בחור חסידי

00:01 טוב, אז דער רבי, דער רבי קומט צום פארברענגען דעם ערשטן יום. [לא ברור]. אה, וואס הייסט א חסידישער בחור? וואס איז דער חילוק צווישן א חסידישער בחור און אנדערע ישיבות? דער רבי האט געפרעגט א פאר זאכן. אה, איינער האט געזאגט: א בחור, א חסידישער בחור, גייט מיט א בארד. א חסידישער בחור גייט מיט פיאות, אה, מיט מקוה און מיט תפילה, און אה, [לא ברור]. דאס האט דער רבי געזאגט. אז קיין איד זאל נישט טראכטן אז חב״ד מיינט אך ורק פנימיות. און ווייסטו, דער עיקר איז דאך פנימיות. איז דאך א חיזוק און [לא ברור] אין דעם ענין, אז אויסער א חסידישער איד איז א פנימיות׳דיקער רגש, א פנימיות׳דיקע השקפה, אפילו די יידישקייט איז מער א טיפערע זאך, אן אינערלעכע זאך, אז ס׳איז נישט אן אויסערלעכע זאך. נוגע אויסערלעכקייט, חיצוניות, איז דאך נישט עיקר; חיצוניות נעמט זיך פון פנימיות. אז ווי דער רבי האט דעמאלט געזאגט, בשעת [לא ברור] געווען חנוכה געלט, געווען איז [לא ברור] יאר, געווען א סדר יאר. אלע [לא ברור] האט דער רבי געזאגט אז געבן חנוכה געלט איז דאך אן ענין אז ס׳איז חיצוניות׳דיק. עיקר דארף דאך זיין א חסיד. אז נישטא פנימיות, וואס איז די חיצוניות? אז דאס האט דער רבי יא געזאגט. זעט מען, עיקר איז דאך פנימיות, לכל הדעות עיקר. [לא ברור] קומט איינמאל זאגן אז וואס איז אן עיקר פון א חסידישער בחור? א

02:01 בארד. יא, ס׳איז געווען די, די [לא ברור] אז מ׳האט א נסיון געהאט מיט א בארד. היינט, ברוך השם, איז נישטא דער נסיון. אין אמעריקע, די ערשטע יארן, זאג איך, איז שווער געווען. א בארד, פיאות, אה, מיט תפילה. אז ס׳איז געווען, אה, נישט דער לוקסוס פון א נארמאלן אמעריקאנער בחור. אז אה, ס׳איז מיט חיצוניות. זעט מען אז דאס איז א חסידישער בחור. אבער אינטערעסאנט ווי דער רבי האט געזאגט אויף אויסערלעכע זאכן. לכל הדעות, א חסידישער בחור איז א פנימיות׳דיגע זאך. ווייטער מוז מען זאגן, מיר פארשטייען, א חסידישער בחור איז א פנימיות׳דיגער ענין, א ציל. איז א פנימיות׳דיגער ענין אין דער נשמה, איז א טראכט וועגן, וועגן ענינים רוחניים. וואס טוט זיך אינעווייניג? טוט זיך אן ענין אין פועל ממש, גיין אונטערן אזוי, זיין נרגש אין דער עבודה, אז א חסידישער בחור. וואס איז אך איצט? וואס איז נוגע? וואס גייט נישט נוגע גאנץ מאל? זיי גייען מיט לאנגע האר. איז א [לא ברור], א זאך חסיד, א זאך נישט קיין חסיד. וואס דאך? ער איז, אזוי ווי דער רבי זאגט, ער איז אן איד בעל לב פנימי. ער איז אן איד, ווי דער רבי זאגט, ווי א צדיק. זאגט מען אין [לא ברור]. ער איז אן איד בעל לב. ער איז אן אינערלעכער. ער איז א חסידישער. אבער ס׳איז נישט אז דאס איז א חס ושלום. דער רבי האט דאס נישט געמיינט. דער רבי איז געווען א רבי. דער רבי איז געווען א [לא ברור]. דער רבי, אה, [לא ברור]. ס׳האט דער רבי דאס נישט געזאגט. אבער די בארד איז אויך א וויכטיקער ענין. אבער דער עיקר איז געווען נישט

