כ״ח סיוון - דער ״כח״ פון מתן תורה

00:00 אין יאר תשנ״ו איז כ״ח סיון אויסגעפאלן שבת. איז געווען, דרך אגב, וואס מ׳האט געמאכט א חסידישן פארברענגען, א סעודת הודאה בקשר מיט דעם טאג כ״ח סיון. דאס איז דער טאג וואס דער רבי מיט דער רביצין, איש וביתו, זענען דעמאלט אנגעקומען אין חצי כדור התחתון, אין יאר תש״א. דאס איז געווען אינמיטן די יארן, די תקופה פון דער מלחמה. ס׳איז געווען א זמן וואס דער מצב איז געווען ממש א סכנת נפשות, און דער רבי איז דעמאלט ניצל געווארן פון דעם עמק הבכא, פון דער מלחמה וואס איז געווען אויף דער אנדערער זייט, אין אייראפע, און מיט איינע פון די לעצטע שיפן אנגעקומען אין אמעריקע, אין דעם טאג פון כ״ח סיון, אין יאר תש״א. דאס איז געווען מיט ניסים גלויים, למעלה מדרך הטבע. אבער ביז דעם יאר תשנ״ו האט מען נישט געוואוסט דערפון, נישט געוואוסט ווען איז געווען דער טאג, ווען איז געווען בדיוק. דעמאלט איז ארויסגעגעבן געווארן די אגרות קודש פון דעם רבי׳ן ריי״צ, און דעמאלט איז נתגלה געווארן אז דאס איז געווען דער טאג. און חסידים האבן דעמאלט געמאכט דעם טאג יום טוב, און געמאכט א סעודת הודאה. און דעמאלט איז נתגלה געווארן, ולדורות, אז ס׳איז א יום סגולה, דער טאג וואס איז געווען די הצלה פון דעם רבי׳ן מיט דער רביצין, איש וביתו, און דער טאג וואס האט אויך אנגעהויבן א נייע שטורעם, א נייע כח, אין דעם ענין פון הפצת היהדות, הפצת התורה, יפוצו מעינותיך חוצה, אין חצי כדור התחתון. און דער רבי האט דעמאלט גערעדט באריכות איבער דעם ענין. איז וויל מען זיך א ביסל געבן צו פארשטיין וואס איז דער עומק הענין, וואס איז דער תוכן הענין פון דער תקופה, פון דעם ענין וואס מ׳זאגט, אז דער ענין פון הפצת התורה אין חצי כדור התחתון, וואס

02:14 איז דער עומק הענין פון דעם טאג פון כ״ח סיון? און דער רבי האט דעמאלט גערעדט, אין יענעם פארברענגען פון שבת פרשת שלח, כ״ח סיון תשנ״ו, און בהמשך לזה אויך אין שבת פרשת שלח, כ״ח סיון [לא ברור], וואס דעמאלט איז אויך געווען דער קביעות פון שבת שלח אין כ״ח סיון. און דארטן האט ער גערעדט נאך מער, ארויסגעברענגט, בנוגע דעם טאג, און ווי אזוי דער ענין איז פארבונדן מיט אונזער עבודה אין דעם זמן פון שבת מברכים חודש תמוז, חודש השלישי, חודש סיון פון איין זייט, און שבת מברכים חודש תמוז פון דער אנדערער זייט, און וואס דאס מיינט, ווי אזוי דאס קומט אראפ אין אונזער עבודה. און פריער מוז מען אנפאנגען מיט א סיפור וואס איז פארבונדן מיט דעם ענין. דאס איז דא אין א בריוו וואס דער רבי ריי״צ, פריערדיקער רבי, האט געשריבן צו זיין איידעם, צום רבי׳ן, נאך זייענדיק אין אייראפע. ווי ס׳איז דער פריערדיקער רבי דעמאלט געוואוינט אין פוילן, דער רבי געוואוינט אין [לא ברור], אין פאריז. איז פאראן א בריוו וואס דער שווער, דער פריערדיקער רבי, דער רבי ריי״צ, האט געשיקט צו זיין איידעם, און האט אים געגעבן צו פארשטיין דעם ענין: פון וואס איז דער מקור פון דעם פסק דין בנוגע חצי כדור התחתון. וואס דער רבי האט דעמאלט מבאר געווען ביי זיין שווער, ביים רבי׳ן ריי״צ, אז ער האט געהערט פון חסידים א מאמר בשם דעם אלטן רבי׳ן, אז דער אלטער רבי האט געזאגט אז אין חצי כדור התחתון איז נישט געווען דער ענין פון מתן תורה. מתן תורה איז נישט געווען אין דעם חצי כדור התחתון וואו אמעריקע איז. און וואס טאקע איז דער פשט פון דעם? און אויף דעם האט דער רבי ריי״צ געענטפערט א אינטערעסאנטן בריוו, א לענגערן בריוו, און בתוך דעם דערציילט ער א סיפור,

