פרשת בלק (תשפ"ה) דרך כוכב מיעקב דער כח פון א אידן צו משפיע זיין ברכות וישועות

00:00 א חסיד, ר' אברהם פריש, איז געווען פון די תמימים אין ליובאוויטש, אין צייטן פון רבי רש"ב. שפעטער איז ער געווען פון די גדולי המקורבים פון רבי רש"ב, פון רבי ריי"צ, פון פריערדיקן רבי'ן און פון דעם רבי'ן. אין די צייטן פון דער צווייטער וועלט־מלחמה — ער האט שוין געוואוינט פריער, ער איז געקומען קיין ארץ ישראל עטליכע יארן נאך פאר דער צווייטער וועלט־מלחמה. ער האט געוואוינט אין ארץ ישראל מיט דער משפחה, ארויסגעקומען פון רוסלאנד; דאס איז א גאנצע אריכות הסיפור. ער האט געוואוינט מיט דער משפחה אין ארץ ישראל. אבער עטליכע חדשים איידער די מלחמה איז אויסגעבראכן, איז ער געפארן קיין אמעריקע. און דעמאלט איז פלוצלינג אויסגעבראכן די מלחמה, און ער איז געבליבן שטעקן אין אמעריקע, די משפחה אין ארץ ישראל. און די אלע יארן, כמה וכמה שנים, די אלע יארן פון דער מלחמה איז ער געבליבן אין אמעריקע, עטליכע יארן, און די משפחה האט געוואוינט אין ארץ ישראל. רבי ריי"צ איז דעמאלט אנגעקומען אין אמעריקע, אויך געראטעוועט פון דער מלחמה, געקומען קיין אמעריקע. ר' אברהם פריש איז געווען פון די בני בית, סיי איז געווען אזוי אין דער גאנצער תקופה וואס ער איז געווען אליין אין אמעריקע, איז ער געווען א בן בית ביי רבי ריי"צ, ביים פריערדיקן רבי'ן. און ער האט געטאן אזעלכע זאכן און עניינים פארבונדן מיט הפצת המעיינות, הפצת חסידות, הפצת זיין דרך, וואס מ'קען זען אין די מאמרים, די כתבים פון פריערדיקן רבי'ן, פון רבי ריי"צ אין יענער תקופה. ער איז געווען זייער מקורב צו

01:36 בית הרב. איז איינער פון די סיפורים וואס ער האט דערציילט: די משפחה האט דאך געוואוינט אין ארץ ישראל, און די קינדער, און ער איז געווען ווייט און האט זיך געשריבן בריוון. ס'איז געווען אמאל א מעשה וואס ער האט געהערט פון די קינדער, אז זיי זענען געווען נישט געזונט, נעבעך. און ער האט באקומען ברכות; דער פריערדיקער רבי האט געגעבן ברכות אז אלץ וועט זיין בסדר. אבער במשך הזמן, ווייזט אויס, דער מצב איז געווארן שווערער, מער קאמפליצירט. ס'איז געווען א מצב פון א סכנה ביי איינע פון די טעכטער פון ר' אברהם פריש, וואס איז געווען אין ארץ ישראל. און דער מצב איז געווארן שווערער און שווערער, ביז אז ער איז אריינגעגאנגען צום פריערדיקן רבי'ן, איז אריינגעגאנגען צו רבי ריי"צ אין יחידות. און ער האט געבעטן נאך אמאל א ברכה פאר דער טאכטער, אז זי זאל ווערן געזונט, זאל האבן א רפואה שלמה. און ער האט זיך אזוי ארויסגעזאגט, און עפעס פארשעמטערהייט געקוקט אזוי מיט'ן פנים פארשעמט, זאגט ער: „רבי, אייער ווארט גייט דאך נישט פארפאלן.“ ס'הייסט, אז דער רבי זאגט, וועט דאך זיכער מקויים ווערן. און ער האט עס געזאגט אזוי שטילערהייט, אונטער דער נאז, ווי מ'זאגט. דער פריערדיקער רבי האט עס געהערט. דער פריערדיקער רבי האט געקוקט גאר אויף אן ערנסטן פנים און האט אים געזאגט מיט א שטרענגן לשון: „מיין ווארט וועט נישט פארפאלן, נישט למעלה, נישט למטה. און מ'דארף דאס זאגן מיט א דגש און נישט מיט א רפה.“ ס'הייסט, אז מ'דארף דאס זאגן שטארק, נישט אז מ'זאגט עס אזוי פארשעמטערהייט מיט'ן פנים אראפ,

