וששון ויקר“ — כן תהיה לנו.