04:08 וואס, פארשטייט זיך, איז דער סיפור נוגע צו דעם גאנצן ענין. דערציילט ער: ס׳איז געווען א סדר ביים אלטן רבי׳ן, אז ער פלעגט זאגן א מאמר אין חסידות. ס׳זענען געווען די מאמרים וואס ער פלעגט זאגן צו אלע חסידים, און ס׳זענען געווען ספעציעלע מאמרים וואס ער פלעגט זאגן נאר צו די גאר תלמידים המקורבים און די גאר נאענטע בני בית. דערציילט ער אז אין דעם יאר תקנ״ט בערך, דער צמח צדק, דער אייניקל, איז געווען נאך א יונגער אינגעלע, איז געווען גאנצע ניין יאר אלט. און יעמאלט, דער זיידע, דער אלטער רבי, האט געזאגט חסידות. און ס׳איז געווען א שטארקער, טיפער ווינטערדיקער טאג, ס׳איז געווען זייער קאלט. און דער צמח צדק האט שטארק געוואלט אריינגיין הערן חסידות. דער אלטער רבי פלעגט דעמאלט זאגן נאר פאר די נאענטע, גאר מקורבים פון די תלמידים המצוינים און פון די בני בית המקורבים. פלעגט ער זאגן א מאמר חסידות ביי זיך אין צימער, אין זיין יחידות־צימער. און דער סדר איז געווען, מ׳האט נאר אריינגעלאזט יחידי סגולה. דער צמח צדק האט שטארק געוואלט אריינגיין הערן דעם מאמר; ער איז געווען א קליין קינד, האט מען אים נישט געלאזט אריינגיין. דער זיידע, דער אלטער רבי, האט אים געזאגט אז נאך נישט צייט פאר אים אז ער זאל אריינגיין. וויבאלד ער האט געהאט א גרויסן צמאון, האט ער געזוכט א וועג ווי ער זאל קענען צוהערן די חסידות. איז אין יענעם צימער, צווישן איין צימער און דעם אנדערן, געווען א קאמין־אויוון, אן ארט וואו דארטן לייגט מען האלץ צו.

05:40 מבארים דארטן, כדי אריינצוברענגען ווארעמקייט אין די צימער. דער אויוון איז געווען אין דעם וואנט צווישן די צוויי צימער. דער אויוון איז געווען געבויט באופן כזה, אז דער פתח, די טירעלע פון דעם אויוון, איז געווען אין דעם צימער פון דרויסן, און ס'איז געווען אריינגעבויט אין דעם צימער פון דעם אלטן רבי'ן. איז במילא אריינגעקריכן דארטן, אז ער זאל קענען הערן ווי דער אלטער רבי זאגט א חסידות. איז דער צמח צדק אריינגעקריכן אין דעם אויוון און ער האט זיך דארטן אריינגעזעצט כדי אזוי צו קענען הערן דעם מאמר חסידות. נו, וויבאלד אז ס'איז געווען קאלט, איז דער גוי, וואס איז געווען דארטן ממונה אויף די עניני הבית, אויף מסדר זיין און צוגרייטן און אזוי טאן די זאכן וואס מען דארף טאן פארן שטוב, אז ס'איז געווען קאלט, האט ער געוואלט לייגן אין דעם אויוון, צו אנצינדן כדי אנצווארעמען דעם שטוב. האט ער גענומען א שטיקלעך האלץ און אריינגעשטופט. האט געזען אז עס גייט נישט. האט ער נישט אריינגעקוקט וואס דארטן גייט פאר. האט ער נישט באמערקט אז דער קינד געפינט זיך אין דעם אויוון. האט ער געלאזט א ביסל אין דרויסן, די האלץ זאל, און האט אנגעצונדן א פייער. נו, ווי נאר ער האט אנגעצונדן דעם פייער, גלייך האט דער צמח צדק גענומען ארויסשטופן די האלץ. ס'איז געווען א סכנת נפשות. ס'איז געווען א גרויסע טומל, און מען האט קוים מיט צרות געקענט [לא ברור] ווי זאל מען פארלעשן דעם פייער, און האט געטראפן דעם קינד ליגן דארטן חלשות אין דעם אויוון. ס'איז געווען א גרויסע