03:12 און עס אזוי זאגן אויף א שוואכן אופן. דער פריערדיקער רבי האט עס ארויסגעזאגט מיט א שטארקן אויסדרוק. און ער האט עס איבערגעזאגט כמה פעמים, נאך אמאל און נאך אמאל: „מיין ווארט וועט נישט פארפאלן, נישט למעלה, נישט למטה. און מ'דארף דאס זאגן מיט א דגש און נישט מיט א רפה.“ און ער האט עס געזאגט כמה פעמים, און ר' אברהם פריש האט דערציילט אז עס האט אים דורכגענומען אלע זיינע ביינער. עס איז געווארן ביי אים איינגעקריצט לכל החיים. און דא, ברוך השם, די טאכטער איז געווארן געזונט. שפעטער איז זי געווען פון די חשובע משפחות, משפחת וואלף אין ארץ ישראל, איינע פון די גאר חשובע משפחות חסידים און שלוחים אין ארץ הקודש. ר' אברהם פריש פלעגט זאגן, פלעגט טון הערות אויף היינטיגן סדר, אויף פרשת בלק, בהמשך צו דעם סיפור. ר' אברהם פריש האט דא הערות און האט געזאגט: וואס עס שטייט אין היינטיגן סדר אין פרשת בלק, אין עניינים וואס רעדן די ברכות פון בלעם און אלע ענייני ברכות, איז צווישן זיי פאראן א פסוק: „לא איש א־ל ויכזב ובן אדם ויתנחם“. וואס בלעם זאגט? אז דער אויבערשטער איז נישט קיין מענטש. וואס הייסט? זיינע ווערטער וועלן פארלויגן ווערן, און זיינע ווערטער זאגן זיך ארויס פאלשע ווערטער? ער נעמט צוריק פון זיי? „לא איש א־ל ויכזב ובן אדם ויתנחם“. דער אויבערשטער איז נישט קיין בן אדם וואס האט חרטה. „ההוא אמר ולא יעשה“ — דער אויבערשטער זאגט און וועט זיכער מקיים זיין. [לא ברור] אז לכאורה פרעגט זיך א קשיא, לכאורה איז דער לשון פון פסוק נישט פארשטאנדיק, אז ער זאגט „לא איש א־ל“

04:51 ויכזב. לא איש אל ויכזב. רצו זאגן: דער אייבערשטער איז נישט קיין מענטש. וואס הייסט דאס? איז דאך דער לשון: ״לא איש אל ויכזב״. גאט איז נישט קיין איש וואס איז מכזב. וואס איז דאס ״לא איש אל ויכזב״? דער סדר אין פסוק שטייט געשריבן פארקערט. אדרבה, טייטשט בהמשך לתוכן הסיפור. אז דאס רעדט מען גאר בענין משה רבינו, בענין א צדיק. רעדט נישט דאס וועגן דעם אייבערשטן, נאר וועגן דעם זוכט דער פסוק. דער פסוק וויל זאגן: בלעם האט געוואלט זאגן בענין די מעלה פון משה רבינו, און אתפשטותא דמשה בכל דור ודור. אתפשטותא דמשה בכל דור ודור. רעדט מען פון משה רבינו, וועגן דעם צדיק, וועגן דעם רבי. און ער זאגט אויף דעם צדיק, אז דאס וויסן זיי, אז ״לא איש אל ויכזב״. דער איש אל, דער צדיק וואס ווערט אנגערופן איש אל. עס שטייט ״תפלה למשה איש האלקים״, א געטליכער מענטש. איז ״לא איש אל״, דער איש אל, דער איש האלקים, דער רבי, דער צדיק, אז ער זאגט א גוטע ברכה, א גוטע הבטחה, זאגט א ווארט, איז זיכער אז לא יכזב, אז זיין ווארט וועט נישט אבפאלן, חס ושלום. ״ובן אדם ויתנחם, ההוא אמר ולא יעשה, ודבר ולא יקימנה״? א ווארט פון א צדיק איז זיכער וועט נישט פארפאלן, נישט למעלה, נישט למטה. און מ׳דארף דא זאגן מיט דעם דגש און נישט מיט דער אופן אויף דעם פסוק ״לא איש אל ויכזב״. און בכלל אין דעם גאנצן סדר, דער סדר וואס איז מלא ברכות, און