03:28 די בארד. דער רבי זאגט אז בשעת ס׳איז אין אנדערע קרייזן וואס מ׳שערט געווען א בארד, ניין? ס׳איז געווען די אונגארן. ס׳איז געווען [לא ברור], איך ווייס נישט ווען ס׳איז געווען דא. אבער איינער וואס איז פון חסידים, איז דאך נישט די בארד, נאר שורש פון דער בארד איז דער [לא ברור]. דער בארד איז א תוצאה פון אן אינעווייניגסטן [לא ברור], אן אינעווייניגסטע זאך. עס שפיגלט זיך אויס אין דרויסן מיט דער בארד, אז מ׳קען נישט וויסן ווי טיף. אז די אונגארער [לא ברור] וועגן דער בארד. איי, וואס מיינט דער רבי? דאס פארשטייט מען דאך: אז איינער האט געהאט א בארד און פיאות און אה, אזוי אפשר [לא ברור], אבער דאס איז א חסיד אונטער דער קאלדרע, נישט אונטערן טלית. אז איינער פון חסידים, ס׳איז אונטערן טלית. מ׳דעקט זיך אונטערן טלית און טראכט חסידות. א חסיד, ליידער, דארף זיין א חסיד אונטער דער קאלדרע. א חסיד איז אינעווייניג, רעכט אדער נישט? אבער ס׳איז אינטערעסאנט ווי דער רבי איז מעורר אז ס׳דארף ארויסקומען. ס׳איז נישט מספיק אז ס׳איז א טראכט ווי א חסיד, אדער א השקפה, אדער [לא ברור], אדער א [לא ברור], א חסידישער [לא ברור]. ס׳איז דא אן ענין אויך. אבער בפועל ממש זעט מען אז דאס איז א גרויסער, גרויסער מבחן. א מענטש [לא ברור] טראכט. דאס איז נישט נוגע? די גאנצע, די גאנצע זאך איז נישט נוגע? עיקר איז אינעווייניג, עיקר [לא ברור]. חסידות רעדט אויך [לא ברור] מידות. דער [לא ברור], בפנים בין איך א חסיד.

04:59 איך, וואס בחיצוניות איז, נכון, [לא ברור], בין איך א חסיד. [לא ברור] בפנים איז. לאז, [לא ברור], נו. די בחורים וואס טאקע [לא ברור] חיצוניות. חסיד איז דאך א מענטש. חסיד איז דאך א חיצוניות. [לא ברור], דאס איז א טראכט. אבער ס׳איז נישט אזוי. ס׳איז נישט

00:00 און די [לא ברור]. די גרופע וואס טאקע [לא ברור] די חיצוניות. חיצוניות, דאס איז נישט, דאס איז נישט די חיצוניות. דריי מאל, דאס איז, אה, אבער עס איז נישט דאס. עס איז נישט. און דער מענטש וואס [לא ברור] אפילו די חיצוניות. [לא ברור] לעצטע וואך, אין דער [לא ברור], דער רבי מבאר אז דאס זענען צוויי סארט קליפות: דאס איז בפנימי, דאס איז לבוש מקיף. רעדט דאך [לא ברור], אז דא איז נישט וואס מ'קען זאגן [לא ברור]. אז דא קענען זיין אלע תאוות. א חילוק: נישט א תאווה פנימית, עס איז א [לא ברור] פון כבוד, פון לבושים, מקיפים, תאווה פון לבושים. דער מענטש ליגט אין תאווה אויף לבושים; דא קען ער זיך שוין אליין [לא ברור]. דאס איז א טיפערע תאווה, און דאס איז נאר [לא ברור]. און מ'פארשטייט, לבושים איז אן ענין פון מקיף. עס איז מער פארבונדן מיט א רוחניות, די השקפה, אז דאס זיין אנגעטון, אז מ'זאל נישט קענען [לא ברור]. און [לא ברור] ווי א בעטלער. און איינער וואס ער שטעלט אמאל א שעה, און קלערט אמאל [לא ברור], און דעמאלט זאגט ער: „[לא ברור] אין פראנקרייך, אין טיילאנד, אין ענגלאנד“ [לא ברור]. איז ער שוין [לא ברור] פון תאוות, און מ'גייט אים [לא ברור] א מלבוש, און איין [לא ברור] פון א—

