כינוס אנ"ש בבית חיינו 770

00:10 דובר 1 חזרה. אלי. מהרצ'ים. מהרצ'ים. מהרצ'ים. אלי, אלי. אלי, אלי. אלי, א-- הו. א גוטע וואך. מהרט? יו. א גוטע וואך. די ערשטע זאך, האָט מען געוואלט בעטן ביי דעם גאנצן עולם, סיי אנ"ש, סיי תמימים, סיי די חשובע אורחים, די היגע, יעדער איינער זאל זיך וואשן צו די היינטיקע סיום הרמב"ם, וועלכע איז די סעודת מלווה מלכה, סעודתו של דוד מלכא משיחא. ביי עולם האט רעדן? יו, יו. באלד, דאס איז שפעטער. די ערשטע זאך, האָט מען געוואלט באדאנקען די וואס האבן געגעבן די היינטיקע מלווה מלכה. און דאס איז די אחים גאנזבורג, וואס געבן די היינטיקע סעודת דוד מלכא משיחא דא אין 770, וואס היינט איז געווען דער ערשטער יארצייט פון זייער פאטער, דער באוואוסטער חסיד התמים, הרב ר' שניאור זלמן, בן הרב החסיד התמים ר' מנחם מענדל הילל. וואס דער ערשטער יארצייט איז געווען היינט, עשרים בשבט. און מען וויל אנוואונטשן אז די נשמה זאל האבן עלייה, און עלייתן זאלן גאר אין גיכן האבן די גרויסע ישועה, די גאולה האמיתית והשלימה נאו. כהרגל, אויף פסחים בדבר מלכות, מלווה מלכה. די ערשטע זאך, היות אז ס'איז בוך מען געזאגט אז מען ווארטן ספעציעל פאר די חזרה, וועט מען בעטן די ערשטע זאך, מען זאל אנשטעלן די חזרה פון דעם היינטיקן שבת קודש, פון רב'ן זאל געזונט זיין. מען בעטן ביי אלי, התמים אלי ווינזבכר, ער זאל אנשטעלן די חזרה פון היינטיקן שבת. א יישר כוח. מען בעט נאך אמאל, יעדער איינער זאל זיך דערווייל צוזעצן צו די טישן, זיך וואשן, אזו דאס מצווה פון מלווה מלכה. זאגן אפילו ווערט וועגן די מינין. האומר הריני נזיר אם אעשה כך וכך או אם לא יעשה,

02:45 דובר 1 הרי זה רשע. נזירות כזו מנזירות רשעים הוא. אבער מען... אבל הנודר לה' דרך קדושה, הרי זה נאה ומשובח, ועל זה נאמר נזר אלוקיו על ראשו קדוש הוא לה'. ושקלו הכתוב כנביא, שנאמר ואקים מבניכם לנביאים ומבחוריכם לנזירים. סליקא הוא הלכות נזירות בסייעתא דשמיא. וועט מען זאגן אפילו ווערט, איך מיין, אין די סוגיא פון נזירות איז דאך, מלווה מלכה, ווערט זיך הייך אין די גמרא דערמאנט וועגן אליהו, וועט זיין תיכף, און איז אלס קומען לפועל בגילוי דידן, אמן. בהלכות ערכין וחרמין יש בכללן שבע מצוות, חמש מצוות עשה ושתיים מצוות לא תעשה. א', לדון בערכי אדם כאשר מפורש בתורה, וזה דין ערכי אדם. ב', דין ערכי בהמה, ג', דין ערכי בתים, ד', דין ערכי שדות, ה', דין מחרים, נכסיו, ו', שלא יימכר חרם, ז', שלא ייגאל חרם.

04:20 דובר 1 והוא מתחיל בפרק מילא. פרק ראשון: הערכים הן נדר מכלל נדרי הקדש, שנאמר איש כי יפליא נדר בערכך נפשות לה'. לפיכך חייבין עליהן משום לא יחל דברו ולא תאחר לשלמו, ומשום ככל היוצא מפיו יעשה. הא? הא? אוקיי. גייטס בעטן דעם רב מסייזר רבי ביור קאן, זאגן פאר ווערטער.

05:39 דובר 2 כלומר למטה וורט, וזה זה גרדעם, בחייאת תגיד על קצת קונטרס על חובש ווט. אבל לא למטה וורט פון דעם קונטרס. דער רבי רעדט דא במעלה פון משפטים. ואלה המשפטים אשר תשים לפניהם. רעדט על משפטים, דאס איז מעלה, און ס'איז דא דברים שייכות. און דאס איז אך, ונחזור להוסיף על הראשונים. און דער מוסיף על הראשונים. פריער רעדט זיך נישט די ענין פון שכל. פרעגט חוקים, מקיים, חוקי חקקתי, גזירותי גזרתי. זה די מעלה משפטים, וואס ער לערנט און פארשטייט. עס נעמט דורך אין שכל. נו, אבער זה כמעיל. זה שם אנדרמיט, היא דער רבי מאכט באר, נעמט בכמאמר, אויף דאס וואס ער לערנט און פארשטייט. זה, זה פארבונדן מיט זיין שכל, מיט זיין מציאות. היא דאס תורה דאס עם זיין, עם זיין תמסירע לדמיים הביסל. וזה קען דא שטימען ביידע זאכן. פון איין זייט זאגט מען אז ער דארף לערנען און פארשטיין מיט זיין שכל. און פון צווייטער זייט זאגט מען אז ער דארף זיין בטל, און דער זוהר ווייטער ממשיך, מיט דעם זעלבן מאמר, אז נאך ואלה המשפטים, כי תקנה עבד. חרבז היפסה חונט פרשת משפטים, מיט דעם ענין פון עבדים, עבד דער ענין פון ביטול. ווי קלאפט ביידע זאכן? דער רבי פשוט'ט דעם ווארט. אז דאס וואס ער לערנט תורה, און פארשטייט מיט זיין שכל, שנדער פארשטייט, ווייל די תורה פארבונדן מיט זיין שכל. תורה דאס איז חכמתו של הקדוש ברוך הוא. וואס חכמתו של הקדוש ברוך הוא, היא דאך העכער פון שכל הנבראים. אלא מאי, אז אויב דער אויבערשטער דאך כל יכול, אז דער אויבערשטער איז נישט מוגבל אין קיין הגבלות ניט, אז ממילא דער אויבערשטער האט געפלא, אז חכמתו של הקדוש ברוך הוא, פון דאס וואס ער לערנט, ס'איז מיט זיין שכל, און ער פארשטייט. בשעת מען גייט אזוי מיט אזא צוגאנג. אבער וואס ער פארשטייט מיט זיין שכל, נישט ווייל דאס איז זיך פארבונדן מיט אים. חכמתו של הקדוש ברוך הוא, שלמעלה משכל הנבראים, בין הרייך. נו, אז שעפלה דער אויבערשטער כל...

08:12 דובר 2 יחום, מה דרבי שתר פזמיפלא, זה מה שמזל שכל זה לא כן הפרשת. לפני זה זה שזה שכל, שזה המדרמיט וזה דזגו זה פקונץ של נברשת. דרבו דרשתין וייטר מאנך. אז משתי תרא פודר קסדר, ומייכן לימוד התורה, שווה קסוו, שווה קסוו, שווה קסוו, ושל חור זה נן הופך. לפני זה, ואי שאיד, ובפרט, אין אבושך ספסקים מדינים מרוב, אז הזה דאפר פסקן לא את זין שכל. אין משגיחין בבת קול. נצחוני בני נצחוני. הפסקן מלמעלה זקטה זה, והרפרשטה אנדר, ונדר דפסקן דסקן את זין שכל, והרפרשט. ונזה בליידר דין, נצחוני בני נצחוני. זול זה במרואיסרופון, עייניס פון יאשס מוציאס, ודרבו נהין היפך נשטען. אז דאפר וואס נצחוני בני, ולדרבו של רקל יחום, וניש קוקניק, וסטרה זה תורה של הקדוש ברוך הוא, וביחד עם זה, זה סיפר גם דבר לבלוסי שלוט. דא זה, דא זה אין אפ, אין אפ ניקודה וסרסכן דמעין. וגב אב אב אג'דף. שפזוויר נישט איינגן אמצוריינן וגנדרוף, אבל פרן אמור, זכן, וסנרשו זכן דא בבורן. ודסל דא פינן אמפמסגש הוא ראשיו. פליט פושמסגש הוא ראשיו. יאלרס חפן אמוויר גכוח סך אין דרג ניקודה, פון נצחוני בני נצחוני, לטיר זיברגים ולשכל שלוט. סנרשיבה, והיהטה, היהטה גוטה קופ, ונקג גלייחה קופ. זקטה אמרתו ויינה תלמידים, אל וטע חזיך מגריפר בלי גויים. און אלע שווארע פארזיגלט דאס תורה. שווארע וואס ער זאגט דאס תורה. אלע מאל. גמרא האלט מיינע מאשינע, זאל וויסן אז ער הייליג איז, דאס איז תורה. אלע מאל. גמרא צו זיין מולוטוב גמרא שטייט אנדערש פון דעם וואס ער געזאגט האט. דערפון איילן מיר. דערפון ווייסן מיר צוויי איילן אין די גמרא. דאס וואס ער זאגט איז

10:42 דובר 2 תורה, זי הייליג, פון דעם מוז איך דערפון צו רעדן. דא שטייט די גמרא אנדערש, דערפון איילן מיר. ליידער, נישט אן דער סו גערעכט. נישט אן בניי. און דער רבי איבערגעגעבן לשכל שלמטה. דער רבי איז געפסקנט. אבער דער רבי איבערגעגעבן לשכל שלמטה. ווייל אזוי וויל דער אויבערשטער. וואו איך דארטן וואו דער אויבערשטער העלפט, און מיר דא פארשטיין, און דארטן וואו דער אויבערשטער זאגט, נצחוני בניי, איז דארטן דער דין פון נצחוני בניי. דארטן וואו די קץ נישט לייכט כלל התורה. איינפאך שטייט אנדערש, אבער גמרא שטייט אויך אנדערש. און גב אבס אגירדס. ליידער, ליידער, זיי ווערן נישט אנגעלייגט צו רעדן און דערויף, אבער ליידער, ליידער, ס'דארט דער חסידישער ביטול, דער מתנגדישער ביטול. איז ליידער, איך זע צווישן אונזערע אידן, זיי קעמען מיט אַ מספר, דארט עטליכע איינציקע, אבער פון דאס טויגן דאס נישט באווארן. ווייל באוועכט אדם סארט הנאה. קודם כל, וואס איך האלט הייליג, דאס ערשטע. און א סך וואס איך פארשטיי נישט, און ביי מיר קוקט עס אויס, אז ס'איז קרום. איך מיין, וואס... איך... ביי מיר קוקט עס אויס, אז ס'איז קרום. און אין כמה וכמה דברים האט מיר ממאנע געווען, אזו לומץ וואס מ'ן געוויסט עניינים פון ליב אביש. מ'אט מיר ממאנע געווען. יענער ראש ישיבה האט מ'מאנע געווען נר לרגלי השיר. און דעם רב האט מ'מאנע געווען אזהר דה פסקו. און נישט צריכן זיך מיט דעם בת קול. אבער דארט וואו מ'זאגט אז עס איז נישט צריכן מיט דעם בת קול, ער רכן זיך נישט. דארט וואו מ'הדר מיך געזאגט, דארט מ'זאג נישט קיין דעס. הייב טאן צו פרעכן און טומאס טער דעע, פייק דיך נישט. דארט