06:31 דאס איז די אלע ענינים אין דער סדר ארום די פסוקים, די גרעסטע ברכות וואס געפינען זיך אין דער תורה, קומען דאך דא אין דעם סדר. וואס איז דא ביאורים, בפרט אויפן פנימיות פון דער תורה, ווען מ׳טייטשט דאס אויס. איז איינער פון די פסוקים דא, איז אויף דעם פסוק ״לא איש אל ויכזב״, פון א ווארט פון דעם הייליגן בארדיטשובער. בכלל איז דאך ידוע אז דער הייליגער בארדיטשובער, דאס איז געווען כל מעיינו, דאס איז געווען זיין גאנצער ענין, סניגורן של ישראל, וואס כל מעיינו איז, כל עניניו, געווען צו משבח זיין און ארויסברענגען זכותן של ישראל אין יעדן מצב. און מ׳געפינט דא אין דעם סדר ווי ער עס מאכט מיט כמה וכמה פסוקים אין פרשה, ווי דער בארדיטשובער רופט ארויס פון דעם די אהבת ישראל. איז ער שטעלט זיך דא אויך אויף דעם פסוק, און ער איז מסביר וואס איז דאס דער טייטש וואס מ׳זאגט ״לא איש אל ויכזב, ובן אדם ויתנחם״. טייטשט ער א זייער געשמאקן טייטש אויף דעם. ברענגט די גמרא מסכת תענית, וואס די גמרא זאגט דעם כח פון א צדיק: ״צדיק מושל ביראת אלקים״. וואס די גמרא זאגט אז דער כח פון א צדיק איז אז דער צדיק האט א בעל־הבתישקייט; ער איז א מושל ביראת אלקים. ער פירט מיט דעם אייבערשטן, כביכול. ער זאגט דעם אייבערשטן, כביכול, וואס צו טאן, און דער אייבערשטער פאלגט. צדיק גוזר והקדוש ברוך הוא מקיים; הקדוש ברוך הוא גוזר וצדיק מבטל. דער צדיק האט אין זיך א כח, וואס ער האט א שליטה, און ער זאגט, און דער אייבערשטער

