אנשי העיר

00:00 פון דעם רעדט ער. זעט מען, דאס איז העל. און דער אלטער רבי זאגט: [לא ברור]. און דאך, דאס מאכט נאך א נפקא מינה. [לא ברור]. זאגט דער אלטער רבי: דער מלך איז בשדה, די י״ג מדות הרחמים, און ער מקבל את כולם בסבר פנים יפות. אזוי ווי ער דערציילט דעם משל, ווי בפועל ממש דער אלטער רבי מאכט דעם משל. פרעגט דער אלטער רבי: [לא ברור]. דאס איז א דיוק. סור מרע ועשה טוב. נישט, א טאקע׳דיגער דיוק. פריער דארף מען לערנען דעם ערשטן פרק פון [לא ברור], און דארף מען זיך [לא ברור]. דער ערשטער פרק פון [לא ברור], דעם ענין פון דעם פרק, אז דער מלך איז בשדה און ער מקבל את כולם בסבר פנים יפות. און ביי יעדן אידן איז דא [לא ברור]. דאס איז דער משל פון א איד. [לא ברור]. דאס איז דער משל פון א איד. דער רבי זאגט—

01:34 א איד איז [לא ברור]. און לערנט מען ווייטער דעם פרק. דער אלטער רבי [לא ברור]. אבער דאס איז דאך נישט דער ענין. דארף מען זוכן עצות: ווי אזוי דארף מען תשובה טאן? אויף וואס דארף מען תשובה טאן? [לא ברור] די נשמה. א איד, די נשמה און דער ענין איז [לא ברור]. דאס איז נישט די פשוט׳ע תשובה מיט עבירות און מיט זינד; [לא ברור]. דער חידוש שלו איז, וואס אין דעם דערהערט מען וואס א איד איז. און דאס איז דער משל פון א איד, און דאס איז דא ביי יעדן אידן. און עס איז דא [לא ברור]. דארף מען זוכן. און דאס איז דער [לא ברור]. ממילא, דער אלטער רבי זאגט: ווער זיינען די מענטשן אין דעם משל? אנשי העיר, די אנשי העיר. דא איז געווען נישט לאנג צוריק, דא איז געווען נאך א פארברענגען. א תלמיד האט געזאגט: ״גוט, וואס דארט איז ריכטיג. און דארף זיך די נשמה [לא ברור]. די בחורים אין תומכי תמימים — א איינציגע צייט מיט ניינציג פראצענט פון די בחורים אין תומכי תמימים — דעם אופן וואס זיי בלייבן [לא ברור], נישט משפיעים, ראשי ישיבות, און זיי ווערן שלוחים. איז וואו די שאלה איז: וואו דארף מען זיך לערנען חסידות, לערנען נגלה?״ פרעגט ער א שאלה. דאס איז א לערנען. [לא ברור]. זיי ווערן שלוחים; דארט דארף מען קענען [לא ברור]. דארף מען אנדערע אידן [לא ברור]. נישט—

03:09 מלמדים, ראשי ישיבות, משפיעים, עבודה. האט ער געזאגט: ״אזוי, וואס איז ריכטיג? דאס איז דער רצון פון תורה פון אידן, [לא ברור] מקרב זיין משיח, און [לא ברור]. און דארף זיך די נשמה [לא ברור]. ווער קען אויפטאן בשדה?״ דער רבי זאגט: ווער קען אויפטאן בשדה? אנשי העיר. אנשי העיר גייען בשדה. איינער וואס איז נישט פון אנשי העיר קען נישט אויפטאן בשדה. ווען מען קומט אויף א שליחות פון רבי צו א שטעטל און מען איז מקרב אידן און מאכט דארט א מקוה, און די אידן, זיי קומען צו דעם רבי׳ן, [לא ברור] — דאס איז אנשי העיר. עיר אלקינו. עיר אלקינו, תהלים מ״ח, דאס איז [לא ברור] א נשמה. [לא ברור]. אז איינער איז אין תומכי תמימים, איז מען אנשי העיר; שפעטער קען מען גיין בשדה. דער מלך איז דאך אין שדה. [לא ברור]. אוודאי און אוודאי איז די מטרה פון די בחורים, אדער ווערן ראשי משפיעים, אדער ארויסגיין אויף שליחות און אויפטאן, מאכן א גאנצע שטעטל, מאכן מקרב [לא ברור]. אבער ווער קען דאס טאן, אויב מיר זיינען נישט שייכות מיט אנשי העיר? אנשי העיר, דער פשט, מען קאכט זיך מיט א טיפקייט, נישט [לא ברור]. מען קאכט זיך מיט א טיפן פשט, מיט לימוד. און אנשי — נישט דער פשט מען לערנט [לא ברור]. וואס מיט אנשי העיר איז [לא ברור].

04:33 [לא ברור]. אויב מען קען נישט [לא ברור]. דאס, וואס מיר זיינען יעצט אין תומכי תמימים, איז דעם דארף מען תשובה טאן. אויף וואס דארף מען תשובה טאן? [לא ברור]. די אנשי העיר, דאס איז אונזער מטרה, דאס איז אונזער לעבן, דאס איז אונזער חיות, דאס איז אונזער משל. נו, לחיים, חבר׳ה. לחיים. לחיים. לחיים.