07:07 רעש מיט א געשריי, מיט א טומל. און ס'איז געווען גאר געפערלעך, ס'איז געווען א מצב פון א מות הסכנה. און דער צמח צדק איז דעמאלט געווען א שטיקל צייט נישט געזונט כדי אזוי צו קענען זיך דערהוילן פון וואס ער איז דארטן דורכגעגאנגען. דערציילט ער אז די רעביצין שטערנא, דאס איז דעם אלטן רבי'נס רעביצין, האט זי דעמאלט געגאנגען צום אלטן רבי'ן און זי האט זיך געקלאגט צו אים. און זי זאגט אים: ״וואס איז דאס, אז דו לאזט אים נישט אריינגיין צו חסידות? פרעמדע מענטשן לאזטו אריינגיין, אן אייגן קינד לאזטו נישט אריין.״ און דער אלטער רבי האט זי בארואיגט, און דער אלטער רבי האט זי געזאגט: ״זארג נישט, אלץ וועט זיין בסדר. ער וועט זיין געזונט.״ און ער האט געזאגט אז תורה באקומט מען דורך פייער. משה רבינו איז צוגעקומען צום מתן תורה דורך פייער, דורך דעם סנה, און דורך דעם האט ער זוכה געווען אז דורך אים איז געגעבן געווארן די תורה. און ער האט געגעבן א ברכה מיט א הבטחה אז דער צמח צדק, אין דעם זכות פון זיין מסירות נפש ווייל ער האט געוואלט לערנען חסידות, וועט ער זוכה זיין אז דורך אים וועט נתגלה ווערן אין עניני התורה אסאך חסידות. און האט געגעבן א ברכה צו געזונט און אריכות ימים. און בהמשך [לא ברור] אין די פרשה בלק [לא ברור].

08:35 וואס מסבירים אז דאס וואס דער חצי כדור התחתון [לא ברור], די וועלט איז כדור'דיק, און חצי כדור התחתון [לא ברור] געפינט זיך אונטן, אין דעם חצי כדור התחתון, פאלט נישט [לא ברור]. ווייל עס איז דא דער ענין פון סובב כל עלמין, עיגולים. די וועלט איז כדור'דיק, וואס [לא ברור] פון קדושה ברוך הוא, פון עיגולים, וואס התעוררות החסידות, סובב כל עלמין. און סובב כל עלמין איז אלע זייטן זיינען די זעלבע זאך, נישט [לא ברור]. על דרך לגבי עיגולים, לגבי סובב כל עלמין, איז [לא ברור] חצי כדור התחתון, כדור העליון, על שוויון דרך, פאלט מען נישט אראָפּ. און דעמאלט האט ער געזאגט אז דארטן אין אמעריקע, חצי כדור התחתון, איז נישט געווען דער גילוי פון מתן תורה. און [לא ברור] אין דעם המשך פון דעם בריוו, און אויך פון דעם צווייטן בריוו [לא ברור]. מצד גילוי יתירה וואס ס'איז געווען ביי מתן תורה, איז דאס געווען על פי סדר והדרגה [לא ברור], אין די ארט וואס אין ארץ ישראל [לא ברור] איז געווען דער גילוי פון מתן תורה. און ווייטער, דער עיקר, דער חצי כדור התחתון איז דארטן נישט אנגעקומען דער גילוי פון מתן תורה. ווייל מצד [לא ברור] אין ארץ הקודש, אין ארצות הקודש, איז דארטן געווען דער גילוי פון מתן תורה. מה שאין כן אין די ארט, חצי כדור התחתון, איז דעמאלט נישט געווען אידן, נישט געווען קיין ענין פון גילוי מתן תורה. אבער מצד דעם ענין פון סובב כל עלמין, עיגולים, ווייל דאס איז [לא ברור].