07:59 איז זיך מתלבש אין די דיבורים פון צדיק און ער איז מקיים וואס דער צדיק וויל: ברכות און חסדים און אלע ענינים טובים וואס דער צדיק ווינטשט. און דאס איז וואס דער פסוק זאגט דא, וואס טייטשט דער בארדיטשובער. דער אייבערשטער איז זיך מתלבש אינעם צדיק, וואס דער צדיק וויל בעטן. ווייל דער צדיק איז כולו חסד, כולו רחמים וכולו ברכה, און דער צדיק וויל תמיד געבן גוטס, נאך מער מהפך זיין בזכותם של ישראל, אדער בשבחם של ישראל, אדער בברכתם של ישראל. אז במילא, יא, דער אייבערשטער גייט מיטן צדיק, יא, און וואס דער צדיק זאגט, איז זיך דער אייבערשטער מתלבש בדברי הצדיק, און ער פירט דאס דורך, און ער ברענגט אלע ברכות אראפ בטוב הנראה והנגלה. בשעת עס קומט צו זאגן ביי בלעם, און בלעם האט געוואלט פונקט פארקערט. בלעם האט געוואלט גיין מקלל זיין את ישראל, חס ושלום. ער האט געוואלט רעדן שלעכט אויף זיי, ער האט געוואלט אויך זאגן אן עין הרע, רחמנא ליצלן, אויף די אידן. ער האט געוואלט זאגן דברים בלתי רצויים. און בשעת ער וויל זאגן זאכן נישט כפי שצריך להיות, וואס איז נישט בשבחם של ישראל, איז דער אייבערשטער זיך נישט מתלבש. בשעת מ׳קומט צו זאגן דברים בשבחם של ישראל, איז דארט דער אייבערשטער העלפט. ״צדיק מושל ביראת אלקים״. בשעת ער וויל רעדן היפך שבחם של ישראל, העלפט דער אייבערשטער נישט מיט די ווערטער. און דאס איז וואס ער זאגט: ״לא איש אל ויכזב״. אז ער וויל רעדן שלעכט וועגן די אידן, איז דארט דער אייבערשטער זיך נישט, ווערט נישט, ״לא איש אל״. דער אייבערשטער איז זיך נישט מתלבש אינעם איש, יא, צו זאגן זאכן וואס איז ווי כזב, יא. בשעת ער קומט צו זאגן און ער וויל מכזב זיין, רחמנא ליצלן, זאגן שקרים אדער זאגן זאכן וואס איז היפך שבחם של ישראל, איז דאס נישט.

09:52 איש קל. אז דער אויבערשטער ווערט נישט קיין איש. ווען ווערט דער אויבערשטער איש? בשעה עס קומט צו גיין בשבחם של ישראל, לדבר טוב עליהם, אז איז דאס „תפילה למשה איש האלקים“. ווי עס שטייט אין מדרש אויף „תפילה למשה“: משה רבינו קומט צום אויבערשטן און ער זאגט: „מדינה אחת חריבה והיא שלך, גזור שתיבנה“. משה רבינו בעט און זאגט צום אויבערשטן, אז מיר זיינען אין גלות. „מדינה אחת חריבה“ — דאס גייט אויף כנסת ישראל; עס איז געווען דער חורבן און די גלות, „והיא שלך“ — דאס איז דיין אידיש פאלק. „גזור שתיבנה“ — א בנין עדי עד, א בנין פון דער גאולה שלימה שאין אחריה גלות. אז בשעה פון „תפילה למשה“, ווען משה דאוונט, איז דאס „איש האלקים“. דא ווערט דער אויבערשטער איינס מיט דעם איש, און דער אויבערשטער מיט דעם איש ווערן איין זאך, יד ביד, סיי דורך רעדן בשבחם של ישראל, סיי דורך ברכות פאר ישראל. אבער בשעה עס רעדט זיך פון ענינים בלתי רצויים, זאגט דער אויבערשטער: „לא איש קל ויכזב“. ווען בלעם קומט צו גיין [לא ברור], טוט דער אויבערשטער זיך נישט אנקליידן אין די ווערטער, און זיי האבן נישט קיין השפעה, חס ושלום. פונקט פארקערט, עס קומען ארויס דריי ברכות. בשעה עס קומט צו דעם מצב פון „ה׳ איש מלחמה“ — דאס איז נאך א פסוק — ווען עס זענען דא מלחמות ארום עם ישראל, און דער צדיק דאוונט און פאדערט פונעם אויבערשטן אז ער זאל נעמען נקמה פון די שונאי ישראל, פון די וואס ווילן טאן שלעכט פאר זיי, דאן איז דאס מלחמה, און דער אויבערשטער העלפט. „ה׳ איש מלחמה“.