12:48 דובר 2 וואו מ'געהעפט, מ'געהעפט. דארט וואו מ'האט מיר געהעפן, אט א דיר נאך, אויב איך פארשטיי כך וכך, איז דאס כך וכך. אויף נאר דא בפרט דער רבי געזאגט, דא פארברענגען אנדערש. דאס וואוויסן וואס ער געמיינט, דאס וואוויסן דעם פשט, דאס וואו לערנט די גמרא. א דיר נאך מוז מען איי כער מין השערן. דארט וואו מ'הדר געגעבן און מ'הדר געהעפן, אין משגיחין בבת קול, אבער ס'אנדערש. דארט וואו מ'ניט געהעפן, מ'רייט זיך חב"דניקעס, אבער חב"ד חכמה בינה דעת, אבער מאכן פון שכל אבער די זורע טאר נישט. די ערשטע וועג ווייסט מיר איינר נר לדי בבן עמרם, דאס די ערשטע וועג. און אט א דאס איז דאס, און איז לערנען קיין פשט לאכניט. וואס מ'זאגט אז דאס איז דאס. ווידער, ס'איז דא עניינים וואס פשמאל אמערשט דאס מקיים דעם, דער חוקי חוקת גזר גזרתי. ווידער חב"ד מן פנימיות, איב מעלה איב חב"ד מן פנימיות, איז ערשטע וועג ווי ווייסט אז דאס איז דאס. נאכער, איז דאס ווילסט טאקע זיין א פנימי מיט חב"ד, האר וויי און פארשטיי, און וואס פארשטיין אמעט ווייל מיט וואס בלייבן מיט פארשטיין. בניגוד את דמים, זה לגמרי כנף כמיניני, תמצאת חב"ד של וגנה הבער, מתי ומנוי, אם זה הבער ודקלטים, זה הכם פארשטיין הזה, זה הכם פארשטיין הזה. אבל בתיזם כל בניגוד הם עצם. בניגוד הם עצמים, היא גבעו הכלארה, ואך פורט טוב הסרט. והכלארה, שזה את דיך החום. גיטס ברים שרזוג, זה מלבה מולטי פון די ווייבער. חיתוץ ומחלסאת. פריי גחם, מותר גשים צמרדן, ומדרגות מסטינג גבעו. איך ווייס נוש תפילס, שדרגות איבר גליינד, זה מסתל גנוי וזה הם גשרימים. הגעת, מתוטא פולטי ונטול. אם

15:21 דובר 2 איבר גט הזה, דך נושטו וסוריידן, זה חמול בכלל נושטו וסורייד. ואז לכם אנטור. ואז תהיה לכם אנטור. כזה תן וורט. שם דך מדיי רב מדבירן הרס, דסאת. מרב חומשו סנטור. זה לבלך בניגד דמים. חפתו חנמייפה. דוס האט דער רב געשריבן, שפרבטה מנש. ושיידווע הכלאו. אדוס משריב פיינה מליש מחייב צאת סוויט. תן נסדקס. ורצוג מחייב זה. אם רצוג מחייב זיין, זה שיום מחייב, ניש מחייב, זה הרוג ונציאנה מליש אמיר. אם דרצנו שווינג דורוף, דרצוגרצף גם עד הנקודה דוויל תפיס בין הרבי'ס מנהג. ווי האול דרבי. חסר את זה עם דם סטל קלר ויר האול. האיד פרגס, בנוגע לדם מניין, מתן גנץ ותקלר מעצר, וזה, נו, וזה, זה דודו צריכה לקום עם דמנצור. חביב, בנוגע לדם עצם מניין, אם האיני חיובי מאה אחוז. ואתה בנוגע ווי מגיט אַריין זיך גזדרנית. בנוגע ווי מגיט אַריין זיך גז, זה חשאי לק, למה זה מקרבן, למה זה מרכלך, זה שישיה. בנוגע לדם מניין, זה אתה דו, זה אתה בכל עשר ועשר, דף נדח מיושב על הפנורט המכון. אז אתה תשקיט לאסן דרוף. חסר מקלר דם הרבי'ס מנהג ונגזמי. על דרך זה מניין מסכן, זה פושע זה זה. ואתה, פרובס מדה פלה. איך, נדב, בחנישטון, עונתרבינו, מתן חונפרגס, אז זה פושע זה לאסן פמט בזמנו. אם זה במדבר, הם פושעים, פרובס. אבל חסד זה למעשה מניין. אפילו רב חיון היה דבר, אפילו בחנישטון היה דבר. אז היא כן, אז, אז, אבל זה מניין חסר. זה עצם מניין וקלרי. ואתה, זה מגיט אַריין זיך גז. על דרוף, זה סטולט בכל עשר, ווי מתות זיך גז. מיר דו, זה זה אחד אינף בכל עשר.

17:59 דובר 2 ודרבי דרב שפן, זה אינף זה עשר, זה זקורונץ. אבל זה סדמי גקליב גט, עם דם בסמיי דרך. וזה זה אחד לא חג דמביל, גם אחד תומט גזים. ניסו ליב דרוף, מה שזה מסך זה סלמי גליב, אין דעם בית מדרש, אין דעם 770, אין בית רבינו, אין בית חיינו. נישט ליב דרך דוד בקומען אחרקער פון איין קללה. קיינע מאט מען נישט מען מאנה געווען א פראידנע נאמע פון ליובאוויטש. נישט אין דעם זייט און נישט אין דעם זייט. דאס איז א סיפור פון א נער פון קרוניץ. ווי, און די, און די בית מדרש זום, ווזא וונזך זום הקליב? נוז זום קליב אין דעם בית מדרש. און דער רייט מען א סיפור פָּרוּת איז פון א נער קרוניץ. דאס איז ווייל קום זיין גאם צוויי, צוויי הקדמות. יא סלאכע די צוויי הקדמות, אפילו שטעלם רייטן נגדעם עצמם. כאבר, כאבר איך געזאגט וואס דער רייטן. מיר דארף זך, אבער נגע טז דעם אינגען, דאס דוך יעדע ווייך ריין בְּפָרוּת איז נישט, אבער רייט צום בכללות בלייבט עס אפון הימל לופטיג. מ'דארף זך בין נגע דעם אינגען פֿרייען כמה וכמה הלכות. צו מאלן מערשטן זיי בין נגע זיך, און זיי, מ'דערפעך צוויי שלבים בין נגע זיך און בין נגע, און בין נגע צווייט. צו מאלן מערשטן אין נקודה כללית דעם אינגע אַרייַנברענגען וואס מער כוח אין דעם ענין פון ביאת המשיח. דאס איז די ערשטע. און אייך, איך וויל גארנישט לעגן, איך וויל מער ניט וווס, וווס איבערלעגן וואס עס שטייט, וואס דער רבי איז. אדר איז געדרוקט צום איימר, אדר נע שיכל דאס אויך וואס דער מוהר"ש איז

20:06 דובר 2 געזאגט. דו יאצט דא רויזט קומען א קונטרס, א קונטרס, ליקוטי שיחות בעניני גאולה ומשיח חלק ב'. דהמותק אין די הקדמה. די הקדמה זה מותק של השכל, וסה ימל בשייטו די שכל דרבי המגיד גבעדן. וייס נאכאמאל די הקדמה זה פתח דבר, איפכי ידוע ונלבישון, אז פתח דבר של רבי המגיד. זה שמו גבעדן צווים. זאגט דער רבי, אז דארף זיין הוספה בלימוד התורה בכלל, ובמיוחד בעניני גאולה ומשיח. וצליבות דארף מען דאס טון, לא רק בתור סגולה, אף למער או לקרב ביאת המשיח והגאולה, אלא גם ובעיקר כדי להתחיל לחיות בעניני משיח והגאולה. זה שנישט נור א סגולה, ויצא מקרבזיין, נאר ויצא עלים לבעים עם דם, עם דעם ענין של משיח וגאולה. לחיות עם הזמן די משיח. וזה דוס א סגולה, וזה בריינגט אז אף עלים לבעים דעם ענין של משיח. על ידי זה שהשכל נעשה ממולא וחדור, דודם ושמלאר בענין, ועד השכל דורגי דורגין בהבנה והשגה בעניני משיח וגאולה שבתורה. ומהשכל נתפשט וחדר גם ברגש הלב, ואז להנהוג בפועל מחשבה דיבור ומעשה, באופן המתאים לזמן מיוחד זה, שעומדים על סף הגאולה, ומראים באצבע הנה זה מלך המשיח בא. זה אתן אנדר וורטה. ודרבי זה קם עפונם לסיף. אז זה גדוק אז על דינג גלדו, ועל דינג גלגרייס, ועל דינג גדבר פאה. נורא לא מה דרבי גדוק, שזה לא דרב יוסף, זה שיירה בר על דינג גדו. זה לא זה שזה. מ'דארף מער ניט אויפמאכן די אויגן. דער רבי זאגט עס כמה וכמה פעמים על העולם הזה. מ'דארף מער ניט אויפמאכן די אויגן. אם את זכרונו, זכרוני, דער רבי שרדו מ'דארף מאכן די אויגן. וזה אתה דאוס דו. דזה אתה מצד, פרנה מלם דסממשו זה נעיים.

22:39 דובר 2 דוד גדרבי מדעף דור ניצממשו זה. מצד מלמעלה ומצד דור, דור זין אבי, דבדרבי גיתון ודשידנם גיתון במשך כל הדורות, ובפרט בפרט ודרבי גיתון לסן, היא דור דרוף שנמשך געוואָרן עליונים למטה. על היים משנמשך געוואָרן. אלמיי, אייב ובאל דמילף, ועם מיט פֿאַרמאַכטע אויגן, ממש גייט עם מיט פֿאַרמאַכטע אויגן, כן זה, ניט אַז דאָס געפֿינט זיך אויפן הימל. דאָס איז נמשך געוואָרן דאָ למטה על דרך. מה מדול למטה ולמה דרך? נאָר דען אבי דגיס עם מיט פֿאַרמאַכטע אויגן דרבי, דפר זט. איזו נפקא מינה? סוף סוף ילגה בדם מיישון הוטר דאָס ניט לכאורה. וואָס איז אַ נפקא מינה? צי דערין געפֿינט זיך אויפן הימל, ובדף דס ממשו זה אין, עד הדרין שנמשך געוואָרן למטה, לבה מיט פֿאַרמאַכטע אויגן. וואָס איז די נפקא מינה לכאורה? בהם דחסיב מיט פֿאַרמאַכטע אויגן, נאָר הוטר דאָס ניט לגביהם. ולדף דרשול דינהם בלבה מיט פֿאַרמאַכטע אויגן, אלמיי נפקא מינה. די נפקא מינה איז פשוט. די נפקא מינה היא, אייב מדעף דס ממשו זה אין. דבסי פסה ויידג זה לסממשו זה נזר מיניון. איינמאָל קען דאָס שינדעלע מאַטן. וואָס דאַרף זי טאָן? מירן צו עפֿענען די, צו עפֿענען די ריינע שינדל. נאָר דען, אַזוי ווי דעם פֿאַרטראָגט אָבער אין אַנדערע ווערטער, פֿאַרטראָגט אין אַנדערע זאַכן, קען ס'איז צומאָרגן. און וואָס די עצה? א הייב אָן טראַכטן אדרבה. און ער וואַך גיב דיר עצה, לערנען צו די ענינים. קויפן זיך די ענינים. איז דאָ פֿאַרנעם לערנען די ענינים, און פֿאַר טאָנעם לערנען די ענינים, און אַזוי ווי דאָ רינגען אַ דוך שינדל, אַז דאָ רינגען דוך שינדעלע מאַטן, נאָר דען, פֿאַר וואָס פֿילט עס ניט? ווייל טראַכטן אויפן אַנדערש. וועט טאָנעם טראַכטן אדרבה, וועט טאָנעם לערנען צו די ענינים, וועסטו דערווייל צו