01:27 קלייד, און [לא ברור] א בגד. צום חתונה פלעגט מען דאס טראגן א יארן, און [לא ברור] א בר־מצוה [לא ברור] א בגד, און דאס פלעגט מען טראגן ביים חתונה. אויף כל פנים, במשך הזמן ווערט עס צעריסן, [לא ברור]. אז מ'זיצט ביי זיך אין שטוב, [לא ברור], און ס'איז א [לא ברור] אריין אין שטוב, און מ'זיצט לעבן אן עלעקטרישע לאמפ, און מ'טוט א לעכט אויף, [לא ברור] ביז ס'ווערט צעריסן. יא, אבער עס איז א ביסל [לא ברור] דאס וואס מ'לערנט זיך [לא ברור]. עס קומט אמאל א ביסל, [לא ברור] איז נישט אזוי גרויס, אז מ'זאגט אז [לא ברור]. שעה'ן מ'זיצט מיט אים אינדערהיים, און מ'זיצט מיט אים [לא ברור], א שיינע שטוב, און [לא ברור]. און דאס איז שוין א ביסל געגאנגען, א ביסל, מ'זאגט, אויף דער צווייטער זייט. אבער יש דא וואו מ'גייט, ס'איז נישט בלויז [לא ברור] חיצוניות, ווי [לא ברור] חיצוניות, [לא ברור] אין די בלעטער, דאס איז וואס דאס [לא ברור] אין די בלעטער, אין די חיצוניות. אוקיי, עס קען זיין איינע, געוויסע מאל, געוויס. [לא ברור] אבער אלץ דאס וואס שייך ביי [לא ברור], מ'זאגט, יעדע זאך, יעדע תאווה האט א נוץ, האט א סברא, איז א תאווה. און ס'דארף איינע זיין [לא ברור], אזוי אלע זאגן [לא ברור], דא קען איינער—

02:57 קויפן אזאך [לא ברור]. [לא ברור]. ס'איז א [לא ברור]. איז א [לא ברור].

00:01 ר' שלום האט דערציילט ווי ער איז געקומען קיין ליובאוויטש. ער איז געווען איינער פון די בעסטע בחורים. שפעטער, נאך חסיד'ישער, איז ער נאר געקומען קיין ליובאוויטש. נאך אלס חסיד איז ער געקומען. שפעטער האט מען אים געמאכט פאר א משגיח אין [לא ברור]. אבער ווען ער איז נאך אלס חסיד געקומען, האט מען געקענט זען ווי ער גייט אן מיט א סדר, און מיט א שטארקער הנהגה. אזוי א שטארקער מענטש, נאך א חסיד, און דאס איז בעל־הבתיש. איר פארשטייט, איך פארשטיי די פרייד פון [לא ברור], אבער בפועל איז עס אזוי אויסגעשטעלט, אז ער איז בעל־הבתיש. אבער פון דעם סיפור פארשטייט מען: ווען איינער האט א [לא ברור] בחור, איז עס נישט געווען אז ער איז געווען מסודר'דיגער. [לא ברור], אבער ער גייט אן ווי, ווי ווייס איך וואס. אבער די זאך איז נישט געווען. דאס איז נישט געווען ביי תמימים. ער מוז זיך שוין מיט אויפגעבן, אבער דאן גייט ער אן נארמאל. ברוך השם, מ'עסט די וואך, דאן גייט מען אן צו עסן, דאן גייט מען אן [לא ברור], די תנועות, מיט אויפגעבן, גייט מען אן מיט [לא ברור]. דאס איז ביי א ניכר בעל־הבית. נו, ווער קען זיין ר' שלום? יא, א חסיד'ישער בחור. און ער, דער מסודר'דיגער, נישט. דאס איז שלימות אין א בחור. איך לייג, לייג [לא ברור]. דא ליגט אין עכטע ענינים, א חסיד'ישער בחור, און ער קען זיך [לא ברור].