10:16 דאס איז דעמאלט: תורה קומט אן אין אלע חלקים פון חצי כדור התחתון. ווי ער פירט אויס אין דעם בריוו, אז די עבודה פון אידן, די עבודה במסירות נפש, איז ממשיך תורה אויך אין חצי כדור התחתון. ווי ס׳האט זיך ארויסגעשטעלט פון דעם בריוו, איז די הבנה, אז כדי צו מגלה זיין תורה אין חצי כדור התחתון, דארף מען אנקומען צו א העכערע דרגה, סובב כל עלמין, עיגולים, [לא ברור]. און דער ענין איז נמשך דורך די עבודה פון אידן, דורך די עבודה במסירות נפש דווקא, וואס דורך דעם איז נמשך תורה אין חצי כדור התחתון. וואס על פי זה, דער רבי רעדט אין יענע פארברענגען, וואס ס׳איז געווען פארבונדן מיט כ״ח סיון, און שפעטער אין די שיחות פון שבת פרשת שלח, און בהמשך אויך שבת פרשת קרח, גאר רייכע פארברענגען, וואס ער רעדט באריכות ווי דאס איז דורך די עבודה פון מסירות נפש פון רבותינו נשיאינו. זיי האבן אראפגעברענגט דעם ענין פון מעיינות פנימיות התורה אין חצי כדור התחתון, עד כדי כך, אז דער רבי הריי״צ, דער פריערדיקער רבי, איז אנגעקומען אין יאר ת״ש קיין אמעריקע, און א יאר שפעטער, כ״ח סיון תש״א, איז דער רבי געקומען קיין אמעריקע. דעמאלט זענען געלייגט געווארן די יסודות פון הפצת המעיינות אין כל קצוי תבל, דורך דעם וואס מ׳האט געגרינדעט די מוסדות הידועים פון הפצת החסידות: מחנה ישראל, מרכז לעניני חינוך און קה״ת, וואס דורך דעם איז חסידות נפוץ געווארן בכל קצוי תבל, אין אלע מדינות. דאס איז דער ענין, אז די מעיינות אליין פון פנימיות התורה זענען אנגעקומען אין חצי כדור התחתון. און פון דעם ווערט

12:01 עס נפוץ בכל קצוי תבל. וואס נאך א ענין, דער קשר הענינים מיט דעם סיפור, אינטערעסאנט, ס׳שטייט נישט בגלוי אין דעם בריוו, אבער ס׳האט זיך פון דעם המשך הענינים: אז ווי דער אלטער רבי האט געזאגט צום צמח צדק, אז תורה באקומט מען דורך מסירות נפש. דאס איז געווען דער סיפור מיטן צמח צדק, וואס האט זיך מוסר נפש געווען און איז אריינגעקראכן אין אויוון, כדי צו קענען הערן ענינים חדשים פון פנימיות התורה. און ווי דער רבי האט אמאל דערציילט דעם סיפור בפרטיות אין אן אנדער פארברענגען, [לא ברור], וואס דארטן דער רבי דערציילט דעם סיפור בפרטיות און טאקע גענומען פון דעם די הוראה. וואס פון דעם זעט מען, אז דאס וואס דאס קינד האט געוואלט הערן א נייעם ענין אין פנימיות התורה, דאס האט ביי אים ארויסגערופן אזא צמאון, אזא שטארקייט, אז ער איז געווען גרייט זיך אריינצושטעלן אין א מצב סכנה כדי צו קענען הערן א ווארט חסידות. אז וויפיל ס׳דארף זיין די יגיעה, [לא ברור] פון חסידות. אבער ווי אזוי, בשעת מ׳איז זוכה, ווען עס קומט ארויס א נייער מאמר, א נייע שיחה, א נייע ווארט, דארף א חסיד האבן ביי זיך א געוואלדיגן צמאון צו דברי אלקים חיים: עס הערן, וויסן, פארשטיין און באקומען דעם גילוי פון דעם נייעם ווארט אין חסידות. און דאס איז וואס מ׳זאגט, אז אויף דעם דארף מען מסירות נפש, וואס על דרך זה איז אויך דער ענין פון חצי כדור התחתון, פון דעם מסירות נפש. מסירות נפש וואס האט זיך אנגעהויבן פון דער תקופה פון

13:32 ג׳ תמוז און י״ב תמוז, פון דעם רבי הריי״צ. פון דעמאלט איז געווען א מסירות נפש בפרהסיא. און דעם סיפור ווייסן אלע: אין דעם טאג ט״ו סיון איז געווען דער טאג וואס מ׳האט גענומען דעם פריערדיקן רבי, דעם רבי הריי״צ, אין תפיסה, פאר זיין הפצת המעיינות, פאר זיין הפצת אידישקייט, ווען ער איז געווען אין רוסלאנד. ווייל דעמאלט איז געווען במסירות נפש בפרהסיא ממש, כדי צו קענען טאן אין תורה, כדי צו קענען עפענען חדרים, מקוואות, ישיבות, ווי ס׳איז געווען אין רוסלאנד אין יענע ימים. און דאס האט געפירט דערצו אז ט״ו סיון תרפ״ז האט מען ארעסטירט, איינגעשפארט דעם פריערדיקן רבי אין תפיסה. און ס׳איז געווען א תפיסה פון סכנת נפשות בפרהסיא ממש, כפשוטו, ווי ס׳איז געווען דער סיפור הדברים, וואס ס׳איז געווען א גזירה פון גזר דין היפך החיים, רחמנא ליצלן. און שפעטער, בניסים גלויים, איז דער רבי ארויסגעגאנגען פון תפיסה, און אין ג׳ תמוז, דעמאלט איז ער ארויסגעגאנגען פון תפיסה און געפארן אין גלות. און שפעטער י״ב תמוז, וואס ער האט געדארפט זיין דריי יאר אין גלות, אין א ווייטער שטאט, איז ער גלייך י״ב תמוז, אין עטליכע טעג, דעם טאג פון זיין יום הולדת, ארויסגעגאנגען אלס חופשי. און פון דעם איז שפעטער נשתלשל געווארן, עטליכע וואכן שפעטער, עטליכע חדשים שפעטער, אז ער איז ארויסגעגאנגען אינגאנצן פון רוסלאנד און איז געפארן קיין פוילן, און שפעטער קיין אמעריקע. די גאנצע נסיעה איז געווען א המשך נסיעה, וואס דורך אט דער גאולה,