11:46 דער אויבערשטער העלפט דורך די תפילות פונעם צדיק וואס דאוונט, אז דער אויבערשטער זאל נעמען נקמה פון די גויים און פון די רשעים וואס טוען שלעכט פאר אידן. פארוואס טוט ער דאס? דאס איז נאך אן ענין. דער אויבערשטער איז כולו חסדים. די סיבה דערפון איז „ה׳ שמו“: דאס אלעס איז חסדים. הוי׳ איז מדת הרחמים. ווייל בשעה דער אויבערשטער נעמט נקמה פאר עם ישראל פון אלע וואס טוען זיי שלעכט, ווערט דער שם פון הקדוש ברוך הוא נתגדל ונתקדש אין דער וועלט. אלע, ביז די קצוות תבל, זעען דאס און לויבן דעם אויבערשטן. און זיי זעען אז דאס איז שבחם של ישראל. די אלע וואס טוען שלעכט צו אידן — דער אויבערשטער נעמט נקמה פון זיי. „אל נקמות ה׳, אל נקמות הופיע“. דאס אליין איז „ה׳ שמו“, דאס איז אלעס חסדים פאר עם ישראל. און די נקמה וואס דער אויבערשטער נעמט פאר עם ישראל קומט ארויס בשבחם של ישראל, און דורך דעם ווערט זיין נאמען דערהויבן אין דער וועלט. און דאס איז אלעס זאכן וואס מ׳זעט במוחש, ובפרט אין אונזערע טעג, אין דער לעצטער תקופה, וואס מ׳זעט די ניסים ונפלאות וואס גייען פאר אין דער וועלט, און אין ארץ ישראל בפרט. דאס ברענגט ארויס אז מ׳דארף זיך שטארקן אין אלע ברכות און הבטחות פון דעם צדיק פון אונזער דור, וואס האט אזוי געזאגט, אז אונזער דור איז דער דור הגאולה, און אט קומט משיח. מ׳זעט בגלוי ווי ארץ ישראל און די גאנצע וועלט שטעלן זיך נענטער און נענטער, בכל רגע ורגע, צו

13:19 דער עת פון דער גאולה האמיתית והשלימה. אין דעם המשך הפסוקים אין דער פרשה געפינען מיר „דרך כוכב מיעקב וקם שבט מישראל“. בלעם רעדט וועגן משיח. פרשת בלק איז אויך א פרשה וואס כולה איז ענינים פון גאולה. ווי דער של״ה הקדוש זאגט, אז דער נאמען פון פרשת בלק, „וירא בלק“, ווייזט אן אז מלך המשיח וועט ארויסקומען פון זיין זרע. פון בלק איז ארויסגעקומען רות המואביה, און פון איר איז ארויסגעקומען דוד המלך, און די מלוכה גייט ווייטער ביז מלך המשיח. און אין די פסוקים פון היינטיקער פרשה רעדט מען אויך פון ענינים פון משיח. דאס איז בפרט אין דער נבואה: „אראנו ולא עתה, אשורנו ולא קרוב; דרך כוכב מיעקב וקם שבט מישראל“. דאס זענען די פסוקי הגאולה, ווי דער רמב״ם שרייבט אין סוף הלכות מלכים, אז פון די פסוקים לערנט מען בנוגע מלך המשיח און די פרטי ענינים פון מלך המשיח. ער זאגט „אראנו ולא עתה, אשורנו ולא קרוב“ — אז מ׳וועט זוכה זיין אים צו זען. און דער ענין פון ראיה, ווי עס שטייט אין חסידות, איז אז דער גילוי פון משיח איז א ענין פון ראיה. דערנאך שטייט „דרך כוכב מיעקב וקם שבט מישראל“; דאס גייט אויך אויף מלך המשיח. ווי דער רמב״ם זאגט, אז „דרך כוכב מיעקב“ גייט אויף דודן, און „וקם שבט מישראל“ גייט אויף משיחן — משיח הראשון און משיח האחרון. און דער רמב״ן טייטשט אין אן אנדער סדר, אז דער גאנצער פסוק גייט אויף משיחן. און עס איז ידוע, ווי די גמרא זאגט בנוגע רבי עקיבא, אין ירושלמי, אז