01:23 אבער ער פארשטייט זיך נישט געבאטלט. דער [לא ברור] קען זיך אפשיידן, אבער בפנים איז דאס נישט מצד דעם. בפנים איז עס אבער אזוי מיט [לא ברור]; ס'איז טאקע נוגע ביי דעם מענטשן. נאך דער ענין [לא ברור]. אבער דער [לא ברור] מיינט מען, ס'איז נאך נישט נוגע. אזוי זעט מען א ביסל פון דעם משל, פון דעם רוסישן משל, [לא ברור], א חילוק פון דעם רבי'ן מיט די אופנים. די אופנים איז ביי אים דער [לא ברור]. דער רבי איז דער באזונדערער [לא ברור]. [לא ברור], די אופנים, שוין אמאל דער מעשה [לא ברור]. ווייסטו [לא ברור]? דער רבי איז אלעמאל דער [לא ברור], אבער דאס הייסט [לא ברור]; די אופנים איז א [לא ברור]. דער רבי, א קאלטער מאמענט. לכאורה, וואס איך זע נאך נישט, איז [לא ברור], ווייל דער רבי איז א בחינה [לא ברור]. ס'איז נישט אזוי, ווייל ביי זיי איז עס נישט. אפשר דער משל מיט דעם רוסישן משל גערעדט, אבער ס'איז נוגע אין ענינים, ס'איז די זעלבע נקודה. דער משל איז: אמאל, אין א שטעטל, [לא ברור], איז געווען א געוואלדיגער עושר. דער גביר פון שטעטל [לא ברור]. נו, איז דער ארעמאן די גאנצע וואך ארומגעגאנגען [לא ברור]. אבער שבת, ביי דער סעודה, דארף עס אזוי זיין. דער ארעמאן ווארט שוין א גאנצע וואך ווען

02:45 ער וועט זיצן ביי דער סעודת שבת. קומט פרייטאג צו נאכט, וועט ער אבער עסן. און דער גביר, דערווייל, נעמט טיי, נאך א טיי, אזוי רואיג, בעל־הבתיש. [לא ברור]. אזוי זיצט ער זיך אויף אן עסן, משא"כ דער קבצן, דער ארעמאן, האט די גאנצע וואך שוין געטראכט וואס ער וועט עסן און וואס ער וועט טון. [לא ברור]. דאס איז אים יעצט, פארשטייט זיך, די צייט, און ער קוקט: אפשר איז ער א גרעסערער בעל־תאוה? דער גביר אדער דער ארעמאן? [לא ברור]. דער ארעמאן זאגט: „דער גביר איז א גרעסערער בעל־תאוה.“ [לא ברור]. דער ארעמאן, דער ארעמאן — דער גביר זיצט דארט מיט עסן, און ער זעט עס נישט ביי זיך. ער זאגט: „איך האב דריי [לא ברור].“ ווייל דער ארעמאן, איז די זאך א צווייטע זאך. עס שטייט א טיש פול, עס שטייט א קאך, אבער ער [לא ברור]. ממילא, ווי דער משל, [לא ברור]. אבער אמאל איז געווארן א שאלה אויף די [לא ברור]: „אויב אזוי, טאר מען נישט עסן [לא ברור]?“ דער גביר, וואס איז דאס? דאך נישט צום שבת, דעם שבת, דעם שבת. אבער קען איך יעצט [לא ברור]?

