כינוס ח"י ניסן תשל"ב כפר-חב"ד

00:01 חסידים זיינען געפארן צום רבי'ן איז ניט דאס ערשטע מאל. נאך הונדערטער יאר פארן חסידים צום רבי'ן. די פארן ראש השנה צום ממליך זיין דעם מלך מלכי המלכים, דעם אייבערשטן, הקב"ה. פאר שבועות, צום מקבל זיין די תורה. דעם חיות, איך פאר צום רבי'ן, לאז זיין. און דאס איז פאר י"א ניסן. דעם יום הולדת השבעים פונעם רבי'ן, לאז זיין. און די אלע וואס זענען געקומען, האבן זיי געפילט אין זיך א הערגעשנאפסטע וואס ליבע ביי פולן גלייך. און זיי האבן געזאגט איין זאך: ברוך השם וואס מ'זיינען דא אין 770. די ערשטע גרופע וואס איז אנגעקומען פון ארץ ישראל, פון שבת בבוקר, ראש חודש ניסן. און דאס האט אויפגעשטורעמט ניט נאר 770, נאר דעם גאנצן ארום און פארשיידענע מדינות. און דאס איז געווען דער ערשטער נחשון וואס האט געברענגט די בשורה פון כפר חב"ד, וואס י"א ניסן האט אייניגע יארן. געווען טויזנטער, טויזנטער חסידים, און ס'זיינען געקומען דעלעגאציעס פון פארשיידענע וועלט. וואס אזא מין, זאגט מען, ציור, און אזא מין, זאגט מען, שמחה. ווייס איך ניט, כ'האב עס ניט געזען אין קאפ פון חסידים. די לעצטע דריי פיר טעג האבן געשטאנען אין א עקסיילעס פון שמחה, וואו די שמחה האט ארויסגעזאגט און איז געווען ביי אונז, אין אלע פארשיידענע שיילעס, נאר אין די ריקודים, אין די פריש, אין די הרגשים, און פונעם הארצן. און ברוך השם, דער כח פון חסידים, פון התמימים, האבן דעם הערגש, צו נשיא, צום רבי'ן, צום מנהיג הדור, דאס זיינען ווי אין די גרעסטע שוויינעם שוין נאך. דאס איז דער כח, דאס איז דער כח פון חסידים,

02:34 גמורים, דאס איז דאס ממש זיין, ווי עס איז דאס זיין און ווי עס איז דאס עוז, ווי די שייכות פון גאנץ כלל ישראל און ווי יעדער איינער. די שייכות חב"ד, וואו מיר זעען רועה מהימנא, אזוי ווי משה רבינו, האט געווען א, ער געווען א פאַסטעך. סליחה, רגע. וואו מיר זעען רועה מהימנא, ער געווען א פאַסטעך, אזוי ווי משה רבינו, דער ערשטער, דער סומך על ישראל, וואס דאס אנגעשטעלט זיך פון דור המדבר און דא געבליבן די גאנצע צייט, און אפילו משה, זיינען ניט מיט דעם אגו, האט געזוכט מכנה משה, דאס ער געזוכט און ערשט א געשטעלט זיך פון גאנץ כלל ישראל. יא, זיי די שייכות בכל דור ודור, שטעלט זיך חיים פון גאנץ כלל ישראל. די כל שבילי און חביבים, און ביחוד, זע מיר שיינבארליך מיט אונזערע אייגענע פליישיגע אויגן, דעם גרויסן מסירת נפש פון רבי'ן, זאל געזונט זיין, פון גאנץ כלל ישראל, פון ארץ ישראל, פון נשי, במיוחד, פון יעדן איינעם, להיבנות לחיים, זיינע רווחה. איך קען עס נאך פארשטעלן זיך, כמים הפנים לפנים, הן די אהבה עצמית פון רבי'ן, וואס איז פון זיך חסידים און פון כלל ישראל, און פון כלל ישראל צום רבי'ן, זאל געזונט זיין. און דאס איז חריג געווען זיך מיט יענע וואס י"א ניסן. דעם ערשטן שבת, ווען די ערשטע געסט זיינען געקומען, האט דער רבי גערעדט מיט די ליקוטי, וועלכע נפט מיני איז, חודש שייראך, החודש, החודש הזה לכם ראש חדשים. האט דער רבי געזאגט מיט ליקוטי, חודש און בחינה. ער פרישט אפט אין די כוחות, קען וויסן. און ער גערעדט מיט די