14:51 רבי עקיבא האט געזאגט, ווען ער האט געזען בר כוכבא, אז דאס וועט זיין משיח, און ער האט עס געזאגט אויפן פסוק „דרך כוכב מיעקב“. דאס הייסט אז דער פסוק גייט אויך אויף מלך המשיח. ווי דער רבי האט אמאל גערעדט, אז דער פסוק קומט אויך אויף דעם וואס דער מאור עינים, דער טשערנאבילער רבי נחום, ברענגט בשם דעם בעל שם טוב: אז יעדער איד האט אין זיך דעם ניצוץ פון מלך המשיח, און יעדער איד קען מגלה זיין און אויפבויען דעם ניצוץ משיח שבנפשו, און דורך דעם וועט מען זוכה זיין צו דער גאולה שלמה. ווי דער רבי האט גערעדט אמאל, דאס איז מרומז אין דעם פסוק. אבער אין דעם פסוק „דרך כוכב מיעקב“ ברענגט דער ירושלמי, רבי עקיבא האט געזאגט אז דאס גייט אויף מלך המשיח, אז דער כוכב, דאס איז משיח. די גמרא אין מסכת ברכות, אין פרק ט׳, ווען עס רעדט זיך וועגן דער סוגיא פון חלומות, זאגט דארטן די גמרא, אז א מענטש וואס שלאפט און זעט א כוכב בחלום, זאגט מען אים דעם פסוק „דרך כוכב מיעקב“. וואס פון דעם זעט מען אז דאס איז שייך צו יעדער אידן. איז דאס אויך וואס דער רבי רעדט, אז יעדער זאך האט אן מקור אין נגלה, אז דער זעלבער פסוק, „דרך כוכב מיעקב“, רעדט פון יעדער אידן, זיין מזל. און וויבאלד „דרך כוכב מיעקב“ גייט אויף מלך המשיח, איז דאס דער פשט: יעדער איד האט אין זיך דעם כוכב, דעם ניצוץ, דאס שטערנדל, דעם

16:14 ניצוץ פון משיח, וואס איז א כוכב צו באלייכטן די וועלט. איז זאגט דער הייליגער בעל התניא, אז דאס ווארט „כוכב“ איז אותיות כ״ו כ״ב. כ״ו גייט אויפן אויבערשטן, שם הוי׳ בגימטריא כ״ו; כ״ב גייט אויף כ״ב אותיות. אז א איד, דורך דעם וואס ער זאגט מיט זיין מויל, „כוכב בפיו“, וואס זאגט אותיות, אותיות התורה, אותיות התפילה, האט ער דעם כח, דורך זיינע כ״ב אותיות, צו פועל׳ן ביי דעם כ״ו, ביים אויבערשטן. א איד איז משפיע, כביכול, אין אלקות, אין אויבערשטן, על דרך וואס מען זאגט „צדיק מושל ביראת אלקים“. דער כח פון א צדיק איז, אז ער האט דעם כח, דורך זיין מויל, צו משפיע זיין למעלה כביכול, און משנה זיין ענינים לויט זיין רצון, ממשיך זיין ברכות, ישועות, הצלחות לכל עם ישראל. דעריבער זאגט ער דעם „דרך כוכב מיעקב“: אז א איד, מיט זיינע כ״ב אותיות וואס קומען בפה, קען פועל׳ן ביי שם הוי׳, כ״ו. כ״ב אותיות פועל׳ן ביי דעם כ״ו, פועל׳ן א גאולה, ישועה והצלה צו אידן בכל מקום ומקום. דאס טייטשט דער הייליגער בעל התניא אויפן פסוק. דער רבי איז דאס מקשר מיט א מאמר פון דעם מעזריטשער מגיד. דער מעזריטשער מגיד זאגט אויף „דרך כוכב מיעקב וקם שבט מישראל“: כוכב, רש״י טייטשט מזל. דער ענין פון א כוכב, דאס איז דער מזל. פרעגט דער מעזריטשער מגיד: מזל? ווי רופט מען אן מזל ביי אידן? איז דאך „אין מזל לישראל“! טייטשט דער מגיד דעם באוואוסטן טייטש, אז „אין מזל לישראל“. דער פשט איז נישט, חס ושלום, אז ס׳איז נישטא קיין מזל לישראל;