25:03 דובר 2 דעם מין וואָס איז שיינעם שוין געוואָרן. דאָס וועט אַ רבה זיין. אַזוי דאָס איז די פּראָסטע פשט. דאָס וועט אַ בני געט צו זיך. ווײַטער ווי בני געט דער יחס צו אַנדערן. איז אויך אין דעם זעלבן קונטרס, דאָ איז זיכן. און דער רבי רעדט בנוגע פֿאַר די מין פֿון שלוחים. און ער רעדט לאו דווקא בנוגע פֿאַר די מין פֿון שלוחים, דאָס איז די שלוחים הידועים, די אָפֿיציעלע שלוחים. ניט די וואָס קענען פֿון שלוחים, און ניט קען זי זאָגן אדרבה. דער רבי רעדט אבל וגנאינגן חריד נוחמל דססיפר פרטיס פוננש פונקרניץ. איז אבל דס, דערציילט מען דער שיחה, אַז נשיא דורנו, עצמם מנה גיורני, יעדער איד, ס'איז אַ שליח, נפות הטרבה יעדות, ונפות מיונת חות. ובמילא יעדער איד, יעדער תשע פונקרנידו, איז אַ שליח, סוורב, סדרינו, נפות הטר, נפות מיונת. און דער רבי, אבל דוואין איסטר גשליחת. אַז אַלע פרטים, אינדיווידועלע שליחות, פון נפות הטרבה יעדות, ופאות מיונת חותם, פֿון וואַנעט דורגינו, ומדר נקודה, ווי דאָס איז לקבל פני משיח צדקנו. נאָר ווײַטער בפשטות שמענת. אויף יעדער שליח, דוויך אַליין סוגריטן, וסוגריטן אַלע אידן במקומו ובעירו, צו מקבל פני משיח צדקנו, דורך וואָס? דורך דעם וואָס ער איז מסביר, דעם ענין פון משיח, כמבואר בתורה שבכתב, בתורה שבעל פה, באופן המתקבל, דאַווקא באופן המתקבל דמודגש, באופן המתקבל, סיי על פי שכל והבנה, סיי כל במיוחד דורך לימוד ענייני משיח וגאולה, ובפרט באופן חכמה בינה דעת. ונוגע סדסי די עבודה פֿון דעם זמן, איז מובן אַז דאָס איז שייך סיי צו אידן און אויסן, און אויסן אַ כלל. וואָס הייסט דאָס מיט פשוטע ווערטער? בטח סדס שטייט, פשוטע ווערטער שטייט דאָסך. אויב מען קוקט אַ צייט צוריק, איז געווען מיין אַרבעט, אָדער בערל'ס אַרבעט, שמעראל'ס אַרבעט, אָדער אַלע

28:20 דובר 2 וואָס מיר אַלע זענען שלוחים אין אַ פה צייט אָדער אין אַ פה צמיינט. איז געווען באַשטאַנד אַ שליח צדקה אַמאָל. אַ ר' הבע שאָפֿן, אָדער הבע באַקאַנטן, וואָס דערווייל אַ לעקטיושקע תפילה, דערווייל מיט אים רעדן אַ געלעגענע תפילה. אָדער ר' הבע באַקאַנט וואָס דערווייל אַ לעקטיושקע פרק תניא, דערווייל לערנען מיט אים אַ פרק תניא. באַזוכער האָבן געוווּסט, אַז דור דרוף, אַז דאָס זאָל זיין אַ קירוב אין די גאולה. פֿאַר דעם אַז מ'ציין אים רעדן, וועל איך מיט אים. דאָ, זאָגט דער רבי, אַז אין דעם באַשטייט דער ענין. ס'אַדריין די אַלע אידן וואָס דאָס טאָן זיי. דורך וואָס ס'אַדריין אים מקבל את משיח? דורך מאַכט בערל אין דעם איד, פון משיח, ווי אויף אים עס מקבל סייע. וואָס איז נשכח געוואָרן לעצטנס? קיין די באַנגעער צו זיך אַליין. איז יעדער, דער רבי, אַז די זאַך איז שוין פֿאַר אַן דאָלע מאַט. נאָר ווען די איינציקע זאַך, די איינציקע חסרון, ווען אַ דור שטייט מיט פֿאַרמאַכטע אויגן און טראַכט וועגן עפּעס אַנדערש, וועט עס נישט מרגיש. אשר אלט קען לערנען די ענינים, איז דור דעם הייבט זיך אויף דער מאַט און הייבט זיך צו מרגיש. איך שייב אַז אַ באַנגעער צו זיך אַליין, איז די זעלבע זאַך אויב באַנגעער וואָס דאָס טאָן זיינע שוועסטער אידן. באַנגעער פֿאַר ס'אטערע, פֿאַר יעדער דאַרף מען מיט זיי רעדן וועגן דעם ענין פון משיח. און ס'אַדריין זיי און פֿירן ביי זיי אַז עס איז אַ גוטע זאַך. אַן אַנדער מענטש איז פריי גדלער. דאָס מיינט איר גענעם אַז עס איז אַ גוטע זאַך, און אַז אַלע וועלן געהאָלפֿן ווערן, און ס'גוט בגשמיות, און ס'גוט ברוחניות. און ביטל,

30:13 דובר 2 באזוכער אליין דאַרפֿן ווערן דאָס, און פעלן דאס צווייטע וועלט, אלט קאפן אין דער אינגען דארף זיך רעדן. היינט איז ווייניג, רעדן שטעלט וועגן תפילה און בזיך האפט די כוונה. אדר דעם וואס יא וואס רעדט תפילה דארף זיך ברענגן אים, היינט דארף מען רעדן אויפנער געזען. דאס איז אט קיין אייניקייט. איך רעדע פאר צוויי לאנג, אבער איך האלט אז מ'דא דאס מ'פארזען. דאס איז אייניקייט בנגעגער די ענין פון ביאת המשיח בכלל. אדר אינגען דארף זיין איימעל דעל אפעריק, זיי אליין וואס מער לערנען די ענינים, חבורות ברבים אפלערנען די ענינים און איך הט רעדן מיט אנדערע מענטשן, איך הט רעדן די ענינים. זיי מען רעדט וועגן תפילה, זיי מען רעדט לערנען פרק תניא. איע, מה שיע, רעדן אויפנער געזען די ענין פון משיח און ביי אפענע מסיבה וואס דער רבי שטרעכט אונטער. ניט ביי אפענע מסיבה טעגט. בפרט ביי אפענע מסיבה. וואס איז ביי אפענע מסיבה? יא, דער ריינער האט זיינע בקהעטע וועסט פון צוויי מענטשן רעדט, מיט אים דארף רעדן ביי אפעך אזיי, מיט אים ביי אפעך אזיי, מיט אים ביי אפעך אזיי, פארשטייסט דאך דאס מיינע. אבער ניט מיילען זיין און ניט בהעלטן די ענין, יאת רעדן אויפנער געזען די ענין פון ביאת המשיח. דאס איז אייניקייט קלאר. יאת דאס צווייטע נקודה. בנגעגער, צי צו רעדן און אין וואלכן אפן, אזו דא אייד וואס עד דער איז איז, וואס איז וועגן דעם נקודה? בנגעגער די ערשטע נקודה איז א פאַגלינג און ליידער טון מיר דאס עכט ניט. זיי בנגעגער זיך לערנען טו מען ניט גענוג די ענינים אפכאכן דאך אין דארוף און זיי בנגעגער דאס צווייט. ווייטער דער

32:17 דובר 2 צווייטע נקודה, וזה שוין א ביסל אשכרה הפרס גניג אש. ודווקא לפניך מרעישים. ווי זה זאל זיין? הדבר המשכבל, אבל מה שאי אפשר דבר המשכבל צריך לשים. אנדר מאכן הטוב מתא משיח אז קום אפשר שתי מאות שנים משיח אז קום אפשר כלל ישראל, כל היהודים ואל היהודים אפשר זכרית. שם רועי גן העיפים וזה עוד הוויתור מנש ואי אפשר דבר משקל וטקסטים ודא פרידמן דרך הברדה, אבל עם דף בהיפך של ללמד דבר משקל. איך בין נישט באקאנט אין קרייזן, אבל מהר דפם שם עם פראים מנשון. איך רעד מיט אידן ואין שייקספיר עם אידן בני תאומים רוסט. אימר דת סך. אבל שעת בהפטו רן או ניש דפקי דירקט בהפטן של שריים ודירקט. אבל מה הפטון רן דם איני בכלל הביש. קדם כל קלרית בין הביסל דם רמב"ם אנדר מנשון דוגמאת המשיח זה פחה פרא פנים. שם לנו שם מן השמיים הפצרות. איפה הפצרות? תמול תום זק פצרות פנים פחה. דפני דו דא דפשט אשי אמיין של למטה ומשיטים פורי. זה גדל דורות וזה בבואתך שם ספר ומדבר פצפ. מה זה קום שרד מן השמש? זה איך פארשטיי נישט, דה רד בכלל. גאר גהר דקרס דא פסח שם ספר. אנחנו דפמך שם ספר. דגמ, דג קל תגע נימאים יקי. וקל חכה לבו חליים שיבה. נו, איך קלארטה? איב מרד כנר קומע, זה היינט נאך נישט געבוירן געווארן, ווי קלארסטו? דאס איז דער סמך פון ספר אויך דערויף. איי, דו גלויבסט, אמארגן קען ער קומען און דאס איז, און ווי, און וואס קלארסטו? זאג, קינד פאר בר מצוה. ווי קלארסטו? דאס איז דאך נישט אלעס וואס דא

34:33 דובר 2 שטייט. ווי דערביי שטייט דא דרין. די פרוי נעבענאן שטייט עס פאר אים, אז ער דער צדיק הדור. און מאך מאל, וועלכער ספר ברענגט אונז דאס, דעם חמד פון וועלכן ספר? אבער האלט דיר, היינט שווערט דו אן ווערטער. וועלכער ספר, ווי געזאגט, ברענגט עס דעם חמד, ברענגט עס. האלט דיר, היינט שווערט דו אן ווערטער, אז עס דא שטייט. וואס מאך איך, ווען דו מיט דעם שמען לאכסט? דאן דארף איך נישט מער, דאס איז אלעס. און נישט צו רעדן, אז מען א פיגור פאר פראפאגאנדע. ער זאגט מיין מיינונגען, דער דערציילט וואס אנדערש. דאס ספר פראקטיש, וואס ער געמאכט האט. דאס קען ער דאך נישט דעם זונגעבער. זאג, מיין מיינונגען, פארוואס קומט דאס נישט? נישט די פיגור פאר פראפאגאנדע. די פיגור פאר פראפאגאנדע מאכט ער ווייטער. אבער פארס מערעד, וואס קומט היינט, א געלעגנהייט, און מען מאכט א געלעגנהייט. מען קען מאכן א געלעגנהייט. ווי קלאר, צוויי יאר שטייט עס פאר אים, אלס איינס שטייט עס פאר אים, אלס איינס. נו, ווי, ווי, ווי דער פלאט און ווי הייסט, ווער פארשטייט דאס נישט? אלע פארשטייען דאס. דאס איז אויך דער, דער איז געווען אין יצקבל באזעצט. איך רעד נישט פון זיי, אז דא די פארביסענע משוגעים רעדט שוין איבער זיי. אדער דער, דער באוואוסטערער פעטערע, איך האב פאר מיר קיין אנדער נאמען, וואס ער געשריבן און געדרוקט האט. אז ה-- הטוט עטיין אפל באבי שוחסידים, ווי קענען זיי זאגן, אף אדם בדורנו שהוא משיח. דרך סגדרוק די ווערטער, דוכפש כפירה גלויה, וסייט מזק אף אדם בדורנו שהוא משיח. שבעם נישט קיין אדם בדורנו. סקן ויין בין קיין אדם בדורנו. הטוטיינה הייתוך