14:58 איז שפעטער געווען די התפשטות פון תורת החסידות בכל קצוי תבל, און אין דעם דוקא אין חצי כדור התחתון. וואס אלץ איז געווען א תוצאה פון דעם ענין, פון דעם זמן, פון יענער גאולה. און דאס איז אלץ פארבונדן מיט מסירות נפש. און ווי דער רבי הריי״צ האט געזאגט, ווי ער איז געקומען אין אמעריקע, אין די תקופה פון י״ב תמוז, שפעטער, אז אזוי ווי אין רוסלאנד איז געווען מסירות נפש בפועל, מסירות נפש פשוטה, כדי צו קענען פארזעצן לערנען תורה מיט אידישע קינדער, איז אין אמעריקע דארף מען אויך האבן מסירות נפש, נאר דאס איז אן אנדער סוג מסירות נפש. ס׳איז נישט ווי מסירות נפש פון גוף, חס ושלום, אבער דאס איז מסירות נפש פון דעם רצון. ווי ס׳איז באוואוסט אז נפש איז דער ענין פון רצון, און מסירת נפש איז מסירת הרצון, אז א מענטש דארף איבערגעבן זיין רצון. זייענדיק אין אמעריקע, מדינת הרווחה, וואו מ׳האט וואס מ׳וויל און וואס מ׳דארף אין גשמיות, דארף א מענטש אבער מוסר נפש זיין, איבערגעבן זיין רצון, טאן נישט וואס ער וויל, נאר טאן וואס דער אויבערשטער וויל, טאן וואס די תורה הייסט אים. און די מסירת הרצון, דאס איז דער כלי, אז תורת החסידות, פנימיות התורה, זאל אנקומען אין חצי כדור התחתון, און דורך דעם נתפשט ווערן בכל העולם כולו. איז דאס איז דער סיפור הדברים, דער המשך אין דעם בריוו, וואס ער איז מסביר דעם קשר, דעם סיפור פון דעם צמח צדק מיט דעם ענין פון מתן תורה אין חצי כדור התחתון, אין אמעריקע. וואס דער קשר

16:25 צו כ״ח סיון. און דאס האט דער רבי גערעדט אין תשמ״ט, אין שבת פרשת שלח, דער קשר צו דעם טאג, די השגחה פרטית, אז וואס האט פאסירט אין דעם טאג פון כ״ח סיון. וואס איז דער ענין פון כ״ח סיון? סיון איז דאך דער חודש השלישי, דער חודש פון מתן תורה. און ווי עס איז דאך ידוע, אין חסידות איז מסביר פארוואס איז תורה געגעבן געווארן בחודש השלישי. ווייל דער ענין פון מספר שלש איז דער ענין פון שלום. עס איז מבואר אין חסידות, אז דער מספר אחד, איין, איז נישט קיין שלום. עס איז דא נאר איין, איז נישט דא קיין מחלוקת בכלל. יחיד בלעדי, ווי עס שטייט דאך, יום אחד, יחיד בלעדי, איז נישט דא קיין שום זאך אויסער דעם אויבערשטן. ס׳קומט צו גיין דער צווייטער טאג, ווערט מחלוקת. יום שני נבראה מחלוקת. על דרך זה חדשים: חודש ניסן איז דער חודש פון יציאת מצרים. דארט לכתחילה איז נישט דא קיין שום אנדערע זאך. משכני, און דער אויבערשטער האט ארויסגענומען אידן פון גלות. און דעמאלט איז דא מער נישט ווי דער אויבערשטער אליין. דער יום שני, חודש השני, חודש אייר, ספירת העומר, דארט הויבט זיך אן דער ענין, אז עס איז דא נפש הבהמית. און ס׳דארף מען מברר זיין דורך דער עבודה פון בירור נפש הבהמית, ספירת העומר, ווי עס איז מבואר אין חסידות בארוכה. און חודש השלישי האט שוין דעם ענין פון שלום. אז ס׳קומט צו גיין דער שלישי, אזוי ווי יום השלישי, הוכפל בו כי טוב. טוב לשמים, טוב לבריות. אז אין דעם דריטן טאג איז געווארן דער שלום