04:49 ליקוטי, אז עס קיינמאל נישט פעלט, דאס איז פון חודש, פון חידוש, אפט פרישט אין די כוחות. מעלין בקודש, האט געזאגט מיט ליקוטי, ער איז בקודש. זאגט אונז חז"ל, מעלין בקודש, און זאגט, מעלין בקודש, נאר אין קדושה איז דאס, איז מען העכער און העכער. און נאך האט ליקוטי געזאגט, משיח שלמעלה רצה משיח. איך קען צערנטויבן אדמונה, נאר אויב משיח, מיט די צוציים פון משיח, און משיח שלוי, משיח, משיח, אבל'ס. דאס הייסט, אז יעדער, אין וואס ער מדריגה ער איז, אין וואס ער סטאנדפונקט ער איז, איז שטייט דא שטענדיג אין א חידוש, אין א עלייה, און אין א רצון פון מעלין בקודש. און דאס חריג געווען זיך. די, די פולשט שבת, ווען דער רבי גערעדט מיט די ליקוטי, און י"א ניסן. אין א טאג פון א ייסרוץ יים הבאיר, אין א טאג וואס זיינען געקומען טויזנטן אידן, האבן געלאזן זייער משפחות, און זיינען געקומען פארברענגען, צענדליקער, הונדערטער פארלאזן זייער היימען. השד האוחים הוציא החריג של זך דיבר את כיתות רבי'ן דריכות ושהצגות גאנץ כלל ישראל וסטמפית הגרושי דיור בונא חיים מזינה רב אל תשיט את דברי הובן. אבל צודק הוציא הגזות עם כל המצביא גהר. אז דאס וצית משתין גוון צדדית. זקיו וילוס משתין לצידדי גבורות. או מינימום שווה מינימום. יש להשפעו עין עזים בצק מייזס. וציין אזעקת שרוץ תוק. יש אמלוק וכלל ישראל ושענה על המדישיים חיים. ליטר נוכסי די גאנץ הילד יש מיידיע דרבי דמלכ וגאנץ כלל ישראל. הוציא רוי קוממי תדרישי עמד על מיסר זיין נוח עין עזים בצק מייזל חול הפוחס. ידע עיינה זו פייגן בזיע. ניט פריני פריז ופייגן בינם

07:31 ופריז לפייגן בינם. נו, ידע עיינה זו פייגן בזיע. ווס גייץ תצוץ לזך בנפשיי בגופי אומני. מלון דרך הבוטס ניגמון בפרסום נעי שרוץ תוק יש פן אנדרך יש ביניס. ובמזעק שרוץ יהי מבויר. הדרב הערוית וזיין בוט וזיין דרישה וזיין וונש. עונש איבלה גזרת מפה שדינו מנשבה יחידות. וזיין דיק דפור מלוץ וגמר רבק יחידות. אני כן זין משך פצלישה צייד ומדד תוקן דרייסיק פרציק מנשן. האט ער מיר געזאגט. און דאס, וואס איך האב געזאגט, זענען די איין און זיבעציק מיידעס. די מינימום. זאל דאס נו דארפן נאך איבערשרייבן. און מיט חסידים, מיט דער יראת, איבערגעבנקייט, זאל זיך אנ"ש צוגעבן זיי דערין. און אנ"ש איבערגעבן זיך דערין. דעם כינוס האט דער רבי געהייסן מאכן. דא איז עס געווען, מיט מיגל צו מאכן כינוס. מיט דעם רבי, דער מאכט דעם כינוס פון גרוזינער. האט ער געהייסן, אז נאטאגא וומעט זאל מאכן פון אנ"ש. איז ממילא, דער רבי הייסט מאכן כינוס. ער האט זיך אלעס אין דאס טיטש. מיר זענען אויס, אנגעקומען און אפגעקומען מיט דעם כינוס, מיט דער וואונטש, מיט דער מסירות נפש, וואס האט געטויכט אין זיין גוף און קומען דערהער. נו, לאמיר זיך אלע, זיך אלע וואונטשן מיט דער פ. או. ממש. און דער כינוס פון אנ"ש זאל אונז ארויסרופן ביי אונז, ווי אלע ענינים, וואס דער רבי מאנט, יגיע בתורה און ראש־תוך די מידות. און וכו', וכו', ווי דער רבי מאנט. און אלע מבצעים. ווי על כולם, די דרישה, וואס דער רבי האט געמאָנט, עם הגוי, עם הגודו. אז מיט יעדער איינער צו ציען נאך חסידים און נאך חסידים צו דרינגען. ווי

09:45 איין און זיבעציק מיידעס, נאך אלע בחורים. זיי באוואוסט, אז ביציאת מצרים, רוף רכון, אידן מיטן נאמען צבאות. ווי צבאות, צבאות בני ישראל, האבן די אידן זיך טאטואירט מיט נעמען, ווי כשיציאת מצרים. וואס אין אים פון א זעלנער איז, ווי דאס פון א קלוגער, ווי דאס פון א געווער. נאך דער ריח פון דעם זעלנער, וואס ער גייט מיט דער מסירות נפש, ווי פ. או. ממש, דוחפים את הציווי פון דעם מלך, פון דעם מפקד. יש מלך, יש דרך טוב, ודרך חדיש, ודי דרך כנס, נו, וזה רועים שרוף פונדי פחרי שטייט, ושידה אין הוב בסיך, מדיטיר דס, ונבדה אין דן איסרוץ דך וזה רבי צודק, ידים בונחיים מזהנה, או את הפירסום את הזיכה מקוניוון, או סתארוג על הטיל דס, או דה אין קליין פרץ עוזרו, וסבירונג גבעם צידה, היא סיבס קרי דס, יאמר זיכה הובוון, או דרבה וצקומה יואלי גליינו, דן יוא.