36:40 דובר 2 מזק אף אדם בדורנו. דר זה הבבוסטר הפקרס, נא שייטא גרייסר. וכבר כך נרטינג פלנט, נא פאר הונדרט יושבים בוחים סינן סוך. בא, טייבע גרוש ששוף. זה שמשייח את פרב. אבר אידן, וואס גלייבן אין תורת משה, וגלייבן אין ביאת המשיח, וזה זוג דבר חקל זה מיינדס דסקט. פארשטיין, זה קמט זי ווייר גרינג מאס בורזיין, עד שאף אדם בדורנו, סקן ויין אנדר, אבע קחקל בכל יום שיבוא, איזכר את המנש דו. וום וידר, איז וויר שטעל סך פואר, ווייר אידר איז וער. וידר אין דר, נועם חלבק וווס סולגן אכן איכ. זה אינטרסנטן זך, זה נרשקייט, אבר זה ווייר אינטרסנט, זה בריינט טרויי דעם חארקטר פון א מענטש. קום זי מר צו אינגרמאנינג. פון הייבט נורא, נרופט נורא פון א זייד, און שייס חס סוגן, דאס אין תורין אפט אך סוד הגדול. וואס איז דאס סוד? פרוי פערשטיין וואס איז וויל. וסייט לבעוושיך סידים אז המזך, ודר ווייטרס מנשן, און שייס חס סוגן, דרכט עס. גאר קזיה. און, און דווייל אפס לבי ציך דברים, הייתי רוצה לדעת עון וורוויס עון תמה חס ושלום ניד. פתח שריין ברנגן אידן איינה איוש. ואת האמת. ואג זעיר גוטע טיינע. וואג מר וואס מעיסטה דהמיטום דה לא נטרינד מעל דער רבי משיח. צד המלון טרינד מעל משיח בשלא. אז את בלד קונטר. זה צד הלב המשיח בכלל גזר תרד. אבל זה כבר. המך פערשטיין משטה. די מעשה פערשטיין הגעס מך וזקס. דס תמרת ותריסקמן האיוש. פום וואס ותריסקמן דר איוש. איי מזרקה בלד קונטר סדור גינשרי חדש מעל קומט ניד. תמרת בוגנה איוש. שטיף. די ידע בער. אז זה רק טוב טיינע. איז טיינע מזון

39:06 דובר 2 נטרינד בלד קונטר. פערשטיינק. תרד בוגנה איוש. דטיינע זה פסנדוש. מזון נטרינד דסידר עונדר. פאר וואס? נניח המעטה תוש. וואס וואזייסט. ניל דר סץ רטר. זה גר רבנו. אז הכווצה על צדק. תמלול קום אבסרקינג. דס קען קומן צאי איוש. ווי וואטס קומן צאי איוש. וואג מר וואס מעיסטה. דזה ידע דדן וואס מיט טייטל טוש. אף על מענש דס ברנגן צאי איוש. צאי איוש קען ברנגן אנדר אין. אני זוכר דז בלד קונטר סולא פיל דס ניד. לקמן אין זקס. אמראת. איז דאס פשט. זה כזה כל מענה מיט טייטל צושם מיטם פינגער דז דואג גער. דאס איז דער פשט. אז קען ברנגן צאי איוש פאל מנהיג התחילה גורנישט. אז דטייטל צם מיטם פינגער. ובמילא ימול דס דס מאמכיש. מעיסטה דס טאקע ערנסט. עון דווייסט על אף מענש. או דמעיסטה ערנסט. ימול טייפ חס ושלום גיי דוכ ניד. ימול טן ברנגן צאי איוש. אז איך דאס הבי גבל דרף ודיר. ודז דר טארעסע דינער שטשאילה. דפרקט ששאילה. נחווט, וסטויל ברמיינוס קמינה. או, זה סינוס קמינה. אם דמיסטר הרנסט זה ליהי מולט, קצת דוקטור מושיך סונדבנן, זה מושיך סונדבנן. אמן שדר מינטה זה הרנסט, זה ליהי מולט, היפחה במה מחשבות, דיו עס פארקומען, דיו עס זיין, איזה מלכה נאיפן. זה ליהי מולט, זה אטרקטלינג דרוף. מה זה אטרקט? תראו, קודם לפני. זה קום דה. אתה מבין, זה זה צדק הדור. או ניבר ויל איצולה זן בשום נאיפן ניט. המחשבה, וסטם מנכ"ל זיין הזה, מה זה מנטה? דזה טר ויל, אדרעי זה בליין בהפשטה ניר במוחשת. מה שרקט מזה? מה שרקט מזה, אמנון לומד לפני משך. מה זה זה סיבה? סיבה

41:03 דובר 2 דפושט. מביל אדרעי זה בליין עיין מופשט, התיאורטי שרעין. תיאורטי שרעין, ימות, יזג, יזג של פאלט ומחמינדוס, זה, זה גלעד גרט. וגם זה ברגע צעיר, ולחמיי גורנשט. אדרט וגן המנשן, או, ימות זה סודס מנכ"ל, מה שזה במוחשת. וזה, זה אף ניד שמה, זה חזק, או יה, נורא לבבי שחסידים. ומונצים אנגעווינט, אף מונד, תקף בפועל ממש. אינתיים זה עשה כמו, מלכה לראס פוי דממש, זה עשה ממש. אבל זה זה פאקט תקף. ומשיח מנטה תקף הפאקט, ותקף בפרש אדם בדורנו, ותקף באלט קומט ער, ונביל זה זה ממש. וזה שם גיטון, אידן על אמו, מחבזמן הגבורה, וספטר, וזה שתינת פעם, בכל דור האצלה משוער. יש דא דרטנ קוץ. דא סעלף וואו שטייט אין ספר, אז אין יעדן דור איז דא א מענטש וואס ער איז ראוי להיות משיח. פי טא בשעת וואס קומט די צייט. בשעת איז דא מיט אלע דרסנו קדוש ברוך הוא. אב ברענגן די גאולה, וואטמע איז דארף לכתחילה טא דר איד אלע מאל וועט וואס נו מיט א מעש. דעשן, ווייטער דר מאכן. ס'דא איז ניו וואו שטייט אין רמב"ם, דעם אופן ווי עס וועט זיין די גאולה. דאס איז ניר דר, יפרען דר רמב"ם א דין, הלכה פשוט, אז בשעת א איד טוט בפועל כך וכך, ימלט דא הלכה בחזקת משיח. זה דא לך. וואג וואס רצט דא, דאפט מש צוויי מושגים. דא רצט כמשוויינג דר רוף, אז ס'דא בכל דור א מענטש, א איד, וואט בשעת, אז דאס איז ער ראוי להיות משיח. פי טא איימע מיטם העץ איז דר גרויט. רמב"ם רצט נכט, דאס איז וויין בכל דור. אבל בשעת משיח קומט בפועל,

43:45 דובר 2 יפרען א סדרן דרוף. יפרען דר סדר גייט עס בין כללות, גייט עס אין צוויי שלב. איי שלב יפרען, א בשעת קום טא איד וואס ער טוט כך וכך, ימלט דא הלכה, ברט א הלכה אין טיר: הלכה בחזקת משיח. נחר יפרען, אז ס'מר בחזקה, נחר יפרען, צווייטע פרט, ימלט דא דין פום בבת, צא לך אין טיר. ואס איזה גינוי דסימני. תסמכו דורכלא דמרמב"ם. וישם ואז אין דיסימני, מוטי אסל תואיס. סל קפנו עיין יפרבון. יכם, יר בן אבדן אשקרא בפסקת כשיילס. דבר דן, פשוט, אמהיב תולת. תגיד, מה משמתת לך תק סורק? שנרנגן מנדרוף וגלאיכן הפרט החלק. וייצר דא מייפה, פי מידף, שדא דא דינה בחזקה, וייצר אנדר הלט ליכווז דיב דמינר דורגיצן על פי הלכה. אמדף הבבזיך דניף מקבל דנה מלך. אמדף הזה וייסך קלורב, פריור גזר. פנט וייס קלורבל דרב דקסרי. אנדר טיינס הלכה דמינר דורגיצן ליכווז. אברם היב תולת, זקס מנומסר. יווצס כמפור, ישיבס נטל, ובבב היב דמכס. וכמרך, הוזק פשריק. אייזד גמאכט החיבר. חמר פשולם בר גולפא, גמאכט החיבר. וער וייס תופת, ער טיינט, אז ההוט רייס, פון רמב"ם, הלכה, ההוט רייס הזה דפנטה. ער טיינט, ליכווז אתר גרכסניד כווזנט. ער טיינט, אז דאס וואס רבי עקיבא, יגיוון, הוי, נושא כליו, ודר טייש. תסרב, סוואז רבי עקיבא נושא כליו. רבי עקיבא גיוון הייד, וסגת היישבה, גת על מזה. נמטום ממאך, ודרתייך על ודנושא כליו. ארט אין מול גטרובם דקיילו, פומקזיב, ודרשי נושא כליו. ות ארגיוורט, ארבק, אגנו אג'אט, אסור נושא כליו. נמט הייד, ומאך סוישבה, הרטב זנג שיעורים, ומאך תלמצך פנאין ג'אט, נושא כליו סורבי עקיבא. הייתך. וסלוות רזגיטר. ברדה, אפסווייד, אפסווייד פורד גנסה וולק.