17:53 צווישן המים העליונים און המים התחתונים. און דעמאלט איז געווארן די יבשה, וואס דארטן קומט אריין דער מענטש שפעטער און ער מאכט פון וועלט א דירה לו יתברך, מחבר זיין גשמיות מיט רוחניות, די עליונים מיט די תחתונים, אז עס זאל ווערן איין איינציקע זאך. על דרך זה, דאס איז דער ענין פון חודש השלישי, דער חודש פון מתן תורה, וואס כל התורה כולה לא ניתנה אלא לעשות שלום בעולם. תורה מאכט שלום צווישן די עליונים און תחתונים, גשמיות און רוחניות, מאכן פון עולם הזה הגשמי א דירה לו יתברך. וואס דערפאר איז חודש השלישי דער ענין פון מתן תורה, וואס ניתנה לעשות שלום בעולם, דער דריטער חודש. אין חודש השלישי גופא איז דער ענין פון כ״ח, כח. דאס איז דער כח פון מתן תורה. ווי מ׳האט גערעדט פריער, דער יסוד אין כח, איז דא דער גילוי פון מתן תורה וואס איז געגעבן געווארן מלמעלה. מתן תורה איז געווען א גילוי פון ״וירד ה׳ על הר סיני״, וואס מלמעלה דער אויבערשטער האט געגעבן אידן א מתנה; די תורה איז געגעבן געווארן מלמעלה. שפעטער אבער דארף צוקומען די עבודה בכח עצמו. און די עבודה בכח עצמו, וואס דאס האט זיך אנגעהויבן, ווי מ׳האט גערעדט לעצטע וואך, מ׳האט גערעדט דעם ענין פון די מרגלים, ״שלח לך״, לדעתך, וואס דעמאלט איז די עבודה דוקא בכח עצמו. אז די עבודה דארף זיין מיט די אייגענע כוחות, מיט מסירות נפש, אפילו ווען עס איז נישט קיין גילוי אור. וואס מ׳דארף אנקומען צו טבע און התלבשות אין טבע, און מ׳זעט נישט קיין ניסים, מ׳זעט נישט קיין נפלאות. און די עבודה בכח עצמו איז אויך...

19:22 נפש. און [לא ברור], מאכן דעם אויבערשטן א דירה בתחתונים, דורך כח עצמי, וואס דאס איז געווען דער אויפטו פון דעם ענין פון די מרגלים. אז דעמאלט האט זיך אנגעהויבן א נייע עבודה פון שלח לך אנשים. אז נישט ווארטן אז עס זאל קומען א גילוי מלמעלה, זיצן אין מדבר, וואו עס קומט אלץ פון השמים, מן און בארה של מרים און ענני הכבוד. נאר גיין דוקא אין ארץ ישראל, אין א פלאץ וואו מען דארף זיין מיט התלבשות אין וועלט. וואס דארטן מוז מען אויך מסירות נפש אויף קענען דערקענען דעם אויבערשטן, אפילו ווען מען זעט נישט קיין גילוי עליון. אט דער ענין, די עבודה בכח עצמי, דאס האט זיך אנגעהויבן אין פרשת שלח. און כ״ח סיון, דאס איז דער כח, דער כח עצמי, און די עבודה בבחינת כח, וואס דער מענטש דארף ארויסרופן אייגענע כוחות, און דינען דעם אויבערשטן מיט זיינע אייגענע כוחות, און דורך דעם זיך מקשר זיין און מאכן פון דער וועלט א דירה בתחתונים. און דאס איז דער ענין פון כ״ח סיון, דער כח פון מתן תורה, וואס דאס האט זיך אנגעהויבן על דרך זה בדורנו, דורך דעם טאג פון כ״ח סיון, וואס דעם טאג איז דער רבי אנגעקומען אין אמעריקע. און דארט האט זיך אנגעהויבן די הפצה פון תורת החסידות אין אזא מין ארט, וואס איז געווען אן ארט פון חומריות און גשמיות, וואס אלע ווייסן ווי אמעריקע איז געווען בימים ההם. עס איז געווען אמיתית שווער פאר בני ישראל אין אידישקייט. נאך פאר דעם רבי׳ן איז געווען שווער בגשמיות צו זיין א איד דארטן, ווען מען האט געהאט שווערע נסיונות פון היטן שבת און כשרות און