00:00 אָבער די גאַנצע ענין פֿון פֿאַרשאַפֿן מוסדות, דאָס איז וואָס מ'דאַרף פֿון מענטשן. דאָ אין אָרענזש איצט אויפֿן כינוס זיצן אַ גאַנץ שיינע אַ סורע צעירים, כן ירבו, פֿון אַ מנין. און רובֿן פֿון די אַלע וואָס זיצן דאָ זענען פֿעיִק און קענען שאַפֿן מוסדות און פֿירן מוסדות און משתתף זיין זיך. דערינען איז נאָר וואָס צוויי אויף די געראָד, די פֿאַרשידענע פּנויים וואָס איז געווען, איז יעדער איינער אַוועקגעגאַנגען אין זײַן געשעפֿט. און זאָל דער רבי העלפֿן, דאָס זאָל האָבן הצלחה און ברכה און פרנסה. אָבער אויספֿירן דעם רבינ'ס כוונה דאַרף מען זיך פֿאַרשטיין אַוועק טאָן. און אַליידער צי דעם נפש יעדער איינער זאָל באַטראַכטן וואָס איז די כוונה און וואָס איז מען געקומען הערצו. וואָס דאָס דאַרף מען אין דעם ערשטן בריוו וואָס איז געווען פֿונעם רבין משמצהדן, אַז יעדער איינער זאָל זײַן נר להאיר, דאָס פֿאָדערט זיך פֿון יעדן איינעם. און מען זאָל פֿאַרשטיין נעמען זיך, דאָס איז ניט קיין ענין צי יאָ אָדער ניין, צי מ'וויל צי מ'וויל נישט, דאָס פֿאָדערט דער רבי, זאָל זײַן געזונט. אַז יעדער איינער פֿון אונז זאָל זיך אָפּגעבן צו די מוסדות, וואָס אגב בשעת דער רבי דעם אָנט מוסדות, האָט ער אַזוי אַרויפֿגעלייגט די הייליקע האַנט און געזאָגט, איך געדענק נישט דעם לשון, צו ז-- צו וואָס איך פֿיר האָבן אַזוי, צו, צו וואָס איז אָן שייכות צו מיר, אָבער דער רבי האָט געזאָגט, דאָס איז די מוסדות וואָס איך האָב צו זען, איז דאָס וואָס דער רבי, זאָל זײַן געזונט, האָט צו זיי אַ שייכות, וואָס דאָס איז זײַנע מוסדות. איז די מוסדות וואָס זענען דאָ אין פֿאָדערן

01:22 זייער אַ סך מענטשן. פֿאַר פֿרעגט נאָך דער רבי, זאָל זײַן געזונט, האָט געהייסן, געפֿאָדערט פֿון אונז, געבעטן זיך, מאַכן נייע מוסדות, דאָס פֿאָדערט מענטשן. און ביי מיר זאָל מען ניט אַוועקגיין פֿון דאַנען מיט יעדער איינער מיט אַ, מיט אַ געדאַנק, צי איז גוט דאָ געווען די קהילה, צי איז נישט גוט, צי איז געווען פֿריילעך, צי ווייניקער פֿאַרכאָרט אָדער יאָטער. מיט דער וויסן אַז דאָס פֿאָדערט זיך איין פֿון אונז, און מען וועט זיך פֿון דעם נישט קענען אויסדרייען. און פֿאַרשטייט יעדער איינער וואָס דאָס איז אַ געדאַנק. און אויב אָט ניט, דאַן פֿאַרשאַפֿן ביי זיך דעם געדאַנק אין דעם אָטעם. אַז נעמען זיך פֿון היינט אָן און נעמען זיך צו די ציבוריות. אויב איינער קען אין גאַנצן אַוועקגיין פֿון זײַן אַרבעט, נעמען זיך צו די ציבוריות, קיין טייף. אויב איינער קען נאָר חלקי, איז אויך גוט. און אָנשרייבן דעם רבין אַ בריוו, יעדער איינער פֿאַר זיך, רבי, אָט פֿון היינט אָן וויל איך איבערגיין אין דיין אַרבעט, איך וויל זײַן דײַנער סאָלדאַט. און דאַן פֿאַרשטייט מען זיך, דער רבי וועט דאַן אַ סך נאָך אויס פֿון אונז, און די טירן, די טירן זענען אָפֿן פֿאַר אונז, אַלץ איז גרייט, נאָר מיר דאַרפֿן זײַן גרייט צו דערצו. און אַזוי רום דער רבי וויל מיר צו פֿירן און צו משיח'ן בקרוב ממש. ווייסט איר? די דאַן נאָר זאָג. ברעטש גע, ברעטש געוועט.