46:50 דובר 2 אז איך הלטה דר ודר אידה מלך המשיח. תל ודף איך ויידן פרה אמן, ודי לך מוצאת על גנה מנה טריט. זה זה פרקט פשט. איד אר ויל בוים, שום שלום בר וולדה ויל בוים. ונדאה, פודי מייסה פורבי עקיבא. ופו כמה פרטים, אר ויל מדהייג, נורש, מרמב"ם, עד דס להלכה. חם איך וייס נישט. אבל איך ויל דפרייגן אידה, דוד, דורגי קוגזיין חיבר, ני. ודי עלה קיילו גלייט וסלכם, דורגי קוגזיין חיבר, ני. אי ודס גייטר ארום אטום תגישוא, איך וייס, איך וייס אין זך. פס אינצה, קומצה גיידה איד. ומברייט טרמבה, מברייטצה גמר. אי דארט זך לכתנו, זו היא דרכה של תורה. וויי דס קאה ארגבורו. שלגן מאט. תמנית אגישלו. אגיבלם אבס לאנרש. תמניסל דדג נאחדך. לאחרי, וזה תודי קיילו גלייט, המזה ארויידי קגישום תגי להכסה, איצה על פדי קנה וניט אפשון. זה קנה שפסקן. נדמנו רישום תגי להכסה. נוודן, רצית וסדר, איך הדרש סוכס מה שתידרש, איך הדרש טוויע רב. נתנו לו איפה שתגלחת. נבדה, רצית מה שדרש, איך הדרש סוכס מה שתידרש, איך הדרש טוויע רב. ציר גרח סינית, זול זה חדג סורבון. אידמוס פסק. זול זה דרוכת נמדין, זול זה דרוכת בית דרך. זול זה דרוכת, ציר דס חל טווידיש מון. ודס זה דהלכה בחזקת, זול זה דרוכת נמדין. דיס דיס חדיש משמעיסס. וניר בדרך גב מהפסק בדרך תפילה, מהפסק זה תפ-- פסק לא רבו פוקטי בשאלה בשר בחלב, השאלה עם חציל, השא-- זה חיים איד כלולר בן שלם, זה חיים איד סיניגט סוויס. זול זה חדג סינית מה שכן ללרנן. זול זה דרוכת

01:28 דובר 1 די אבך התקשר אליו. שאל דירה, אמרו לו איך פסק להם שזה דבר קבלת שאלחוסין. שזה דבר המדריך. אמר: רבי פסק. פרעגט יעקב רבי אלטיר, מה זה לגבי שיחת? איזה פרקט בא ללבבי של חסיד גייט? הוא אומר כי שאלה מתפלל. רבי זה כזה. פרעגט צריכה, פרעגט ברור. אבל שם שתיים לוחם. עובר דין היא זהה זה. דארף זה לבבי של חסידים טון. היא גם תכף, ידרים של חסידים. וואס האב מלך ושהשם הגדול קשה. אויב דער דין איז נישט אזוי, איז אז וואס איינער פון חסידים טון ודרבוזות. אויב דער דין איז אזוי, דארף דער דין, דארף נרבונימר אויסגיבט א פסק עשית, אויב די הלכה אנדערש, הלכה די אנדערש, אז אז איז א חליט. אבל אז טעם, אפילו אויב דארפן נישט קנה לוכר, אז איך די טאבע סר שיימע זך, אז חסידים האַלטן אז. איך נישט, איך נישט קנה בו. אבל אלטער פונין, דז דאס איז אל דינג, רעדן וועגן דרוף. וועגן די אלע נקודות, אז אז גענוג אמול. פייב'ן א גאה די סיירס און עם כוחם עם עצמים פון ביאת המשיח. די אלע זאכן, פייב'ן א גאה זיך און פייב'ן א גאה יענעם. פייב'ן א גאה דה מעצמים, וואס, מער, מה הם שיעורים, אפלערנו צדיק און פריי. אנם לאבן די דיניון ודרבו שייגט, ליכט איז אין דרוף. די זאכן שין פאראן דא למטה בעולם הגשמי, נאר דען די עסק זאכן, ווייל די עגל פארמאכט קוק נס אפ סנדש. אמ הפטער קוק אין דער זך, איז ניט דור דא וויט פון דאס ממש אליין, דור דיין וויט, וויט נסגאלע וואר דאס וואס איז, וואס איז שוין אימשע גבר על המטה, וואס דאס פון דעם איז

03:39 דובר 1 מסתדר. פייב'ן א גאה זיך, פייב'ן א גאה יענעם. אמ רעדן טיין, פיט פילון, פינגיין פלא פאטער זך סידר, וואלט אפער פייער, רעד קלאר דה מי עד, עד אז האנטל טך זין ביאת המשיח. פייב'ן א גאה רעד וועגן עם רעם פראד. פייע אפילו בין א גאה דה מי, פוך סיבס קבה נעק רעדן עם טיין. נאר נישט אויפן, פון פראפאגאנדע, פראפאגאנדע פארטרייבט מענטשן, אבל אויפן המסקבו. רעדן דה מענטשן רעד. נישט, נישט אלס פראפאגאנדע. רעד אויפן און מתכוון נישט די ויכוחים. ווי קען ער רעדן מיט קיין געפילענע מענטשן? גייט ער רעדן, ווען עס קורצוויילן ער רעדט? גייט ער רעדן מיט זיינע חברים, מיט זיינע פריינט, מיט קיין געפילענע מענטשן? מיט וועמען דארף מען רעדן? וועגן דעם היר, מיט דעם דארף מען רעדן. וועגן דעם היר. דאס איז שמועסן אלעמאל גלייך. אבער ער דארף לערנען, אייניאגן, וואס מען זאל רעדן וועגן דעם און לעבן מיט דעם, סיי אליין, סיי מיט אנדערע. און ווען עס וואס געבן וועט, זאל דער קינד אופן צו רעדן. דער זאל זען, מען זאל טאקע עפענען די אויגן און מען זאל דערזען, דער מיר אין פייל.

04:58 דובר 2 שכח רבי יואל. איך וואלט מיינען אן דער היינטיגער סעודה, אויך אין ערינערונג אן די אחים גנסבורג[?]. זיי לעבן נישט מער, זיין פאטער, מיין שוואגער, ר' שניאור זלמן, ביי רבי נחמן הלל, וואס היינט כ"ב שבט געווארן דער ערשטער יארצייט. און יעצט בעטן הרב הלר, פון בעסטן חבר, פון בעסטן צדק פון קראנקהייט, זאגן א פאר ווערטער.

05:37 דובר 3 איך וויל נאר זאגן, אין קורצן, אבער אין אנשלוס וואס ר' יואל דא געזאגט האט, מען דארף באוואוסט זיין, דעם ענין אויך על פי הלכה, אז דא דער דין פון קבלת מלכות איז נישט. איך האב נישט געזען, איך האב נישט געהאט די צייט, איך האב נישט געהאט געדולד דורכצולייענען דעם ספר פון ר' שלום בער וולפא, אבער זומער, ביז אז דער רבי געהייסן לערנען אין די יארן פון משיח, האב איך פאר זיך דורכגעטאן דעם ענין. איך האב אנגעשריבן א קונטרס, איך האב נישט געהאט קיין געלט דאס צו דרוקן. און עס האט אבער א פשוט און א פירוש און א תומס, א ודאי און א ודאי, דא אין מצות עשה פון קבלת מלכות. און יעצט בעטן, איינער וואס איז א חבר. הרב הלר, הרב... הרב יואל כהן האט גערעדט פריער וועגן דעם ענין פון קבלת המלכות, די גאנצע זאך פון זיין מקבל מלך המשיח אלס מלך המשיח. סאו מענטשן פרעגן דאס, אויב דאס איז בכלל נויטיק. הרב יואל כהן האט מסביר געווען אז נומער איין, פאר א ליובאוויטשער חסיד איז דאס נישט קיין שאלה, ווייל דער רבי זאגט קלאר אין די שיחות אז מיר דארפן דערקלערן אונזער קבלת מלך המשיח אלס מלך המשיח. די שאלה איז, ווי איז דאס על פי הלכה? הרב יואל כהן האט געזאגט ער איז נישט קיין רב. הרב הלר, וואס איז א רב, האט געזאגט אז ער איז דורכגעגאנגען דעם ענין, און ער האט געזאגט אז עס איז קלאר הונדערט פראצענט אז על פי הלכה, פון א נגלה שטאנדפונקט, על פי הלכה איז עס בהחלט א הלכה אז מיר דארפן זיין מקבל, מיר דארפן מקבל זיין אויף זיך די מלכות פון

07:30 דובר 3 מלך המשיח. בעפאר איר גייט ארויס, אינדרויסן וועט זיין איינער ביי א טיש וואו איר קענט אונטערשרייבן אויף דער חתימה, דער חתימה. יעצט בעטן, איינער וואס איז א חבר ועד רבני ליובאוויטש הכללי, וחבר אגודת חסידי חב"ד, מזקני רבני ועסקני אנ"ש, הרב ר' שניאור זלמן גוראריה זאל זאגן א פאר ווערטער.

08:03 דובר 4 נאך דעם צעטל, דער בריוו וואס איז געווען אין אפריקע, איז, ווי איך פארשטיי, א זאך געעפנט. אן, אן, מען קען זאגן, א נייע תקופה. אז גם דער בריוו איז נאר געווען אויף אפריקע, אבער דער רבי האט זיכער געוואוסט און האט פארשטאנען, אפילו אָן רבי'שעפט, אז דער בריוו וועט ווערן א פארשפרייט אויף די גאנצע וועלט. הייסט דאס אז א נייע רוי וואס ביז הייער איז עס נישט געווען, און איצט איז געקומען די צייט אויף דער רוי. פשוט געזאגט. און ווי, און ווי ר' בייעל[?] האט פריער געזאגט, מיר דארפן דא רייכער וויסן, צי דער רבי האט עס געזאגט, און אויב יא איז עס פאר אונז א פקודה. א פקודה אז איצט דארף און עס קען ווערן געטאן, און עס מוז ווערן געטאן. אז זאכן וואס לכאורה אמאל איז געווען, און מען רעדט פון יעדער צייט, איז עס נישט געווען לרצון, און היינט איז פאר אונז א פקודה. נישט נאר צו לרצון, א פקודה. פארוואס איז עס יעצט יא, פריער נישט, דארפן מיר זיין קיין שוטים פרעגן, און מען דארף עס נישט פארענטפערן. יעדער איינער קען זיך זאגן זיינע ערוועטליכע, אפשר אז דער רבי אליין, אז ער זעט אז חסידים האבן אנגעהויבן אין דעם ענין מער צו טון. און אפשר איך לאך זאג נאך מיין נארישן שכל, זאל מיר חושלכן וואס קען צו זיין, מ'ניש קלאוזן נאך אבא רבן. אבער דאס איז, וואס די פריער האבן געמאכט, אז ס'איז שוט ענין. וואס לכאורה איז געווען פריער ביי אונז א־א־נישט אזוי ווייט געטראכט. און דער רבי וואס האט גאר נישט געענטפערט קיין שלילית'דיגע תשובה. אדרבה, די תשובה וואס איז באקומען איינמאל און צוויימאל און דריימאל,

10:53 דובר 4 איז געווען זייער חיובית'דיגע. און דאס האט געמאכט א איבערקערעניש במילא, אבער טוען צו טראכטן און צו רעדן און א פערצום זיין, דעם ענין פון המשיח קומט, נישט ער קומט, ער וועט אבוי, היינט! און מען קען זיין, אז דער רבי וויל זייער און ער קוקט אז עס גייט, אז אויב חסידים האבן אזוי געטון אין א ציבן אז איז טייט די צייט. על כל פנים, מען מוז וויסן, אז דאס איז ברור, אז דער צעטל האט ארויפגעלייגט אויף אונז א פקודה, און די פקודה איז א פקודה, ענין פון אן ענין כללי וואס ר' בייעל[?] פריער אנגערופן. דאס הייסט, אבער מוז צו דעם ענין טון א סך, א סך מערער, און טון זאכן וואס פריער אפשר אז ס'האט תשובה נישט באקומען. אבער גלייכצייטיג האט דער רבי געשריבן באמאדעם ווארט, אז ס'איז תלוי אין נויה עמוקים. אויב א וואלט גבעל מער נישט, יצוק לי שזה רצח וואס מ'האט פריער גערעדט וואס צו טון. אבער די אלע זאכן וואס מ'האט פריער גערעדט וואס צו טון, דאס קען מען זאגן, הדוש הריבה געמיינט, אז ס'וועט זיך את נויה בוקר. די אלע ענינים וועלן קענען זיין אומטום. און אבער דער רבי האט געשריבן אין בריוו, אז ס'וועט זיך את נויה בוקר, איז א סימן, אז אביסל מערער וואס נישט דאס וואס מען קען טון, דארף מען טון עפעס אנדערש. דא פארשטיין דער רבי מיינט, אז מען דארף טון זאכן וואס תלוי וואס תנויה בוקר. אחד, או תבע בורט הדוש על פסקה חב"ד. אבות דבורת, אבער דאס נאך וועט מען ש"ט. זה הייסט אזוי. אבער מ'מוז טאקע טון, און דער טון איז אביסל מערער, צי טיפער, צי מער ביסל, איך ווייס נישט וואס איז צו זאגן, אבער דאס

13:33 דובר 4 האט הגבולש. אבער זאל נישט הרוס, ווען טון עוד הגבולש. ובמילא, בגדם ענין, מוז ווערן געשאפן, אה, חוקים וואס יא, און וואס נישט. כשם וואס יא, נאך ווי מיר תמטרחתן, אז זה יא וואס נישט. איך—

14:01 דובר 5 רבותיי, אני כן אפשר בעד נמאל אם זין שתיול, דוי נישט קין, דוי דה ארנסט ענין, ומשעש מעלה, דאתמן הרן, ונישט רדן ושושקין זך.