20:42 וכו׳, כידוע די דברים הידועים. און פונדעסטוועגן, שטייענדיק במסירות נפש האט מען מהפך געווען, איבערגעמאכט, אז אמעריקע איז געווארן א מקום תורה, דורך די ישיבות מיט די חכמים און דורך די ניידות, וואס מען האט גערעדט פריער, די אלע ניידות, וואס דאס האט געברענגט די הפצה פון תורה בכלל און תורה וחסידות בפרט אין כל קצוי תבל, און אנהויבנדיק פון חצי כדור התחתון. און דאס איז דער ענין פון כ״ח סיון און דער כח פון מתן תורה. און דאס איז אויך דער ענין אז דאס קומט פונקט אויס אז דאס איז דער שבת מברכים חודש תמוז. וואס חודש תמוז איז דער חודש הגאולה, וואס דעמאלט איז געווען די גאולה פון ג׳ תמוז און פון י״ב תמוז, וואס ווי דער רבי האט דעמאלט ארומגערעדט באריכות, אנהויבנדיק אין שבת שלח און בהמשך לזה נאך מער באריכות, און גארן רייכן ענין אין שבת פרשת קרח, ח׳ תמוז, [לא ברור], האט ער ארומגערעדט וואס דאס איז געווען. אז דאס איז וואס מיר געפינען, אז תמוז מצד אחד, תמוז איז א זמן פון גלות, א זמן פון חורבן. תמוז איז דא דער ענין, וואס דעמאלט איז חודש הרביעי, וואס דעמאלט איז געווען דער ענין פון חטא העגל, און דעמאלט איז געווען שבירת הלוחות, און דאס איז געווען נישט אויפגערוימט, און די אלע ענינים פון גלות און חורבן, וואס חודש הרביעי און חודש החמישי, דאס איז א זמן פון העלם והסתר, פון חושך און חורבן. איז נתגלה געווארן לאידך גיסא, דורך דער גאולה פון דעם רבי׳ן הריי״צ, וואס איז געווען אין דעם חודש תמוז, איז נתגלה

22:09 געווארן דער יתרון האור מתוך החושך, יתרון כח, אז דוקא פון אן ארט פון העלם והסתר. אז אזוי ווי מיר זעען אין דעם ענין פון מקומות, אז דוקא אמעריקע, דוקא חצי כדור התחתון, וואס דארט איז נישט געווען דער גילוי פון מתן תורה מצד למעלה, איז דורך דער עבודה פון מסירות נפש האט מען מהפך געווען, אז דוקא דער ארט איז געווארן א מקום און א יסוד, אז פון דארטן וועט נתפשט ווערן תורה און חסידות על כל העולם כולו. על דרך זה אויך אין זמן, אז דוקא חודש תמוז, א זמן פון העלם והסתר, פון חושך און פון מרירות, פון גלות, איז דער חודש נהפך געווארן צו א חודש וואס פון דעם חודש גופא באקומט מען כוחות אויף די הפצה פון, פון הפצת המעיינות, די גאולה פון דעם רבי׳ן הריי״צ וואס איז געווען בחודש זה. און דאס איז אויך דער קשר מיט דעם המשך הענינים. אז אזוי ווי מיר געפינען אין פרשת שלח, אז דוקא אין דעם העלם והסתר איז מען מגלה דעם יסוד, דעם כח פון שלח לך אנשים, ווי כלב האט געזאגט, ״טובה הארץ מאד מאד״, אז דוקא דורך דער עבודה אין תחתונים, אין וועלט, אין אלע מעשים גשמיים, קומט מען צו די העכסטע מדריגות, מאד מאד, ״ועתה יגדל נא כח אדנ־י״, וואס דא שטייט דער ווארט כח דא אין דער סדרה פון שלח. על דרך זה אויך אין די פרשה שלאחרי זה, אין פרשת קרח, וואס דארט אויך געפינט מען דעם ענין, אז דוקא דורך דער רעה, וואס איז געווען א העלם והסתר און א חושך פון קרח, וואס האט געמאכט א התנגדות אויף אהרן הכהן און משה