04:03 אפילו [לא ברור]. נו, איך מיין, ער ווארט די גאנצע וואך, ניין? [לא ברור]. דער ענין איז דאך, אז מ'קען א מענטש צונעמען א זאך, און ממילא, אז מ'האט אים צוגענומען, צוגענומען זיין מציאות, איז שווערער, שווערער געוואָרן. אבער דער מענטש, מיט זיינע זאכן, דאס זענען דאך ענינים. [לא ברור] דאס לעבן פון א איד. מה שאין כן אויב פנימיות איז אליין, פנימיות איז אליין, און דאס איז א [לא ברור], פארקערט, דער וועלט איז איין זאך. דאס זענען דאך ענינים. פאר א בחור, אז מ'פרעגט, ער ליגט אין מלבושים? ניין, ער ליגט נישט אין דעם, ער קאכט זיך נישט אין דעם. אז וואס ער קאכט זיך אין, וואס ער קען צונעמען דערפון, [לא ברור]. ער ליגט אפשר נישט אין מלבושים. [לא ברור] א שינוי בחוץ, [לא ברור]. אבער ס'איז [לא ברור] צו גיין אנגעטאן מיט דעם זעלבן מלבוש, און שבת איז ווי אין דער וואכן. נו, ס'איז דא, ס'איז דא, ס'איז אפשר... אפשר זאל זיין זיין גאנצע...

05:28 זיין גאנצע מציאות, אבער וואס איז, ער וואלט געווען אויך א שינוי. א גוטע זאך, א גוטע זאך, אבער [לא ברור]. און אויב נישט, איך מיין, ס'איז א גוטע זאך, א גוטע זאך, ס'האט זיך א מעלה. [לא ברור] ס'האט א מעלה, אבער [לא ברור], ס'האט זיך א מעלה. [לא ברור]. און ממילא, אז מ'זאגט אז ער זאל זיין אנגעטאן ווי די לעצטע מאדעס — קוק, דו דארפסט פארשטיין, וואס פארוואס, וואס איז דאס? [לא ברור] אז מ'דארף אזוי גיין. ניין, ווייל ער זעט אפשר אנדערש? וואו שטייט ער? וואו שטייט ער מיט [לא ברור]? גיין דארף מען אנגעטאן אזוי, מיט [לא ברור], און גיין מיט נייע ברילן, נייע מאדעס פון די ברילן, נייע [לא ברור], נייע סארט שירצן. ניין, איך מיין, מ'מוז גיין אזוי ווי די מאדע? וואס איז? באמת, ס'איז גאר א קשיא, ס'איז גאר א גוטע קשיא. אבער [לא ברור]. איך פרעג א קשיא: וואס רעדט מען אזוי וועגן פשוט'ע ענינים? [לא ברור] א בחור, איך גיי מיט א בארד און פאות, און אלעס ווי ס'פירט זיך, און [לא ברור]. ניין, איך טראג עס און איך זאג: א בחור, איך טראג עס און איך זאג...

06:42 א בחור. [לא ברור] א בחור, ער קוקט זיך, ער זעט זיך, ער זעט זיך. אבער פרעגט דעם רבי'ן: וואס מיינט א בחור? דער רבי וועט נישט וויסן וואס מיינט א בחור? ווי? איך מיין, [לא ברור] וואס א בחור? [לא ברור] דעם רבי'ן. איך מיין, [לא ברור], ניין, איז נישט קיין גזירה. איך מיין, דער רבי מאכט [לא ברור] מיט אים. און וואס האט דער רבי געזאגט? [לא ברור] דער רבי האט געזאגט: גיין מיט א בארד, מיט פאות, און גיין [לא ברור] פאר דעם רבי'ן. נו, יא, דער רבי [לא ברור]. יא, דאס גייט, דאס נישט גייט, איך מיין, אבער דאס גייט, דאס [לא ברור]. ס'איז נישט — וואס איז דא נישט? נו, לחיים, לחיים. איך האף אז אפשר פארשטייט מען וואס איך זאג. איך מיין, לחיים, לחיים.