14:14 דובר 4 דער פירסט אָף הגדולה הזו, היה לי דבר טוב, קיבלתי הוראה מהרבי שלא לקיים אסיפה כזו, מה שסיפרו בעולם, הוא ביקש שנשב ברצינות ונחשוב על מה שהוא ביקש במילים שרבי קרא לאבות בשעה שדיבר, שרבי קרא לעשות אסיפה, הוא ביקש אסיפה שתחשוב על מה לעשות. נתנו שתי אסיפות, נתנו אסיפה ובאה שוב, אבל לא חשבו על מה לעשות ובאה רק לספר על העולם, להיות בכבוד, זה דבר אחר. הרבי ביקש ממנו שהאסיפה שלו תשב טוב, תחשוב על מה לעשות. אז זה ולאחרים, בין היתר, לא הספיק כדי להיות פופולרי, לא פופולרי, אולי לא עוזר, אבל הם התחילו עם זה. המטרה של האסיפה הזו ומאוחר יותר, אם יהיה טוב, צריך לעשות ולשבת ברצינות ולחשוב על מה לעשות ורק בשלום, לא לעשות דברים כאלה שלא חשבו קודם ולא החליטו, שצריכים לעשות, לשאול את זה, את זה, לא לתת עצה, אבער די ווייסה אז וועט ווערן גוט שפעטער און ווער זאל מאכן נישט, נישט וואס, וואס קען, וואס איז. ווייל דא שטייט קלאר, דעם צעטל איז זייער קלאר. אז עס מיינט מען נישט און דאר דאס אלעס דינג וואס מ'האט גערעדט פריער איז זייער גוט. אבער ווי איך האב איבערגעחזרט, אז איינס שטייט אז דאס מענטש זאך רפיד נויה באקומען. איז פון סיבה אז א דיין דארף דענקען טוט דאס וואס עס רייט דארט, אבער נישט דארף. איז נישט נאר דאס. וואו זיין עפעס מערער? און וועט זינען עפעס קען ער נעמען זיך? חב"ד, דאס הייסט נישט גלאט פון די סיבה געבן. וועלכע ווי צווייל וועט קען טון און וועט קען רעדן און וועט קען שרייבן און וועט קען זאגן. איז

17:12 דובר 4 ביי מיר, דענק, די אויבערשטן, וואס זי געווען אז זי זאגט איז גאלס. איך האב זיך קיינמאל נישט געגלייבט אז דער רבי זאל קענען בעסער מאכן אזא זאך ווי דארט שטייט. ווייל די גאנצע צייט איז געווען זייער, זייער דערשראָקן. דער רבי איז, אבער דער רבי האט נישט ארויסגעגעבן א קארט בלאנש וואו מען קען טון אלע זאכן. אבער פאר אנדערע סיבות האט ער עס נישט, נישט. וואס ער אראפגענומען, דעם נישט וואס ער אמאל געווען. און וואס הייסט בעסער געווען, א ביסל בעסער? דאס איז א גרויסע זאך, איז גאלס. ס'איז גאלס וואס איז איצט געקומען די צייט און צי פריער נישט געווען. און די איז, און דען, דאס לייגט ארויף אויפן וואס איך האב פריער געזאגט, א חיוב כלפי דעם אויבערשטן, א חיוב כלפי כלל ישראל, א חיוב כלפי משיח, כדי משיח זאל קומען, וואס מיר טוען. דער רבי האט קלאר געזאגט, נאכאמאל ער האט געזאגט, אז איצט ווען ס'האט אונז מיט א פיל טון. און וואס צו טון, וואו מיר האבן פריער געווען דערשראָקן, איצט איז ער זעט מען אמינאב טויער בעסער. אבער פון דער אנדערער זייט, וואס עס האבן עפעס אנטוויקלס, עפעס. און ס'האט נישט נאר וועגן דארף פונדאניט מיט טון זאכן אדער וואס נישט פריער אומגעפסקנט. די וואס וועלן פסק'ענען, אבער זאל דער ס'טוט. ווייל אויב אבער זאל דער דאס טון, איז עס היפך וואס דער רבי זאגט. דער רבי זאגט, אז חב"ד נעם זאגן, אבער נישט וועט קומען צו קיין יעדער אדער מיט זאגן. דאס האט איז מען ש-שמורה און עם בחירות געווען דאס צו זאגן.

19:21 דובר 6 שכויח, הרב גרריה[?]. I'll now ask Rabbi Bell, the מנהל of מכון חיה מושקא in Montreal, to say a few words in English. I'm not sure how much to repeat from what was said before, because I'm not sure how many understand only English. I think I'll take a few נקודות that weren't said before, and perhaps a few that were. The answer from the Rebbe has been discussed a few times already and just thinking about it, the question is very important to know in order to properly explain exactly what the Rebbe said. Part of the question was, is the Rebbe happy with this? And the end, is the time proper? Is this the proper time? Have the times changed? The Rebbe answered that it depends not on the person now. That's not the question. It doesn't depend on the time now either. The only thing which it depends on is the place. In this place it has to be like this and it's dependent on the conditions prevailing in each particular area. It seems to me that one way of understanding this is the same way we understand any other מבצע. When it comes time for מבצע מזוזה or מבצע תפילין, it's not a question whether Hashem wants every Jew to put on tefillin. It's not a question whether the time is right for mezuzah. The only question is how do we explain this to people? How do we bring it to them? And there are a number, as Rabbi Yoel said before, this is a כינוס for

21:40 דובר 6 Crown Heights. And the way I envision it, there are different subjects, if you want to put it that way, of this מבצע. One of the things brought down in the ספר יחי המלך is that when דוד המלך, after he was first anointed by the נביא, he asked Hashem where to go. And Hashem told him it's not time yet to go to כלל ישראל. It's now the time to go to the people from your שבט. Go to אנשי יהודה. And it was first the acceptance of אנשי יהודה. His own tribe accepted him, and only afterwards did he go to the rest of the, the rest of the tribes upon which he was anointed for a third time. In order to bring this ענין here by אנ"ש, as Reb Yoel explained before this, that the Rebbe said it, whether we understand it or not, is enough. If there are those that claim that they don't think the Rebbe really holds this, it's simple enough to open up the שיחות and learn. And there are some of these things have been said before, but I'd just like to point out last year, פרשת משפטים, it's now a year ago, שבת פרשת משפטים came out a מוגה'דיקע שיחה from the Rebbe, which I remember when it came out. There's a סדר in Montreal every year. We חזר the מוגה'דיקע שיחה Shabbos in shul, and the very end of the מוגה'דיקע שיחה is written that everything is already here. The only thing which is now necessary is to accept

23:20 דובר 6 upon ourselves the sovereignty of Mashiach. That's the only thing that's left. What happened at the time by, by us in shul that people raised their eyebrows. Did you see this? They spoke about it for an hour, some a half hour, some for a day, some for two days, and was forgotten. It came כ"ח ניסן. The Rebbe said, everybody remembers the שיחה. The Rebbe said he can't do any more. Now it's up to the חסידים to do. People were wondering what's going to happen. No more התוועדויות. What's going to be? No more לקוטי שיחות. No more מאמרים. What's going to happen? Everything continued even with more force. One thing which is very obvious that has to be done through the חסידים is the acceptance of a מלך. This is something the מלך cannot do by himself. At כינוס השלוחים, the Rebbe said very clearly that the only thing which is remaining in עבודת השליחות, as the Rebbe said many times including about הברגן that this includes every single יהודי. The Rebbe said the only thing remaining is to לקבל פני משיח צדקנו בפועל ממש. Why? בכדי שהוא יוכל לקיים זיין שליחות בפועל ולהוציא all the יהודים from גלות. In order for משיח to be able to fulfill his שליחות and be able to take out the יהודים from גלות, there must be קבלת מלכות. This is basically the thesis of ספר יחי המלך. I've spoken to a number of people about the ספר, and I'm sure that there are many

25:00 דובר 6 that I haven't reached that have gone through the ספר, but especially if there was such a thing, a ספר that was not allowed to be printed and later on came out with such encouragement to be printed. And the point of the ספר is how על פי הלכה to bring the revelation of משיח in the world. And the נקודה of the ספר is in order to get over from the stage of בחזקת משיח, which by the way is בחזקת שהוא משיח. Some people say, "Well, we'll be willing to accept that he's בחזקת משיח." It's not what it says, בחזקת שהוא משיח. In order to get over from that stage to משיח בוודאי, there must be the people, a מלך לעם. In order to be a king, there must be a people following. In order to come out with a מצווה, the idea of explaining the Rebbe's answer is important. Going through the שיחות are important, but there must be easy ways of bringing this out also. Some of the things which in speaking to different people have found helpful, some of them are distributed in the sheets that have been circulating. There are some hanging on the wall. There's a מאמר from the Rebbe Rashab, in ע"ב פרשת ויגש. And as Rabbi El[?] said before, it's not relevant whether we understand or we don't understand, but there are certain אידן that don't do something unless they understand it. And just as it is with תפילין and מזוזה, some people, they don't understand how it

26:35 דובר 6 is, they won't do it. And so too over here, there are many הסברות of this. One of the הסברות brought by the, by the Rebbe Rashab is explaining בכלל, what is the idea of אין מלך בלא עם? Why is it that a king who was a מלך בעצם, he himself was a king without a people. Why is it that you have to have קבלת העם? And the Rebbe Rashab explains, אין הכי נמי, he is a מלך without the people accepting him. But there are two different le- l- two different levels. There's הוד and הדר. הוד והדר לבשת. הוד מלכות is something which the מלך has without a people. But in order to have the idea of הדר, that comes דווקא through the people, קבלת העם. Which is why, ברוב עם דווקא הדרת מלך. The idea of a הדר is only when you have a people. And when there's קבלת העם, this reveals within the king what he had previously in a concealed state. He was a king, a מלך בעצם, but it was concealed. In order to bring it out בהתגלות, גילוי המשיח. In order to have גילוי המשיח, there must be קבלת העם, the acceptance of the people. The idea of learning ענייני משיח, as Rabbi El[?] said before, quoting from the Rebbe's שיחות, is the way of bringing it. The people should live with Mashiach. I was hoping that when coming to Crown Heights, that wherever you would go, you'd hear people speaking about Mashiach and speaking about the חתימות. Speaking