23:31 רבינו, און האט גערעדט וועגן דעם ענין פון קרח׳ס מחלוקת און זייער הסתה, און דאס האט ארויסגערופן אן ערעור, ווי רש״י זאגט: „שטר שיצא עליו ערעור ונתקיים בבית דין.“ אז דורך דעם וואס עס זענען געווען קטרוגים אויף אהרן הכהן, איז דעמאלט געווארן דער ענין פון מטה אהרן, אז מען האט געוויזן אלע אידן אז דער אויבערשטער האט בוחר געווען דווקא אין מטה אהרן, און מטה אהרן בתוך מטותם. ווי דער רבי האט דעמאלט גערעדט, אז אויף דעם ענין איז נתגלה געווארן דער כח, אז אידן האבן כח דורך רבותינו נשיאינו איבערצומאכן דעם חושך כפול ומכופל, און דארט מגלה זיין די טיפסטע, העכסטע ענינים, און מאכן פון דעם חצי כדור התחתון א מקום צו משפיע זיין תורת החסידות אין דער גאנצער וועלט. על דרך זה איז אויך דער ענין פון כ״ח סיון בכלל. און דאס איז דער דיוק וואס די תורה זאגט אונז אין דער סדרה, אז בשעת מען האט געברענגט, מען האט גענומען דעם מטה אהרן, האט דער אויבערשטער געזאגט אז מען זאל נעמען מטה אהרן בתוך מטותם. עפעס טוט דא זאגן „בתוך מטותם“. וואס וויל די תורה זאגן מיט דעם, אז מטה אהרן איז בתוך מטותם? און דערנאך נאך מער: בשעת עס קומט אויפן מארגן, האט מען געזען ווי אויפן מטה אהרן, האט מען געזען די ברכה וואס איז דורך מטה אהרן: „והנה פרח“, און „ויוצא פרח ויצץ ציץ“. מען האט געזען אז די ברכה, וואס דורך דעם באקומט אהרן הכהונה, נעמט אריין אלע ברכות. שטייט ווייטער: „ויראו ויקחו איש מטהו“, אז יעדער איינער האט גענומען דעם שטעקן. וואס איז דער צוועק?

25:02 דערציילט די תורה אונז דא די פרטי הסיפור? וואס איז דאס נוגע? נו, דא זאגט דער רבי אין דעם פארברענגען, אז דער מטה אהרן, דאס איז דער ענין וואס מיר רעדן דא, דער ענין וואס רבותינו נשיאינו, די צדיקים, האבן דעם כח אויפצומאכן. אבער דאס איז דער ענין פון א צדיק. זאגט די תורה: ניין, „מטה אהרן בתוך מטותם“. אז דער מטה אהרן קומט אראפ בתוך, ער איז זיך מתלבש בתוך מטותם. ער בלייבט נישט העכער, אויפגעהויבן. נאר זיין כח, און דער ענין וואס דער נשיא האט געטאן, וואס האט ממשיך געווען פנימיות התורה דא למטה, האט איבערגעגעבן דעם כח בתוך מטותם. אז אלע אידן, און אלע אידן בכל מקום, קענען ארבעטן אויף דעם ענין פון אראפברענגען געטלעכקייט אין עולם, אז פון א גשמי ומגושם׳דיקער וועלט ווערט א דירה לו יתברך. און דערנאך „ויראו ויקחו איש מטהו“: אז יעדער איינער, אין וועלכן ארט ער וואוינט, אין וועלכן ארט ער געפינט זיך, אין זיין מדינה, אין זיין שטאט, אין זיין לאנד, זאל ער קענען דארטן טאן „איש מטהו“. דורך דעם כח פון אהרן הכהן קען ער טאן זיין עבודה, אראפברענגען די ברכות וואס מען זוכט, און מאכן פון דער וועלט א דירה לו יתברך. איז דאס דער ענין וואס מען נעמט פון א טאג וואס מען געפינט זיך אין ימי סגולה, אז מיר זאלן נעמען פון דעם דעם לקח און די הוראה פאר אונז, פאר יעדן איינעם פון אונז, ווייל די תורה איז נצחית. און אין אזעלכע גרויסע טעג וואס מען געפינט זיך איצט, זאל מען טאקע נעמען דעם כח פון דעם זמן, פון כ״ח סיון.

26:26 און פון כ״ח סיון ריסט מען זיך אויף מיט די כחות איבערצומאכן און מאכן פון דער גאנצער וועלט א דירה לו יתברך. און מיט דעם בעל שם טוב, דער הייליגער בעל שם טוב, וואס האט באקומען דעם ענטפער, אז דורך „יפוצו מעיינותיך חוצה“ איז „קא אתי מר דא מלכא משיחא“, איז דא מוז שוין זיין נאך אזויפיל יארן א זמן וואס די גאנצע וועלט איז [לא ברור], ווערט א דירה לו יתברך. זאל שוין זיין בעיני בשר די גאולה פון משיח צדקנו, „והיה ה׳ למלך על כל הארץ, ביום ההוא יהיה ה׳ אחד ושמו אחד“.