18:10 דער מזל טבעי, דאס איז נישט שייך צו אידן. אבער דער „אין“, דער אין־סוף, דער וואס איז למעלה, למעלה משורש שלנו, למעלה מן הטבע, שם הוי׳, דאס איז דער אמת׳ער מזל לישראל. און דאס איז דער כוכב וואס מען זאגט „דרך כוכב מיעקב“: אז עס איז דא דער מזל, דער אמת׳ער מזל, דער „אין מזל לישראל“, וואס איז דא ביי אידן. און „דרך“ טייטשט, על דרך ווי מען זאגט „דורך קשת“, דאס איז מלשון המשכה, ווי א כוכב השביט. אז דער צדיק איז ממשיך, ער האט דעם כח: „דרך כוכב מיעקב“. אפילו אן איש פשוט — דאס איז דער דיוק „יעקב“, יעקב מלשון עקביים — אפילו א פשוט׳ער איד, א פשוט׳ער איד מיט זיין פשטות, בקבלת עול אין תורה ומצוות, האט דער פשוט׳ער איד אפילו דעם כח צו „דרך“, צו ממשיך זיין פון דעם „אין מזל לישראל“. א איד האט אין כח דעם מזל, האט אין זיך דעם כח, כח פון דעם „אין“, און ער קען פועל׳ן גוטע ברכות. דערנאך זאגט ער „וקם שבט מישראל“: דאס גייט אויף צדיקים שבישראל, „צדיק מושל ביראת אלקים“, אז ער איז א שבט, ער פירט אן מיט אן אויבערהארישקייט. אויב ער איז שבט מלשון מלכות, מיט אן אויבערהארישקייט, וועלן זיינע ברכות און זיינע ענינים פועל׳ן למעלה, און דאס פועל׳ט למטה, אז ער איז ממשיך ברכות, ישועות והצלות ביי אידן. און אפילו בשעה מען ליינט פרשת בלק, וועט מען זיך דערמאנען אז מיר געפינען זיך נאר א פאר טעג פון י״ב, י״ג תמוז,

19:44 חג הגאולה. ווי דער רבי האט כמה מאל געזאגט, אז דורך דעם וואס די טעג זענען געווארן חג הגאולה, איז די חשיכה פון תמוז, חודש הגלות, נתהפך געווארן צו גאולה, צו נהורא פון גאולה. און דער כח פון דעם איז צו זען די תקופה וואס אידן, דורך דער עבודה פון דעם רבי׳ן זי״ע, שפעטער, און דערנאך אין המשך הדרך מיט דער עבודה פון „יפוצו מעיינותיך חוצה“, פארשפרייטן חסידות און אידישקייט אויף דער גאנצער וועלט און צוגרייטן די וועלט פאר דער גאולה, וועלן מיר זוכה זיין עד כאן וקרוב דעם „לא איש א־ל ויכזב ובן אדם ויתנחם“. אז די ווערטער וואס דער רבי האט געזאגט, אז אין אונזער דור אט־אט קומט משיח, וועלן מקויים ווערן בעזרת השם ביי יעדער איינעם פון אונז. דורך דעם זאל מען זיך מחזק זיין אין לימוד עניני גאולה ומשיח, לימוד התורה און לימוד ענינים וואס זענען פארבונדן מיט חיזוק אמונה ובטחון אין דער גאולה, וועט מען זען דאס תיכף, בקרוב ממש, אין דעם „עתה אראנו“ און „אשורנו“. „דרך כוכב מיעקב וקם שבט מישראל“, „וישראל עושה חיל“.