28:12 דובר 6 against, speaking for, but speaking. After this letter came, after the answer came on Sunday, then I said, "Well, for sure this is it." Everybody's been koch in the ענין of משיח and ענין of חסידות. And as Rabiu [?] said before, the idea of accepting the Rebbe as משיח, the problem is that it makes it reality. I don't know how you felt the first time you saw on a piece of paper, כבוד קדושת אדמו"ר שליט"א, מלך המשיח. I know what I felt. This is for real. We're hearing about משיח. זה רוח של משיח, רוח מרחפת, the Amisha [?] created the world and thought about the Rebbe Zoltzuzum [?] said. This is for real. And not only is it for real, but the time has come. Now is the time, and it's for real. And learning the עניני משיח makes it a reality by all of us. When we see that it's not connected with נסים and it's something which people understand. There's an interesting midrash. Some of you are probably aware of it. In פסיקתא, when משה רבינו came to the Yidden, he said, "החודש הזה לכם, Yidden, it's time to come out of גלות." And the Yidden said, "We're not ready. How could it be we're coming out of גלות? We don't see it." Hashem said, "Four hundred years you have to be in גלות. It's only two hundred ten." משה רבינו says, "Don't worry about it. Hashem will make חשבונות. He wants to take you out of גלות." And it says that when the—different טענות

29:51 דובר 6 the Yidden brought up. And then פסיקתא continues and says, "When the time comes for the גאולה האמיתית והשלימה, the משיח will come to the Yidden and say, 'החודש הזה לכם, the time has come.'" And the Yidden will answer as follows, "רבנו מלך המשיח." They'll speak to him and call him a משי—מלך המשיח. They hold he's משיח, and they call him רבנו. But they say, "How can we come out of גלות? You say the time has come out of גלות, but we don't feel it yet. We have to go through the enslavement, שבעים מלכויות. We're not yet ready." And משיח will answer them two תשובות. He'll give them two—two answers. The answers are not as נוגע as understanding that משיח could be standing before you and telling you, "הגיע זמן גאולתכם", and there's a group of Yidden that are saying, "רבנו מלך המשיח, we don't feel it yet." But the נקודה is מעשה בפועל, and מעשה בפועל in this ענין is קבלת העם. Speaking about תפילין the entire day has nothing to do with putting on תפילין בפועל ממש. And what we're speaking about over here is קבלת העם, which many times when you speak to people about this ענין, everything goes fine. They don't get upset. They have no questions until you take out a piece of paper and you say, "Sign." And the same thing works on the sign. You can talk about תפילין, talk about כשרות, then you make an appointment. We're kashering your kitchen on Thursday at

31:20 דובר 6 two o'clock. Then they start questions. I'd like to conclude with a couple of practical suggestions for making the ענין real. The Rebbe spoke today about every person speaking with a חיות about ענינים with the עשר כוחות הנפש, and to speak with ten other Yidden. I once heard, uh, an answer, I'm not sure how מדויק it is. בנוגע ל— the idea of a כתב התקשרות. I once heard a ווארט, again בלי אחריות, that the Rebbe said that if you're really serious about this, there'll be כתבי התקשרות coming from all over the world. If you're serious about it, and you mean it, and it's נוגע to you, then you speak about it with other people. And if you don't have a הסברה, then you ask somebody else for one. You don't have one, then sit down and learn the ספרים. The Rebbe gave out קונטרסים, דבר מלכות. Another קונטרס came out now. There's a ספר יחי המלך to sit down and learn the ענינים. There are tapes available explaining the idea of משיח to פרייע people also. Just the ענין of קבלת מלכות. One thing I've heard from many, many שלוחים, it goes down much easier by פרייע people than by פרומע people. Because by a person that's coming first to אידישקייט, the idea of משיח is no more wild than שבת and תפילין. תפילין? You mean I'm actually supposed to put these around my arm? The אמת, you don't drive, you don't answer the phone on שבת? Yeah, not only that, but you know משיח's

32:59 דובר 6 coming also and there's going to be world peace. Yeah, it goes to המשך... The תורה says you have to put on תפילין, yes. The תורה says משיח is like this, yes. Who fits these descriptions? There's no question about it. You're supposed to be מקבל משיח. I'm ready. It's not a problem. And it's something which can be spoken about in a way of education and speaking to people about it, learning the הלכות and learning the עניינים is the way which it can be done. In homes, one of the things which is done in Montreal, in many homes, there's ענייני משיח. Now the שלוחים office came now with ענייני משיח to be able to learn with children every day for the 90 days from י' שבט to י"א ניסן. To be able to learn every day an עניין regarding משיח. The seminary in Montreal came out with ענייני משיח for פרשת השבוע. Seven עניינים from מדרשים. Everything's from מדרשים. There are some מתנגדי yeshivas that are using it also. How much they use it, they request it, על כל פנים, to be able to learn every day an עניין משיח in the משפחה. There should be a חק ולא יעבור that every משפחה and every person a day should not go by without learning ענייני משיח, to be able to live with these עניינים. When a person has a חיות in it, they feel the חיות and they speak with others with the חיות and give them the same חיות. שוקיך רבי בל[?], ג'ץ בטון[?], היושב ראש מוועד להפצת החסידות,

34:35 דובר 6 סגן יושב ראש מרכז ישיבות תומכי תמימים ליובאוויטש, הרב ר' יוסף הלוי וינברג. I'll ask once again in the back, please, if you can please be quiet, because the noise there is מבלבל. ששש. הרב וינברג. הא? אה. אז גם לאחר הרב וינברג, ותיכף ידבר הרב ר' לייב רסקין, השליח של הרבי במרוקו, ותיכף ידבר בלשון קודש. הרב רסקין ידבר גם בלשון קודש. עברית.

35:24 דובר 7 ר' יואל האט פריער גערעדט וואס ... די אייגענע מניעות און אזוי ווייטער וואס מ'דארף עס אריבערקומען. איך וויל דא דערמאנען, אז איך אליין האב געהאט די זעלביגע מניעות ביי זיך, און ביי דעם מייקראפאן, ביי די ערשטע אסיפה וואס מ'האט גערופן נאך דעם ווי דער רבי זאל געזונט זיין האט געמאכט דעם שטורעם כ"ח ניסן, האב איך בשעת מעשה גערעדט, אז מ'זאל רעדן אין עניינים פון משיח און אן אדרעס משיח, אבער נישט אנווייזן מיטן פינגער אויף דעם רבי'ן זאל געזונט זיין. פאר וואס? ווייל דער רבי אליין האט געזאגט, אז עס זענען דא יידן פון א ווארט חסידות. און אזוי האב איך געהאלטן. נאך דעם ווי ס'איז ארויסגעקומען א צעטל, געהאנגען דא אויף דער וואנט, האבן אט דעריינגעשיקט חסידים צו דעם רבי'ן זאל געזונט זיין. און דער רבי האט געענטפערט א פאזיטיוון ענטפער, נתקבלה השורה... מען פארשטייט גאנץ גוט, אז דער רבי האט געוויסט אלע תוצאות וואס קענען ארויסקומען פון דעם. און דער רבי האט געענטפערט אזוי אויפן צעטל, איבער מיר געווארן א ניט בקרעניש די גאנצע זאך. און האב אנגעהויבן טראכטן, אפשר זיין א גוטע ווילדע געדאנק. די יונגע לייט, נשים און די אנדערע, אז פאר זיי טרעפן גייט בעסער צו. און אזוי ווי ... האט געזאגט, ער וויל צו מיר קומען, אייך ס'אך חסמנן. איבער ער מיסט מיר נאך געווען זייער, זייער צוטראגן. חסמנן, איך האב ניט געפונען דערווייל קיין מקור, אז מ'דארף, אז היינט צוטאג איז שוין דארף איך שוין ניט זוכן. דא האב איך ניט געפונען קיין מקור, אז משיח'ן דארף מען ממנה זיין און אזוי ווייטער. יארמויט מלל, הגם מען

37:39 דובר 7 קען אנטייכן. און וואס נאך א פרט איז, איך וויל דא ניט עפענען אויף וועלכן אופן, ווייל מען וועט לאכן פון מיר. און מען מיינט אפשר וואס יוגעווען געדוי, זאל מען לאכן. אבער בפועל ממש וואס נאך א פרט איז, איז מיר געקומען דער פסוק פון "ובקשו את ה' אלוקיהם ואת דוד מלכם". איך האב אז דא מוסט עפענען בשעת מעשה. נאך געקוקט דעם פסוק אין תנ"ך, געזען רש"י ברענגט דא מאמר חז"ל, אז שלושה דברים מאסו ישראל בימי רחבעם: בהקדוש ברוך הוא, ובמלכות בית דוד, ובבית המקדש. ואין הקדוש ברוך הוא מראה סימן טוב לישראל עד שיבקשו את כולם. ומצודות ברענגט, אז פשוט מבית דוד המלך, ישימו עליהם, ובית דוד זה שבו מזרע דוד, משיח, וזה בו מזרע דוד, ישימו עליהם. אנדרע משפטים, גבולות, קען מען אנטייכענען, אבער פון דעם וואס חז"ל זאגן "עד שיבקשו את כולם", איז קלאר דאס דערין. וממילא, אויף דעם סמך, בין איך געגאנגען א ווייטערדיקן שריט, און האב אויפן רדיו גערעדט קלאר, אויף דעם עניין פון בחזקת משיח, און בחזקת משיח, און דער רבי זאל געזונט זיין האט דאס געהערט. זונטיק אין דער פרי בין איך געפרעגט געווארן, ס'איז נישט געווען קיין רעאקציע. ווייל איך ווייס ביי זיך, אטום איך זאג עפעס, אויף וואס דער רבי האט רעאגירט, איז זונטיק אין דער פרי געווען קיין רעאקציע. אבער ... האט דאך ציטירט דעם מאמר חז"ל, וואס דער רבי זאל געזונט זיין איז נישט געווען צופרידן פון דעם ארט ווי איך האב עס געגעבן, אבער ... האט א צעטל ... גאנצן כוח פון ... יהודי, שרייבט מיר דער רבי, ... יהודי ממש. כמה פעמים האב איך גערעדט, און געזאגט דעם מאמר חז"ל ברבים, ס'איז מיר פריי.

40:08 דובר 7 נאָכגעגאַנגען, מען זאָל מציין זיין ריכטיג. און איך האָב מציין געווען די מאמר חז"ל נישט ריכטיג. אַ צעטל קומט פון אַ איד, אין נישט סומאלייב. אַ סע חלק בל זונטיג אין דער פרי. האָב איך געשריבן גלייך אַ צעטל שפּעטער און געפרעגט דעם רבי'ן וואָס ער האָט געוואָלט. דער רבי, שמוסיידן, שרייבט מאמרים, כמה מאמרי חז"ל, און גייט נישט אין דעם מקום. דער פריערדיקער רבי שרייבט כמה מאמרים און גייט נישט אין דעם מקום. וואָס ער האָט געוואָלט? עוד מדרבה, גענט פוס חלק פון מבצע תורה. בשעת מען ציטירט אַ מאמר חז"ל און היט את הר און האָט נאָכגעגאַנגען. וואָס עס דוכט אין דעם ענין אַז ס'איז חלק, אָבער דערווייַל ווייס איך, אַז אויב דער רבי האָט געפּוסט צו זאָגן געווען אַ צווייט מאָל. במילא זיך אויסגעדריקט אויפן ראַדיאָ, אַז אויב חס ושלום דער רבי וואָלט הייסן טון אַן ענין שלא על פי התורה, וואָלט מען נישט געדאַרפט. פאַר וואָס? בהוראה שהוא איז דאָ זבל יו בהרה כרמל מוכסיקל חודת מפאונג. וואָס מיינט דער רבי? אַלע ענינים על פי התורה, ווי דאַרפט מען. דער רבי האָט גלייך געשריבן: חבל שנאמרו הדברים. חבל. פאַר וואָס גיט מקום די וואָס טוען היימבעקשן. דאַ פרעג איך לייבלען: איז דאָ אַ רעאַקציע? זאָגט ער: גאָרנישט. מען ענטפערט נישט קיין רעאַקציע. דינסטיג פאַרנאַכט קריג איך אַ קול, אַז דער רבי זאָל געזונט זיין האָט געזאָגט, ס'גייט זיין באַנאַכט אַן אסיפה, קען דער וויינבערגער דאָרטן רעדן, זאָל מען מיר איבערגעבן אַז איך זאָל מפסיק זיין, שיפסיק מלדבר על זה, און אפילו נישט ברמז. אָבער זע גלייך אויסגעטייטשט, מפסיק זיין מיינט נישט אינגאַנצן אויפגעבן. איבעררייסן. עס וועט קומען אַ זמן ווען מען וועט קענען רעדן וועגן דעם. און היינט איז די ערשטע מאָל די גאַנצע צייט וואָס ס'האָט געהאַט. אָבער אונטער די ערשטע מאָל, ווי מיר איז ברור כשמש, אַז דעמאָלט איז ער

42:27 דובר 7 איז געווען אַ שעת הסעודה קוישה קלאָר. אויב דער רבי וואָלט געענטפערט אויף איין צעטל סימס און אויף אַ צווייטן צעטל סימס, איז געווען קלאָר אַ שעת הסעודה קוישה. נאָר מ'האָט קול געמאַכט. דינסטאג איז געקומען אַ שטורעם פון ארץ ישראל, אַז ס'האָט קול מאַכן מען טאָר נישט אַריינלאָזן זאָר מע. האַ? ס'נוגע. קבאלט. ס'נוגע. ס'נוגע. ס'נוגע. עס נוגע. עס נוגע. ס'נוגע. ס'שטאַרק נוגע. אים זאָגט אַ שטורעם, ס'האָט קול מאַכן דאָס, ס'האָט קול מאַכן דאָס. מען ממילא געבויגן איין אַנדערס, נישט קיין קשיא. אויב נריזא זאַ טעלט מען קען קול מאַכן חס ושלום. און נישט דאָ געדאַכט, דאַנקט דעם אויבערשטן, אַז די קול מאַכן נאָר געווען אויף אַ פּאָר חדשים. ווייל נריזא און נישט דאָ געדאַכט געווען אַ קול מאַכן אויף אַ לאַנגע צייט. וואָס איין תלמיד האָט געזאָגט אַז ער דאַרף גיין היים און זאָגן די ווייב, צו פרעגן די ווייב ווי ער טוט אַ די סיפורים דעם. און אַלץ פון דער זאַך, די וואָס האָבן פריער געשריבן צום רבי'ן, כבוד קדושת אדמו"ר שליט"א מלך המשיח, און דער רבי איז צו אַלעמען געענטפערט. דער רבי האָט נישט רעאַגירט לשלילה. דעמאָלט, אין דעם שטורעם, האָט דער רבי געשריבן אַז ער וועט איבערגעבן כשיבוא, וועט ער איבערגעבן דעם בריוו צו מלך המשיח און ער וועט אים ענטפערן. דאָס איז געווען דעם מאָל. אָבער אַנדערש מאָל האָט נישט געווען. און די זעלבע אינגלעך שרייבן ווייטער און דער רבי האָט רעאַגירט עס נישט. קלאָר, ברור כשמש. איך וויל אָבער אַרויסקומען מיט איין ליניע.

44:15 דובר 7 דער יונגער מאַן וואָס האָט געשריבן צום רבי'ן, בין איך געזעסן ביי אים אין יאהנאסבורג מיט אַ צוויי וואָכן צוריק, צוויי-- צ-- אַה, אפשר מען ווייסט צוויי וואָכן צוריק. מיר געווען איינגעלאַדן ביי אים אויף סעפער, ווייל ברוך השם, איך האָב געהאַט אַ חלק גרויסן אין מקרב זיין אים און געטראָפן אַמאָל אין אַ שטאָט. און וויטשאַס, און געאַרבעט מיט דעם יונגער מאַן, האָט געהאַלטן פּונקטלעך העפער. און מיר ציטירט פון צד שכנגד, פון סטרא אחרא, וואָס מען האָט געזאָגט און אַזוי ווייטער. איך, איך האָב אַן אַנדערן יאהר וואָס איז נגעגיין לפועל. איך האָב געהערט פון לייבלען אַ וואָרט וואָס איז מורא'דיג נגעגיין. איז געווען אַ-- ער האָט גערעדט מיט דעם רבי'ן אין דעם ענין, האָט אים דער רבי זאָל געזונט זיין געזאָגט, אַז משיח אַליין ווייסט נישט אַז ער איז משיח ביז די לעצטע מינוט ווען ער דאַרף נתגלה ווערן. און האָט געברענגט אַ ראיה פון דוד המלך, אַז, אַז ממילא ווי עס קומט תועלת, אַז ער האָט נאָך, ער האָט נאָך נישט געהאַט די ידיעה אַז אוי עס קומט תועלת. למה זעכט ער מונען? אָבער תחילה, איידער דער רבי זאָל געזונט זיין, ער, ווען ער האָט נישט געוואָלט אָננעמען די נשיאות, האָט ער געטענה'ט די זעלבע טענות, "האָט נישט קיינער רשות". ער האָט מיר אַליין געזאָגט, ווען ער אַריינגעקומען, בין געקומען צופאָרן, איך בין נישט געווען ביי די הסתלקות, און גערעדט מיט אים וועגן דעם ענין, און דער צייט האָט ער ביז האסיפּו, האָט ער מיר געזאָגט, "איר האָט נישט קיינער רשות, אָבער ס'האָבן יונגע דאַרפן האָבן מער רשות". איז ביי איינע פון די אסיפות האָט מען געמאַכט

46:01 דובר 7 מ'האט מחליט געווען, אז וויבער די טייניקע סעודה האט נישט קיינער הוראות, זאל גיין א מנין אויפן אוהל. און מ'איז נאר געגאנגען א מנין אויפן אוהל, דענקט ר' תנא [?], ווי מ'נאך זענען געווען די צוויי יונגסטע, געגאנגען ר' סימפסון, ר' דזשייקובסון עליו השלום, און מ'האט געזאגט תהילים. מ'איז צוגעקומען צום קבר, איז נאך נישט געווען קיין אוהל. איז דער קבר געווען א ביסל איינגעווארפן. און מען האט זיך דא דערשראקן: וואס איז דאס? און ר' סימפסון האט געבעטן מחילה. שפעטער האט מען זיך געכאפט: א פוילישער חסיד האט געפירט די השתטחות. די השתטחות אויף קברי צדיקים, ווען מען לייגט זיך אוועק. האט זיך פשוט אוועקגעלייגט, האט ער איינגעווארפן די ערד וואס איז געווען איבערן קבר. אבער געבעטן פריער מחילה. און נאך דעם האט מען געלערנט תהילים. אז אזוי ווי מ'געבליבן כצאן בלי רועה. און אזוי ווי אלע נאסנוע נאה מיט דעם יונגערן עדעם, מיט דעם רבי'ן געזונט זיין. מען מיינט די טייניקע אז ס'האט נישט קיין הוראות, אזוי מ'דארף הוראות זאל זיין הוראות. נאך דעם האט מען מער נישט געהערט פון רבי'ן געזונט זיין די גאנצע טייניקע פון הוראות. ס'איז וואלט נישט געווען אז ווארע, אז ס'גייט א מנין אויפן אוהל. אז אלס שלוחים פון אנ"ש. און אזוי ווי ס'איז פופציג יאר ווי דער רבי איז ארויסגעקומען מיט א מנין פון לאלתר לתשובה, לאלתר לגאולה. פופציג יאר, יובל יארן. דער ענין האט זיך זיכער אפגעטון. נאר עס דארף מער נישט נס גלוי ווערן. כמה וכמה עניינים וואס ברמוזים אין הכי הבקדושה, די אבות, אז משיח האט לכתחילה קומען. און דורך פלאך אויפן אוהל, אז ער

47:55 דובר 7 זאל גיין אין עלויפן, אלא לכתחילה אומבאמערקט. ער דאן קומט שפעטער, האט מען זיך געכאפט, אבער מ'האט געדארפט אים אויפנעמען מיט א גאלדענע קוטש, מיט א גאלדענעם וואגן. אבער בשעת מעשה, ווען דער רבי געזונט זיין איז געקומען אין אמעריקע אין יענע יארן, דער רבי געקומען אומבאמערקט. מיר זענען נישט געשטאנען אין צייטונגען? דער רבי וואס ריכטיג רבי געשריבן, א בריף צו ידידים, צו רדם רבנוביץ' [?], אבער כתומו כ איניש געווען, אומבאמערקט. כ שאניש, קיין ספק נישט, ווייל דער רבי וואס אזוי פיל געארבעט, און וועגן לאלתר לתשובה, לאלתר לגאולה, האט אזוי פיל געטון. און איצט, פופציג יאר, יובל יארן, איז ממילא, אויפשטעלן זיינע הוראות, אויפשטעלן זיינע גילויים, איזו זיינע גילויים, לגן על פיגן אויפן אוהל. דאס איז פשוט א סברא, קען זיין, און אנדערע קענען פארט נענדערש, אבער דער פשט איז, אויב מ'הערט פון רבי'ן, אז מ'לשון עצה, וואס אפ בדוימה, פי דער לשון וואס מען האט דאמאלס געהערט, און בשעת מ'האט זיך מקום גולי אויף דעם מנין, צי וואלט נישט געווען א גלייכע סברא. איך פיל נאך במרכז נאך עם אין ווארט, ווען אלע קאכן זיך אין משיח, און אלע דרכים שייכות צו זאגן, אבער ס'זאל אריינדרינגען. אין אונז זאל זיין בפועל, מזה צעד את מזה גטעך ווייס איך אויך נישט געהערט רבי פירשפונג. מזה גטעך רבי פירשפונג, געזעסן און געווען ביי פארברענגען. און בשעת מעשה, דער רבי וואס שטארק גערעדט וועגן משיח, איז איינער צוגעגאנגען, געזאגט צום רבי'ן, די אלע אידן גלייבן דאך אין משיח. דער רבי רופט צו די אידן, זאגט מען, דער רבי האט אים געפרעגט, און געוויזן אויף א איד פון מאנטרעאל, און אים געפרעגט, איר

49:50 דובר 7 קענט דעם איד? זאגט, יא, וואס, איך קען אים, ער איז פון מאנטרעאל. וואלט איר אים געבארגט א גמ"ח פון זעקס טויזנט דאלער? יא, אז אני אלך המנש. וואלט איר אים באטראכט א גמ"ח פון זעקס טויזנט דאלער ביז משיח קומט? ווען משיח קומט את הרבקעם, וואלט איר אים געבארגט? איז געבליבן שטיין, נישט געענטפערט. עוד דרין אין א זון